Merkelapp-arkiv: Filmomtale

Black Swan

Me skulle sjå Eg reiser åleine 1 etter me hadde ein del problem med å velja mellom den og Black Swan.

Sist veke 2 såg me Kongen av Bastøy, eg hadde veldig lyst til å sjå Black Swan og fortalde Helene. Ho fekk Bastøy. Ein av klyppfilmane (trailer) fyrr filmen var av Black Swan. Då endra ho meining. Haha. Jaja. Men Bastøyfilmen var bra den.

Denne gongen var det altso Stavangerfilm, som eg alltid må sjå likevel; so eg hadde som nemnd ingen sterke preferansar mellom dei to denne gongen. Me kjøpte billett og gjekk inn. Eg var ganske irritert og kort i lunta av di eg ikkje hadde ete på veldig lengje, skulle eigentleg eta falaffel fyrr me gjekk inn.

Grynta litt og so gjekk me inn i sal 3, og fann plassene våre.

Produced by…

Det var då utruleg kor store dei hadde blitt på det? Slik yverdrive jappe-engelsk i ting retta mot nordmenn – ooh, sjå kor internasjonale og kule og hippe me er – er berre tragisk og vondt. Og kva faen skjer med musikken? Og kjensla og … biletet?

Eg må nesten innrømma at eg ikkje tok feilen fyrr Helene braut ut, meir som stadfesting enn spursmål; «er me på feil film?» Sanneleg. Dette var jo Black Swan.

To veker fyrr var me på kino og fekk feil billettar skrivne ut. Eg måtte gå attende og segja at det ikkje var den filmen me spurte om. Eg tenkte det same hadde skjedd på ny.

«Vel, ingen vits å flytta seg,» sa Helene. Og so såg me filmen. Og han var kjempevakker. Heilt utruleg herleg. Og forferdeleg, verkeleg forferdeleg. Helene nemner ingenting um at han var fin eller vakker. Når me treff på Ragnhild, av Balestrand, segjer Helene «Eg visste ikkje at det var ein skrekkfilm! Rein horror!!!»

Sjølv so kjenner eg litt for å dyssa ned den kommentaren litt med å segja at han var mykje meir enn det òg altso, sjølv um han hadde ein del ganske tunge greier i seg. I det heile teke berre utruleg vakker. Eg ser sjeldan filmar to gonger med vilje, men denne her kann eg gjerne sjå omatt. Berre på bluray eller DVD då, av di eg hev lyst til å stoppa opp og plukka han frå kvarandre. Studera han litt :)

  1. eller på det ekstremt ustavangerske bokmålet, Jeg reiser alene. Kann ikkje forstå korleis eg kunne skriva bokmål med eit alvorleg andlet i alle dei åri! []
  2. Dette innlegget er skrive på natta 24. februar []

Tropa de Elite, ikkje for alle nynorskingar (men absolutt denne)

Eg er jysla glad distributør Euforia film valde å teksta nett denne filmen og ikkje alternativet; ein svensk dokumentar om noko 80-talsgreidor. Eg elskar dei flotte bileti, fargane og intensiteten; ein «action»-film frå røyndi. Noko me diverre hev litt lite av i nynorskverdi er skyting, narkobandar og korrupt politi. Det står spesielt dårleg til med spesialstyrkar som skyt på båe bandane og politiet, slik BOPE (elitetroppen) gjer flust av i Tropa de Elite. Og alt dette gjer dei herleg nok på framifrå nynorsk.

Å seia at dette er den beste nynorsk-teksta kinofilmen nokon gong er slett ikkje å overdriva. No kjenner eg rett nok ikkje til andre enn 23 år gamle «Ronja Røverdotter», som er av eit litt anna kaliber. Ikkje noko vondt meint om Ronja – men det er ikkje ein film eg ser på kino av heilt fri vilje. Ein svensk barnefilm er heller ikkje eit godt prov på at nynorsken kan brukast til meir enn statleg finansiert høgkultur og der me hev lovar for han. Dessutan er det eit herleg slag i andletet på alle desse «nynorsk passar til di(k)tt, men ikkje datt»-folki. Det var på tide at noko eg tykkjer er god underhaldning kom på nynorsk. Herleg at det er ein god film me får på nynorsk når me fyrst får ein.

Åvel, når alt kom til alt sat eg no der i kinosalen saman med kjærasten. Eg prøvde å fylgja tett med på teksten utan å la handlingi eta meg opp. Eg var nynorskens mann i salen! Men nei. Det tok ikkje mange minutt før filmen lurte meg og fekk mi fulle merksemd. Teksten er god, veldig god – men heldigvis er filmen mykje meir interessant. Det var rart å sjå nynorsk på sylvskjermen dei første minutti, men so vart eg van til det.

Filmen, som er tufta på soger frå tidlegare BOPE-offiserar, fær truleg blanda kritikk spesielt grunna mange drap og tortur frå hovudpersonane. Filmen er sett i Rio de Janeiro, og har nytt vitjingsrekord på kinoane der. Dessutan har han vorte piratkopiert stort då folk trudde han ville verta forbudt i byen der folk med god grunn ser ned på politiet.
I filmen ser Nascimento etter ein arvtakar til BOPE, den beinharde elitetroppen han sjølv leier. Dei to nye rekruttane Neto og Matias er barndomsvener. Kvar for seg manglar dei den andre si styrke; ein er laus på avtrekkaren, den andre held fast på ideala.

Greitt nok, eg er nok automatisk litt meir glad i denne filmen grunna den nynorske teksten (godt jobba NMU lokalt og sentralt!). Eg var redd eg ikkje ville lika han, men det gjorde eg so absolutt. Likevel veit eg det er fleire som vil synast det vert litt mykje «action» og vald; men dette er truleg den same gjengen som i alle år har kunna lese nynorske dikt og faktisk likt det. Me ville visa at det er ingen grunn til å ikkje teksta på nynorsk, Euforia film viser med Tropa de Elite at det so absolutt er sant!

Filmen vert endå tøffare med nynorsk tekst, men det viser seg; kinofilm er stadig kinofilm sjølv om han er teksta på nynorsk!

Harry Potter og Føniksorderen saug faktisk ikkje

Det starta med Harry Potter-filmane 1 (Dei vises stein) og 2 (Mysteriekammeret), heilt greie typiske Hollywood-filmar. Eg var slett ikkje imponert – det hadde vore ei av dei litt betre filmane me kann sjå på TV Noreg (ikkje å hoppa i taket for altso). Den tredje filmen kunne eg sjå, smila og gløyma. Ingenting vondt um det, filmen var god den. Eg irriterte meg ikkje stort. Det er lengje sidan eg hev sett honom, men eg trur eg kunna gjeve han 3,5 av 6. Yver snittet altso.

So kom den fjerde (Ildbegeret)

Å hekkan. Eg hugsar den filmen godt. Eg hugsar då eg køyrde Rebecca heim og prata sers eldhuga um filmen, ganske likt i kveld faktisk. Men eldhugen eg hadde var alt frå positiv um filmen. Eg var so totalt fullstendig forskrekka yver den søppelhaugen av ein film dei hadde klårt kasta saman. Den filmen var dårleg. Manusforfattar hadde gjort ein reint elendig jobb. Ein viktug ting å hugsa for Harry Potter-tilhengjarar, manusforfatterar og regissørar;

Bøker og film er forskjellege kunstformar.

Du kann ikkje laga god film av god bok utan god tilrettelegging. Og ikkje prøv å få med so mykje som mogleg av boki – ikkje lat ho diktera filmen! Sjølve handverket i filmen var godt – men regissør og manusforfattar hadde verkeleg lagt doavlaupet ned i grunnvatnet og øydelagt filmen frå rota. Enkeltståande scenor i filmen var gode, men sett saman til ein film, held det ikkje.

Ei radikal endring med Harry Potter og Føniksorderen

På same måte som sist køyrde eg og Rebecca heim medan eg ivrig prata um filmen. Denne gongen var det ei mengd positive ord som flaug mot vindskjermen. Produsent hadde gjort det einaste fornuftige og sparka heile gjengen med kreativ kontroll etter den skandalen med førre film. I all hovudsak er det tri funksjonar som hev vorte signa med nye sinn.

  1. *Regissør David Yates* hev gjort ein stor, stor jobb. Eg trur mykja av æra til at denne filmen er so fantastisk god ligg hjå han. Historieforteljingi er framifrå i Føniksorderen, medan førre film var eit skrekkdøme på det motsette.

    Filmen er ei rein glede med Yates sitt gode arbeid med skodespelerane (dei syg ikkje i denne filmen(!)) og sitt tydelege blikk for båesmå detaljar og den viktuge heilskapen. Han hev laga ein mykje meir utradisjonell film enn kva dei andre viste, ein meir, um eg fær seia det europeisk film. No er eg ingen filmkjenner, men måten Yates fortel med kjenslor, ljos og musikk medan han frir seg meir frå den tunge Hollywood-trøya og lagar ein film som er mykje mindre «korrekt» viser meg at her er ein «europeisk» film.

    Elles gjeng òg manusforfattar Michael Goldenberg herunder, for det er sikkert mykje av honoms æra at filmen er so godt samansveisa no og ikkje berre ein haug enkeltscenor som er slengt inn «fordi dei må vera der». Det er mykje morosam dialog i filmen, mange replikkar teke rett frå boki (i fylgje Rebecca) og mange lure løysingar på korleis ein gjer bok til film utan å verta diktert av boki.

    Elles hev Mark Day som hev klippt filmen gjort ein fantastisk jobb, eg veit ikkje kor mykje som er Yates og kor mykje som er Day av den spreke og godt klippa filmen me hev fengje. Men redigeringi var iallfall spektakulær.

  2. *Musikken av Nicholas Hooper* var heilt fantastisk. Eg hadde aldri meint at førre musikkskribent burde sparkast, han hev vore med frå starten og laga flott musikk til filmen. Men Nicholas Hooper hev gjort ein endå betre jobb, saman med det nye blodet til Yates klarar dei laga fantastisk ferske scenor som det er ein fryd å sjå. Eg vart verkeleg positivt yverraska yver musikken.
  3. *Fotograf Slawomir Idziak* hev leikt med ljoset, funne kameravinklar som hev understrekt meiningi til biletet og vald rette linsor. Han hev turd bruka vidvinkellinsor som me sjeldan ser i denne typen filmar, og han hev gjort alt saman på ein fantastisk smakfull måte.

    Eg vart ikkje serleg yverraska då eg fann ut at fotografen til Føniksorderen er same fotograf som eg hev på ein film eg hev sett berre grunna fotografien; La double vie de Véronique. Den filmen hev eg i samlingi mi for fantastiske bilete og intelligent bruk av fargar. Mange meiner at den meir kjende filmen «Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain» er inspirert av denne (og det er jo òg ein vakker fotografert film).

    Ein annan ting som kann henda hev mykje med kvifor eg elska bileti i denne filmen, er at me såg han digitalt på ein 2k-prosjektør (trur eg iallfall). Eg vart so utruleg yverraska då eg såg dei fyrste bileti i filmen, eg vart med ein gong hugteken av kvaliteten. Eg hadde vanskar med å skjula kor godt det var å sjå so ekstremt god biletekvalitet. Frå då visste eg at eg ville sjå filmen slik han var meint til å sjåast, og eg vart glad.

    For eitt år sidan var eg i Oslo på «Digital Cinema conference», der eg høyrde fyren som fargekorrigerte Føniksorderen prata um korleis han hata filmkopiar. Mykje av det harde arbeidet honoms gjekk vekk i filmkopiane. Men sidan me såg ein digital kopi skjedde ikkje dette. Bileti var sjølvsagt òg sylskarpe. Film er verkeleg bra på kino att!

Skodespelarprestasjonar

Det einaste eg beit meg merke i av opplagt negative ting, var at ho som speler Ginny ikkje klarte å le truverdig når dei hadde jolemiddag. Det irriterte meg. Elles spelte Humlesnurr ekstremt mykje betre no, etter tragedien i førre film. No er han mykje nærare slik Humlesnurr skal vera, sjølv um han framleis ikkje er Humlesnurr på same måte som han førre fyren var det. Hovudskodespelerane gjorde det òg mykje betre i denne filmen, eg er van med å grina yver kor dårleg Daniel Radcliffe (Harry Potter) speler, men denne gongen var han ganske OK. Rupert Grint (Ronny) speler bra, som normalt (som eg må innrømma, trass i at Rebecca meiner det same og hev sagt so fyrr meg (:P)) og Emma Watson (Hermoine) speler betre enn fyrr. Imelda Stauton (Dolores Umbridge) treng eg nesten ikkje nemna, ho er perfekt i rolla.

God underhaldningsfilm

Jepp. Det vart kann henda litt langt, men slik er det no ein gong. Eg vil gjerne sjå denne filmen endå ein gong for å finna problem med han. Eg hadde forventa noko so dårleg at eg ikkje tenkte eg trong sjå nøye etter for feil. Der tok eg altso feil.

Dette er ein god film for kva det er. Det er nok langt frå min favorittfilm, trass kor positivt yverraska eg vart og trass kor mykje bra eg hev skrive um han. Eg hev ganske enkelt sett filmen inn i ein bås (Hollywood underhaldningsfilm laga frå populær bok) og hatt forventningane mine deretter. Sjølv um eg er freista til å gjeva han 6/6 for å vera langt yver det eg trudde slike filmar kunne vera, so lyt eg ikkje gjeva han meir enn 5/6 um eg ikkje skal diskriminera på sjanger. Hehe.

Men det gjorde altso ikkje vondt i hjarta å sjå Harry Potter og Føniksorderen.

Oljeberget og Pingvinenes Marsj

Eg kom nett frå kinoen, var på ein visning av Oljeberget med regissør Aslaug Holm i salen. Etter det var det diskusjon om filmen og rundt temaet den hadde. Dette var ein særs hjarteleg og herleg film om Jens Stoltenberg, to år fram til valseier 12. september 2005. I går såg meg og Rebecca vår andre fantastiske franske film på rad; Pingvinenes Marsj.

Ordrimet var faktisk ikkje heilt med vilje, menmen. Kanskje taka ting bittelitt i kronologisk rekkjefølgje. Eg skulle møte Rebecca ein dag, så fann eg ut at eg ville på kino. Ringde ho, og det ville ho bli med på. Eg lurte på om ho ville sjå «Ein dag utan krig», sjølv om han virka utruleg klisjé og kei. Var ikkje stort anna å sjå. Me hadde sett det meste før.

Ein dag utan krig

Ein dag utan krig, (c) Oro Film

Fyrste gong eg har vore i luksussalen. Det var hyggeleg det, med gode stolar. Då me gjekk fann eg ut at dei har jo gratis kaffi og sjokolade(!!!), synd eg ikkje visste det frå før. Det fyrste som slo meg var kor roleg denne filmen var. Var få kameravinkler, men dei var haldt lengje. Herleg. Elles flotte bilete, eg forbinder fransk film med flott fotografi – og denne filmen var ikkje noko fråvik.

Eg tilrår denne filmen til folk som synest det er greitt å sjå litt rolege filmar. Altså, ikkje for dei som berre likar action og Hollywood. Ein veldig god film. Er satt saman frå ei rekkje hendingar som skjedde rundt julaften under fyrste verdskrig. Soldatar frå kvar nasjon av skyttergravane møttest på linja og blei vener. Utruleg flott, ikkje tåredryppande sentimentalt (då hadde eg nok ikkje likt det). Les linken om du vil vita meir.

Karakter: 5 av 6 (ooh, eg er snill)

Pingvinenes Marsj

Pingvinenes Marsj, (c) Oro Films

Denne hadde eg høyrd masse om frå diverse avisar. Alle skreiv om denne filmen. Det var jo enkelt å forstå, filmen var fantastisk. Eg gidd ikkje skrive noko stort meir om det, alle kan lesa det i si favorittavis (eg fann gode artiklar båe i Aftenbladet og i Dag og Tid).

Eg likte forresten musikken òg, han er lett pop-ete. I Amerika laga dei eigen musikk til deira publikum (Amerikansk krigsdrama­-musikk).

Karakter: 5 av 6 (Vakkert!)

Oljeberget

Oljeberget, (c) SF NorgeSå var det filmen eg nett kom frå no. Ein herleg film, sjølv om eg forventa noko litt meir politisk. Eg var invitert for tri dagar sidan som hovedrollemedlem i kinosonen. Det er rett og slett av di eg har bruka sjuke pengesummar på kino i det siste. Skal sei fast inntekt auker forbruket. Ein får hovedrollemedlem når ein kastar pengar på kinoen slik. Dei vanlege medlemene fekk gratisbillett til visinga og debatten etterpå fyrst same dag som han blei vist.

Eg tok opp det eg synest var ein svakheit i tittelen til filmen. Oljeberget høyrest ut som om ein meir politisk film, – korleis kan me leve i dette landet med så mykje pengar, medan fattigdom stadig auker o.l. Eg synest ikkje assosiasjonane eg hadde fått til filmen stod godt til det eg blei vist. Det som blei vist var utruleg herleg, – her har me møte mellom Kjell Inge Røkke og Jens Stoltenberg der dei forhandler under bordet, på ein måte. Det er heilt utruleg kult å sjå.

Karakter: 4 av 6

Sat ein ungdom på 12–14 år vedsidan av meg, han gjekk på Storhaug. Han spurde to spørsmål i forsamlinga med politikarar og andre vaksne farlege folk. Skikkeleg tøffing, sjølv om han såg roleg og grei ut. Stilig det der, eg skrytte av han. Bra med slike som deg, sa eg. Hihi. Vonar han kjende seg bra. Kule fyren.