Merkelapp-arkiv: Det Norske Teateret

Kjærleiken overraskar igjen på Det Norske Teatret

So såg eg og Helene dette stykket med den ganske so keisame tittelen, og ikkje so alt for yvertydande materiellet. Eg vart positivt yverraska.

Dette innlegget var eigentleg berre ei diger avsporing midt inne i førre innlegg um libris på nynorsk som eg valde å skilja ut.

Litt morosam fakta: Kirsti Stubø spelte i stykket – ho spelte tanta mi i «Lille Eyolf» og er ei av dei eg hugsar best frå mine 13 år på Rogaland Teater. Ironisk nok iom. at ho berre var i det stykket. Eg tenkjer plutseleg på ho når eg kjenner lukta av parfyma hennar. Det er verkeleg heilt ekstremt, kjenner eg den lukta (eg anar ikkje kva det er, elder ofte kven som hev han på) so ser eg rundt etter ho. Ganske morosamt. Det fær meg i eit godt sentimentalt humør der eg tenkjer på Rogaland Teater, Lille Eyolf og allslags andre gode minne frå teatertidi mi.

Det sat ei gamal, herleg dame framfor oss. I pausen kom me i prat.
«Eg overhøyrde eit par ute i dokøen som synast det var keisamt og trøytt, eg kan ikkje forstå det,» sa ho til venene sine, fyrr ho snudde seg bak til meg;
«Eg høyrde du sat bak der og humra med»
«Ja, er eit humrestykke dette her. Lågmælt og litt sært. Må forstå humoren,» svara eg.
«Sant. Eg tykkjer det er særs morosamt».

Der var stykket ferdig. Det var ganske so morosamt. Eit humrestykke. Applausen var ekstra moro; alle skodespelerane blenka som tende ljos og smilte som få andre. Eg trur faktisk me var eit godt publikum i dag, humringa og latteren sat laust, mykje energi.

Dei som hev vore på teaterstykke fleire dagar etter kvarandre elder spelt teater veit at energien til publikum og dei på scenen heng tett saman og påverkar kvarandre. Det er ofte ein positiv spiral med godt publikum; dei forestillingane vert ofte råbra.

Slik smilte dei altso her, eg kann jo godt tenkja og vona dei smiler slik kvar gong, men eg trur dei varr glade av oss. Helene fortalte meg òg at dette var siste forestilling so kannhenda dei gjorde noko nytt på scenen i dag, elder dei hadde kjende i salen, elder berre var glade for å vera ferdige. :-)