Merkelapp-arkiv: Koseleg

Glad gjer vasking gjer glad

Eg er langt frå verdas ryddigaste. Eg er ein skikkeleg rotekopp. Likevel likar eg det ryddig, og startar eg fyrst hev eg litt problem med å slutta. I det siste hev eg fengje ei lita vane med å rydda når eg står upp og ventar på at Helene skal vakna, det gjorde eg i dag.

Det er ikkje ofte eg ryddar. Noko av det verste eg veit er når andre fortel meg at eg må rydda; men startar eg sjølv fortset eg lett utan problem. Er det rotut skylder folk ofte på kvarandre, og eg tenkjer vel ofte at det er 80% nokon andre sin feil når det kannhenda eigentleg er 50% min feil. Slikt vert det gjensidig irritasjon og dårleg stemning av.

So eg starta rydda slik i dag tidleg. Vaska upp alt som var der. Ein heil haug ting som ikkje var mine. Det verste er at eg liker det, eg koser meg til slutt med å vaska upp på den måten. Eg ville hava det heilt reint. Tok meg lang, lang tid. Måtte rydda, kasta, vaska og støvsuga. Eg rydda litt rundt andre plassar òg, men konsentrerte meg um kjøkenet. Elles bråkte sjølvsagt støvsugaren – so eg vekka nok dei som allereide ikkje var vakne.

Litt seinare drog me på 8.mars-lunsj hjå Kristina, etter det drog eg og Helene på kino (som me hev vore ekstremt mykje på i det siste).

Me kom heim att no for litt sidan, og det fyrste eg legg merke til er at bordet ved sofaen er rydda og tydelegvis vaska. Det ser veldig fint ut, og eg vert i sers godt humør. Det står litt rot på bordet, skitne talerkar og ymse anna, ei skitten panna og noko anna. Eg hev ingenting eige som skal vaskast upp, men synet av den reine sofakroken gjorde meg so glad at eg fekk sterk lyst til å vaska kjøkenet att.

Sidan eg gjorde det meste tidlegare i dag tek det ikkje lang tid. Det er lurare for meg å gjera det no (kort etter isetingi tok stad) av di isen ikkje hev størkna totalt endå. So litt utan å tenkja på det so vaskar eg alt upp. Raskt og gale.

So vart eg veldig glad til slutt.

Inn på badet for å pussa tennene. Oi! Nokon hadde òg rydda og tørka støv på badet. Veldig fint.

Det er ein fin sirkel;

  1. Vert glad for at nokon andre vaska/rydda
  2. Vask/rydd for å gjera «gjengjeld»
  3. Vert glad av det sjølv (å gjera ein snill ting)
  4. Gjer andre glad

Hehe.

Ei solskinssoga frå kvardagen.

Vann gratis opphald og inngang på Haugesund filmfestival 2009

Heilt uventa fekk eg billettar til filmfestivalen i Haugesund 2009. Eg svara berre på ein epost frå Filmkraft, so var eg med i trekningi.

Prisane var:

  1. Ei veka på hotellbåten «Sandnes» og gratis festivalpass på Haugesund filmfestival 2009
  2. 500 kr gåvekort platekompaniet
  3. 2 gratis kinobillettar på Cinemateket

2 gratis kinobillettar var rart, iom. at medlem i NFF fær sjå gratis film same kva…

Eg fekk nett eposten attende, men eg las han ikkje – arkiverte han med ein gong. Tenkte ikkje eg hadde vunne.

Eit par minutt seinare fær eg epost av pappa; «gratulerer med 1. premie!». Eg forstod fint lite og sa han hadde sendt meldingi feil. Men neidå, etter eg sjekka eposten so stod namnet mitt øvst «Odin Omdal Hørthe».

Sers koseleg. Då fær eg endeleg drege på filmfestivalen i Haugesund.

Karaoke på nattoget til Bergen!

Eg sit på nattoget og er i eit heilt ekstremt supert humør. Det er ikkje yverdriving ein gong (noko eg ofte gjer, orsak)! Fyrst tvo episoder Ugly Betty (wey!) og so KARAOKENATTOGET!

Fyrr alle vert mongosinte på meg for å gjera noko so ukristeleg på eit nattog so må eg få segja at eg ikkje syng ut høgt og at eg hev øyreklokkor på. Men eg legg ikkje sjul på at eg so gjerne, so gjerne, so gjerne skulle ha synge ut HØGT OG KLÅRT.

I dag fekk eg høyra «Skal du taka nattoget, åjavel, men det er vel greitt – då fær du sova!». Eg var sjølvsagt rask til å forklara denne personen at, nei, slik er det ikkje. Alle som hev lese netsida mi ei stund veit kva eg meiner um dette, men eg likar so godt å segja det, so eg svara altso;
«På nattoget sit du oppe heile natta i eit lite sete, du søv ikkje, det er difor det heiter nattog og ikkje sovetog
Det er nett difor mi nye oppdaging er so herleg!

Den ekstraordinært urolege dansingi mi i setet, er vel ei slags kompensasjon. Diverre trur eg dét óg er irriterande for folk. Spesielt tastaturknastingi mi òg no. Eg er so hyper og hev funni ut at karaoke er so vegen å ganga. Eg hev gaula ljodlaust ut mellom andre dei fylgjande låtane:

  • Phantom of the Opera – Music of the Night
  • Brecht – Mack the Knife
  • Maroon 5 – This Love
  • Cat Stevens – Oh Very Young
  • Akon – Lonely
  • Waltzing Matilda
  • Up Where We Belong (Love Lift Us Up)
  • You Are My Sunshine (My Only Sunshine)
  • Metallica – Hero of the Day

Det er veldig underhaldande. Eg kann ikkje forstå at eg ikkje innsåg kor ekstremt bra dette hadde vore alle dei andre gongane eg hev teke nattoget.

Åh. Eg er heilt i skyone. Svevande, slik so mange andre menneskje. Men no kjenner eg det i meg – ikkje slikt klissete metaforisk. Hoho.

Vel, folk rundt meg er sinte på snart 3 timar med irritering frå mi sida. So eg sluttar å syngja, sluttar å skriva og sluttar sitja på maskini mi. Åvel. Kva skal eg no?

Sova!?

Nokon tok kontakt med meg på t-banen!

Eg sat på t-banen på veg heim frå fødedagsselskapet til Sigbjørn og høyrde på P2 Verdt å vita. Framfor meg sat ei søt jenta som òg styrte med den digitale medieavspelaren sin. Ho sat og såg på jakkemerket mitt «Dude, where’s my språk?», smilte stort og spurde meg um noko. Eg tok ut øyrepluggane;

«Kva meinast med “Dude, where’s my språk?”», spyrr ho meg på Stavangersk.
«Eh», stammar eg lett og startar på ein forklaringsmåte fyrr eg gjeng ganske lite fjongt yver til ein annan. Eg vil jo for all del at me skal kunna fortsetja å prata, so det er ingen god strategi å berre gjeva eit enkelt dårleg svar med ein gong. Dessutan veit eg jo sjølvsagt kva mange meiner um nynorsk og difor vil eg ikkje få den nye samtalepartnaren min til å hata meg med ein gong. Ærleg talt, når det endeleg er nokon som pratar til meg på t-banen vil eg jo at det skal vara litt.

Eg held fram, «du ser sjølv um… Eh…». Til slutt forstår eg det, eg hev jo aldri vore spesielt god med ord, det er betre å berre seia det og so hengja fast og ynskja denne personen er interessert i kvifor. Eg ville ikkje hava eit nynorsk-bokmål-ordskifte, av di eg hev det med dei fleste og det er keisamt på tilfeldige folk. Men det vert vanskeleg å halda seg unna når det er heile meiningi med jakkemerket. So eg seier det til slutt slik det er:

«Det er ein kampanje me hev (eg seier ikkje kven «me» er), for å få nynorsk teksting på kino».
«Åja. For det er det kannhenda lite av frå fyrr?», svarar ho. Yey, oppfylgjingsspursmål1, so koseleg!
«Ja. Nærare null prosent».

Det vert keisamt å skriva ned heile samtala, og dessutan hugsar eg nok ikkje so mykje lell. Det vert mest dikting i so fall. Då t-banen stoppa på Kringsjå gjekk me båe av – då hadde vel sjokket hennar på at eg òg prata Stavangersk lagt seg. Ho hadde kome inn på NRK som legg opp til meir målførebruk (dialektbruk) i TV, og her hev jo eg meiningar som kannhenda er rare sjølv innanfor målrørsla. «Tja, eg er no av den oppfatning at me treng ei reising for nynorsk normaltalemål. Ikkje for å taka yver for målføri, langt frå, men for å auka statusen honoms og dimed òg auka statusen til nynorsk». Syna at nynorsk finst og vert bruka, at det ikkje trengst skjemst yver. Diverre gjer eg det sjølv, eg tør ikkje prata nynorsk normaltalemål når eg ynskjer. Eg må verta sterkare for å kunna gjera noko slikt.

Same kva, eg rører meg inn på ganske keisame område. Attende til det interessante; nokon prata til meg på offentleg transport i Oslo. So. Det var kjempeglatt på asfalten, då me var i trappa høyrde me mykje hoiing og hyling nedanfor oss. Då me kom ned sjølv heldt me sjølv på å snubla – det var ikkje lett å halda seg på beina. Turen ned den vesle bakken frå Kiwien var kjempemoro, eg sklei ned og storkoste meg. Då me kom forbi der eg skulle inn, fortsette eg berre å ganga; eg ville ikkje slutta å prata no. Me prata um korleis Kringsjå var ein god plass å bu, men ingen nordmenn budde her og alle syntest synd på oss då me sa me budde på Kringsjå. «Å, stakkar deg, kor tid skal du flytta?» er eit vanleg spursmål.

Til slutt kom me fram til oppgangen hennar, då vart me ståande å prata der lengje. Heilt til ho fraus so ekstremt at me måtte gå inn i gangen. Kva hadde me prata um so langt?

  • Språk
    • Nordmenn er ikkje flinke i engelsk
    • Me er mykje betre til å tenkja og forma idéar på morsmålet vårt
    • Å nytta engelsk i staden for norsk gjev motparten (um dei hev engelsk som morsmål) enorme fortrinn
    • Ein heil haug småhistoriar som forklarar korleis språk er makt
      • Eg tenkte m.a. polakken som jobba hjå oss ikkje var kjempesmart, av di han prata gebrokkent engelsk – det viste seg at mannen var skikkeleg oppegåande
      • Ann-Helen var på utveksling i tyskland og mista yvertaket mot ein tvo år yngre gut (ho var ikkje so flink i tysk), men då dei trefte ein engelskmann såg guten at Ann-Helen ikkje var dum og han søkk ned i skorne
  • Ho heitte Ann-Helen, og eg heitte Odin
  • Hjernen
    • Placebo
      • Alkoholen sine sosiale evner er eit placebo; det er ikkje biologisk slik
      • So norsk fyllefest er skodespel, men det morosame er at so lengje ein trur på noko fast, so er det slik!

Ugh. Eg gidd for all del ikkje skriva ned alt me prata um. Av ein eller annan grunn vert det for keisamt på ei netsida ;-)

  • Kor «kaldt» (sosialt og klima) Oslo er i forhold til Stavanger
  • Noreg er «kaldt» i forhold USA
  • Latvia er «superkaldt» i forhold til Noreg
    • Ho heldt på å stupa på bussen, og klarte redda seg akkurat. Ho smilte til ei dame på den måten me gjer når me akkurat klarte å berga oss frå audmjuking. Venta sjølvsagt å få eit lite smil attende, som ein «eg såg deg og kva som skjedde, me hev noko smått saman no» – men dama snudde seg berre vekk (!!!!!)
  • Eit smil gjer mykje
  • Folk pratar ikkje med einannan på t-banen
    • Me prata saman, moro at det viste seg at båe var frå Stavanger
  • Ho hev budd eit år i USA
    • Eg eit år i England
  • Ho hev teke nordisk master (?) og var sers interessert i språk
    • Men hadde sjølvsagt feil meiningar um nynorsk-bokmål, men det var jo ikkje anna å venta
  • Positivitet fungerer so uendeleg bra
  • Ho retta mykje på kjærasten sitt domenespesifikke (altso, at du pratar i fagtermar med folk innanfor ditt fag – og brukar det same normalt òg) språk
  • Ho forska på nynorsk mot bokmål og norsk samla mot engelsk (trur eg)
  • Ah, best av alt, ho sa: …høyrer på Språkteigen på mp3-spelaren
    • Kva? Eg smiler stort, peiker ned på lomma mi der eg hev mange podkastar frå P2, deriblant Språkteigen
    • Eg høyrde på «Verdt å vita» på P2 då ho byrja prata til meg
    • Me vert einige um at P2 radio er bra (yey!)
  • ZZzzzz

Av sporet

Eg hev eigentleg heilt gløymd kva eg ville seia. Sikkert noko um at det er so uendeleg koseleg når ein kjem i god prat med ekstremt hyggelege folk på t-banen. Hev rota meg vekk i uendelege detaljar. Berre tull. Klokka var mykje då me gjekk av t-banen. Stod nesten ein time å prata utanfor uppgangen, dritkalt. Ho var kjempekald på hendene og måtte på do. Det hev vart litt lengje, men vore sers koseleg. Skikkeleg hyggeleg jenta. Eg ser deg nok att på t-banen ein gong. Ja, vonar det. Hadebra.

Diverre slutta det midt i bokmål-nynorsk-ordskiftet (som måtte koma til slutt, ugh2), noko ho var sers lei seg for (eg veit ikkje kor lei meg eg eigentleg var3). Argumenta var dei same, gamle «bokmålet er størst» – og den litt meir keisame «engelsken er det me må kjempa mot». Vel, um me ikkje vil hava engelsk inn, so er språkstrid det beste me kann hava; då vert folk merksamd på språk og vernar betre um det. Vert meir av identiteten.

Det laga dagen min altso. Eg er fast i trui på at i morgon vert ein god dag av di nokon ville taka kontakt med meg på t-banen; og av di det var so ekstremt hyggeleg å møta so mykje godhug på ein so lite truleg plass.

Tidlegare då eg budde i Oslo prøvde eg gå rundt, smila til folk og prøva å gjera Oslo ein betre plass. Etter mykje tid hev eg lagt dette av meg, hev vorte påverka av Oslo og vorte meir innestengd (men ikkje på Latvia-nivå!).

Notar

1 Hekkan, eg vert so vond på nynorskordboki. -setjing frå setja er med ji, men -fylging frå fylgjing er utan! Inni hampen? Er eg berre dum eller er det rot her? Er det samnorsken som er ute på ferde att? Eg ventar på svar frå lure folk (t.d. Jarle)

2 Problemet er at eg veit eg tyt yver av gode argument – eg treng berre god tid på det. Eg vert òg provosert når eg høyrer dei same meiningane som eg sjølv hadde hatt um eg framleis var bokmålsbrukar; og dessutan vil eg veldig gjerne at folk verkeleg skal forstå. Men det tek vìkor å forklara slikt. Det hjelper heller ikkje med forklaring; folk må forstå. Men eg hev altso yvertalt eit par-få folk um at nynorsk er tingen, so det gjeng berre eg fær nok tid. Vert jo lei av å alltid ordskiftast um det same då…

3 Eg kunna diverre heldt på til neste dag, og det hadde jo ikkje vore bra – so eg var glad.

Mimi er kjempesuperkul

Mimi er dritkul. Eg fraus 1.5 timar i det superkalde vêret, men eg ville ikkje gå; det var jo så koseleg. Mimi er ei veninne frå teateret, sjølv om eg ikkje hugsa ho igjen då eg traff ho for eit år sidan. No burde det vera motsett sidan ho er den store skodespelaren, medan eg ser på, og blir engasjert og impontert.

Men då igjen, eg veit ho ikkje gjer slik. Slemme Odin. Ho speler Nora i «Et dukkehjem­» på teateret. Alle sjå!!! Wohoo! Zzz.

Mitt beste år, nokon sinne!

I morgon reisar me heim, Oxford gruppa. Det blir ein dag med blanda følelsar vil eg tru. Me drar frå ein plass kor me, iallfall eg har hatt nokon av mine beste tidar. Året i Oxford er noko eg aldri vil glemme, og alltid huske som eit godt år.

Ein faktor eg vil trekke ganske tidleg fram i denne artikkelen er sitasjonen eg har vært i den siste måneda. Både laptop såvel som kamera blei ødelagd på turen min til Frankriket. Det var ein sår dag – eller det var vel eigentleg to. Eg klarte også og miste mange av dei fine bileta eg hadde tatt. Det falt meg enormt tungt – men eg er over det no. Kom ikkje på det før eg hadde skrive dei fysste setningane.

Uansett så har dette ein god del med mine opplevelsar og gjøre – SPESIELT kva som står her på sia. Skulen er inga plass å skrive, fordi alt eg skriv her blir keisamnt og dårleg. – Det finnes også fleire måtar å skrive på for meg, og dei gangane når eg bare er så sykt glad at eg må få det ned er de gangane det blir best tekstar :) – Ofte surrar også tankar i houvudet på med, der eg “skriv” i tankane. Setter eg meg så rett ned på laptopen har eg ein god tekst sånn heilt utan vidare.

Nå skriv eg imidlertid fordi eg følar eg må. Utan laptopen så har eg ikkje skrive noko interessant – og utan kameraet har eg sett endeløst mange interessante motiv. Men sjølv om eg ikkje har skreve noko, eller tatt bilder så har den siste måneda vært UTRULEG kjekk og EKSTREMT innhaldsrik! :D – Ting eg ikkje har fortald om er f.eks “Oxford University Computer Society”‘s 25års jubileum, Thomas og Elisabeth’s bursdag, turen til frankriket, påskeferia og mange andre episodar som eg sikkert allereie har gløymd. Alle dei saftige detaljane er iallfall vekk – og eg er lei meg fordi eg ikkje fekk skrive nokon av dei ned.

Livet her i Oxford har vært ubeskrivelig morro og eg klarar ikkje utrykke kor glad eg er inni meg – dét klarar eg ikkje på skulen. Eg elskar livet mitt, kvar dag er utruleg innhaldsrik, og idag har me avslutningsfesten. – Dét å gå ut er ein jo godt vant med nå, men denne kvelden håpar eg blir spesiell! :D

Sist vil eg trekke fram personar som har betydd noko spesielt dette skuleåret –

  • Aurore – utruleg hyggeleg Belgisk jente som eg tilbringa mine første månedar med i same hus
  • Regis – mange filosofiske samtalar, mykje “Friends” sjåing, mykje TV og andre kjekke ting :)
  • Tim – den mest reflektera og intelligente “unorske” personen eg har møtt, koseleg til tusen
  • Jon – som eg reisa saman med, ein god ven som har blitt ein bedre ven
  • John – flink, om enn rar lærar, fant tidlig ut at eg kunne alt de skulle lære meg (teknisk då :) )
  • Thomas – min partner i dei fleste prosjekta på skulen
  • Ein god del folk eg har gløymd – ja, eg har gløymd mange, jo fleir eg puttar på, jo fleir blir “lei” seg fordi eg ikkje nevna dei :)

Uansett, TUSEN TAKK FOR EIT HERLEG ÅR! – Takk til alle som har lest på sia, sjølv om ho har vært litt tynn i det siste. Eg er utruleg glad i dikon! :D