Merkelapp-arkiv: Heimtur

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)

Juleferie i Noreg

Etter 3 måneder i England skulle me så heim te ho mor og han far igjen. Sjølv om eg var likegyldig i starten (før me dro) så blei det veldeg kjekt :)

Det nærma seg vår heimtur – måtte være ein veldeg fin sak for dei som hadde lengta så fælt heim. Eg hadde ikkje lengta noko heim, eg har aldri lengta heim sjølv om eg likar meg veldeg godt der. Oppholdet her i Oxford har fått meg til å innsjå at eg er faktisk ganske positiv bak den negative fasaden. Eg ser ganske enkelt alt det positive med den posisjonen eg er i ad present.

Då folk lura på om eg gleda meg til å komme hjem måtte eg svare at eg ville nok glede meg då eg var framme på Sola. – Pga. den rare måten hjernen min funkar. Og det var ganske rett :) Egil, Stig og hmm.. Christian(?) hadde kommt for å ta imot Jørgen, Niklas, meg og Jon ;] Koooselig gjort ;D

Det var bare mamma som tok meg imot fordi heile familien var på Sola kl 7 – som var litt vel tidleg siden eg ikkje kom før ca kl 11. (Pappa hadde funnet opp et tidspunkt mao ;);) ). Litt synd at eg kom så seint då, siden de hadde planlagt kvelds-mat-greier osv. :S

Neste morgen sto eg opp til ein diger frokost, endeleg – i Oxford er det 1 skål cornflakes og 2stk hard-stekte toast med Robertsons “Golden Shred”. Brøet er jo óg heilt forferdelig – men uansett var det frokost med skikkelege skjevar så vel som herlege baguettar.

Morfar kom på kvelden etter eg hadde vore hos Espen ei god stund – hadde ikkje sett han på lenge hellar, dessuten var det kjekt å ha han i hus. Me ser han normalt bare heime hos han i Kviteseid. Meg, Mamma og Buster fekk bilen (ein Toyota Corolla 87 modell lr.no), så nå har eg bil ;D

Eg var litt med Falke, fiksa eit par ting samt viste han forskjelleg på PCen min – han har omtrent overtatt PCen nå sidan han står på rommet hans og eg ikkje er tilstede ( + at eg har ein überliit laptop). Den PCen kjøyrer bare Linux og dermed så må han lære seg eit nytt OS ;) Litt stileg – men han får ikkje administratortilgang så han får ikkje leke nok til å øydelegge ting. Håper erfaringa hans blir nyttig sjølv om den er på eit “høgt” nivå – dvs. han har ikkje lært seg noko særleg av terminalen for dei som er interessert. Bare alle dei grafiske knappane osv.

Eg tilbrakte mykje tid hos Espen, nesten ei heil uke var eg der (utenom natt og morgonstund) samt heile nyttår. Me snakka, spela, overføra filar, såg filmar osv. Det vanlege koselege 2 manns-LANet :P Eg merka at å ha ein laptop var ein enorm fordel, det var UTRULEG enkelt å dra til ein kamerat (les: Espen), koble opp ==> SOSIAL HACKING :D (OBS: Ikkje til å bli misforstått med Kevin Mitnick style “Social Engineering”. Her snakkar eg om avansert PC utnyttelse i samvær med annan person/andre personar).

Kvifor sitte aleine å hacke når du kan sitte i godstolen på rommet til Espen, ha ein TV1000 film i bakgrunnen samt Espen som runder Max Payne 2 – og hacke akuratt like bra(vel, nesten – eg mistar egentlig utruleg med konsentrasjon då Espen snakkar til meg når eg er inne i seriøs koding :P) mens du også er bittelitt sosial? ;D (Uffauffa, det blei ein ekkel lang setning. Ja, du fekk nok ikkje meininga heilt. Les han om igjen du ;P )

Dei to ukane gjekk veldeg fort – og eg fekk ikkje sett andre enn Egil, Espen og Marie av kjekke personer nær min alder :/ Det var med litt vedmod eg dro, eg lengta ikkje tilbake til Oxford slik andre i klassen gjorde (å lengte er ein unødvendeg “evne” syns eg (kanskje fordi eg ikkje har den “evna” eg syns han er så unødvendeg)). Eg hadde det kjekt heime, men fekk ikkje gjort 10% av alle tinga eg hadde tenkt eg skulle.

Men no sitt eg her i Oxford igjen, og eg må sei heilt ærleg at eg ikkje lengtar heim :P (damn you “always positive” attitude, eg som liksom skulle være DEN negative personen… oppgitt ) => Vel, eg lengtar nokon av oppgavane på skolen VEKK då – om dét tel som lengting då.. Har 2 kjekke assignments, men 5 keisamne. :’( Menmen, kven bryr seg – eg står nok året uansett kor slapp eg er (ahh, fin holdning – bare vanskeleg for meg å praktisere holdninga :/ (Utanom i Norsk og Samfl, dei faga der det kreves litt innsats for å stå, der kjem det dessverre naturleg) ).

Angående alle parantesene mine, eg “nester” flere paranteser inni hverandre hele tia – og eg hadde faktisk lyst til å lage en parantes til i setningen før denne. Eg antar denne måten å skrive på er veldeg forvirrande, men kva veit eg – eg skriv tekstane, eg les dei ikkje ;P Men, nå er det sovetid. Typisk meg å sitte oppe til 2 når jeg driver med interessante ting (Lagar bullettime SFX med LightWave 7 til eit prosjekt (hardt, men utruleg kjekt(som alle avanserte kreative program(se, der “nesta” eg masse parantesar igjen!(4 faktisk, nei 5 nå :P ))))).