Merkelapp-arkiv: Det Norske Teatret

Nesten normal (Next to normal) og utruleg keisamt

Nei, dette var ei gymprøve i uthalding. Tunge greier. Eit godstog av nesten lik musikk i ein aldrisluttande loop. Det sluttar aldri, det er likt, det er banalt, enkelt og utruleg upplagt. Dette er nesten normal.

Ok, for å ikkje starta med total slakt; songane var godt oversett og med god tekst. Dessutan var det ikkje like gale som Which witch. Charlotte Frogner er jo like flott som alltid, ho er sers flink, Helene si forelsking er ikkje vandskeleg å forstå der. Thomas Bye er òg ein skodespelar eg set stor pris på og likar veldig godt. Men so byrjar det å stoppa. …

Slapp regi, einsformig musikk og forutsigbar historie. Ein heil del repetering og tvilsame forsøk på å spela på kjensler. Eg vart bra provosert då eg såg dei råbillege triksi fungerte på sidejenta som sat og snufsa. Det er so mykje ekstremt bra teater som rører deg langt inn i beinmargen («Tape» på rogaland teater), og då vert det so leit å tru at slike undermåls teaterstykke er representative for, … ja, gode teaterstykke.

Det heile starta eigentleg godt og lovande, det var jo trass fyrste gongen me høyrde musikken. Han var bra, god ljod i bandet på toppen av scena. God scenografi var det òg. Iallfall den fyrste halvdelen; etter det hadde alt vorte so einsformig og keisamt at einkvar vesle nykreative vri i scenografien, ljosettingi, eller andre plassar hadde vorte sett stor pris på. Diverre var det lite av det, alt me vart servert var ymse flåsete utsegn, vonde klisjear som til nokon si forteneste var litt innpakka slik at eg til nauds overlevde.

Som um det ikkje var nok at musikken var like flat og fjellaus som austlandet der stykket er sett upp, hadde dei valt same form på stykket i heilskap. Her var ingen fjell og dalar, nei, her var digre, flate kornåkre verdig ein bokmålsskrivande stordriftsbonde 1. Snork. Vel, det var ikkje heilt gale, dei var ikkje i ein djup dal heile tidi, men låg på eit mellomintenst nivå heile tidi. Problemet er jo at det er dørgande keisamt. Sjølv på barneskulen vert me prakka på denne spaningskurva som var so absolutt fråverande i dette her stykket.

I slutten skjedde det som ikkje burde skje; den hekkans Frank Kjosås-fanklubben reiste seg sørenmeg. Og etter kom 60-åringane, som praktisk talt tyder resten av salen. Og der stod dei og klappa, og alle andre føler dei må stå berre fordi desse hormonelle jentungene i sine fantastisk usmakelege Comic Sans-infiserte «Frank Kjosås fanklubb»-gensrar absolutt skulle stå for helten sin. Sånn litt av tema; dei er jo greie og søte nok dei, småjentene, men designsans og -smak kann ingen skulda dei for å ha.

Same kva. Alle følte dei måtte reisa seg, men eg neittar som vanleg med mindre eg tykkjer stykket er bra og eg står inne for det. Eg er jo ofte då òg personen som startar klappen, held det gåane og fær folk til å reisa seg. Greitt nok, kannhenda det fantest folk som tykte stykka eg hev reist meg på var halvgode og ikkje noko spesielt, men, vel 1) eg trur ikkje det, og 2) i so fall so hev vel dei skrive um det i sin blogg, og det er jo vel og bra. Men altso her, nei, då vart eg sitjande mellom alle, og kjende meg som ein idiot, slik du normalt gjer når du sit medan resten står, men eg må jo halda på integriteten min.

I oppsummering vil eg _igjen_ trekkja fram at dette ikkje er noko dårleg stykke, det er berre ikkje særleg bra. Det er heilt greitt. Heilt greitt, heilt normalt, heilt flatt, ganske keisamt. Eg forventar ikkje Rogaland Teater-kvalitet på alt Det Norske Teatret gjer, men eg ventar no ei viss kvalitet. Her hev dei levert noko på line med dei fleste stykka eg hev sett på national theatret, og det er som de alle bør vita, _ikkje_ stykke du vil verta i same bås som 2

So, samanfatta tilråing i tvo ord; spar deg.

  1. det finst sjølvsagt mange nynorskskrivande bønder på austlandet, men veddar på at nynorskingane sine åkrar er båe meir interessante og frodige enn dei tilsvarande for bokmålingane []
  2. vel, eg såg eit fantastisk bra stykke med Jo Strømgren-kompani på National Theatret, men dei leigde jo berre stykket inn – so det tels jo eigentleg ikkje. []

Jesus Christ Superstar på Det Norske Teateret

Denne teatermeldingi er tvodelt, av den enkle grunn at eg etter fyrste akt skreiv kva eg tykte um stykket, og so måtte skriva meir då andre akt var ferdig. Det heile er ganske interessant eigentleg :-) Viss du ikkje gidd lesa alt so er det berre å hoppa til slutten. Me sat forresten ganske langt bak (rad 18).

Bilete av Hans-Erik Dyvik Husby (foto: Sigurd Fandango Kapperud, Det Norske Teateret)

Bilete av Hans-Erik Dyvik Husby (foto: Sigurd Fandango Kapperud, Det Norske Teateret)

Fyrste akt

Eg veit ikkje um det stykket som er so tamt elder um det er regissøren som hev klart gjera det so dørgande keisamt. Det er veldig synd, alle som kjenner meg veit korleis eg verkeleg elskar teater – men dette var diverre skuffande.

Eg bryr meg ikkje um karakterane i det heile teke. Dei er inkje for meg. Eg fann ut at heile stykket berre er jesus-historia utan nokre serlege endringar, so det er sikkert vandskeleg materiale å laga noko interessant av. JaOK, dei sa noko um at Jesus skulle døy, men det var berre ei setning og noko trist musikk – dei hev ikkje gjort eit forsøk på at det verkeleg gjeng inn på nokon. Kvifor i alle dagar er dette eit kjend stykke? Er det berre av di det finst so mange turbokristne her i den vestlege verdi? Kann då ikkje berre vera det.

Hank von Helvete er kjempebra, same med Charlotte Frogner og resten av gjengen. Det som manglar er RAMMA. Dette minner meg alt for mykje um Which Witch som eg òg prøvde hardt å lika.

Det hev vore kule enkeltscener, og flotte grep. Ein del av tilhengjarskaren til Jesus spring vilt upp i salen og spring inn i publikum, der står dei uppå oss og syng. Det gjev ljod ut i salen og trøkk. Diverre hev regissøren gjort ein totalt mongo ting her; etter trøkket og den sjølvsagte klappen frå publikum startar ei ballade på scenen! Makan til å drepa ei god stemning! Dessutan vert tilhengjarskaren ståande i salen som daudkjøt. Det virkar idiotisk og er ingenting meir enn irriterande. Ja, utanum synd då.

Forresten so er Hank utruleg flink til å prata nynorsk, nett som nyhendeopplesarar i NRK. Han hev ei god nynorskstemme. Det gjeld eigentleg heile stykket, folk prata veldig god nynorsk. Det liker eg. Ikkje slik som i Which Witch. Dessutan såg me «Den store landevegen» rett etterpå, der dei til stadigheit sa «di» når dei meinte «de» og «dykk» når dei meinte «du» elder «deg». Det var utruleg irriterande. Ingenting av det her!

Eg sit no i pausen og ventar på andre akt. Judas hev nett forrådt Jesus, so eg vonar det tek seg upp til denne akti.

Andre akt

Hekkan! Eg må totalt skriva ny innleiing! Andre akt var noko totalt anna.

Starta som det slutta, men få minutt inn leverer Hank/Jesus ein (um eg fær segja so) SATANS god tale (song) til gud. Eg kunne ikkje la vera å verta totalt rive med bak der eg sat.

Det stogga ikkje helder, rett nok vart det litt treigt i rettssystemet etter songen, men det venta eg. Etter han hev vore inne hjå Pontius Pilatus (totalt keisamt, Hildegun Riise), byrjar ting taka seg upp. Det gjeng frå OK til ganske bra.

So kjem Sigve Bø som Rhodes, og litt av eit show! Lekre saker, verkeleg! Ljoden gav god trøkk og det var storstemning i salen. Slik skal det gjerast. Det verka som um ljoden var skrudd upp og bakhøgtalarane faktisk spelte noko. Dessutan fekk eg ei god «romkjensle», av di nokre instrument var bak meg, andre framme. Eg kjende det som um eg var med på festen.

Det heldt seg verkeleg bra, og andre akt såg ut til å retta upp for fyrste. Men so kjem Frank som Judas og ljodmannen set ljoden ned. IDIOT! Kva skjer med å vilja øydeleggja stykket!? Drittsekk! Det var utruleg kor mykje den endringi hadde å segja på stemningi i baksalen.

Frank gjer det beste utav det og er sopass flink at han fikser det lell, men snakk um sabotasje. Til neste song so er ljoden fiksa att og frå der vert berre stykket betre. Frank som engel er berre totalt konge, og då han fridde til publikum um å vekselvis jubla og halda kjeft tok berre ting heilt av. Hank er festa på krosset og totalt uventa reiser midten av scenen seg til eit digert kort omkransa av små LED-ljos. Eit utruleg skue, og jækleg provoserande. Det er som eit amerikansk bønemøte. Flaut å vera der, men likevel so hev uppbyggingi vore so god at eg nesten kjende eg måtte upp og klappa same kva.

Eg skal ikkje segja meir no enn at denne slutten berre er heilt helvettes bra. Det tok seg so ekstremt upp at du vil ikkje det tru.

Kvifor so stor forskjell?

So sit eg no her med fyrste halvdel av teksten frå fyrste akt, kvifor er han so dårleg? Det fær meg til å tenkja på Jungelboka som var ganske lik. Då sat eg òg på fyrste rad, men energien i skodespelarane og elles var låg i fyrste akt. Kastar mellomdårlege greidor på deg fyrr det eksploderer i andre akt og tek seg upp. So finn eg ut at desse tvo stykkene er regissert av same person… Er det ein strategi? Litt trist i svo fall, dei fleste stykki eg hev sett klarar fint å halda seg bra og spanande i fyrste akt sjølv um dei ofte imponerer mest og best i andre. Same kva, hadde eg ikkje totalt slakta stykket i skrift i pausen, so hadde eg nok gløymd mykje av kor elendig eg synast det var, nett slik eg gjorde med Jungelboka.

Eg og Helene skal sjå det um att no dagen fyrr fødedagen hennar. Helene totalt elska songane (det gjer eg òg), dei er skikkeleg bra. Ho likte stykket veldig godt, og fyrste akt mykje betre enn meg. Denne gongen sit me på fyrste rad.

So kva er moralen? Nei, det er ingen, dette var ei teatermelding og lat meg få segja, alt i alt var stykket satans bra. Sjå det.

Which Witch på Det Norske Teateret

Dei som kjenner meg veit at eg likar båe teater og nynorsk. Likevel likar eg ikkje alt Det Norske Teateret set upp, som kombinerer teater med nynorsk. Eg likar ikkje dårleg teater, so det er faktisk ikkje vandskeleg for eit teater å laga noko eg ikkje likar.

de, dei, di, De? Snakk nynorsk for F!

Eg forstår ikkje kva Det Norske Teateret prøver seg på, elder skodespelarane der. Dei segjer «di» på ein slik måte at eg ikkje forstår noko. Dei uttalar «de» som «di», slik dei gjer i bokmål. Men DET ER FEIL og satans irriterande. De (som i «dere» på bokmål) uttalast nett som «d». Slutt opp med å forvirra meg!

Um stykket

Eg syntest scenografien var dritkeisam, og eg synast sjølve stykket var ganske keisamt. Eg vart litt skuffa. Likevel so er ofte dei gode stykki på dei mindre scenone (t.d. prøvescener, malersalen til National Theateret osb), og det er berre Rogaland Teater som klarar å setja upp skikkeleg gode ting på hovudscena (so langt eg kjenner til).

MEN! Tøff bøddel!

Det var ein verkeleg kul ting; bøddelen syng sin bøddelsong, og den songen EIG. Han er dritkul, og han var dritkul på scena, og bøddelen var supertøff. Då songen var slutt starta eg å klappa og fekk heile salen med meg (den er stor!). Det var dritkult. Det «gjorde kvelden min» um eg skal segja det med eit unorskt uttrykk.

Ah, og ein ting til,—folk reiste seg i slutten. Eg plar vera den som reiser meg når ting er bra (spesielt på Rogaland Teater (elskepå)), men eg gjer det altso ikkje når eg vert so lite imponert som av Witch Witch. So eg sat demonstrativt. Helene reiste seg av di ho elska ei av skodespelerinnane, ganske søtt. Men eg sat der altso og såg rett inn i bakenden på dei framfor meg. :-)

Alt i alt var det koseleg lell

Teater eig same kva. So det var koseleg sjølv um eg ikkje likte stykket. Dessutan er Landsstyret i Norsk Målungdom utruleg koselege og flinke dette året, so det var ein god gjeng eg var ute med.

Alt er ikkje vondt på DNT

Og for å gjera det klart; ja, eg hev sett fleire kjempegode stykke på Det Norske Teateret,—dei set òg upp bra greidor. Men dei tri stykkone eg hev sett på hovudscena hev vore frå OK til dårleg. Dei tri eg hev sett i prøvesalen hev vore frå bra til superbra.

DUS-festival i Oslo

Lilla personer, alle oss - Odin, May-liz, Olav, Ole Christoffer, Pernille og Robert.

Oschlo. Mm. På torsdag hadde eg fyrst «Nyere historie» før eg sykla heim og kasta nokre klede i sekken av di eg skulle til Oslo. DUS-festival. Den Unge Scene. Me skulle spele stykket vårt «Lilla» to gonger på festivalen, og sjå på mange andre stykker – samt møte kjekke folk. Hyggeleg var det, sjølv om det alltid må skje ein del drit ting når Odin er på reisefot. Alltid.

I Oslo held ein seg på rommet sitt

Flyturen gjekk greitt; hax flytog, sidan drosje til hostellet. Nei, ikkje hotell. _Hos_tell, ja. Turkameratane mine var særs misnøgde med standarden. Dei har tydelegvis ikkje vore ute å reist noko særleg – kvaliteten var jo superb i høve til kva ein finn på reisefot i andre land. Problemet med staden var meir mangelen av felles samlingsplass. Noko hostell normalt har. Vel, dei hadde jo det – men med stengetid kl. 11; det er jo ikkje særleg kult.

Hostellrommet, der me budde

Rommet vårt.

I Oslo sentrum så er det ikkje mykje å gjere på kvelden. Oslo «by night» syg til dei grader spør du meg. Eg tenkjer på kva min gode ven Espen seier til meg om vald, gjenger og kriminalitet i Oslo då ein diger neger med rastafletter plutseleg mumlar noko uforståeleg. Olav, som eg går saman med, snur seg for å høyre kva han sa igjen. «Vill do ha speed eller kåla?». Eh, nei. Me treng korkje kokain eller speed.

Stoda i ungdomteaternoreg

Me har sett mange bra stykker medan me har vore her i Oslo. DUS (Den Unge Scene) er eit opplegg der me har fått fire manus, og rundt 30 grupper rundtom i Noreg har satt dei opp. 12 av desse kom til Oslo.—DUS er berre eit testprosjekt, fyrste gong dei har hatt det; eg vonar det blir meir. Men trur dette var mitt fyrste og siste (eg er trass alt ingen skodespelar, og eg trur karriera mi er ferdig no når eg skal starte å jobbe). Men eg unner sjølvsagt andre gleia av å vere med.

Me treng betre teater for ungdom. Normalt har du teater for unger og vaksne, teater for ungdom finst liksom ikkje. Ungdom flest synest at teater er teit; det har noko med dei stykkene som blir sett opp. Om ei vaksenførestilling sel dårleg, annonserar dei det som ei ungdomsførestilling; et voilà; dritt på sitt verste.

Sosialisering

Me har truffe eit par folk medan me har vore her. Veldig mange faktisk. Dei me snakka mest med, og som eg synest var særskild interessante, var teatergruppa frå Sola. Ein gjeng veldig hyggelege jenter som har take kontakt med oss fleire gonger. Kjende dei allereie igjen frå den fyrste delen av DUS festivalen, det var våre oppsettinger som gjekk vidare frå Rogaland. Det var deira stykke eg likte best av dei me såg på den regionale festivalen. Dei spelte eit stykke som heiter «Orkhons Død» – sjølv om manus ikkje var utruleg fengande så var skodespelarprestasjonane enorme.

Orkhons død, jentene bukker

Sola-jentene bukker etter «Orkhons død». Frå venstre: Ukjend, Frances (Ivan), Rebecca (Thuul), Ukjend, Siri (ikkje Hege nei, det er tvillingsystera) (Orkhon/Oskar), Ukjend, Kjersti (Yöro), ukjend, ukjend, ukjend. – Berre halve gruppa. Synest eg har vore flink å lære namn eg…

Eg hugsar godt kor positivt overraska eg blei. Skal ikkje leggje sjul på at eg ikkje hadde så store forvetningar; det såg ut som om nokon av dei kunne ha gått på barneskulen! Men, altså; veldig bra. Andre gongen eg såg det blei eg jo ikkje like overraska, då eg allereie visste dei var gode. Thuul (Rebecca, «austlendingen»), Ivan (Frances) og Orkhon (Siri) var særs flinke.

Solagruppa var på ca. 30 personer, men det var berre rundt halvparten som spela. Dette var av di dei hadde laga to versjonar av stykket – så gjekk berre ein videre frå kulturskulen, men leierane meinte alle burde vere med. Bra tanke. Viktig å take med heile gruppa.

fÆst

Etter ei stund fann me ut at desse jentene var interesserte i Olec (ikkje alle, men iallfall brorparten). Gruppeleiaren deira sa det tilogmed. På festen som var på fredagen utfordra faktisk leiaren Olec til å gå å danse med ei av jentene – slik at dei kunne ha noko å snakke om på resten av turen. Olec, som meiner han ikkje kan danse, gjorde det. Nokre få sekund seinere stod det minst 20 ungdomsskulejenter rundt han og dansa. Hahaha, kjempemoro.

Olec og Rebecca dansar

Olec og Rebecca («austlendingen») dansar :D Sjå kor moro dei har det, hihihi.

Den festen var faktisk utruleg moro. Då me fyrst kom var stemninga temmelig slapp. Eg haldt på å stupe av søvnmangel frå førdagens seinere-enn-kl-3-maraton. Me hadde vore oppe og spela kort (eg og Bjørn vann sjølvsagt (Games, keeims!)), etter det låg me i sengene og snakka. Me hadde heile gruppa vår på eit rom; meg, Olav, Olec, Pernille og May-liz. Det var visst eigentleg ikkje lov. Men sidan Pernille og May-liz klåra skremme vekk dei førre romkameratane sine var det plutseleg plass til oss. Det var ei veldig hendig løysing. Eit problem blei det likevel siste dag, då eg ville sove grunna nær føreståande eksamen – men ingen andre ville. Det blei til at eg sovna rundt 2:30. Ikkje beste tidspunktet, men det blei jo iallfall litt søvn.

Same kva, tilbake til festen. – Eg dansa jo såklart, som mange av dykk som les heimesida veit. Litt tidligare på kvelden hadde eg snakka med Pernille (som dansar ballett) og May-liz; dei trudde ikkje eg dansa på festar. Dei kunne aldri sjå det for seg. Hm. Neivel :p. Men så veit eg ikkje om det eg gjer er dansing heller, kjem vel antakeleg ann på definisjonen. Er dansing rytmisk beveging til musikk så dansar eg i høgaste grad, men om ho er teit/idiotisk eller kul/fin er ein anna diskusjon.

Austlendingen :)

Eg kjende igjen ei av jentene frå Sola spesielt godt—men klåra ikkje stadfeste ho; heilt til ho kom bort til meg og spurde om eg gjekk på Salsa. Aaaah! Yes. Så då hadde eg jo faktisk eit levande bevis på at eg ikkje var ein antidanse-person; Kristine. Dei hadde visst kalla meg «Salsa-guten». Heh. :) Me hadde kallenamn på ein person i deira gruppe òg; Rebecca har ei austlandsk dialekt, så me kalla ho like godt «austlendingen» heilt til me lærde namnet hennar. Det er litt moro at dei hadde kallenamn på meg faktisk, det tyder jo at dei har nemnd meg ein eller anna gong. Det synest eg er kult :]

Show pÃ¥ det opne teateret. Flamme-kis.Me snakka ein del om «austlendingen» av di Olav òg synest ho var flink. Olav er i tillegg utruleg enkel å mobbe. Sidan han meinte ho var flink tyda det liksom automatisk at han var forelska i ho. Eg var fan av Rebecca – men eg kan tenkje meg det ikkje er like moro å plage meg med det av di eg normalt ikkje reagerer så fælt på det. Olav gjorde det, og frå då av blei han mobba med det. At han satt seg ned for å fortelje Rebecca kor flink han syntes ho var gjorde ikkje ting betre (eg synest det var ein kjempefin ting å gjere, kudos!). Same kva; det var kjempemoro iallfall. «Sjå! Der er austlendingen Olav; gå bort til ho då! :D».

Dansing

Tilbake til festen var det eit fantastisk flamme- og akrobatshow (eg er ikkje heilt kronologisk), pluss at me åt. Etter mykje raving kom leiaren til Sola-jentene bort og gav Olec utfordringa eg skreiv om tidligare. Det fekk meg litt vaken, eg fekk lyst til å danse då eg fyrst hadde klåra dra meg inn til dansegolvet. Litt seinere dansa eg. Om enn, ikkje så mykje – eg hadde nett snakka om dansing; då blei det litt vanskelegare å gjere det. Hadde ikkje vore moro å få «Eh, kallar du det der dansing?» rett etter eg sjølv hadde påstått eg iallfall kunne danse litt :p

Men same kva, det er keitt. Ingen gidd lese meir om slikt. Spole framover; eg dansa litt med Helen og Kristine. Seinere sto me 20–30 personer i ring og dansa – eg turde ikkje danse i midten av ringen. Hadde nok litt lyst – men lell. Teatergruppa mi prøvde dra meg ut – men eg turde ikkje :p Eg elskar å danse, men eg trur eg ser så teit ut medan eg gjer det. Siste songen blei spela. Ferdig. Hm. Pernille klåra få ein song til. Ho ville tydelegvis ha meg ut, fekk med seg Rebecca; då måtte eg jo berre. Når Pernille starta med slike kreative løysinger, hahahah. Genialt Pernille. Så då dansa eg litt i ringen. Hihi. Var særs moro.

Var nokon som kommenterte dansinga mi, – positivt. :) Jess! :D Hehe. Eg fekk òg skryt av Pernille :) Men så hadde jo ikkje ho forventa noko særleg heller då ;) Same kva, det var veldig moro – og kanskje eg synest dansinga mi er litt mindre uhøveleg no.

Teaterhøgskulen

Utanfør teaterhøgskulen, KHiO - fabrikkvegg

Hm. Det skjedde utruleg mykje på den turen. Eg må drepe mykje av det for å ikkje skrive for mykje, så eg får hoppe til dagen etter; stemmeoppvarming på KHiO (Kunsthøgskulen i Oslo – teaterskulen). Flott bygg. Var med Sola-gruppa igjen (jadå – har skrive det mange gonger no, men me såg dei ofte :p ). Katrine J. Ims, kjærasten til Olec, skulle til tredjeprøve. 30 stk på tredjeprøve, berre 10 kjem inn. I år hadde teaterhøgskulen rundt 600 søkarar, som allereie er «luka vekk». Ho er allereie ein av dei 5% som har kome så langt. Utruleg dyktig. :) Eg har forresten gått i teateret med Katrine heilt sidan eg starta, me spela i Robin Hood saman.

Stemmeoppvarminga var moro, me hadde ei søt «lærarinne», Anna, som gjekk andre klasse på teaterhøgskulen. Det var veldig hyggeleg iallfall. Seinare på dagen var det ei «høyring» som var sånn ca 75% keisam, medan resten var interessant. Bjørn (sjefen for Rogaland Teater: Barne og ungdomsteateret, og instruktøren vår) sa noko om at han ynskja å sjå sterkare kvinneroller i tekstane DUS fekk levert frå forfattarane.

Kei høyring

Kei DUS høyring. Bjørn synest det er keisamt.

Rebecca kom med ein replikk der ho sa det var sterke kvinneroller i nokre av stykka og kom med døme på det. Det var den fyrste og einaste replikken med ein viss substans frå ungdom den dagen. Bjørn tok ordet heilt i slutten og retta på seg; «Rebecca, det kom feil ut, eg meinte eg ville sjå fleire sterke kvinneroller». Så gjekk han bort ho, gav ho ei rose og ein god klem. Hehe. Det var høgdepunktet på den elles keisame høyringa. For meg iallfall.

Robert hadde kome midt inne i høyringa. Han hadde ikkje vore med oss sidan han måtte spele i ein konsert i Stavanger på fredagen. Det var ikkje lenge til me skulle spele stykket vårt no. Eg var fint lite interessera i å sitje å spise lunsj; no ville eg berre dusje. Eg hadde ikkje dusja etter festen førdagen, det tyda at eg kjende meg skitten. Robert sa han ikkje lukta noko – eg overproblematiserte sikkert. Lell, eg ville ikkje snakke med folk sidan eg kjende meg så ekkel.

Open dusj

Pernille har nett stått opp, rett før me drar til KHiO.

Nede i 2U på Det Norske Teateret fann eg til slutt ein dusj. Sjølve løysinga var ganske, hm, interessant. Det var nemlig kombinert WC/do/dusj. Dei hadde faktisk gjort den fine løysinga at ein måtte kle av seg rett foran døra ut til gangen. Ein kunne jo ikkje take av seg kleda inne i dusjen, då ville ein jo bli blaut. Så det var ikkje utan spente nerver eg gjorde meg klår til å dusje. Forventa at nokon skulle opne døra kvart sekund. Eg var rask til å kle om. (U)Heldigvis kom det ingen (hehe). Dusjen hadde eit slikt ekkelt forheng som flyg mot deg medan du dusjer og fester seg til kroppen din.

Oppvarming! Yes. Litt «sipp-sipp», ein oppvarmingsleik me plar ha. Aksel Hennie (Uno og Johnny Vang (kul film)) lo visstnok av oss då me varma opp :]—Litt tidligare hadde han litt spørjande proklamert at dette var Noregs beste barneteater. Men det var feil i følgje Bjørn; Noregs beste _ungdoms_teater! Hehe ;)

Fyrste førestilling i Oslo

Olav venter på at me skal ut å spele, medan Robert stemmer gitaren.

Spenninga mot fyrste førestilling på lang tid bygde seg opp. Energien stod i taket.—Før oss var ei veldig lang førestilling, ho høyrdest ganske treig og keisam ut òg. Folk var meir eller mindre sultne på underhaldning. Meg, Olec og Robert måtte hjelpe til på skiftet for å gjere det raskast mogleg (to stykker blei spela rett etter einannan, utan pause for publikum…). Me ville ha eit ope skift, så alle fekk sjå meg då eg var ute å bar på ting og tang :p Hehe, me fekk faktisk klapp og eg høyrde Sola-jentene snakke då me kom inn; «endeleg!». Hahaha. Koseleg :p

Pernille var ikkje nøgd, – det hadde visst gått veldig dårlig. Aiai. Krise. Meg og Robert stod utanfør og gjorde oss klåre. Men publikum lo meir og meir, dei var meir og meir tilstades og det høyrdest ut som om Olav og Olec spela veldig bra. Det hadde tydelegvis take seg opp – byrja hadde vore litt haltande, men det fiksa seg. Då eg og Robert kom inn var publikum varme, så det gjekk glatt :] Førestillinga gjekk heilt supert! Då me kom ut for å bukke sto publikum allereie! Sjukaste! Det såg eg ikkje ein einaste gong andre plassar på festivalen. Heilt usannsynleg kjempemoro. :D

Eg var redd for å gå ut – det er ikkje berre enkelt å møte skryt. Det er alt for lett å virke hoven :( Eg tok på meg nokre stygge klede og hang litt rundt. Olav hadde blitt sparka i skrittet under førestillinga – Olec traff ikkje skikkeleg :p Pernille og May-liz hadde sagt det til Sola-jentene. Hehe, det lo eg godt av då dei sa det borte på den faste hengeplassen (Deli De Luca). Genialt :] Ho hadde antyda noko om at han trong klemmer :p Hihihih.—Seinere stakk alle utanom Olav. Me gjekk ned mot teateret åleine. (Ein anna gong stakk jentene vekk frå oss då dei såg «Jorun» og «Tone» som var med i «Idol». Eg har faktisk fått med meg kven det er.)

Ei, eh, annleis andre førestilling

Lilla, prøvescenen på Det Norske Teateret.

Då me var nede med Det Norske Teateret blei me overfalt; fekk mange klemmer og skryt. Hihih. Alle synast synd på Olav. Hehe. Så. Neste førestilling; rett og slett elendig. Eg hadde kopla opp forsterkaren til Olav feil (in/ut-kablane stod motsett) sidan eg ikkje kunne teste utstyret då me bar det inn. Olav klåra ikkje fikse det, og Olec turde ikkje prøve; meg og Robert forklara han korleis han skulle gjere det—men han var vel for redd for å improvisere på noko han eigentleg ikkje kunne. Eg blei eigentleg veldig skuffa av Olec der. Kunne alltids funne ut noko. Blir for dumt å late som at det ikkje er eit problem.

Same kva. Det blei ein elendig førestilling. Eg var skitsur. Lot ikkje folk få sjå det då, men eg var det. :p Hehe. Det skulle bli verre. Når du allereie kjenner deg drit plar ikkje ting bli betre med det fyrste heller. Einkvar småirritasjon blir eskalert til eit høgare nivå. Meg og Olav hadde bært ein forferdelig tung koffert til teateret, no skulle dei tilbake. Olec skulle ut med Katrine. Greitt nok. Me var framleis 5. Robert måtte bære sine eigne ting sidan han nett hadde kome, litt verre. 4 stk, 2 som er jenter. Men så bestemte dei plutseleg at meg og Olav skulle bære heile driten til hotellet, av di dei heller ville gå til byen. Eh. Kanskje ikkje me òg ville det? Hekkan eg var sur då.

Litt slik misting osb

Olav, Pernille og Olec på badet.. Trøytte fjes.

Så eg sleit meg halvt i hjel. Det er ikkje tull eingong. Armane mine var heilt pumpa då me kom fram, – dei var harde som stål. Digre. Uff. Me fekk litt pizza (dårleg pizza då, menmen). Snakka med Ben (vår amerikanske ven) og Rebecca, Frances og Kjersti. Blei i betre humør då. Etter litt lura eg på kor kamera var blitt av. Kor i all…?—TADAAAAAAAAAAAAAA. Jodå, sjølvsagt. Skapet på Det Norske Teateret. Eg tok ut pengar, låna mobilen til Olav (mobilen min var òg i skapet) og ringde. Ringde, ringde. Akk. Dei har stengd. Eg fann ut at dei ville ha stengt til::: Mondag.

Mondag. Eg tenkte; kan jo like godt berre bli igjen ein ekstra dag åleine då? Men, nei. Kva hadde eg på mondag? Jo. Eksamen. Supert. – Så, då tenkte eg ikkje stort meir på det. Fekk ordna meg med fleire kontaktnummer slik at eg kunne fikse det heile frå Stavanger. Det fungera faktisk ganske bra. Litt plaga av at eg ikkje hadde kamera vidare, men hadde god tiltru til DNT.

Masse småaktivitetar

Av andre ting eg gjorde som eg ikkje gidd utdjupe noko meir (innlegget er for langt allereie) har me byvandring åleine. Då gjekk eg innom FotoVideo.no og såg på linser og filtre til D70-kameraet. Eg blei forelska i ei Nikon 12mm f1.4-linse! :D Ho kosta rundt 16.000 kr. Eh… Eg såg òg etter eit macro-objektiv, Sigma 105mm f2.8 EX Macro DG 1:1 såg ut som eit godt kjøp for 3.400 kr. Eg må sjekke den linsa nærare. Hadde vore moro med eit 1:1 macroobjektiv.

Elles var me mykje på Deli De Luca. Olav blei forelska i eit bilete som hang der, ei fin jente jobba der, me såg Jorun og Tone frå Idol og sat i vindauge og snakka om folk som gjekk forbi. Då jentene såg Idol-jentene blei dei jo heilt ville. Ein ser kva TV har gjort med ungane… Me gjekk i byen og åt på Egon på Karl Johan ein dag òg. Ah, og så kjempegod is i fina vêre! :D

Heimatt

Eg stod opp tidlig til frukost som vanleg (denne gongen var eg åleine), og las Morgenbladet medan eg åt. Etter det fann eg ein datamaskin på hotellet vedsida av hostellet! Jess! Eg sat meg ned og skreiv “Smokeh”. Så starta eg på dette innlegget. Rebecca osb gjekk forbi og helsa nett då eg skreiv om dei – heh, det var litt stilig :] Me gjorde oss klår. Ringte taxi. Til togstasjonen? Ok… Me fekk tilbod om å sitje på til flyplassen for 1000kr, – det var jo billigare enn flytoget; så det gjorde me. Vèl framme stod me å sjekka inn, då kom Sola-gjengen. Sjølv om dei hadde starta turen lengje før oss kom dei seinare. Mohawhahw.

Eg sat v/ gate og spelde gitar. Rebecca sat rett bak Olav og såg på noko bak seg, – Bjørn sa “Sjå der!” til Olav og pekte. Olav snudde seg og såg rett på Rebecca, berre nokre cm i frå. Haaha. Det var kjempemoro, Olav blei utruleg flau, medan me lo og lo. Hihihi. Var ei kjekk heimreise. Var ein kjekk tur. Kjempemoro :) No sèt eg sluttstrek og får heller fikse eit par bilete til innlegget. Godt gjort om du er kome heilt ned hit! Det var altså turen. I korte trekk :)