Merkelapp-arkiv: Immaturus

Eit draumspel, med Immaturus på Kvarteret

Jøss, det var ei yverrasking. Her kjem eg og ventar skuleteater av verste sort, og so er det noko heilt anna.

Det står i heftet:

Kven er eg, kven er du? Er vi her, eller ein annan stad? Vi er tilstade, men i høve til kva? Er vi fri, finst det fridom? Er vi i fanganskap som i ei gjentaking? Eller er alt berre ord? Kva er eit ord? Finst vi i det heile tatt, eller er alt berre ei blanding av draum, røyndom og dikt?

Fyrst, fantastisk at det er på nynorsk! Alle skrivefeili (3) 1 er diverre tilstades i den faktiske teksten, men det er likevel færre feil per setning enn det eg hadde for få år sidan.

Same kva! Det er ikkje hovudpoenget med utdraget. Eg vonar du ser det like godt som eg. Det er vandskeleg å ikkje sjå det.

Strindberg. Eit draumspel. Metameining, symbolisme, realisme, draum, ikkje draum, kva er? Kva er ikkje? Suggererande! LJOSFONTENE!

Uhm. Jaaa. Saaaant… Akkurat.

Dette las eg i Studvest sin Strindberg i ny drakt:

Enkelte indirekte stemningsskapende replikker har vi eksempelvis byttet ut med lyd og lys. Deler av tekstdramaturgien er omgjort til visuell dramaturgi. Likevel har vi hele tiden prøvd å beholde det ulogiske og drømmeaktige i stykket, forteller Malvik.

Skrekkfullt. Eller, eigentleg ikkje. For mykje tekst, for mange replikkar vert veldig fort ukult i feil hender. Men motsett veg er òg skrekkeleg: «Hey! La oss laga eit modernistisk Et dukkehjem der alt berre er dans og ljos og wohoo, og so tek me vekk alt som er forståeleg for då er me kunstnariske!!!».

Stykket til Strindberg høyrast eigentleg skrekkfullt ut. Det høyrast ut som eit slikt flugelimband som trekk til seg stykke av sørgjeleg dårleg kvalitet, trass i kva teksten eigentleg kann vera. Som Jon Fosse.

Fosse skriv stykke som kann setjast bra opp, men omtrent ingen gjer det 2. Dei skal absolutt visa kor smarte dei er ved å gjera det til ei uoppnåeleg høgkultur; sjå ut i salen med blanke augo, framfør replikkane som um du leiker teater og kei publikum til dei sovnar. Sjølv um Fosse ikkje skriv ut meiningi svart på kvitt, tyder ikkje det at ho ikkje finst! Du skal finna den meiningi som regissør og få han ut til publikum. Å gjera halve jobben, er ein jobb ikkje gjort.

Eg gjeng ikkje på teater for å sjå på folk som leiker teater, eg gjeng for å verta rørt, underhaldt og engasjert.

Skuleteater, skuleteater, skuleteater. Det skrik skuleteater. Lag på lag av sokalla «meinig», som er totalt meiningslaus. Sjølv um det hev gav meining for regissøren midt i hasjtåka under LSD-rusen, tyder ikkje det at det er bra teater berre av di det er «annleis», innvikla og uforståeleg. Uforståeleg er ikkje synonymt med mystisk, bra og høgkultur, det er synonymt med tullete, elendig og verst av alt; SKULETEATER.

So etter den alt for lange introen (orsak), kjem me til «Eit draumspel», framførd av Immaturus:

Dette stykket er ikkje slik!

Det er faktisk særs bra! Yverraskande so, ikkje berre av di eg hadde so mongolåge forventningar, men sjølv med eit opent sinn.

Toppen av teksten her skulle jo tru at dette heng saman med det faktiske stykket. Det er likevel berre forventningane mine til det, og det som er so fantastisk med dette stykket er at dei fær fram meiningi so utruleg godt. Greitt nok, det kann vera, og ER ekstra lag lengre nede, men det er nett det; ekstra lag, ting du kann tenkja på når du kjem heim. Men dei gav oss (publikum) noko å sjå på medan me var der òg. Det var moro, og interessant.

Eg er forresten òg imponert yver kvaliteten på produksjonen. Eg visste aldri at Immaturus hadde so peiling. Ville trudd dei gjekk meir i Nationaltheatret-tradisjon (dårleg), enn Rogaland Teater og Det Norske Teatret sine spor (bra teater).

Rogaland barneteater hev gjeve meg upplæring som gjer at eg veit kva eg skal sjå etter, og eg såg ein del slike typiske feil, men dei var ikkje graverande. Det som er veldig typisk er at folk speler hardt og høgt for å vera skremmande/engasjerte osb, og so speler dei på same tidi all mogleg endring og «vekst» ut. På den måten at dei ikkje kann yverraska oss lengre. Det er betre å halda ein del av det inne, og heller ha ei endring, ei oppbygging.

1. månad seinare

Same kva, no hev dette innlegget ligge alt for lengje inne som eit utkast av di eg hev vore redd for å såra nokon. Det er altso ikkje hensikten min, eg hadde det kjempemoro på stykket og eg gler meg til å sjå Katt på heitt blikktak (som eg hev sett eit par andre oppsetjingar av, aldri vore særleg imponert) no dei neste dagane.

Dessutan hev eg ikkje lese andre meldingar av eit draumspel av di eg skulle få ut min eigen tekst fyrst (som eg skreiv same dagen eg såg det, akkurat ein månad sidan i dag(!)).

So, her gjeng «publiser»-knappen.

  1. Vel, den eine er ikkje ein skrivefeil i seg sjølv, men ekstremt dårleg ordlegging, som er verre enn skrivefeil. []
  2. Basert på mitt litt vel knappe datagrunnlag, orsak. []

Amatørteatergruppe

I dag var eg på fyrste, uh, øving kann me vel kalla det i Studentteateret Immaturus.

Immaturus er ei studentteatergruppe her i Bergen. Eg trudde aldri eg skulle byrja med det att. Sant nok so ynskjer eg ikkje stå på ein scene lengre, men eg vil gjerne hjelpa til. Dessuta saknar eg sjølve klubb-konseptet med teateret, at me fekk leika oss når det ikkje var stykke.

So eg vart med i Improvisasjonsgruppa til Immaturus. Hadde det sers moro der i dag :-) Lengje sidan eg hev fengje «lov» til å leika på den måten.

So no i helgi på vetterlæger med NMU, og neste torsdag improgruppa att…

Det kjenst godt! :D