Merkelapp-arkiv: Kræsj

Bilete attende, frå tenarkræsjet, april 2009(!)

Eg sjekka vitjingsstatistikken for sida mi 1 og la merke til at nokon søkte på «fedme rulletrapp» og fann fram til sida mi. Eg las saki mi Spray ned ein rulletrapp nær deg, og synast å hugsa at eg teikna eit bilete til det innlegget mitt.

Rett nok, i koden låg det referanse til eit bilete, men det var ingen stad å sjå. Hmm.

Eg leitte rundt på harddisken min, og fann ei backup-mappe med det biletet og ein heil haug andre. Etter litt meir undersøkjing fann eg ut at nett den same backupen òg låg på på tenaren, men ikkje der han skal liggja. So eg måtte flytta alle bileta inn i korrekte mapper. Det gjorde eg no. So no endeleg skal nesten alt vera uppe att, etter dei tvo store tenarkræsji eg hadde.

Det tok nesten to år.

Jaja. Difor det er viktugt med automatiske, skikkelege tryggleikskopieringssystem, som er lette å henta attende…

  1. Han er i sterk vekst fall… :( []

Sida forsvann andre gong og vart berre vekk

Viss eg (elder for den saks skuld nokon andre!) ein gong les gjennom arkivet og finn ei sers lang pause i innlegg fyrr dette, so er det kannhenda på plass med ei forklaring. Det er vel det same kva, eigentleg.

So, for å taka det fyrste fyrst (viss eg fær vera svo keisam): sida mi forsvann brått 2. oktober. Tenaren min, Acona kræsja. Dei som les netsida mi nøye (Egil og pappa) vil hugsa at fyrr det var det ikkje stort lengje sidan sist sida mi vart borte. Dette var endå meir jævleg enn det. Sist var eigentleg ikkje svo viktugt; eg fekk ting relativt kjapt upp at (vel, 1-2 víkor). Denne gongen mista eg ikkje berre sida mi, men ein heil haug drit òg.

Acona hev vore tenaren min sidan eg gjekk på ungdomsskulen, og det er difor ikkje reint lite som er å finna der. Dessutan hadde eg heile økonomien til firma mitt der, dvs. alle fakturaane eg hev sendt sidan eg uppretta firma mitt. Alt vekk no.

Like ille er det at pappa hev lagra tingi sine der òg. Likevel vart ikkje han like leid seg av di han hadde kopi av det meste hjå seg nede i Spania.

For, ja, Acona hadde ingen tryggleikskopisystem. Utruleg? Ja, det er det.

Acona hev liksom alltid vore med meg. Alltid fungert, alltid vore der. Berre lagra på meir og meir informasjon, ja, heilt attende til ungdomskulen og lengre. Då eg sette han upp var han ukritisk som få. Eg hadde ikkje god peiling på linux (vel, ganske brukande etter eg hadde drifta Alfons (min fyrste tenar), eit år) og hadde alt det viktuge på windowsmaskini mi.

Men uppetter åri so hev ho vorte kritisk og viktug for meg utan at det gjekk upp for meg. Det var ikkje lengre ei testmaskin som berre hadde ting eg gjerne kunne mista, ho var viktug.

Berre synd eg ikkje kom på det fyrr harddisken rauk. Alle nye maskiner eg set upp hev tryggleikskopisystemer som køyrer og passar på; men den vana fekk eg lengje etter eg sette upp Acona. So no er ho daud, og mykje av netsida mi med. Eg hev funne den meste teksten, men saknar bileti.

Ei periode medan sida mi var nede såg ho slik ut:

[herkjembilete]

Desse månadane utan netside hev ikkje vore so kjekke, mtp. netsidefronten altso. Dei hev vore veldig kjekke eigentleg, men eg hev veldig godt kjend kor sårt eg hev sakna netsida mi. Heldigvis fekk eg skrive litt på pappa si Spania-side medan eg og Helene var der. Det kjendest veldig godt å få skrive ned nokre av upplevingane våre. Hev sakna det.

Eg fær sjå kvar det bèr frå her. Kjem eg til å uppsummera litt frå myrketidi, fylla inn eit par innlegg i tidsperioden, elder starta med blanke ark og sjå frametter? Nei, me fær sjå!

Kann ikkje alltid vera heldig

Det stod ein annan trikk litt lengre upp i gata, 11, den eg skulle taka. Eg lurte på kvifor han berre stod der. Motorstopp, kannhenda.

Eg hadde ikkje ete i heile dag, so då eg gjekk forbi ei falaffelsjappa vart eg ståande å grubla. Skal eg? Eg gjorde det. Såg på poltijaktar på SVT4. Bilar som knuste med spektakulære kræsj tett etterfylgd av politi i USA. Altso, politiet kræsja aldri, dei berre filma det heile.

Då eg kom ut med falaffel-rull i hand (ååååhhhhh, nam) såg eg at trikken ikkje stod på plassen sin, men hallvegs uti krysset rett etter stoppestaden.

Eg hadde forstått at det var noko meir alvorleg då eg venta på falaffelen, for det kom båe brannbilar, sjukebilar og politi medan eg stod der. Det var sjølvsagt meir interessant enn TV-skjermen, men likevel er eg so vaksen og gamal no at eg ikkje stikk nasa mi uppi alt. Sjølv um det er det eg eigentleg vil. Eg hev berre lært meg desse irriterande normene som segjer at slikt gjer me ikkje. Diverre.

Då eg gjekk ut måtte eg heldigvis gå forbi, so då kunne eg skulda på det. Eg vart sjølvsagt ståande litt vel lengje å sjå på, men det må då vera lov. Ein drosje hadde kræsja inn i 11-trikken frå venstre. Det såg ut som eit skikkeleg smell. Drosjen var litt knust i fronten og trikken såg litt herpa ut.

Det klibra ekstremt i fotograf-fingen min òg, men kamera var bak i sekken som vanleg, so eg klarte halda meg.

Stadig fleire brann- og politibilar kom, i tillegg til mange bilar frå Oslo Sporvegar (elder Ruter). Nokre av dei dirigerte trafikk vekk.

Eg er ofte for sein. I dag skulle eg på sentralstyremøte i NMU 1800 (vel, eigentleg for å setja saman den nye tenaren til NMU), fyrr det skulle eg eta middag med dei (1700). Eg kom ikkje på noko av det. Eg vart berre sitjande. Det er langt frå fyrste gongen.

Ofte fær forseintkomingi mi positive konsekvenser. Då startar dei som oftast supernegative, men so snur eg på det og segjer «men dette var då ei moro oppleving, det er noko eg kjem til å hugsa!» og so vert eg glad att.

Denne gongen vart det ikkje slik. No når kræsjet fyrst skjedde so var det ergerleg at eg ikkje rakk den fyrste trikken. Tenk kor stor uppleving det hadde vore. Det er slett ikkje kvar dag ein fær vera med i ein kollisjon! Men slik gjekk det no altso diverre ikkje.

Kann ikkje alltid vera heldig med timingen, somme gongar gjeng upplevingane i frå deg rett framfyre andletet ditt… :-/

NB: eg hev båe nesten-kræsja, og kræsja fyrr.

Eg kræsja med ein annan bil!

KRARAAASCHIIISSSSSJIIIIICTTSH!!! B00m!! Slik høyrest det ut når Toyota­-metal møter Peugeot-metal i til saman 80km/t. Eg hugsar ikkje skikkeleg kva som skjedde rett før, og under kræsjet, men det gjekk raskt. Minnet om då eg banna lett, knakk opp den innmoste døra mi og gjekk ut for å møta den ilsinte sjåføren hugsar eg derimot soleklårt. Lite visste eg då om kor mykje verre turen skulle bli…

Dette er etter landsmøtet til NMU på Lista i mars 2006, leeengje sidan mao.

Tenk, eg kræsja. Med ein annan bil. Det er jo heilt superrart. Kjensla eg hadde før eg steig ut av bilen og det nett hadde hendt er ikkje lett å forklåra. Er vel best fortald som absolutt, ultimat fortviling i eit par hundredelssekund, alle andre tankar og ting skyve vekk. I ei bobla med ein einaste tanke der du spør deg sjølv; «Kva skjedde no? Kvifor er den andre bilen så smæsja på venstresida?». Alt i alt hugsar eg det som ei «stille etter stormen»­­­-tid, sjølv om arbeidet med å skriva ned hendinga skulle starta.

Litt tidligare på dagen venta dei på at eg skulle få raua i gir og pakka sakene mine. Det tok si tid, medan alle andre var ferdige. Me hadde vore på landsmøte i NMU, koseleg, men hev vore mykje skriving om NMU i det siste (dei er nær hjarta mitt). Eg hadde Mats Indrefjord Høllesli, Ulrikke, Anne Karen og Ingvild i bilen. Vebjørn hadde køyrd tidligare med andre, eg satsa på at me tok dei igjen sidan Vebjørn berre hadde hatt sertifikatet i nokon få dagar. Turen oppetter byrja godt, det var endå tettare med snø enn på nedvegen. Då sklei me litt i svingane og mista veggrep. Utruleg moro, eigentleg. Køyreforhalda var vanskelegare denne gongen, det snødde og hadde ikkje vore brøyta. Difor sakka eg ned farten.

Vebjørn hadde køyrd seg fast. Ein vanskeleg bakke der dei hadde sklidd ut! Han tilrådde oss å snu og køyra inn til Lyngdal i staden for rett til Kvinesdal. Dette var eg mot, og me fortsatte. Kunne alltids hjelpa Vebbis og gjengen. Dessutan hadde me køyrd forbi avkøyringa. Det gjekk ikkje lange tida før me då såg ein Peugeot koma mot oss i rundt 50…

Kræsj-b00m-bang

Me slakka litt på farten båe. Ein smal sving. Fjell på mi side, stup med autovern på hans side. Vegen var brøyta smal. Eg hadde ein venstresving, eg hadde 40km/t. Eg hugsar ikkje dette, men eg veit ikkje om eg kunne leggja meg heilt inn i snøfonna med denne farten. Eg kunne nok ikkje det, for stor fart – kunne ikkje senkja han utan å skli. Eg reiv upp sida på bilen.

Det var kaldt ute. Tok ikkje lange tidi fyrr eg fraus masse. Eg hadde ikkje skadeskjema det hadde han. Me fylte det ut, tok lang tid – var litt ueinige. Han ville at eg skulle taka på meg all skuld med ein gong. Eg visste ikkje um andsvarsforsikring og var sikker på at eg måtte betala 50 000 for reperasjon ut or mi eiga lomma. Det viste seg at slik er det ikkje i Noreg. Takk for det!

Etter ein time (!) var me ferdige. Bensinnåla låg på 0, men han kvilte ikkje på ingenting-plassen endå. Dei andre i bilen klaga fælt og mykje – dei ville at me skulle gjera som Vebbis sa og taka Lyngdal-vegen. OK. So me snudde og køyrde den vegen. Det var jysla vandskeleg å koma ned bakkane til Lyngdal, kjempekrappe, kjempe*bratt* og ikkje minst kjempeglatt. Nede i dalen som ikkje hadde mobildekning fekk me eit anna problem; me klarte jo sørenmeg ikkje koma upp frå dalen att. Vebjørn hadde teke oss ned i eit helvettes høl det ikkje gjekk an å koma upp frå. Dette skjedde:

Er nede i dalen, køyrer upp den nye bakken for å koma vidare. Det gjeng, det gjeng seinare, seinare seinare seinare. Til slutt kann eg ikkje gassa på meir i det heile teke; for dekki mine sklir berre heile tidi. Ingen sjangs å koma upp. Eg prøver å stoppa bilen, men det er so glatt at han ikkje vil stå stille. Ikkje med bremser og ikkje med handbrekk. So bilen gjorde slik biler gjerne gjer når dei hev 0 veggrep og stend i ein uppyverbakke: bilen startar å renna nedyver. Eg prøver å bremsa, stogga farten, men neidå; dette gjer berre at hjuli på bilen låser seg og eg mistar all kontroll yver styring.

Bilen køyrer stadig raskare bakyver, eg rattar og rattar med styret; prøver å halda bilen på vegen, raskare, raskare, raskare, nedyver bakken feil veg – svinger eg til vìnstre gjeng bilen til høgre. Eg rattar litt for mykje og fær for mykje fart, bilen fær sving på seg og svinger fram og tilbake. Det vert ein vill dans, alle er redde. Bakenden smell inn i brøytekanten og bilen snur seg raskt rundt 180 gradar. Altso som um me skulle gjort ein veldig rask sving. Eg heng i beltet mitt og POOOFFFFF, der smell vínstresida til bilen inn i brøytekanten og me ser ingenting lengre. Det er ikkje svart, men kvitt. For heile bilen er sjult av snjo. Me er heilt nedgravd. Eg gjeng ut, ah, faen. Finn ut at me må nesten prøva å koma oss upp att helvettesbakken me køyrde ned og heller prøva den vegen Vebbis meinte var «oh so vandskeleg». Den vegen er sjølvsagt ikkje nokon ting mot denne vegen her.

Upp att frå Lyngdalvegen?

So me prøver oss. Tek god fart og køyrer tilbake. Nei, kjem ikkje langt fyrr bilen er i stopp og eg må rygga forsiktig tilbake. Eg kastar alle saman ut or bilen, dei fær gå upp att, medan eg sjølv tek fart frå andre sida av dalen med bilen. Eg køyrer på eit ekstremt glatt føre, speedometeret visar 60, 70, der framme er ein sving fyrr bakkane startar uppyver, 80, eg svingjer og vonar bilen held seg på vegen i 80, jodå. Presser på gassen, treff 90 – no fyk eg uppetter bakken og nåli gjeng stadig seinare mot 100, men ganske fort må eg sleppa gassen for bakken gjer ein krapp sving for å gå vidare uppetter den andre vegen. So eg er nede i 60 ganske fort, ikkje bra, for no klarar eg ikkje koma i høgare fart att og det gjeng stadig seinare.

Den siste svingen og so ein farleg siste uppyverbakke fyrr me er oppe. Eg hev 40, 30, 20, 10 – satan. Det er ein 60 meter att til toppen og fridom. Men nei. Me prøvde oss på bakken fleire gongar, so høgt som dette hadde eg ikkje kome fyrr. So lite att!

Me prøver å dytta bilen upp, men det er heilt umogleg. Me klarar jo ikkje stå i bakken sjølv ein gong!

Plutseleg høyrer me ein vond romleljod frå toppen av bakken – og ein diger brøytebil kjem mot oss! Eg vert seriøst livredd, eg trekk upp bremsa og ryggjer bakyver. Dei klarar å stoppa fyrr dei knuste meg og bilen. Godt. Etter ei stund forstår eg at dei vil trekkja oss upp dei 60 metrane. Ja! :D Herleg! So dei redder oss.

Bensin

Uppe fær me endeleg mobildekning att, men so hev me det siste problemet som hev plaga oss desse 3 helvettestimane frå Lista upp til Kvinesdal (snarveg som absolutt ikkje vart det). No ligg verkeleg bensinmålaren på «ingenting» og kviler. Det gjeng ikkje an å koma lengre ned, han er langt lengre nede enn der han skal vera når det er tomt.

Me køyrer effektivt, merkar ikkje bakken der dei andre sleit ein gong, den var so latterleg enkel å koma upp. Vart ganske irritert då ja. Same kva; lang historie kort (eg hev jo trass alt late denne her liggja i 2 år av di eg aldri gadd skriva ferdig): me vert veldig stressa, kjem til slutt ut på vegen og klarar akkurat koma fram til ein bensinstasjon. Eg fekk aldri betalt dei 500kr i bensin, men det er jo det vanlege. Eg gløymer slikt.

Eg fekk forresten skryt av bilkøyringi mi frå mamma i dag. Det same fekk eg for ei stund sidan av Helene. Og det er sant; eg er ein flink sjåfør – eg hev vel berre vorte betre etter all denne kræsjingi mi. Eg hev nesten-kræsja ein gong fyrr.

Rana og Påkjøyrd

Me står der og filmar, plagar ikkje ein sjel – så springer jordas avskum forbi og tar med seg videokameraet og stativet. Eg setter sjølvsagt etter tjuven!

Au :( Det svir – gjør vondt, – det rivar å skrive. Vel, uansett, eg må dokumentere kva som hendte tidligare i dag. Med opphovna hender, safteg farga ein fin blanding av rød og blå, sitt eg på skulen. Eg har fått besøk av skolelegen og etterpå ein av sikkerhetsfolka på skulen. Me har snakka med politiet og har fått eit kriminalnummer(eller korleis det blir på norsk).

Meg, Roy, Thomas og Ont(Parouj) filma for Trainer Ad prosjektet vårt. Me var i ei gate parallellt med George Street, “nattklubb”-gata i Oxford. Ein sentral gate med masse folk. Det var tynnere i parallellgata “George Street Mew”. Det skulle være ein mørk, dyster reklame filma i ein bakgård du helst ikkje ville vært i. Iskaldt, verkeleg iskaldt var det idag – så eg gjekk med på at Ont og Thomas gjekk for å kjøpe kaffi. Meg og Roy fortsatte filminga. Eg som blei troffe av ei kule, smalt inn i ein båsdunk og segna om. Me gjorde det eit utall ganger, då me endelig såg oss nøgd.

Det sto ein fyr der og venta, han ville nok ikkje forstyrre oss når me filma – vente til me va ferig med den biten. Eg ligg nede, Roy slår av kamera, me er nøgd no – neste ting eg ser er fyren med blå jeans, et lys overplagg, langt hår fyke avgårde med ei hånd om stativet (med kameraet festet på). Eg tenkar “heh, kvaslags spøk er dette” i noen hundrendedels sekund før det går opp for meg; Jævelen stjal kameraet! Eg fyk opp og startar å springe etter den helsikkens drittsekken mens eg ropar “THAT FUCKER STOLE THE CAMERA!” eller noko i den duren. “STOP HIM” – han stormar inn i ein kvit varebil som står klar med døra åpe ved fortaugskanten, eg var raskare enn han og er no like bak han. “DRIVE!” skrikar den jævla tyven, eg får tak i kameraet rett før han smeller døra på armen min.

Sjoføren av bilen pressar pedalen ned, bilen drar framover med enorm akselerasjon. Eg har enno tak i kameraet då eg springer ved bilen, prøvar å rive kameraet ut av hendene på den lavereståande parasitten. Eg spring alt eg klarar då bilen begynner å kjøre raskere enn ein kver mann kan henge med – bilen beveger seg over min maksimale fart, eg blir dratt mot bilens side på grunn av at hånda enno henger i døra. Beina stritter mot asfalten og vekten min hjelper til med å dra hånda mi ut. Eg rasar med ein enorm fart mot fortauget – ein fart føtter ikkje kan oppnå. Beina går i kluss, eg snublar naturlig nok – fyk mot fortauget og treffer asfalten. Den ruglete overflaten riv USA-buksa opp og den myke huden på kneet gjer etter for asfalten då de små steinane penetrerer gjennom det saftigare hudlaget.

Trykket på kneet lettar – hendene smeller mot asfalten, river opp huden flere plasser og skaper stygge kutt. Eg ruller rundt med farten litt senka av det blodege kneet og dei oppbanka hendene der blodet nå begynner å presse på under huden. Eg ser på fingrane, har eit diger blått, dypt kutt på toppen av hånda – samt forskjellege sår rundt på hendene. Det svir litt rundt omkring – men overraskende lite. Eg reisar meg opp og ropar “GET THE LICENSE NUMBER!”. Eg prøvar å springe etter bilen for å se kor den drar, men de rasar raskare enn eg kan følge med – eg bannar på engelsk.

Leikepistolen har eg i hånda – hadde han der visst heile tia, den er øydelagd av støtet. Eg fyrar han ned i bakken og skrikar nokon fleire tabu-ord så ein gruppe folk, nettopp ankommet, ser skremt på meg. Tilbake finn eg Roy – stiv. Mens min reaksjon var å springe etter for å ta personen, var hans å stivne. Thomas og Ont kommer, dei anar ingenting. Ein person ankommer, han tok nummeret – Thomas skriv ned alle detaljane og ringer politiet. Etterpå ringer Thomas skulen.

Tilbake på skolen blir me avhøyrd – etterpå kommer skolelegen og lappar meg saman. Eg må ta det med ro, og om eg føler meg svimmel må eg ta kontakt – han seier det er sannsynleg at eg kan ha fått ein liten hjernerystelse pga. støtet. Eg forklarer meg enda ein gang til sikkerhetsvaktene på skolen før me får telefon ifrå politiet. Dei gir eit saksnummer og vil komme på skolen om ei uke. Hmm, litt lenge syns nå eg.

Turen heim med sykkel var meget stress – spesielt dét å pumpe opp sykkelen med dei enorma hendane mine :\ Då eg var heime følte eg meg enormt trøtt – så eg såg ein film, snakka med Mamma og Pappa og la meg.

Idag blei eg påkjøyrd

Inkjeanande syklar eg heim frå skulen oppover Cowley Road, då plutseleg ein gul konebil kjem og riv lykta si hardt inn i låret mitt! Eg ankommer fortauet med stor fart – kvinnfolket bare kjøyrer vidare…

Tidligare den dagen blei eg nesten ein såkalla “roadkill” i rundkjøringa, tidleg på morgonen var det så mykje fuktighet at bremsane mine ikkje fungera skikkeleg. Då eg kom inn i rundkjøringa såg eg at ein bil stoppa opp og ei dame på sykkel bevega sykkelen – akuratt då skyt bilen fart og dama får såvidt stoppa før bilen susar forbi. Eg på mi side hadde ingen bremsar, for å unngå kræsj tar eg ein skarp høgre-sving rett inn i den hardt trafikkerte rundkjøringa. Problemet mitt er fortsatt at eg ikkje kan stoppe så då ein lastebil plutseleg sitt foran nasen min må eg svinge tilbake der det var kome eit ana kjøyretøy som låste meg til å rase framover og bare håpe ingen svinga ut mens eg var pressa mellom lastebilen den andre hemma bilen. :|

Nå er det litt sida dette skjedde så eg har ikkje heilt roen på kordan ting gjekk til – men dét at det var skummelt huskar eg veldeg godt :-O Som ein aldri så liten ekstra på slutten av denne turen til skolen kom også ein buss å pressa meg så hardt inn til rennesteinen at eg måtte fyke opp fortauet for å unngå å knuse fjeset mot ei malplassert stang. Også klikkar folk på meg pga den ukontrollerte fortaukjøringa fordi bussføraren er ein invalid som ikkje kan kjøyre. Skulle vært ulovleg.. :/

Turen heim tok eg me ro – men nokon gjorde tydligvis ikkje. Total inkjeanande om at ein psykopat nærmar seg syklar eg stille oppover i kanten av vegen og tenker på altslags fine ting – plaga absolutt ingen. Då PLUTSELEG overkroppen blir kasta bak av ein enorm akselerasjon forårsaka av ein bils velplasserte panser under låret mitt, nanosekundar seinare riv den enorme akselerasjonen til resten. Ustabil av den ferske farten eg hadde fått rasar sykkelen mot fortauet då eg impulsivt vrir rattet vekk frå den onde skapningen som med kaldt blod førte den gule drapsmaskinen i eit forsøk på å dekke vegen med mitt kjøtt og blod :-O

Eg sviv avgårde uten kontroll – alt går i slowmotion sjølv om eg følar meg totalt hjelpesløs. Fortauskanten treff eg i ein liten innfallsvinkel så eg høyrar bare kordan fortauet sliper ned den eine sida av dekket mitt. Eg får bremsa hardt, hallveis liggande på ein parkert bil – stoppa utan større skade. Eg venta på at (nesten)morderbilen skulle stoppe å unnskylde seg – men akk, nei – konebilen var allerede langt vekke då eg fekk kasta hovudet opp fra den uskyldege bilen eg brukte som pute. Etter ein kort inspeksjon fann eg ut at eg enno var sykle-dyktig, når nervanne og adrenalinet hadde sunket kunne eg igjen ta turen heimover – litt meir redd for bilane.

Tenarkræsj

Tenaren min (alfons) kræsja lørdag. Kernel-ekspreminteringa mi har slått tilbake.

Eg er i sterk tvil om nokon vil fårstå noko av dette. Men eg lar han stå i tilfelle. ;) For å få det raskast mulig ut av veien så er en tenar det samme som en tjener, eller en server på engelsk :) Alfons er en såkalt tenar som eg brukar til å vise vevsider (som denne) på internett. Alle mine bilete ligg også på Alfons (http://bilder.100.la).

Eg trur det starta med at det kom ein ny linux-kernel, 2.4.21 – eg måtte jo prøve den sidan eg kjøyrde 2.4.18–3 på den tia. Dét som er med linux-kernlar er at du kompilerer dei sjølv. Eg starta med dette uten den heilt store peilinga på kva eg trengte.

Då eg va ferig me den ferske kernelen min fant eg ut at eg mangla ip-tables støtte, eg hadde det ikkje som modul eller kompilert inn i kjerna. Difor kunne eg ikkje bruke firewall scriptet mitt, og dét måtte eg jo! Så eg kompilerte nokon ekstra modular sånn at eg kunne bruke dei.

Det funka fortsatt ikkje og eg rota rundt og overskreiv filar eg helst ikkje burde overskrive. Då eg hadde kompilert ein heilt ny kjerne med alt støttet i moduler fekk eg ikkje overskreve bootsektoren fordi /boot var ext3, som kjørande kjerne ikkje hadde støtte for! Eg kunne heller ikkje bytte kjerne fordi den nyere 2.4.21 ikkje ville starte lengre, og den orginale 2.4.18–3 fant eg ikkje, den var sletta. Derfor boota eg med 2.4.7–10, som ikkje støtta noko. (hadde ingen modul-mappe).

Det betydde at eg ikkje kunne bruke den nye kernelen i det heile. CDrom hadde eg heller ikkje, nettverkskortet funket ikkje fordi eg mangle modulen. Og dermed var serveren fubar.

Eg fekk heldigvis lagt noe av det viktige over på denne maskina med et hendig ext2/3 program for Windows (explore2fs). Så nå installerar eg serveren på ny. Må bare brenne cdane.