Merkelapp-arkiv: Fly

Eg hatar å reisa

I det siste hev eg hatt fleire og fleire reisedøgn. Vel, eg hev eigentleg hatt det slik eit heilt år no, og eg tykte det var kjekt i byrja. Men so byrja eg gradvis verta leid. Og no hev det toppa seg.

Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

«Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der», segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Sogndal flyplass; flottaste innflygingi i Noreg?

image

Dette er andre gong eg tek Widerøe sitt morgonfly frå Bergen til Sogndal (Haukåsen), og for eit skue! Flyet flyg tett på fjelli og fjorden. Fantastisk fint.

Eg tok eit bilete, men dette er på det tidspunktet dei elles sers so søte flyvertinnene kjem med tulleregelen um at ingenting elektronisk er lovleg 1, so berre eit lite veldig kjapt knips med mobilkamera (som syg). Det var litt flaut av di den idiotiske dritmobilen fann ut at det var kjekt å laga ein helvettes høg lukkarljod trass i at **han ikkje hev ein lukkar ein gong!** Aldri høyrd ei so elendig standardinnstilling. D90-kamera, som eg låg i sekken er mykje mindre elektronisk enn mobilen, og tek brukande bilete i staden for ubrukelege; men det ser so stort ut at «regelbrotet» sikkert vert grovare. Mongis.

Men alt det gjorde ikkje so mykje, for innflygingi er faktisk berre *so* fin. Denne bussturen ned til sentrum er fin den òg, men eg sit på feil side som vanleg.

So, gjerne ta deg ein flytur til småplassane rundt her i Noreg vinterstid, det er flotte greier. :)

  1. Ja-ja, eg veit det ikkje er deira feil, so dei er berre søte – men det er no ein gong usøtt å koma med tullete reglar same kven sin skuld det er og kor mykje dei er pålagde å gjera det []

Fulle nordmenn på flyet til Spania

Helene vart litt snurt då eg svarte eg ikkje ville skriva um dette her. Me hadde nett teke flyget frå Haugesund til Alicante (Spania) og sat bak nokre brautne broltne karar frå Haugesund som skulle på ekte harrytur til Spania. Viss nokon hev sett Charterfeber-programmet so kjenner de typane.

«Dette er jo det du alltid skriv om på netsida di», segjer Helene
«Nja, nei, det er berre du som meiner det,» svarar eg
«Og du har ikkje skrive noko på lengje»
«Ja, jo, men viss eg gjer det so vil jo du enno meir tru og seia at eg berre skriv um ting som irriterer meg på netsida mi»

Ja-jo. Seinare so fær eg høyra at eg ikkje hev uppdatert på lengje frå fleire hald. Greitt nok, eg hev ikkje vore i humør til det, menmen, det er kjekt å skriva slik at eg hev noko å sjå tilbake på når eg er 40 år. So fær eg skriva litt um dei fulle folki på flyet lell då, for å gjera kjærasten min nøgd.

So dei bråkte og styrte som slike bråkmakarar ofte gjer. Plaga flyvertinnene litt og heiv innpå med alskens alkohol som er kustus for nordmenn på «sydentur». Dei var lokale folk frå Haugesund på veg til massiv festing tydelegvis. Vil truleg ikkje ha teke dei lang tid å dekkja inn heile flybilletten berre i prisdifferansen for alkohol i Noreg og i Spania.

Genistreken deira kom mot slutten av den tri timar lange flyturen. Etter tvo av dei hadde vore på do kom tvo sinte flyvertinner bort til oss (me sat jo rett bak) og spurte rett som det var «Røykte du på toalettet nettopp?», berre på engelsk sjølvsagt.
«Nei, huh, nei det gjorde eg ikkje», svarte han eine av dei tvo på elendig engelsk.
«Jo, det gjorde du. Det luktar røyk som berre det.»
«Nei!»
«Jo. Du kom nett ut av toalettet.»
«Nei,» han eine av dei tvo (han mest bråkute, ikkje han som vert anklaga) byrjer forklara at dette berre er tull og tøys.
«De vert båe tvo politianmeld og tekne av politiet når me lander,» segjer ho eine og so stikk dei båe tvo.

Gutegjengen byrjar prata med kvarandre. Det er tri stykk, og dei hev forskjellege roller. Tvo av dei på mi side er opprørt og irritert yver idiotskapen til dei tvo andre. Han eine hev berre elendig engelsk, ikkje griseelendig. Dei andre tvo på motsatt side av gangen er dei som krangla med flyvertinnene. Han som røykte kann omtrent ikkje engelsk i det heile teke, medan han andre, den mest broltne karen av dei alle kann eit par gloser som han repeterer so ofte som han kann. Han er ganske ekkel eigentleg. Er altso griseelendig i engelsk.

«IDIOT, røykte du!?», segjer han som er mest andsvarleg og best i engelsk.
Han stille fyren svarar umtrent ikkje, «… visste ikkje… so merkbart…».
«IDIOT!»
«Nei, høyr no her, dei kann ikkje politianmelda oss,» segjer han broltne
«Det de må gjera no er å vera ekstremt greie, og betala den boten utan å kny.»
«MEN», prøver han broltne å skyta inn
«Ingen men! Betal boten same kva han vert. Eg er LITE interessert i å få problem no allereide fyrr me i det heile teke er kome i gang. Ikkje sei noko, berre sei OK og svar på direkte spursmål, ikkje la dei få ein grunn til å halda dykk lengre,» han sukker tungt. «Og for faen fjern dei Whisky-flaskene, det må då vera grenser for toskaskap!»
«Ja,» svarar dei.
«Me er ikkje interessert i å venta lengje på dykk, OK?»
«Jaja.»

Dei held no fram litt slik og vert altso til underhaldning for alle oss bak og framme, som alternativt himlar med augo elder ler lett av det heile.

Flyget landar og alle er interessert i å koma seg ut. So enkelt er det ikkje.

«Alle må sitja ned til politiet hev køyrd ut til flyget for å taka hand um nokre av passasjerane våre. So berre vert sitjande slik politiet kann koma inn.», segjer dei yver høgtalaranlegget. Superflaut. Det vert sjølvsagt betre av di dei sjølv innrømmer ganske høglytt kor flaut det er ved å kommentera det til kvarandre.

Dei gjeng gjennom flyget slik at alle fær sjå dei, og må attende for å henta pass. Etter det vert dei tekne ut og me kann gå ut.

So det hender altso dersom du er er full nordmann på flyget til Spania som absolutt må røykja og ikkje klarar venta 30 minutt til.

Eg var forresten aldri irritert på desse folki, eg tykte det heile berre veldig morosamt og rart. Som å sjå charterfeber live. Ganske utruleg kor harry folk kann vera i ekte live.

På veg til Tyskland

Me sit på Rygge flyplass, Moss no og ventar på flyget. Helene skaffar seg parfyme og eg hostar på alle kjemikaliane. Dei luktar no godt på avstand, og dessutan luktar dei godt på Helene – so det er OK.

Dei eg dreg med er; Helene, Klaus, Janne-Kristin, Ida og Synnøve.

Det er utruleg deilig at Klaus hev med kamera, – so eg hev ladar. I tillegg må eg ikkje taka bilete heile tidi um det skal verta bilete. Av ein elder annan grunn hev eg fengje det inn i hovudet at eg ikkje må taka so mykje bilete. Det hev noko med at eg hev merkelappa og kategorisert fleire tusen bilete i det siste, og det hev teke time-på-time-på-time. Litt leid av det.

Eg sit forresten ikkje åleine og nerder på flyplassen, var ikkje eg som starta ein gong, det var ho her:

Mohoawahaw. Ho ser ikkje serleg vaken ut akkurat. Helder ikkje særleg vakker, som JK trudde eg skreiv.

Helgetur i Stavanger (flyturane fram og tilbake)

Natta fyrr sat meg og Klaus uppe til klokka vart 0700. Dete var faktisk same dag som me hadde vakna 0700 av di Klaus hadde eksamen (eg sov litt til etter det). Kva gjorde me so heile natta? Jo, me såg på TV-shop, imiterte TV-shop og lurte på kven i alle dagar som kaupar slikt. Då me i går kveld fekk vita at ei i bufellesskapen kaupte noko derifrå (og det i tillegg ikkje virka) lo me oss skakke.

I dag vakna eg og stod upp 0600, eg hadde lagt meg 0200. Kvifor, spyrr du? Ja, det gjer eg òg – men eg tenkte eg skulle vera litt tidlegare enn det eg absolutt måtte. So eg drassa meg då ut til flyplassen. Jadå – eg veit at halvparten av det eg skriv um er fly – men eg hev stort sett ikkje mykje å gjera på flyget, so då vert det skrivings.

Då eg hadde sjekka inn bagasjen (ja! Bagasje!), var det heile ein time att til flyget gjekk. Røynde lesarar trekkjer likevel ikkje letta på skuldrane for det; eg hev hatt endå betre tid enn det, men likevel mista heile flyget slik at eg måtte vera 2 dagar i London…

Utruleg nok kann eg segja no at alt gjekk fint og at eg eigentleg ikkje hev ein einaste ting å melda; utanum kannhenda eit par-få ord um tryggleikssjekken (som òg er eit av mine favorittemne):

Vondt i magen og «stikkprøve»

Som alle veit so hev no desse helvettes drittryggleiksfolki funne ut at det er ooh-so-farleg å taka med seg vatn elder kannhenda litt jus på flyget. Eg ser verkeleg ikkje problemet. Terrorisme er ekstremt oppskrytt og eg kjenner heile greia berre er til for å irritera kraftig.

  1. Vil nokon sprengja flyget/kapra det so ER DET INGEN PROBLEM; dei finn alltids ei løysing på problemet.
  2. Kor superdupersjeldan skjer noko slikt? Det er nesten so me kann segja aldri.

Problemet mitt var at eg hadde kaupt ein ikkje-so-billeg bringebærdrikk på 1 liter. Denne hadde eg sjølvsagt masse att av, og tryggleiksmannen ville taka han frå meg. So eg kunne jo ikkje gjera anna enn å bruka eit par minutt på å drikkja upp. Det var slett ikkje enkelt å drikkja so mykje so raskt. Eg byrja kjenna meg uggen og ur i magen. Det er visst lovleg å hava 1 liter med seg; men han kann ikkje vera i éin boks, han må fordelast på 10. Eg ser ikkje forskjellen utanum eit stort ekstra-irriterande bonuspoeng til fly.

Eg trur eg må laga og taka med meg eit reisesett med 10 100ml flaskar for å hava drikkevarone i – etter tryggleikssjekken kann du då (um du ynskje) putta innhaldet attende i 1L-flaska. Då fekk du han gjennom lell. Mongosystem spyrr du meg! Det er nesten som um eg vil sprengja eller kapra eit fly berre for å visa at det gjeng an og at dei som vil fær det til. So kann dei taka vekk dei helvettes drittreglane sine elles. Dessutan demonstrerer eg jo alltid når eg flyg med å ikkje slå av elektronisk utstyr og hava på mobilen heile turen. Ein gong skrudde eg han då dei sa me skulle skru han av.

Då eg endeleg, vond i magen (må jo drikkja upp nå eg hev kaupt det!), kom fram, vart eg vinkta ut av tryggleiksvakten.

«Berre ei stikkprøva,» segjer jento. Haha! Akkurat; eg vert kroppsvisittert oftare enn ikkje, då eg ikkje vart kroppsvisittert i Italia vart eg faktisk skikkeleg yverraska. Dei vel seriøst alltid å kroppsvisittera meg. Den siste víka hev eg vorte kroppsvisittert på flyplass 3 gonger! Denne gongen måtte eg av med skoi óg. Usj.

Men, alt godt

Gjekk og vimsa i ymse butikkar. Rakk flyget med ekstrem margin. Eg fann ikkje noko spesielt å vera superuppteken av, so eg sat berre å venta. Makan til antiklimaks!

Ei helg seinare

Ei helg seinare tok eg no dette i eigne hender. Odin på Sola flyplass etter morgonrushet (og forseinkingi grunna det). Jadå; eg er litt sein, men ikkje so sein, tenkjer eg. Men det tenkjer tydelegvis ikkje innsjekkingsmaskini som plent nektar meg å sjekka inn. I innsjekkingsskranka møter eg Tonje. Veldig koseleg, trass i at eg ikkje veit kva eg skal segja. Nei, for sein til innsjekk men eg kann berre fiksa det på gaten.

Lang kø i tyggleikssjekken! Panikk! Eg lurer på um eg skal snika, men nei – det er so teit. Likevel ville eg sjølv ha sluppe nokon med dårlegare tid framfyre meg. Endeleg framme ved sjekken spyrr ei kjend stemma um ho kann koma framfyre meg av di flyget hennar er «gate closing». Ho hadde hatt endå dårlegare tid enn meg då ho traff køen, men ho hadde kutta forbi han.
Eg smilte stort «Ja, men det er mitt óg». For eg sveitta allereide av at flyget skulle gå um tvo korte straksar (og eg hadde ikkje klokka).
«Ok,» svara ho.
«Til Oslo du skal?», spurde eg.
«Nei, Bergen,» sa ho, «gjeng 0805». Haha! Det er jo nett som meg på mine verste dagar. Klokka var allereide litt yver 0805!
«Aah! Då hev du dårlegare tid enn meg,» forstod eg, «du må koma framfyre».

Det lot ikkje til at ho høyrde meg so eg flytta ganske enkelt bagasjen hennar fram eit hakk. Eg kjende att bumerket på sekken. Ah! Difor stema var kjend, eg såg burt på ho – det er jo Siri M. Kalvig i Storm Weather. Ho virka uppteken med noko so eg tenkte eg berre fekk gå gjennom sjekken, men dei lot meg ikkje. So eg sa Kalvig kunne gå fyrr meg. Då takka ho fint.

Dei funderte fælt på kva som var i sekken min, byrja kjenna presset frå klokka. Fekk alt med meg til slutt, såg at verkjendisen hadde kome seg på flyget sitt medan eg trippa mot mitt. Det viste seg at eg hadde ganske god tid – eg kunne fint ha vore 5 minutt seinare og likevel rukke flyget!

Trur eg byrjar verta betre på dette med fly no når eg flyg heile tidi!

Jævla flystreik

Ja. Endå ein gong problemer med fly. Men denne gongen er det teite, teite Avinor og flyplasspersonell (eller noko slikt) som skapar problem. Dessutan er Norwegian veldig lite interesserte i å hjelpa:

  1. Dei hev jo sørenmeg ikkje epostadressa til å fiksa slikt
  2. Eg hev sitte til saman 1,5 timar i telefonen i kø no, og vorte fråkopla ein gong («the person you are calling is not available, call later», mongo)
  3. Netsidene segjer berre tull («tak kontakt med oss»), eg hev då andre ting å gjera enn å sitja i telefon i 2 timar!!!

So eg tek buss. Men hekkan for nokre irriterande greidor.

Bussen er no mykje betre lell. Kann lita på buss, ikkje på fly.

Mista fly, som vanleg

Eg hadde jobba heile dagen på Nei til EU, endeleg fengje upp heile netverket der. So skulle eg laga ein 5-minutter av eit 2 timar langt upptak. Etter nokre raske timar stress redigering var eg ferdig. Macen hadde hengt seg fleire gongar, meldingi «Out of memory» hadde eg sett 17 gongar for mange. Då var det berre å eksportera fili og leggja han upp til Acona.

MEN NEI! DEN SATANS MACEN VIL SJØLVSAGT IKKJE DET HELVETTES SATANS MAC OS X.

Grrr. Eg truer Macen med å leggja inn eit skikkeleg operativsystem på han heile tidi (Linux, ja)—men han veit at eg treng Final Cut Pro for å redigera video. So irriterande Apple. Irriterande Mac OS X. Eg hev skrive um kor mykje eg hatar Windows fyrr, men rart nok fann eg ingenting um eit anna operativsystem frå eit digert drittselskap som berre skal tyna meg for pengar. Eg irriterte meg sterkt for Apple og Mac på Twitter for litt sidan då.

Same kva, det er ikkje poenget. Poenget var at eg vart sitjande der for å få det fiksa. Ingen hell der nei. Vops, plutseleg hadde litt for mykje tid gått. mortehu kom burt og spurde um ikkje eg skulle taka flyet.
­«Jo det skal eg jo», svara eg.
«Kor tid gjeng det?»
«Hmm. 2220.»
«Og dette skal du rekkja med kollektivtransport? Det rekk du aldri. Hev du gløymd kor treigt kollektivtransport er?»
«Faen,» sa og tenkte eg. mortehu hev jo heilt rett.
«Det spyrst um me rekk det, men eg kann prøva å køyra deg».

W00t, w00t! Eg sa sjølvsagt ja med ein einaste gong. Kledde på meg og so hoppa me upp på motorsykkelen. For dei som ikkje veit det so hev eg planar um å taka lappen for tung motorsykkel, dette fekk meg ikkje akkurat mindre gira på planen. Det er skikkeleg akselerasjon på slike motorsyklar! Eg måtte halda hardt; det var ingen rygg å lena seg til og eg var sjølvsagt litt skeptisk til å falla av. So eg heldt tett.

Me raste ut mot flyplassen. Det var nervepirrande iom. at det er ganske langt ut til Gardermoen. Kilometrane gjekk raskare enn det fartsgrensa tillet, men likevel tek det lang tid. Eg fekk sagt «Tusen takk» fyrr eg sprang inn i terminalbygget. Ingen kø i tryggleikssjekken. Likevel var det litt vel dårleg tid. Eg måtte taka av meg ting og tang. Drog ut det som var i lommene,—då rauk mobiltelefonen min i golvet og falt i fleire deler. Fleire enn normalt, for frontomslaget vart brukke i tvo. Bah.

Tryggleikspersonalet lo av meg, eg smilte stort attende – eg synast no slikt er moro. Han eine merka at ting tydelegvis hadde gjenge fort iom. at eg hadde genseren på feil veg. Haha. Eg stressa med å få av meg klokka som er teipa til armen min, det er ingen enkel jobb – men eg fekk gå gjennom med han på. Det peip ikkje!

Då eg kom fram til gaten såg eg at det var for seint. Eg spurde flypersonalet um det var mogleg å skaffa billett med eit seinare fly. Eg sjekka nemleg flyavgangane, og SAS hadde eitt fly til som gjekk fyrr flyplassen stengde. Eg skulle taka flyget i dag. Absolutt, absolutt, absolutt. Same kva pris.

I SAS-skranka møtte eg ei litt sur dama. Ho brukte sikkert eit kvarter på å skaffa denne billetten min, og sa ikkje stort um kva det ville kosta. Eg stal masse sjokolade frå SAS på denne tidi. Flyavgangen nærma seg stygt. Til slutt ropte ho på meg (eg hadde sjølvsagt vimsa meg ein 100 meter vekk grunna all ventingi – er begrensa kor moro det er å hengja på same plassen og stela sjokolade), og eg fekk betalt. Eg vimsa rundt og fekk til slutt samla alle dei 10 småtingi eg hadde liggjande på skranka.

Eg gjekk frå ho. «Orsak!­» sa ho, og vops, der låg visst VISA-kortet mitt att på skranka. Eg gliste stort, og wow ho smilte:
«Ja, greitt å ikkje gløyma det»
«Nei, men det hadde no vore typisk meg», svara eg. Ho smilte, såg ned, og vart sur att. So stakk eg.

Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur

Me kom oss vel fram til Sør-Afrika. Turen var lang og trøyttande, men me hadde ein lang dag etter me kom fram.

Heathrow, engelskmennene og invalide Mats

Allereie på Gardermoen so merka me at flyplassfolk handsama Mats på ein spesiell måte. Han gjeng jo med foten i gips og hoppar rundt på krykkone sine. Då me snart var framme i tryggleikssjekken på Heathrow etter me hadde gjenge ein kilomenter omtrent, vart han sluppen forbi ei sperring som sparte han rundt 10 meter. Tryggleiksvakten utførde det med stor pomp og prakt. Eg byrja le stort og sa at dei hjalp han med alt mogleg (hadde vore ein god del fyrr) – då me runda svingen var tryggleikssjekken der. Ein mann ropte etter Mats og slapp han inn til ein flyplasscannar utan noko kø, medan eg måtte inn i den digre køen. Dama som var bak oss lo godt då (ho var frå Noreg).

Invalide Mats på flyplassen

South African Airways vidare

Me vart forresten flytta lengre fram i flyet grunna vanføre Mats, ganske tullete og rart. På flyet viste det seg at nokon nordmenn me prata med på bussen skulle same vegen. Det som var rarare var at dei sat rett framfor oss.

På flyet var det slike skjermar i setene, slik det var då eg drog til Filippinene for 11 år sidan. Flyet vart ein god time forseinka grunna tekniske problem, men til slutt kom me upp i lufti og kunne sjå på film osb. Eg såg desse filmene på turen:

  • Enchanted (Eventyr i New York
  • Love in the age of colera
  • Biefilmen

Eventyr i New York hev eg sett fyrr, men han er so fornøyeleg at eg godt såg han um att. Eg fekk ikkje sett heile Biefilmen av di dei viste ein mongo turistfilm på flyet fyrr me landa. Irriterande. Elles `la eg meg ikkje` fyrr 0400, og etter det sov eg ikkje i det heile teke. Eg spelte ein heil del poker.

Dag 1: Sør-Afrika

Me måtte kasta all maten me hadde pluss alt Mats tok med til Michael grunna teite tollreglar i Sør-Afrika.

Michael i Sør-Afrika

Michael kom og henta oss, og køyrde endå verre enn det han gjorde i Noreg. Skikkeleg elendig. Var ingen setebelte i bilen heller. Heldigvis vart eg fort van med båe køyrestilen og ingen belte. Me køyre forbi ein sokalla Township som er ein ghetto for negrar, små blikkskur som dei bur i. Vonar me fær koma litt nærare på det seinare. Hadde vore interessant å sjå skikkeleg. Eg var ganske redd for kriminalitet i byrjingi – men det dabba heldigvis fort av. Eg liker ikkje å gå rundt å vera mistruisk og småskvetten.

Academia

På vegen såg me sjølvsagt mange digre, digre eigendomar med ekstreme gjerde rundt (såg nærast ut som fengsel). Slik var det og i den vesle (ganske store) ghettoen Michael bur i. Dei slapp oss rett gjennom tryggleikskontrollen, me var jo trass alt kvite alle saman.

Etter ein kjapp tur innum hybelen stakk me til byen for å finna solkrem, shorts og sandalar. Det var ein heil haug ungdom i eit slags senter i sentrum, umtrent berre kvite. Utanum all kassapersonalet, vaskepersonalet, servitørane o.l. Det var ein herleg atmostfære i bygget, Michael kjenner veldig mange her nede. Det er ganske tydeleg at dette er ein universitetsby. Han viste oss puben politiet hadde raida for narkotika med 50 politifolk, skutt i taket og plaga folki der.

På tur med Dien og Hans

Dien og Hans

Me møtte foreldri til Michael, som og vitjar Michael no. Me køyrde ut til ein sumarfuggel-plass og åt lunsj. Og so hang me i hagen lengje, det var skikkeleg herleg og fint. Masse, masse dyr og herlege insekt.

Michael i Sumarfuggelhagen

Me drog vidare då dei stengde. Køyrde rundt i umrådet. Brått punkterte dekket. Me fann til slutt ein jekk, og eit ekstradekk – men det var ingen skiftenykel, so me fekk ikkje teke av dekket. Me var midt uti ingenting, so det var litt stress. Etter ei stund stoppa ein av desse mange pickupane som hev lasteplanet fullt av negrer som køyrer til/frå jobb, ein liten bil stoppa og. Dei lurte på kva problemet var, og me forklarte. Til slutt stoppa dei ein annan pickup av same type og fann ein skiftenykel som passa.

Bilproblem, poffa dekk

Me køyrde so vidare og såg på store hus med digre, vonde piggtrådar (slik alt hev her umtrent). Me såg på vakker natur og tok ein lang biltur fyrr me til slutt åt middag på ein fin restaurant. Starta med Sushi og hadde etterpå ein fiskeplata og ein veggisplata. Perfekt. Eg smakte svartsopp, det var so utruleg himmelsk godt.

Hahehae.. :P Går det ann? :(

Nå er media klassen på veg til Paris. Eg hadde betalt £180 (2350kr) for å dra, så eg skulle også bli med. Bare turen sto igjen. Idag – mandag morgon, 7:45, 3 timer siden dro bussen – mens eg sto å betrakta han dra uten meg.

Det var surt, var utruleg surt. ER utruleg surt. Men uansett, eg va sterk og sa: “EG SKA T PARIS FFS!” – også kjøpte eg nokon dyyyre billettar til Paris – og der skal eg no. Må bare fikse buss til flyplassen no. Derfor kan eg ikkje skrive meir – eg skriv resten av det morsomme/tragiske/idiotiske som skjedde seinare.

Reisen og fysste dag

Etter ein diger dag med fly og vert-familie møte måtte eg skrive ned kva som hadde skjedd, kanskje nokon vil lese det.

Me kjøyrde til flyplassen heile familien, då eg kom på eg hadde gløymd jakka og lua. Så pappa kjøyrde oss fram til flyplassen og me jekk av, så kjøyrde han tilbake for å hente jakka og lua mi :) Me va ein god gjeng som skulle ha igjen momsen på laptopene våre, me venta på tollaren. Då ho kom (såg ikkje mye ut som ein tollar) fortolla ho utan nokon problemar. Heldigvis.

Thomas tok med Golf-settet sitt også, det hadde kosta ein god del så han villa ha att momsen, eit lurt trekk ;) Resten av oppholdet på Stavanger Lufthavn Sola var ikkje særleg interessant.

Etter me hadde hatt det kjekt på flyet ned til København så var det tid for å ha det kjekt på selve flyplassen. Då me kom inn starta eg strakt å snakke dansk, høgt og klart som ein ekte danske (noe vil imidlertid ikkje være enig om kor god dansken min er). Eg fekk snakka litt Dansk med Lotte fordi ho gjorde ikkje stort av dét, mens Jørgen syntas eg var ganske teit og domma meg ut :-S

Etter me hadde gått eit godt stykke så var me med “Gate“en, og flyet byrja og sleppe folk inn. Så eg fant plass vedsia av Audun. Han fortalte meg at det sto i reglane til SAS at me kunne ta 3stk brus. Så når dama kom skulle me kreve dét. Jon tok opp Laptopen og dreiv på me noko, me andre snakka eller gjorde noko i den duren. Fysst fekk me ein til pakke med herleg flymat, tørr og god. Etter kom det kaffe, eg venta på te’en, men den tok jo kjempelang tid. Så når Audun var ferig med kaffen fekk han sannleg te også. Eit lurt trekk av Audun.

Servitøren kom og eg gjorde meg klar: 3 fanta, takk. Men ho hadde ingen fanta, bare ekkel, ekkel cola som eg ikkje drikk (har ikkje drokke cola på nærmare 1 år). Så eg fekk ein eplejus og 2 vann :P Frekt. Audun på sin side likte cola og bestilte 2. Det var dårleg Audun, bare 2?

Vél frame på Heathrow stilte me oss i ein laaang kø. Eg var forbanna over det dårlege systemet i England det var bare teit. Då me hadde stått der i ein 10–15min og kasta dritt på england såg me ein “Singapore: Boarding” skjerm på plassen me gjekk inn. Jon trudde fortsatt at det var rett veg så me fortsatte, men då folka sjekka billetten til Jon ville de ikkje sleppe han inn fordi det var tross alt et fly til Singapore og me hadde ikkje billettar vidare.

Litt tidligare hadde eg tatt fram passet for å gå gjennom “kontrollen” (som var eit fly til Singapore) men eg fann ikkje billetten min. Derfor sprang eg tebake te flyet og heldegvis var ikkje dørane låst enno. Eg snakka på Engelsk til piloten og me fann billettane, så takka eg han på norsk og han svarte på dansk tebake ;) Eg sprang opp korridorane for å ta igjen klassen, men då eg skulle åpne dørene inn til flyplassen var dei stengde. Eg kom meg ikkje ut.

Eg gjekk inn i flyet igjen og spurde kapteinen om han kunne gjøre noko, men han hadde ikkje tilgang. Han skulle imidlertid sei ifra når han var ferig for dagen (uh, der ble jeg litt oppgitt :| ). Eg satt meg ner med Aftenposten utenfor døra for å vente. Tenkte litt på kva som ville skje, om klassen ville køyre te skolen ut’a meg. Uansett var det ikkje noko problem, fordi eg likar å reise og finne utav ting på eigenhand. Det er morro.

Eg trengte ikkje tenke noko meir på dét når ein sikkerhets-ansatt kom og lura på kvifor eg var innafor “Restricted Area”, eg måtte forklare og han slapp meg ut. Då kunne eg springe for å finne resten av klassa. Mens eg sprang lura eg på kor eg hadde jort av lua mi, for eg hadde ho ikkje me meg (ugh, typisk :-S ). Svett fant eg resten av klassa i ein diger kø. Eg måtte sjølvsagt stå langt bak dei, men det gjekk relativt raskt så det gjore ikkje noko. På bussen te Oxford tok eg fram Laptopen så såg me Espen sine CKY teasere. Takk Espen, dei var ein suksess ;) (kanskje litt intern :P)

På skulen skulle vert-familiene hente oss, eg var veldeg spent (sjølv om eg visste eg kom te ein max lav standard) og slett ikkje nervøs slik mange (100%?) av jentane var. Etter ein 9–10 klasse-kamerater var henta lærte eg at folka mine ikkje kom for å hente meg. Så me venta på Taxi og tok han fysst til Kristine-Ýr for og så køyre te “meg”. Huset var faktisk det finaste av de i nabolaget (syntes ég) og det såg rimelig greit ut. Eg kom inn og fekk vite rom, kor badet va osv. Etter “omvisninga” sovna eg kl 3 på senga. Kl 5 blei eg vekka; då var det middag. Eg spiste det tørre greiene saman med Iris (Kinesisk jente eg bur saman med) og me så på noko humor-greier og lo (mens me åt, ja).

Eg fekk ein telefon fra Jørgen og avtalte å møte dei i Cowley Sentrum. Då eg jekk ut av huset sto det ein familie uttafor huset og såg på meg. Det var Aurore og familien hennars, ho skal bo saman med meg i eit år. Eg hadde dessverre ikkje tid te å prate me dei fordi eg hadde eit møte (familien såg veldeg kjekk ut!).

For å gjøre ein lang historie kort så kom eg ner te Cowley Sentrum, fann ikkje Jørgen og Niklas, gjekk på B&Q, kjøpte Engelsk-te-Europa-standard strøm-konverter, gjekk ut, fann folka, så ekorn, fann Lotte og Kristine-Ýr, tok buss til byen. (puste, puste) Så traff me dei andre på McDonalds (eg: “kan me gå ffs!?”), de haddde kjøpt engelske SIM kort. Så gjekk me rundt og såg på livet. Te slutt tok me taxi te Cowley Sentrum, spiste ein hamburger på den lokale kebab-sjappa, tok bussen hjem og la meg i 12–1 tia. (END OF THE DAY! :D )