Merkelapp-arkiv: Datarelatert

Eg hev fengje meg ny mobiltelefon (Google-mobilen, Android)

Då hev eg endeleg gått frå å hengja attende i fortidi til å gå inn i framtidi.

HTC Dream (G1), Google Android, mobilen min

Eg hev brukt han eit par dagar allereide no, og eg må segja at dette er eit heilt anna beist enn den gamle mobilen min. Bruksmønstrene liknar ikkje kvarandre i det heile teke. Eg hev ikkje sendt fleire meldingar, eg hev ikkje ringd meir helder — men eg hev hatt han uppe utruleg mykje lell.

Mykje av det eg hev ynskja meg ein open mobil eg kann skriva eigne programmar på er allereide gjort av andre.

Eg hev ei hendig Todo-lista no (Astrid). T.d. skriv eg inn handlelista der, kvar ting skriv eg upp med ein tagg «handla». Eg hadde mellom anna dette for litt sidan:

  • Vaskehanskar
  • Vaskebørste
  • Avokado
  • Mais

I eit anna program (Locale) hev eg laga eit par geografiske sonar rundt butikkar eg ofte går forbi. Eg hev sett upp ein kondisjon: når nær desse butikkane, og ei hendig: hent ut uppgåver tagga «handla» frå Astrid.

Når eg då gjeng (vel, syklar, det er eit anna nyhende! ;-) ) forbi butikken oppfattar mobilen at eg er i «sona» og byrjar vibrera og viser at eg hev 4 ting å gjera i dette området (altso handlelista). Genialt!

Eit anna døme. Eg var heime i gamle bustaden (endå eit nyhende!) og fekk purring frå Chess (huh, eg hev AvtaleGiro?), eg skreiv upp eit gjeremål og tagga det «data». I Locale hev eg satt kondisjon: når plugga til PC på data-taggen. Då eg gjorde dette seinare nede på kontoret neste dag (eg sat aldri på pcen etter eg kom heim att) minna han meg på å betala chess-rekningi. Det hadde eg gløymd, men hugsa det sjølvsagt av di mobilen sa frå. Heilt genialt bra! Det finst ikkje grensor for kva kule ting eg kann gjera no.

Dessutan hev eg eit spesialpassord viss eg hev mista mobilen. Sender eg det til nummeret mitt med SMS (frå din mobil t.d) so set mobilen seg i HØGASTE modus og sender attende ein SMS med GPS-koordinatane til kor han finn seg. Kor kult er ikkje det? Og ekstremt nyttig!

Ja, det heile er eigentleg ganske kult. No må eg berre koma «inn att» i Java (eit programmeringsspråk, nei det hev ingen ting med Javascript å gjera) for å skriva eigne programmar for herlegskapen.

Ei litt morosam historie. Etter tvo dagar logga eg inn på Chess for å sjå kor mykje pengar eg hadde brukt. Eg hadde for det meste brukt trådlaust internett der eg var, men når eg var ute brukte eg 3G. Rekningi for dei tvo dagane var då på 800kr. Eg fekk sjølvsagt hetta, men etter litt fann eg ut at Chess aldri fakturerer deg for meir enn 20kr/dagen. Phew. No hev eg fri databruk då, slik at eg slepp tenka på det meir.

Mobilen kaupte eg på eBay frå Kanada, kosta meg under 3000 kr ink. MVA, toll og frakt. Ganske bra!

Einaste problem må nok vera batterikapasitet. Hadde eg brukt han som ein vanleg mobil (og ikkje meir) so hadde han heldt godt og lengje, men når eg brukar han heile dagen fleire gongar i timen og til straumkrevjande ting so gjeng batteriet fort. Er ikkje anna å venta.

Ein annan negativ ting er at eg fær epost med ein gong han vert sendt. Båe til jobb-eposten min (odin hjå neitileu.no) og den private. På den måten er det ikkje like moro å gå og sjekka datamaskini lengre, av di eg veit eg ikkje hev fengje ny epost… :-/

Men alt i alt, sers nøgd, altso. :-)

Kvifor forsvann heile sida mi?

Plutseleg vart sida mi vekk for ei stund sidan. Eg vart sjølvsagt grådig leid meg av di eg hadde masse eg ville skriva um. So hev ho vore daud ei víka og er framleis ikkje uppe. So difor er det framleis litt stress og ukult å leggja ut nye ting på netsida.

No er tenaren til eg og Egil (thor) uppe att, men eg mista ein heil del – og det må til ein del manuelt arbeid for å få det attende.

Det utset eg. Eg held fram med å la sida mi få vera på Acona (det er tenaren som står på det gamle rommet mitt i Stavanger).

Det er ganske ironisk at tenaren me betalar for er meir ustabil enn den eg hev på guterommet.

Heile grunnen til at eg betalar for ein annan tenar er faktisk driftstryggleik. Alt det andre gjer eg betre heime.

FsckVPS’ morsselskap vart cracka gjennom ein tryggleiksfeil i HyperVM, som er eit program for å halda styr på fleire virtuelle tenarar. 100.000 sider vart sletta av crackarane. Jæklar.

HyperVM er proprietær programvare (lukka), og hovudutviklaren vart funne hengd eit par dagar seinare. Dei trur det er sjølvmord. Difor det er ulurt å driva med proprietær programvare.

So… Det er litt stille her litt. Kannhenda. Same kva, det var difor sida var nede.

Eg gjeng attende til FsckVPS, av di det er hendig og bra. Men eg og Egil tek backup på våre eigne tenarar i tillegg no.

Kitty Karina hev OLPC XO-1 i huset!

Ein gong for lengje sidan i november 2007 skreiv eg at eg hadde tinga ein OLPC XO-1 datamaskin til veslesyster mi (og kannhenda mest til meg sjølv, hoho). I går dumpa han ned i postkassa (vel, ein DHL-mann kom med han).

Jolaftan og jolaftan

Han skulle eigentleg koma til jolaftan, det var då ho fekk han. Fyrst i 2007, og so no i 2008. Eg tinga han 15. desember 2008 denne siste gongen, og ein dag etter var han registrert i Stavanger. So eg kunne gjeva han på jolaftan! Det var før det slemme tollvesenet kom inn.

Tollvesenet sin superkraft; vera yverdrive skittreige

Ok. So 16. desember. I går var det 5. februar. Kva faen, orsak språket (som um nokon bryr seg), tok tollvesenet 51 dagar? Det heile var ganske enkelt:

  • Eg donerte masse pengar
  • Eg fekk ei datamaskin i gåve, verdien på gåva var ~2000kr

Altso; ustress. Eg ville mykje helder betala den hekkans tollen (sjølv um eg t.d. ikkje trengte) og få han 18. januar, enn at dei skulle sitja og fisa på stolen sin i 51 dagar fyrr dei fann ut at dei berre skulle senda han vidare utan meir stress.

Masse kudos til DHL, som er dritkjappe, masse ukudos til tollvesenet som er drittreige.

Kvifor denne tonen?

Det hev seg slik at 7. januar so drog eg til Oslo, her eg er no. Altso:

  1. Eg fær ikkje prøvd maskini (elder sett ho)
  2. Det er utruleg idiotisk å ikkje gjeva jolegåve til veslesyster tvo år på rad

Irriterer meg òg at det trådlause netet heime ikkje fungerer. Som nokon fekk med seg var tenaren min, Acona, utan net eit par dagar. Den trådlause routeren me brukte daua. So pappa skaffa nytt netverkskort til Acona og hev sett upp Acona som NAT-ande router og brannmur. Men me hev framleis ikkje fungerande trådlaust net. Og slike ting synast eg det er mykje enklare å vera i Stavanger å fiksa, i staden for å gjera det herifrå…

Veslesyster Kitty Karina skreiv nett dette innspelet på bloggen min:

Heei odin no har eg fott OL pcen, men den har ikkje de 3 siste bokstavene i alfabete.
Saa klarer eg ikkje og skifta spraak. Men den er kjekk og ha uansett =).

Skal få fiksa at tastaturet registrerer æ, ø og å på dei vanlege plassane—og so fær me skifta språk. Veit ikkje kor godt umsett han er, men eg skal iallfall kunna hjelpa til på den norske umsetjingi. :-)

Eg kjem nok til å skriva meir um sjølve OLPC-en når eg vitjar Stavanger. Gler meg stort til det :-)

Vonar iallfall Kitty Karina vert flink med maskini, slik at ho kann visa meg han når eg kjem. Kannhenda ho tilogmed hev laga sitt fyrste program? :D

Du fær truleg aldri eit brev av meg

Ein gong i tidi hadde eg ein netkjærast, ho sende meg ekte brev med bilete lukt. Ein dag slo ho upp og eg fekk ei ny ei. Eg hev òg hatt ei brevveninna, det ende med at ho sende det tredje brevet og eg hev til dags dato endå ikkje svara. Eg er totalt elendig til å fylgja upp brev.

Å skriva og senda eit brev i posten er ikkje vandskeleg eigentleg, det er berre nett vandskeleg nok til at eg aldri gjer det. Mange gode intensjonar til tross; det skjer ikkje.

Netkjærast rekna eg aldri som kjærast. Hev vel aldri fortald um dei fyrr. Då eg i 2005 sa at eg aldri hadde hatt ein kjærast nemnde eg ikkje at netkjærastar var uekte ein gong.

No er det slik at eg aldri kjem til å hava ei netkjærast att, av di eg hev min perfekte ekte-kjærast, Helene, allereide. Brevvener og andre ting som krevjer postlagde brev kjem eg sikkert til å møta igjen, so difor er problemet stadig noko å tenkja på.

Netkjærast i AW (Active Worlds)

Scywalker88 var kallenamnet mitt i dei dagar (elder hadde eg vorte del av Master-klanen og heitte MasterScy88?). Eg hang upp eit bilete av meg sjølv i den virtuelle verdi (det som er vist):

netkjærast1: Så søt!
Scywalker88: rødme
Scywalker88: flørte, flørte
netkjærast1: flørte mer

Ho la upp bilete av seg sjølv. (det er ikkje det som er vist her)

Scywalker88: Søt du også
netkjærast1: skal vi være nettkjærester?

Alt dette er sjølvsagt ekstremt fritt frå minnet. Det kann henda at det finst loggar, men dei er i so fall på ein eldgamal harddisk.

Det var masse flauskap og rauming og so var me netkjærastar.

Etter litt fekk eg eit brev i posten med allslag. Eg prata med netkjærasten min kvar dag, eg skreiv tilogmed eit brev attende. Det stoppa der alle mine brev plar stoppa:

  1. Finna konvolutt
  2. Finna frimerke
  3. Finna postboks og gå dit

Ja, det ser ganske tragisk ut, og det er det òg.

Det gjekk ikkje stort betre med den andre. Etter det hev ikkje andre spurd, og no er det toget gått for lengje sidan. ;-)

Finland, brevveninna, elder ikkje

I 9. klasse var eg i Finland. Siste dagen fyrr me skulle dra, manna tvo 8.-klassejentor seg til å spyrja um eg og Erlend ville vera brevvener med dei. Dei ville hava internasjonal kjennskap tydelegvis. JaOK til det. Dei fekk adressor og me fekk deira. So vart dei kjempenøgde og hoppa glade avgarde.

Ei stund etter fekk eg fyrste brevet. Med bilete. Ho spurde um eit bilete att. Eg byrja på eit svar, men eg sleit mest med faktum at eg ville skriva for hand (viss ikkje er det jo ingen vits å senda post-brev!). Dette tok lang tid. Det skjedde aldri.

Ein månad seinare fekk eg eit nytt brev. «Kvifor svarar du ikkje» osb. Eg skreiv faktisk litt på papir, men so var det middag og so gløymde eg heile greia.

Eit halvt år seinare fekk eg endå eit brev. Det var ganske flaut. Og eg kjende meg bra mongoteit og dum då. Er jo heilt sant, eg tenkjer framleis på dette her 8 år seinare. Eg fekk aldri svart.

Med jamne mellomrom (1-2 gongar i året) tenkjer eg at eg lyt skriva att, fortelja kvifor eg aldri svara. Orsaka ekstremt for det. Men so gløymer eg det, elder so skjer det ikkje. No hev eg jo vitterleg korkje adressa elder nokon av brevi att helder. Hugsar eg gjekk med det eine brevet i lomma ein heil månad av di eg tenkte eg skulle svara.

Nei, elendige greidor!

Post er superfint, handskrive er herleg

Eg er ikkje mot post på nokon som helst måte. Utanum at det kostar masse-masse (spesielt for stakkars NMU). Ja og so dette med at sender du eit brev frå eitt postnummer til eit anna i Stavanger so skjer dette:

  1. Brevet teki frå postnummer 4019
  2. Brevet vert send Stavanger-Oslo
  3. Brevi vert sorterte i Oslo
  4. Brevet vert send Oslo-Stavanger
  5. Brevet levert til postnummer 4020

Då er det lurare for meg å gå dei 15 minutti å levera brevet sjølv. Aldri at det kjem til å skje.

Dei vandskelege brevi

Men, altso. Eg elskar å få post, handskrive er superherleg, koseleg. Men det er ikkje so alt for lett å faktisk bruka det for ein som hev vakse upp med datamaskiner, epost og internett.

OpenID, korleis og kvifor?

Ok, det viser seg at eg må forklara OpenID for folk heile tidi. Ja, saman med den opne sosiale veven er det eit digert felt. Men sjølve OpenID er lite og relativt enkelt å forstå. No skal eg forklara kvifor du skal skaffa deg ein OpenID og kvifor du lyt stø denne standarden på bloggen din.

«Men du slo jo upp med meg i kommentarfeltet på bloggen min!»

Identitet er eit problem på internettet slik det er no. Me hev ikkje ein standard for å vita kven folk er. FEIL! Me hev det no, og han heiter OpenID. Ok, sjå for deg dette:

  1. Nille hev ein blogg, ho er fælt emo av seg, so ho brukar livejournal for der heng alle emoane.
  2. Nille hev òg ein kjærast, han heiter Pytt og Panne (frå no av Pytt) og hev ein annan blogg (spytt.example.com)
  3. Dessutan finst det ein slem fyr Cato

Pytt hev epostadressa si på bloggen sin, enkelt tilgjengeleg (alle, ink. Cato veit han er spytt@example.com). Ein vakker dag vil Cato øydeleggja litt for Nille og Pytt, so han skriv fylgjande kommentar på bloggen til Nille:

Namn: Pytt og Panne
Epost: spytt@example.com
Nettsida: spytt.example.com
Jeg synest du klager litt mye nå
jeg får vondt i hue, åh!
Tror vi slår opp like greit,
hvis ikke blir jeg feit!
Så du får gå din egen vei,
for nå er jeg rimelig lei! :(

Cato hev sjølvsagt sett korleis alt på livejournal er halvdårlege dikt, og korleis Pytt sine kommentarar er ekstra dårlege. So ingen kann sjå at det er nokon andre som hev skrive kommentaren.

Det er òg problemet.

Nille ser dette og vert heilt frå seg. Ho emobloggar ein heil del på livejournal og segjer ein dum ting um det dumme Pytt hev skrive. Pytt leser berre nyhendestraumen til Nille sin blogg og forstår det slik at Nille hev slege upp med han. Og so vert båe leid seg.

Det gjeld òg for mindre kritiske ting, som å lata som um du er meg, men skriva samnorsk elder bokmål (ugh!).

Slik treng det ikkje vera!

So enkelt var det altso å lata som um du var nokon andre. Slik er det ikkje med OpenID. Ser du i innspeli mine her på bloggen eit OpenID-symbol vedsidan av namnet til den som skreiv innspelet, tyder det at bloggen min hev sjekka at denne personen hev tilgang yver vevområdet han hev skrive seg inn på.

So viss du prøver å leggja att eit innspel her i bloggen med http://www.velmont.net som netsida, vil du ikkje klara det! Du vil ikkje klara å lata som um du er meg, elder nokon andre som hev ein OpenID-fungerande netsida.

Enkel innlogging på andre sidor

Dessutan er OpenID utruleg greitt for innlogging på andre sider,—du treng ikkje hugsa allslags brukarnamn og passord på 10.000 forskjellege sidor når dei stør OpenID. Det er ganske enkelt berre å skriva inn OpenID: www.velmont.net og so kann eg skriva passordet mitt og vips – logga inn! Du kann prøva t.d. identica (mikrobloggingsida) elder Stack Overflow (programmeringsspørsmålssida).

Viss nokon er interesserte, kann eg skriva korleis du kann få ein OpenID og kopla han til netsida di (det er enkelt!). Køyrer du WordPress som omtrent ingen eg kjenner gjer, kann du bruka OpenID-innstikket til WordPress.

Nautilus-skript for å senda fil til tenar/server

I’ve translated this post on my English Technical blog: Send files via SSH/SCP with Nautilus

Det viser seg at eg veldig ofte lastar ting upp til roteplassen min på verdsveven. Det er ganske enkelt, eg opnar berre ein terminal og skriv:

scp fili_eg_vil_lasta_upp user@example.com:public_html/

Enkelt og greitt. Likevel er det ikkje alltid eg er i ein terminal og arbeider. Og då vert det litt bale, det tek kannhenda 10 sekund ekstra å

  1. Opna ein terminal
  2. Navigera meg til mappa der fili ligg
  3. Skriva scp-kommandoen

So difor skreiv eg eit lite skript til nautilus slik at eg berre kann høgreklikka på filene eg vil senda og so trykkja på «Send til Acona».

Enkelt og greitt. Når fili er lasta upp fær eg ei fin melding um at ho er nett det, saman med URL-en fili ligg på. Dessutan vert adressa kopiert til det eine klippebrettet i Ubuntu Linux, so då kann eg ganske enkelt berre trykkja på musehjulet (elder på museknapp1 og 2 på likt) so vert adressa limt inn. Herleg!

Eg brukte skriptet til å lasta upp seg sjølv til her: http://odin.s0.no/nyttig/send_via_scp

Uproff masseepost til NMU-medlemene mine

Sit her og et pestopasta med tørka tomat og stirrer inn i Foss, den bærbare maskini eg snart må levera att til Randaberg VGS. I dag hev eg skrive epost til mange menneskje, og han vart ikkje so alvorleg som han kannhenda burde. Sender du epost til mange må det nemleg vera gjennomtenkt og alvorleg. Synd eg er so inn i hampen dårleg på nett dèt.

Tingen er at… Vel. Eg trur eigentleg straumbrevet talar for seg sjølv. Eg skreiv tvo stykk; eitt som gjekk til Sogn og Fjordane folk (omgplz, kom på sumarlæger, han er jo spesielt laga for DYKK) skrive på Sogn og Fjordane-nynorsk, og eitt på normal-nynorsk til resten av fylki mine; Finnmark, Buskerud og Aust-agder – ikkje akkurat nynorsken sine sterkaste kjerneområde. Eg legg berre ut den siste, som var mest usakleg:

Hei, ein liksom-telefon frå meg; sumarleir

Hei!

Mitt namn er Odin Omdal Hørthe, og eg er områdeandsvarleg for deg i
Norsk målungdom. Eigentleg skulle eg (for lengje sidan) ringt rundt
til alle fylka eg har andsvar for, men eg har jobba i Stavanger og
reist. Dessutan likar eg dårleg å ringja folk utan at eg kjenner dei
(kjenner meg litt som ein telefonseljar, æsj). So lat som om eg har
vore flink sentralstyremedlem og ringt deg, omtrent slik går samtala:

«Hei! Dette er Odin som ringjer frå Norsk Målungdom :-) »
Du: «Hallo»
«Har du eit par minutt, kannhenda?»
Du: «Jao, det har eg vel.»
«Flott! Jo. For du skjønar, me har ein sumarleir i desse dagar – har
du fått informasjon om han?»
Du: «Ja.»
«Ja, han er 8. juli og det vert jysla kjekt og (blablablablab), sooo
eg lurte på om du hadde lyst til å koma på den?»

Her svarar du anten:
* «Ja»
* «Nei»
* «Berre litt» (som tyder: eigentleg ikkje, men eg prøver å vera snill)

Svarar du «Ja» (som ganske mange gjer, yey!) so følgjer eg opp:

«Men, BADABOM (denne ljoden lagar eg): har du TID!?»
Kor du då svarar: «Nei»

Eg vert ganske skuffa:
«Å. … Ånei. Nei-nei. Synd. Hmm.»
«Kannhenda ein annan gong?», prøver du å trøysta
«­Ja, kannhenda det… Hadebra!»
«Hade!».

<klikk>

MEN: nokre få gongar mellom alle desse 1000 folka eg ringjer so er det
nokon som svarar at dei har tid, då veit eg aldri kva eg skal seia
for eg har då vitterleg ikkje manus for slike særs sjeldne svar
(neidå, eg har ikkje manus i det heile teke, men eg vert heilt sett ut
av folk som faktisk kan koma).

Tingen er då, det er prøver å få fram med denne alt for lange eposten
(orsak!) er: er du ein av desse folka som 1. har lyst, 2. har tid? I
det litt meir seriøse hjørna so er det kjempemoro, og me vert rundt
35 stk, so ikkje for mange og ikkje for få.

Eg vonar du kan koma. Spør meg verkeleg om det er noko! :)

– –
Beste helsing,
Odin Hørthe Omdal <test@s0.no>
http://www.velmont.net

Og elles, jobb jobb jobb

Elles hev eg sitte heile dagen på kontoret mitt hjå Nei til EU. Det er ein diger sekk av uppdrag eg kann velja mellom, det er ikkje alltid like enkelt å velja. So eg gjer litt her og litt der. Eg hev mellom anna skrive eit intranettsystem frå botnen til NTEU. Eg lette lengje etter noko ferdigskrive, men fann aldri noko som passa det me trong. Fann det nesten fleire gongar, men nesten riv ingen mann av hesten som me segjer.

Nei til EU intranett

So eg skreiv mitt eige. Starta med å skriva god kode, so fann eg ut at det berre var eg som kom til å hacka på det lell – og eg kunne like godt gjera det den raske vegen. So eg skriv no OK kode utan superavansert og gjennomtenkt oppbyggning.

Folk loggar seg på med sin vanlege brukar og passord (jadå, det brukar LDAP). Dessutan brukte eg litt tid på å læra meg mod_rewrite skikkeleg slik at eg kunne laga flotte URL-ar som gav meining til brukarane. Eg er godt nøgd.

Eposttenar, med dspam osb

Eg sette òg upp Kanin, ein enkel og grei firewall+gateway/router+dnsserver+dhcpserver. Og Rev, ein eposttenar som brukar Postfix og Dovecot, i tillegg til dspam for spamfiltrering. Spamfiltreringi er statistisk og må trenast upp av kvar enkelt brukar. Alle kjem til å måtta bruka IMAP frå no av, for spamfiltreringi avheng av at brukarane legg spam i SPAM-mappa, og tek ut ekte epost frå den same mappa. Eg ville gjera det enklast mogleg for brukarane. Eg er likevel livredd for å setja det i verk. So langt fær eg ingen spam på adressa mi test@s0.no, so eg fær ikkje testa dspam. Eg hadde sett upp SpamAssasin og var godt nøgd med det, men so måtte jo torstehu koma med eit betre framlegg. Same kva, det er sett upp.

Elles

Det er masse elles. Men alt til sin tid. Klaus hev umtrent flytta ut, so eg eig meir eller mindre roterommet honoms («vårt») no. Fylg med på Victor sin freistnad på mangfasesvevn og les kannhenda litt um min eigen svevnfreistnad som eg gjorde for meir enn eitt år sidan.

Ah, forresten er det sumarleir snart. Det VERT dritbra, so kom, kom, kom. :-)

Sol fungerer att!

No fungerer maskini mi att! Eg hev lodda og stade på, fiksa og mekka. Teke heile hurumheii frå kvarandre og faktisk klart å klora det saman att. Ikkje like godt som fyrr, men absolutt brukande. Det viktigaste er jo at straumen fungerer att! Eg veit ikkje korleis stoda for netet er, eg hev ikkje rørt det. Eg er ikkje automatisk hugteken av å lodda 8+ leidningar på under ein cm…

Demontering

Sol (den berbare maskini mi) i deler

Det var neimen ikkje enkelt! Eg sleit, det var alltid ei skrua til på ein eller annan rar plass som måtte av. Var aldri sikker på um eg måtte riva hardt for å få av delen; eller um det er ein annan måte å fjerna han på. For kvar nye skrue, kvar ekstra del, vart eg meir og meir fortvila. Spesielt ei av skruane til skjermen var irriterande; eg hadde øydelagd gjengane på skrua. Til slutt fekk eg ho opp då Gus (Håvard) hjelpte meg og viste meg O-store-tang.

Til slutt sat eg att med ein heil haug skruer og ein heil haug deler eg ikkje hadde peiling på kvar kom frå.

Avlodding

Eg såg likevel straumkontakten som er Sol sitt livs store problem. Eg starta lodda han av. Etter ei stund var han av. Eg ville finna ein lik del for å kaupa på ELFA.

Kauping av elektronikk på ELFA

Det var ei søt jenta bak disken. Eg forklarte og viste ho delen og kabelen, samt sa nummeret på delen eg ville sjå på (me hev ein tøff bok med alt ELFA hev her på PING). Ho fann til slutt fram ein som passa ganske bra og eg kaupte han for 15 kr. Det var langt frå gale.

Kann eg bruka denne delen?

Eg visste delen ikkje passa heilt til hovudkortet, men eg tenkte eg skulle sjå på det. Eg dreiv mykje på med slike elektronikk-testarar for å finna ut korleis desse tvo delene fungerte og korleis eg måtte lodda delen på hovudkortet til maskini mi.

Til slutt fann eg ut kva som var galt med den gamle delen. Eg gjekk inn for å heller prøva å fiksa den. Det gjorde eg. Litt lodding her, litt lodding der. Eg fiksa opp i den teite delen, og VOOPS! Der var han på kortet!

Straumkontakten på hovudkortet

Deilig!

Putta maskini saman att (men fyrst testing)

Eg var veldig redd for at eg hadde øydelagd maskini på ein eller annan rar måte. Det er jo ein resistor som hev falle ut av maskini (men det skjedde for lengje sidan), og eg hev jo drege ut allslags rare kablar og skrudd ut masse skurer. Eg sat maskini hallvegs saman att, kopla på skjerm og tastatur; og straum. Venta i spenning saman med Egil:

Odin, meg med den fungerande maskini

Yey! Han fungerer! Eg hadde ikkje sett harddisken i (med vilje), so difor skrudde eg berre resten av maskini saman (det var ikkje lett) og slo ho på. No skriv eg på Sol og alt fungerer storarta. Eg hev framleis ikkje testa nettverkskabel, men det kann eg leva med. Nett no nyttar eg trådlaust net på PING; trådlaust er herlegare enn kabel same kva.

Etterdønningar

Eg sit att med ei berbar maskin som manglar skruar i ein heil legion hòl. Dessutan sit eg att med ein heil skokk skruar som eg ikkje veit kvar skal. Haha. Dei fungerer ikkje i dei gapande hòli, so noko er veldig feil. Men det er eigentleg ingen problem for maskini fungerer jo att!.

Sol (maskini mi) er defekt, snart ryk batteriet

For 2 ½ år sidan hadde eg maskini mi (ECS Green 551) inne til Multicom for å fiksa straumpluggen og gjera ho stille. Eg hev umtrent berre nytta maskini på skrivebord etter den tid (for å unngå slitasje), men no er eg på denne vonde plassen att. Garantien gjeld ikkje no lengre (ho er 3 ½ år gamal), so eg fær prøva å fiksa det sjølv denne gongen. Vonar det gjeng bra, eg er so avhengig av å ha ei datamaskin med internett.

Dette skreiv eg på netsida mi for 2 ½ år sidan:

Laptopen min funka heller ikkje lengre i dag – buhuuu.. Men den er fiksbar håpar eg, får vel sende han til Multicom når eg kjem til Noreg.

Og eit utdrag frå eposten eg sende til Multicom (som òg ligg på den gamle netsida mi):

Jeg flyttet så til Oxford for et år og merket etter en periode på noen måneder at strøminngangen begynte å bli “dinglete” og slakk. … Jeg så at det var et sånnt garanti merke under laptopen – så jeg vil ikke åpne den for å prøve å fikse det selv, jeg har en anelse om at strøminngang-greia har løsnet fra hovedkortet. Uansett har jeg prøvd alle mulige stillinger nå – og laptopen får ikke strøm i det hele tatt!

Ser ein burt frå bokmålen og Oxford, so gjeld dette um att (ja, eg skreiv nynorsk på netsida mi for moro, bokmål elles).

Eit slit, nettverk òg

Det er ikkje berre straumkontakten det er noko gale med no. Òg nettverkskontakten er galen og må puttast i ein spesiell posisjon for at ho skal fungera. Det stend um millimeter, og etter litt tid so mistar eg internett att. Dette er heilt ekstremt irriterande sjølvsagt. Likevel hev meg og Rebecca hatt det slik i 2 månader no. Der mista eg faktisk internett (eit par minutt), måtte flytta kabelen opp på høgtalaren att. Men den lealause straumkontakten hev altso teke kvelden no, eg brukar maskini frå batteriet.

Lite tid att fyrr straumen ryk! Kva var det andre eg skulle skriva…? Gah. Ja-ja. Eksamenen i inf1060 gjekk greitt, men neste gjeng nok endå verre um eg ikkje fær fiksa maskini mi. Det er jo den einaste leringsressursen eg hev!

Eg er so glad i maskini mi. Ikkje døy :-(

XO-1, One Laptop Per Child (OLPC)

Meg og Børge siklar som nokre småungar på denne berbare maskini. Det er ikkje rart; denne maskini er laga for å reisa den tredje verden og minska det teknologiske hólet som finst mellom oss. Dei vil prøva å gjeva ei maskin per unge slik at maskini kann brukast til å utdanna seg sjølv.

Kvar hev eg lært alt eg kann um datamaskiner? Det hev eg lært sjølv. Mykje ved hjelp av internett i tillegg til prøving og feiling på eigen maskin. Mange land (som Brazil og Peru) er ikkje totalt underutvikla (dei hev mat osb), men manglar likevel konkurranseemne til å kunna reisa seg skikkeleg. Idéen er å reisa born i heile verda og gjera dei teknologisk kompetente ved å la dei taka større del av utviklingi sjølve.

Kaup tvo, få ein!

Eigentleg prøvde dei selja til statar, men det viste seg å vera litt vanskeleg. So no, for å få starta det heile og få upp produksjonen (større produksjon = billegare maskinar), sel dei ein maskin for prisen av tvo.

«Huh? Men er det rett?», spyrr du kannhenda.
«Jeppsideppsi,» forklarar eg «den eine gjeng til deg, den andre til ein unge i eit land.»
«Kva for land?»
«Eit i tredje verdi, eller andre. Uindustrialisert iallfall.»

Teknisk

OLPC XO-1

Grunnen til at eg vil hava ein XO-1 (fyrste maskini laga av OLPC) er altso ikkje berre av di eg vil gjeva ei maskin til ein unge. Eg vil jo hava maskini sjølv òg, men kvifor? Jo, spesifikasjonane på den lille søte maskini er heilt nye. Ein ny spesiallaga skjerm som fungerer i soli, sers låg straumbruk og heile maskini er fri og open. Ja, han køyrer sjølvsagt Linux. Kjeldekoden til programmi som kjem med ligg ved maskini, so det skal vera enkelt å endra ho. Tenk so kult! Eg kann berre sitja ute i soli i timesvis og programmera!! Det er so mykje tøft med denne maskini at det ikkje er til å tru.

Korleis få då?

Dette er vel heile grunnen til at eg skriv dette fyrr eg hev fengje sjølve maskini. Det viste seg å vera sers vanskeleg å få kaupt ei maskin. Meg og Børge gjekk saman for å få det til. Me visste det ville verta litt vanskeleg, for OLPC skreiv:

  • Maskinane vil berre vera tilgjengeleg for USA og Kanada

Som er ganske teit og tullete for alle oss koselege folk i resten av verdi. Men det vart endra då dei gjorde det mogleg å kaupa maskini til 31. desember. No står det at du skal kunna kaupa maskini same kvar du er, berre du sender ho til ei adressa i USA/Kanada. Det er ikkje so enkelt. Me fekk det ikkje til med Børge sin USA-registrerte PayPal-konto og ei JetCarrier-adressa i USA. Heller ikkje med Leif Arne sitt USA-bankkort og JetCarrier-adressa i USA. Kannhenda dei ikkje sender til JetCarrier. Veldig rart.

Det ser ut som dei sel og sel av denne maskini. Ikkje rart. Men det spyrst kor raskt dei klarar pumpa opp produksjonen nok til å klara senda våre når me ein gong fær tinga dei skikkeleg.

Same kva. Trass alle dei digre problemene me hev, eg hev so inn i granskauen lyst på ein OLPC XO-1. Gaaah. Hackety-hack.

Lillesyster mi, Kitty Karina, må absolutt òg få ein; ho skal jo verta ein stor hackar. Yey! :D

Oppdatert: Endra JetDirect til JetCarrier, etter marXman gjorde meg merksam på det