Merkelapp-arkiv: Media

Attendetråkk som Dagbladet for Universitas?

Dagbladet.no hev byrja med noko me kallar «attendetråkk» (frå trackback via tilbaketråkk :P ), som viser kva sider som lenkjer til det aktuelle nyhendet. Eg hev det same på sida mi, berre ikkje serleg fint vist – dessutan er det veldig få som faktisk lenkjer til mine innlegg (av di dei ikkje er informative) so eg hev ikkje gidda laga det finare/betre. MEN! Då Børge skreiv um at Dagbladet.no pratar med netet kom eg på at dette kannhenda var noko eg kunna gjera for Universitas.

Kvifor visa «sidor som lenkjer til dette innlegget»?

Det er nok betre å lesa innlegget til Børge for å få svar på dette, sidan han interesserer seg stort for slikt og kann mykje um det:

Endelig begynner norske “Main Stream Media” å innse fordelene ved å oppmuntre til en offentlig diskurs ved å vise til bloggposter som linker til artiklene sine.

Eg såg det so vidt fyrr Børge skreiv um det, på Eirik Newth sitt debattinnlegg «Fildeling er framtida». Det er forresten eit kjempegodt innlegg som eg er veldig einig i. Eg er ein stor tilhengjar av fri kultur på same måte som eg er tilhengjar av fri programvare, fridom og folkestyre ålment sett. Difor er eg òg tilhengjar av eit demokratisk språk som ikkje er kulturimperialistisk og representerer yverklassa (altso er eg for norsk (nynorsk) i motsetnad til dansk-norsk (bokmål)). Men det var ein digresjon.

Noko for Universitas?

Sidan eg fekk ein god attendemelding på innlegget mitt um arbeidet med Universitas (som er ein meir enn det eg normalt fær :P), tenkte eg at eg skulle skriva um det litt oftare. No kann eg skriva spesielt um den nye greina eg kjem til å laga i Universitas som vil heita «attendetråkk» eller noko; ikkje av di det er spesielt interessant for verdi, men av di eg veit nokre få set pris på det. Det vil òg vera ein slags pådrivar for å få meg til å gjera han ferdig. Fyrst og framst lyt eg spyrja vyrde redaktør Leif M. Kirknes, men han er ein informatikar sjølv, so han forstår nok kvifor dette er tøft. :-)

Eg ser at Dagbladet driv mykje med eksperimentering og nye funksjonar på netsida si. Eg må seia meg veldig mot all denne iPhone-hypa dei driv med, eg vert sjuk av mindre, men det er jo moro at dei fær leika seg so mykje med netsida som dei gjer.

Hadde eg berre kunna prioritert Universitas litt meir, so kunne eg ha gjort fleire kule ting der – men eg prioriterer nok anna. Same kva, eg skal sjå um eg fær laga ein «kva bloggar lenkjer til dette nyhendet»-boks. :-)

«10% dyrare alkohol»? Nei! «30% billigare sjokolade»!

Attende i heimen hev eg (ufrivillig) tilgang til media heile tidi att. I dag hev den store nyhenda vore eit utval som skal sjå på seravgiftene i Noreg. Dei hev funni ut at dei vil taka vekk sjokoladeavgifta; men likevel hev alle media eg hev fengje med meg i dag fokusert negativt, og nokre slengt på det positive lengst nede i ingressen.

Ein annan irriterande ting er jo at dette er del av den ekstreme alkoholfokuseringi som er. «Å neeei! Dyrare alkohol, barn i Afrika vil døøøøy!!! Dette er jo verre enn AIDS og SARS lagt i saman!!». Nettopp. Kjeempeviktig.

Media hev ei viktig oppgåve; og eg trur ikkje den oppgåva er å fokusera på det negative heile tidi. Jadå, dei kann prøva å lura seg sjølve (oss òg) med at dei er «granskande og kritiske»; men omtrent alt er berre reinspikka tull. Det meste ein fær vita via media trengte ein ikkje vita i det heile teke. Det er røyk og ljos, det er tull og tøys. Eg hev slutta fylgja med, ikkje av di eg eigentleg gjekk stort inn for det; men eg kjenner eg fær større og større avsky for media. Det finst framleis flinke folk att, men mykje hev vorte sterkt tabloidisert. Det er eg mot. Me treng ikkje all den teite negative fokuseringi. Me treng ikkje verta skremd.

TV-tal og opinion viser diverre ei anna røynd; og det er ikkje rart. Eg forstår jo folk som synest det er kjekt å sjå all verdas elende; eg forstår at det kann vera enkelt å seia «faen ta politikarane, dei gjer jo ikkje ein skikkeleg jobb; her spring kriminelle rundt og gjer meir og meir». Eg stoler ikkje på media for å fortelja meg korleis verdi er. Det viser seg at media stadig teikner mørke bilete. Gjeng drapsstatistikken ned? Lever folk godt? Då må dei finna noko negativt å fokusera på; aah, kriminaliteten er berre litt lågare enn fyrr – noko dei illustrerer med digre yverskrifter som syner at det aldri hev vore meir vondt enn no.

Kvifor er litt dyrare alkohol viktigare enn mykje billigare sjokolade?

So kvifor inn i hampen valde media å fokusera på den dyrare alkoholen? Av di det er ei negativ vinkling. Og det er so utruleg mongo at eg fær nok. Sjølv synest eg jo resultatet er kjempebra, eg vil gjerne hava alkoholforbod i Noreg (det hadde vore noko!), so det er berre bra um prisen gjeng upp. Likevel er vinklingi negativ; medan «30% billigare sjokolade» er positiv vinkling trass i at eg ikkje er so glad i sjokolade.

NTB såg ut til å gjera ein god jobb

Forresten, fyrste gong eg las denne nyhenda var på flyplassen i dag tidleg: der leverte NTB nyhende – der stod notisen i denne rekkefylgja: «Weey, 30% av sjokolade! blablabla. Det er òg forslag um 10% auke på alkohol». So eg laug litt. Det morosame er at dei fleste sikkert fekk nyhenda frå NTB, og dei valde å stokka om på prioriteringi.

For negativ fokusering skadar eit samfunn. Media burde vera mykje meir forsiktig med kva dei fokuserer på. Er 90% kjempebra i eit lite samfunn, men ein liten mafia fær alle til å fokusera på dei 10 prosentane som ikkje er, kann du stola på at ting vert verre. Folk mister motet av ingen god grunn: «eg høyrer jo berre vonde nyhende, då lever me altso i ei 100% jævleg verd».

Humm. Trøytt og vond. Eg skal prøva å ikkje gjera det til vane å meina so mykje um ting som hender i media. Det er so tradisjonelt bloggete

Mennesker i Norge etter tsunamien i Sørøstasia

For litt mindre enn eit år sidan skreiv eg ein tekst på bokmål om menneskje i Noreg etter tsunamien. Tenkte det er litt relevant mtp. at det snart er eit år sidan det skjedde. Eg merker no at eg er mykje meir distansert frå det. Er vel «gamle nyhende» eller noko slikt. Hum. At det må vera slik.

I denne romjulen intraff en katastrofe som er den verste i manns minne. Et jordskjelv nær Sumatra skapte en tsunami som til nå har tatt over 160 000 liv i Sørøstasia rundt Det indiske hav. Hva gjør en slik katastrofe med oss som tilskuere og medmennesker her i Norge? Vi er prisgitt media den informasjonen vi får, om en ikke har vært i katastrofeområdene selv. Men selv der vil en ikke få skikkelig oversikt på grunn av det enorme omfanget tsunamien har hatt.

Bildene har rullet over TV-skjermene i nærmere en uke nå. Ekstra ekstrasendinger har presset ut planlagte ekstrasendinger, og pressekonferanser holdes i øst og vest. Avisene har slått stort opp, der halvparten av avisa dedikert til katastrofen. Alle andre nyheter er lagt til sides, utenom sporten. TV2 vet å prioritere – hva skulle vi gjort om vi ikke fikk sett hvordan det gikk med hopplaget vårt? Det er egentlig underfundig at de ikke setter denne nærmest livssviktige informasjonen først; tenk om en nordmann hadde hoppet lengst?

Mange unge gutter er lei katastrofen; «den angår ikke meg» sa en bekjent av meg. Angår den virkelig oss? Det virker jo mye greiere å bare leve her i Norge uten å bry oss, la de slite med probleme sine selv. Norge har jo nok problemer som det er med økt moms på brus og ikke minst eldrebølgen. Det er bra ungdommene i «Unge Høyre» begynner å bli ferdig med tsunamien allerede så de kan ta tak på disse viktige sakene. Personen jeg kjenner unnskyldte imidlertid holdningene sine med at media hadde pumpet innholdet så mye at han var blitt lei av det og derfor viste mindre omtanke. Men jeg hadde ikke blitt overrasket om han ikke hadde brydd seg noe særlig mer uansett.

Eller kanskje han hadde? Er det slik at et godt menneske kan få nok av omsorg og medfølelse? Da kan det fort bli slik at katastrofen vil gjøre oss som medmennesker mindre glad i hverandre og å bry oss mindre. I situasjoner med tung sorg er det mange som lukker følelsene ute, som ikke tør å gi etter for dem. Følelsesladede øyeblikk og død som ikke har direkte relevans til personen selv vil ikke virke like sterkt, og da blir det mye lettere å blokke intrykkene ute. Høyreguttene gjør nok dette, det er så mange tragedier på TV at de kan ha ledd av dem lenge allerede og da blir det ikke stort vanskelig å fortsette på en litt større katastrofe. Har man heller ikke vært i en liknende situasjon, kan det være vanskelig å identifisere seg med andre.

Likeledes de unge guttene har familier midt i julekosen sittet på tilskuerplass til død, lidelse og elendighet uten avbrudd. Nyhetene kommer med det nyeste av det nye i en endeløs strøm av bilder, tekst og lyd. Det er et hav av følelser for de som kan føle. Jeg ser for meg ikke rent få stuer der den trykkende stemningen og alvorspregede følelsen har boret seg inn fra TV-skjermen. Et klart tegn på medfølelse der katastrofen virkelig har forandret stemningen. Det har vært slik i dette huset og det har nok blitt en mer intim jul enn normalt. En jul mer tilbake til det orginale, forholdet mellom mennesker – menneske til menneske. Ikke med en kjøpt og betalt julegave imellom.

Menneskene involvert i katastrofen har det ulidelig vondt. Tenk å miste store deler av familien, mange venner og i tillegg måtte bygge opp hus o.l. på ny. Som tilskuere kan det vi får høre vekke følelser og engasjement avhengig av personen som mottar informasjonen. Men de som viser medlidenhet går heller ikke rundt dagen lang og lider. Det er ikke slik det bør være heller – livet skal gå videre, og en kan ikke la alt gå inn på en. Det er nok tragedier i verden hver dag til at om en skulle være påvirket av alle så hadde det ikke vært plass til annet.

Medfølelse trenger ikke bety at en går og synes synd på folk. Det er ikke alltid godt å være synd på – noen ganger kan det være nedlatende. Forståelse og omtanke er ord jeg mye mer forbinder med gode mennesker. Personer som har evne til å sette seg inn i hvordan andre har det vil virke positivt på folk som har det vondt. De må få noe godt ut av det selv også, siden de bryr seg slik. Medfølelse – en glad person vil kunne smitte over, at andre har det godt vil få den medfølende til å føle seg godt. Det at andre setter pris på hva man gjør kan være nok. Alle mennesker har medfølelse, men noen stenger den ute – eller gjemmer den av andre grunner. Det må være grunnen til at vi går på kino, om man ikke kunne føle noe hadde mange av filmene som går aldri kunne hatt de besøkstallene de har.

Vi lever i Norge, og i denne tiden har de fleste av oss vært nettopp her. En katastrofe som rammer Sørøstasia i så store dimensjoner vil automatisk få et annet bilde her hjemme enn hvordan ting egentlig er. Man kan ikke vise alt, – og nyhetene våre har fokusert sterkt på Thailand fordi det er plassen med flest turister og nordmenn. Sri Lanka er mye hardere rammet, men informasjonsflommen er slett ikke den samme fra den øya. Jeg snakket nettopp med ei venninne som kom fra Phuket og hun visste ikke noe stort om katastrofen da hun var på reise. I Thailand dysser de ned omfanget fordi de er redd for turismen. I Norge forteller man kun om de hardt rammede områdene, og det er lett å tro at det er slik overalt. En form for dramatisering. Det var ikke før venninna mi leste norske aviser på nett at hun forstod omfanget og ble skremt – selv om hun befant seg i byen det stod om.

Her hjemme ser vi på ekstrasendinger med nylig oppdaterte dødstall og skremmende amatørbilder fra bølgene og det fråtsende vannet. I de rammede landene har de nok med etterarbeidet og følgene. Den utrolige nødhjelpen som er satt i gang med enorme donerte pengesummer vil snart være til hjelp på grunn av den omfattende mediadekkningen og ikke minst på grunn av medfølelse. Folk i hjemmene dempet nyttårsfeiringen for å vise respekt, mange brukte pengene de sparte på nødhjelp heller. Et kollektivt ansvar startet etter katastrofen, i juletiden hvor en skal vise omtanke og varme ble det et ennå viktigere poeng. Digre firma donerte til og med, TV2 hadde en reklamefri dag og snart starter en innsamlingsaksjon. Det viser seg at de fleste bryr seg, og det bare er ungdom med begrenset medfølelse som er gått i streik mot det de mener er missbruk av media.

Men hvorfor skal man egentlig til en hver tid vite om det er 100 000 døde eller 110 000 døde? Når det er så store tall så har forskjellene lite å si. De ufattelig store mengder skjebner kan en ikke sørge for én og én. Tallene sier hvor mange enkeltpersoner og familier som har det spesielt vondt. Det er ikke tvil om at et større tall medfører mer sorg totalt sett. Men medfører tallforskjellene noen endring av oss her hjemme? Om en bærer mer sorg jo større tallene blir, vil sorg kunne være bunnløs om menneskeskjebnene var mange nok. Men slik kan det da ikke være; forstår vi egentlig hvor mange 10 000 personer er? Etter masse søking på internett kan det virke som om vi har problemer med å forstår slike tall. Om de skal forklares må det forklares relativt til noe annet. Vi har ikke en skikkelig forståelse av mengden. Hvordan man da rent følelsemessig skal kjenne forskjellen av disse digre tallene virker umulig.

Gråter man av å se på TV-skjermen gråter man nok over en gruppe på godt under hundre folk. Det er så langt forståelsen, oppfattningen og ikke minst så langt nyhetsreportasjene rekker. Det er sterke bilder i døde mennesker, men de sterkeste bildene finner en av dem som er igjen. En far som finner den 13 år gamle sønnen sitt lik ikledd plastikk etter 3 døgns intensiv leting. Slikt kan man gråte av; en enkeltskjebne. Denne må ganges over 200 000 ganger opp for å nå mennesker berørt på denne måten. Det er nok dette media ønsker å formidle oss tilskuere, hvor umennesklig stor lidelsene er.

Katastrofen er den største verden har sett i nyere tid så det er ikke rart den får mye oppmerksomhet. Skal man måle pressedekning opp mot mindre katastrofer på spredningsområde, folk som er innblandet og hvilke følger det vil få er jeg sikker på at forskjellen ikke blir særlig stor. Med de enorme dimensjonene saken har, fortjener den dekningen. Men jeg har ennå til gode å høre noen felle tårer for et objektivt kaldt tall som blir lest opp på skjermen. Det er medfølelse og mennesklige bånd som må knyttes. Rent intellektuelt vet jeg at tallet er mennesker. Men om noen, uansett hvor, kan fatte omfanget og knytte nok følelser til det er en sterkt usannsynlig.

Til kamp mot fotballspråket

Norske fotballjournalistar er ikkje som andre journalistar meiner Per Egil Hegge i sitt innlegg “Til kamp mot fotballspråket”. Han forklarar det godt i ingressen; “sjølv då Spania leda 1–0 i førgårs og fortsette å rundspele eit norsk landslag, snakka fotballreporterane båe på NRK radio og TV 2 om at det framleis var mogligheiter for å kome til Portugal”.

Med ein lausriven, adjektivtung skrivestil fortel han korleis denne gruppa er lausrive frå røyndomen. Journalismen skal skildre røyndomen, men desse journalistane klarar ikkje sjå han. Dei brukar side opp og side ned med bortforklaringar i staden for å sjå kor heile problemet ligg; dei er ikkje gode nok. Korkje journalistane eller spelarane.

Noko er galt, syner Hegge, og legg ut om kor mykje spalteplass fotballjournalistane får på å skrive tull; haustens største hending var eit slagsmål i spelarbussen. Likevel skal båe spelarane og journalistane ha plass og pengar, berre ikkje kritikk. Journalistikk ligg ikkje på vitskapen sitt presisjonsnivå, men om han mistar kontakten med røyndomen blir han inkjeseiande.

Om ein ser tilbake kan ein sjå konturane av årsaksforklaring på kvifor fotballjournalismen er så inkjeseiande. Forklaringar Hegge meiner er totalt fråverande i nyare fotballjournalistikk, der utrop som ”åi- åi- åi!” blir sedd på som ein analyse og ”åi- åi- åi- åi- åi!” ein djupsindig kommentar. Før blei det skrive bøker om den norske taktikken. Nokon kalla det fotballfilosofi, trass det utrulig banale innhaldet. Denne filosofen er korkje vakker, spanande, underhaldande eller prega av glede meiner Hegge og samanliknar tekstane med seksualopplysningsbøkene frå gamledagar.

Men stadig rullar pengane inn på konto. Sjølv store og ofte seriøse aviser som Aftenposten kleiser opp digre heilsides tulleartiklar, men VG er verstingen. Marit Breivik, leiaren for handballjentene, gjekk til kamp mot fotballen. Ho ville ha mindre plass til dei bortskjemde gutane og meir plass til dei meir sympatiske jentene. Fotballjentene har, i likskap med handballjentene, anna å skyte til enn surskap og krav, meiner Hegge.

Han meiner det er grunn til å mane til kamp mot fotballjournalistikken. Han er plasskrevande og kvarstor, men verst av alt; utan kontakt med røyndomen. Til slutt seier han at Fotball-Noreg burde vere glad for tapet mot Spania. Då har dei tid til å kople seg opp mot røyndomen igjen.

Skrivestilen til Hegge sjølv er kontrastfylt, fargerik og dømmande. Han pøser på med negative adjektiv i ei retning, medan han skamroser i ei anna, denne gongen jentesporten. Han nyttar høve til å skrive nett slik fotballjournalistar gjer, med diger forenkling og eit dynamisk svart/kvit-bilete som vekslar på å vere kvit og svart i høve til situasjonen. Ein dag kan Noreg vere best i verda, medan dei neste dag er verst.

Med ord som ”utscheielsenes, … verden” lagar han eit artig ordspel på ”Arne Scheie”, og bokmålordet ”utskeielse”. Scheie er ein fotballkommentator som er kjend for skrik og skrål når det hender noko spanande på fotballbanen. Han viser kjensler og er eit godt døme på den enkle journalistikken Hegge skriver om. Han trekkjer inn litt dialekt; ”plass ska’rem ha, og penger ska’rem ha”, som høyrest ulidelig likt ut som ein viss TV-reporter hadde sagt det.

Fotball, teikning laga i Paint på skulen - medan eg skreiv stilen.

For å forstå Hegge sin fulle artikkel med den sjargongen han brukar bør ein rimelegvis ha lest ein del fotballartiklar før. Sjølve språket i artikkelen hans er eit lite ironisk spark til dei rette fotballartiklane i tillegg til det han skriv reint teknisk. Utsegn som ”måke ein høg ball lengst mogleg” er for meg ukjend, sjølv om tydinga er klar. Han har visstnok skrive til dei som allereie leser sportssidene i avisa.

Hegge skriv om eit stort problem i norsk medierøyndom. Aviser som skal vere demokratiets grunnstein; opplyse og engasjere folk, er spekka med 50% inkjevetta sportsjournalistikk. Hegge talar berre mot fotballdelen av journalistikken, men så er no den heilt klårt dominerande òg. Det har ofte førekome meg eit spørsmål; kvifor er det så stor fokus på fotball? Det er trass alt ikkje viktig.

Fotball er folk som spring etter ein ball for å plassere han i eit nett. Ein konkurranse, ja, men for kven og ikkje minst til kva nytte? Me som les avisa er ikkje del av denne konkurransen, kampane har reint praktisk ingen innverknad på lesarane av avisa. Det er spelarane som gjer jobben, lesarane er berre kjend med dei gjennom Se & Hør sin sosialpornografi.

Men kvifor sel stoffet så bra og korleis lever fotballjournalistane i si eiga verd? Sjølv lever me med ei kritisk, negativ nyheitsfokusering der positive sakar og nyheiter er sterkt ynskja. Forsking har vist at fokus på negative hendingar og problem berre skapar meir problem. På ein måte som utsegna ”vold avler vold”.

Ein institusjon gjorde eit forsøk på dette. Med å fokusere på kva som var galt blei heile bygget prega av ein aggressiv og paranoid mentalitet, problema blei verre. Medan ei positiv vinkling og fokus på kva som var bra gav ei meir open og positiv haldning, med meir lukkelege inn- og tilsette. I dette perspektivet er det sportsjournalistikken som veldig ofte er det positive i dagens verdsmedia. Heltedyrking og gledesrop er fullt lovleg innafor denne sjangeren og gjev media noko sårt etterlengta; positivitet.

Hegge snakkar om den same positiviteten, men han meiner fotballen manglar kritisk sans. Den overveldande positive haldninga har inga motstykke og alt som kjem frå journalistane si side er røyndomsfjerne ytringar. Noko ein raskt vil misse tiltru til. Kva det er å glede seg over når alt berre er tull likevel? Om ein har eit meir realistisk høve, kan positive utsegn få større tyngde.

Det må vere på grunn av positiviteten folk synest fotballen er så viktig, og journalistane difor appellerer meir til kjensler og banale framstillingar enn å lage ei skikkeleg sak. Folk vil ha helter, dei finn eit lag å halde med og stør opp om dei. Ein er tilhengar av noko som er større enn seg sjølv, eit felles større mål. Men framleis er ein ikkje direkte med på noko. Det å sitje åleine å heie på laget sitt på TV vil ikkje påverke ein nok til ei større positiv omvelting. Menneskje har ei naturleg avstand frå TV og radio, nett av di desse media ikkje er naturlege for oss.

Vener ser ofte fotball i lag, det er noko sosialt over det. Reporteren som skriker sine inste kjensler frå TV-en sett stemninga i forsamlinga. Fotball er ein orsak for menn til å gje kvarandre klemmar og vise kjensler utan å bli stempla homofil. Reporterane er med å lage stemning og forventning i heimen til tusenvis av fotballfans. Så den utruleg lette forma og den overpositive journalisten har ei oppgåve utover det ein vanleg journalist har.

Om reporteren på TV hadde begynt å bli negativ og kjefta båe på laget og kampen ville stemninga til dei som såg på endre seg. Tek ein vekk all positiviteten med å seie at det kjem til å gå dårleg blir det ikkje anna enn leit og keitt å sjå resten av kampen. I høve til vanlege journalistar har desse journalistane eit underhaldningsansvar.
Men kan eigentleg fotballjournalistar seiast å vere journalistar då? Dei har ikkje den same målsettinga om å opplyse folk om samfunnsnyttige ting, dei har ikkje eit kritisk blikk på verda rundt seg. Journalistar skal få ut det vesentlige for vanlege folk som ikkje har tid til å setje seg inn i alle slags sakar. På den måten kan det diskuterast om dei i det heile tatt høyrer heime i ei nyheitsavis – eller om det heller er eigne underhaldningsmedia dei burde halde seg til.

Fotballjournalistikken gjev oss grov forenkling og svart/kvit-maling. Subjektive og skarpe adjektiv er del av noko som blir kalla ein artikkel (som i og for seg skal vere objektiv og ikkje vise intensjonane til skribenten). Ein ser sjeldan liknande i andre nyheitsmedia, sjølv om det stundom snik seg inn eitkvart. Dessutan har ein debattsidene og innlegg i avisene, ein av demokratiets viktigaste ytringsveggar for den vanlege borgar. Dei kan ofte minne om den subjektive framstillinga fotballjournalistikken gjev.

Men likevel må debattantane grunngje sitt syn nøye for å i det heile tatt få trykkja innlegget og det må ha eit innhald som ikkje er inkjeseiande. Det finst òg likheiter andre vegen sjølvsagt. Fotballen har eit par journalistiske trekk i avis og TV – dei får fram ”kva har skjedd” og gjev kortfatta referat til dei som vil lese.

Problemet er likevel at fotballen tek så mykje plass. Han presser ut dei eventuelt andre glade sakane som kanskje appellerer til ei anna gruppe enn dei høgtskrikande fotballnerdane rundt om det ganske land. For kor mykje reel glede og positivitet kan det no liggje i fotballentusiasmen? Ei glede over å vinne over eit anna lag held ikkje evig. Fotballjournalistane flyr høgt på vinn, medan dei prøver å halde interessa oppe når det går dårleg.

Rundt jul var det ein stor katastrofe i Asia. TV 2 rydda heile nyheitssendinga til saka. Etter dei hadde take vekk all anna informasjon gjekk kamera over på Davy Watne. Ingen morosame kommentarar den dagen, men heller ei ytring om at ”sporten går likevel”. Det var inga kutt i fotballnyheitene, men dei hadde take vekk alt anna av nyheiter. Noko så uviktig som fotball måtte dei ha med, medan skikkelege sakar blei skyve vekk. Kvifor TV 2 valde inkjevetta snakk og konkurranse framføre heilt sikkert betre sakar er vanskeleg å forstå.

Ein kjend person sa ein gong at sport er for folk som ikkje kan lese, om folk som ikkje kan snakke, skrive av journalistar som ikkje kan skrive. Det er eit spark til heile kulturen. Det er ei allmenn myte at det er arbeidarklassa, dei uutdanna og uhøvelege fattige folka som er interessert i fotball. Frå gamalt av var fotball arbeidarklassa sin sport i England og mykje heng stadig igjen. Om myta er sann veit eg ikkje, men den lette forma journalistane brukar tyder iallfall eit av utsegna korrekt.

Andre uke

Kj0p av ny sykkel. Fysste skikkelige timer, ein skummel tur i Cowley om kvelden (offameg) og nokon andre halv-interessante greier :P

¤Mandag¤ Eg sto opp kl 8 fordi eg ville spise frukost, og helse på Aurore og Iris. Men de var sjølvsagt gått allerede, dei må tidleg på skulen mandag. Så eg spiste cornflakesen men toasten er så tørr at eg klarte ikkje meir enn ei skive. Eg dusja etter frukost, lenge og vel, fekk snytt meg skikkelig :P (eg er fortsatt sjuk – ja, var maaasse ekkelt snørr (dét likte dere å høre?`:P)) Så spela eg vel litt gitar og laga niste, eg tok eit bilete av gitaren og nattbordet mitt for å så forlate huset.

Eg merka det var litt kaldt så eg tok på meg jakka mens eg jekk, det var litt vanskeleg med ranselen men eg klarte det til slutt. Uansett ville eg ikkje stoppe å bruke unødvendig tid på dét ;) Ein time seinare satt eg med Jørgen og Niklas, me satt og såg på fiskar nede i elva som går gjennom skulen. Dei var ganske så store, så Jørgen angra på at han ikkje tok med fluestanga si.

Litt for sein kom eg inn i klassen (fordi eg va me Jørgen og Niklas då ;) ) men trur ikkje det var noko stort problem :> Uansett så hadde me John Hunt, kjekk kar, i noko video greier. Etter ein ganske banal innføring av videokameraet (vel, for meg iallfall) snakka me om Exposure og Focus, eg visste sjølvsagt alt om dette og forklarte ;D

Eg var ganske fornøyd med å ha vist at eg kunne ein del om video-kameraer. Me hadde etterpå ein konkuranse; gjøre et kamera (med strøm, tape, monitor, stativ osv) klart på minst mulig tid. May-Lis og Sisilie prøvde fysst, dei fekk ein tid på 3:01. Nokon forsøk seinare skulle eg og Thomas prøve, me fekk ein tid på 2:01. Ganske greit sidan me også hadde eit problem med å få kameraet på (grr). Uansett så vant me med stor margin til alle dei andre.

Vår fysste oppgåve i video-undervisniga blei å lage ein western skyte-veksling. Meg, Ont og Thomas jekk saman for å lage dette. Me satt oss ned på ein café/bar der Ont jobba og laga plan og storyboard. Me hadde bare 1 time på prosjektet så me brukte litt vel mykje planleggings tid. Då me skulle starte og filme merka eg at me ikkje hadde fått video-tape med kameraet.

Så me mista merr tid når eg skulle hente ein. Me måtte kutte ut nesten halvparten av klippa pga. dårlig tid så scenen blei ikkje så kul som han kunne vore ;) Men eg syns han var grei. Og me fekk ingen negative kommentarar slik alle dei andre gruppane fekk :D Bare positivt, eg hadde også tatt eit klipp med “Depth of Field”. Altså eg hadde fokusert og zooma på ein måte som gjorde at bagrunnen var veldig uklar mens forgrunnen var klar. Eg har alltid likt å gjøre dette(ser fint ut) og me fekk skryt for dét klipppet ;)

Sjølve handlinga på “filmen” var som følger: Snill mann sitter under eit tre og røyker, slem mann kommer på andre sia av elva og stoppar opp. Han ser på den snille, ser på eit bilet han har i lomma og finner ut at det bilde/snill mann er like. Han kjenner på bukselomma og merker han har glømt noko, snur seg og tar ein kniv i beltet. (så er det mange interessante klipp me ikkje fekk tatt). Slem mann kastar kniv, og den treffer tréet rett med snill mann. I same augneblikk har slem mann fått ein gaffel i halsen og døyr. Så tenner snill mann ein ny røyk.

Klippa me ikkje fekk tid til å ta, inneholder eigentleg poenget til heile scena, så scenen blir ikkje så veldeg interessant uten dei klippa. Menmen, var ikkje meint som noko skikkelege greier uansett. Etter skulle me rundt i Oxford og filme forskjellege plassar me vart tildela.

Neste time var tutor-time eller noko, (halv 6 til halv 7 :| ) me skulle “go punting” som er noko á la Venecias Gondoler. Det var kjempemorro og eg “styra” båten mesteparten av tia med stanga. Trur ikkje dei andre var så veldig interesserte i å prøve (spurte iallfall ikkje :P ). Etter båtturen og litt fram og tilbake blei eg med Morten for å ta ut pengar, han skylla meg 2pund. Då eg fekk dei kjøpte eg ein Is-te. Fysste tingen eg har kjøpt på lenge som kostet litt meir enn alternativet (kran-vannet i ranselen min).

På vegen heim kom ein neger bort til meg og ville at eg skulle kjøpe mobilen hans. Fysste eg tenkte på vár jo at eg trengte ein mobil til å snakke i (den eg har no er øydelagd :( ). Det var ein Nokia 3310, eg er eigentleg imot Nokia og heile tanken ved å kjøpe noko fra ein på gata. Han gjekk ned på kne foran meg for at eg skulle kjøpe mobilen, uff. Eg hadde allereie tenkt å kjøpe han før det, men eg var ikkje sikker. Han snakka om at han bodde oppe i Nord og hadde ikkje pengar til toget heim. Derfor ville han selge den øydelagde mobilen hans (displayet funka ikkje) for 20pund (ca 250kr). Eg tenkte ikkje så veldeg langt og betalte han 20pund etter at eg sjekka mobilen slik hallvegs. Han ga meg ein klem og sprang mot byen. Lukta sprit eller noko i den duren av han.

“Kvifor lót han SIM-kortet sitt i?” tenker eg, og kommer fort fram til at mobilen sikkert var stjålen eller noko :-S Offameg.. Eg ser raskt bak meg og fyren følger faktisk etter meg! (bedre i nåtid – ja) Eg får hallveis panikk og startar og gå raskare. Kanskje han skal følge meg heilt til eg er aleine også banke meg opp, ta pengane mine og mobilen for å så “selge” den til andre? Eg ser på refleksjonane fra biler og skilt, eg vil ikkje at han skal ta meg igjen. Før dét skjer spring eg heller. Vil heller ikkje snu meg om det ikkje er naturleg så eg ser rett fram.

Eg begynnar og nærme meg plassen der eg vil være aleine, om han ennå følger etter meg vil eg ikkje gå inn der men heller ta ein rundtur eller noko. Eg spring over veien og ser meg bak; han er vekk.. Eg vil tro han eigentleg ikkje hadde nokon intensjon om å følge meg, men skulle ein plass den vegen. Uansett var eg veeeeldeg redd! Og hjertet pompa som bare. Eg starta å gå inn i den skumle Cowley-skogen. Fortsatt oppskaka gjekk eg nervøst forbi 3 cowley-gutar på den mørke skogveien. De hadde nokon ekle øl flaskar i hånda (eg likar ikkje alkohol, og skal aldri bli som dei. Ekle drittfolk!) og snakka sikkert om noko overfladisk teit. Som slike idiotar ofte gjør. Uansett så gjekk eg forbi dei, men det gjekk faktisk greit, dei drepte meg ikkje for denne gong, heldigvis (ok, litt overdriving av kva eg frykta :P).

Då eg hadde gått nokon meter forbi dei begynte dei å plystre og rope “Hey, you! Come back here!!”. Eg fortsatte bare, dei også “COME HERE!”.. “We’ve seen you and we’ll get you next time” ropte dei til slutt. Satan, for nokon jævlar. Eg hadde lyst til å gå tilbake, få opp ei hagle og blåse hode av dem alle 3 (jada, jeg vet forskjell på virkelighet og film osv). Uansett -> Ekle dritt-folk, burde fått pryl(minst).

Resten av turen var eg redd for kvar einaste kis eg såg (var ikkje så mange då). Heime fekk eg det beste me får i huset, lasange. Det var iallfall kjempegodt! :D Men eg hosta så mykje at eg klarte nesten ikkje spise det. Klarte ikkje å spise dei ekle, tørre pommes frittsene iallfall… Aurore hadde gått til sengs, litt keisamt eigentleg eg hadde sett fram til å sjå henne. Eg la meg tidleg (kl 9), men sovna ikkje før seint(kven veit :P)… Blah, skulle hatt sånne tabelettar :P

¤Tirsdag¤ Eg gidd ikkje skrive denne dagen.. Eg er trøtt, klokka er 22:22 og eg vil sove. Var ikkje ein spesiell interessant dag uansett. Eg følar eg skriv for mykje. Ingen vil ha nokon interesse av å lese så mykje!! :( Så eg skriv eit mindre samandrag…..imorgon…. (I dag ér det faktisk denne dagen, Tirsdag 16.09).

¤Onsdag og Torsdag¤ Uhm, oppholdet her i Oxford er ganske rart. Fordi eg følar me har vært her for fleire år (har vært her 14dager) og når eg legg meg om kvelden synes eg det var UTRULEG lenge sidan eg sto opp. Altså -> lange dagar.

Men når eg tenker tilbake, så følar eg at tia har gått så utruleg fort. Skulle aldri tro me hadde vært på skolen i 2 uker! Audun sa faktisk til noen svenske jenter at me hadde vært her i ein uke, Jørgen rettet han og Audun ble veldig forbauset over kor lenge me faktisk hadde vært her.

Skoledagene er kjempekjekke og går utrolig raskt: sjølv om eg har problemer med å fatte at første time denne dagen faktisk var i dag og ikkje i går, eller forrige uke. Rare greier. Men slikt er bare kjekt :) Eg snakka med Aurore om det og hun har det helt likt. Sjølv om ho har mykje kjedeligare fag, men ho har ein utruleg rar klasse! Bare utenlendinger og de er ganske spesielle alle samen. Eg har snakka kjempemykje med Aurore i det siste. Eg er omtrent bare på hennar rom. Torsdag satt eg faktisk å gjorde min første lekse + spelte Half-Life inne på rommet hennar mens me hørra på musikk. Ho har alltid noko skrivearbeid og gjør og eg kommer alltid inn å forstyrrar :P Men ho har ikkje klaga, enno. Får vente å se korti eg får høre at ho ligg etter med skulearbeid pga. meg :P

¤Fredag¤ Då eg kom på skolen forsto eg at eg va for sein fordi heile klassa satt allereie i videokonferanserommet og snakka med Olav, samfunnslære-læraren vår. Det var litt rart siden dagen før sa Jim at me skulle møte 10:30… Me hadde Engelsk, bare ein time idag heldigvis, då spela eg tetris så det gjekk fort :) Hehe, var ein lett time uansett og eg følde bra med ;)

Så var eg me Jørgen, me jekk rundt i byen i butikkar o.l. ganske så lenge. Då me hadde råna lenge nok i byen gjekk me heim. I cowley sentrum på Templars Square kjøpte eg 3stk ingefærøl, forskjellige merker og hadde test. Eg skal presentere resultatane på ein eller annan måte her på internett også. Slik at dei som er i Oxford/England kan vite kva ingefærøl som er best. Alle er sett opp mot CB sin faaantastiske Ingefærøl og eg kan røpe at ingen av dei engelske kommer opp i den standarden.

Vél heime ringte eg på ein annonnse på ein sykkel i Oxford Times som eg kjøpte tidligare på dagen. Var ein racing sykkel med 5gir til £ 20. Dvs. ca 240kr. Eg fatta ikkje heilt kva dei sa så eg fekk Doris Wheeler (verten) til å ringe å høre. Då gjekk alt mykje betre ;) Så spiste eg middag, idag fekk Iris en egen middag fordi ho ikkje likar den engelske maten. Eg er litt enig med ho, ris, kylling og maaasse krydder-tallerkenen smaker bedre enn ekle tørre fish’n’chips. Men jeg spiser nå alt, er ikke kresen (bare utenfor hjemmet i Norge vel å merke (ifølge min fader & min moder) :> )

Eg fekk låne busskortet til Iris og dro får å se på sykkelen. Sparte vel ein ~2 pund der. Hadde litt problemer med å finne fram o.l. fyren bodde dessverre utenfor Oxford. Då eg endelig kom der blei eg overraska over kor fin sykkel det var :D Ein skikkelig racing sykkel, tynn og lekker. Eg prøvde sykkelen, var litt uvant og giren var litt rar, men eg fant ut at dette ville eg bli vant til. Så eg betalte 20pund og sykla tilbake til bussholdeplassen. Herlig sykkel!! :D:D Der venta eg i ein halvtime på den stygge bussen.

Då bussen endelig kom ville ikkje buss-sjoføren sleppe meg på fordi det var imot reglane. Han var hyggelig og greier men han kunne ikkje gjøre det. Buhuu.. :’( Så eg måtte ta ein Taxi. Eg visste det kom til å koste meg dyrt! (Klokka var jo rundt 8). Eg fann ein taxi og då eg skulle løfte sykkelen inn mista eg den i bakken :(:(:( Eg snakka litt me den hyggelige sjoføren på vegen heim og då me va framme måtte eg betale 20pund… Wow, same som eg måtte betale for sykkelen! Så prisen på sykkelen blei til slutt 40pund. Slemt. Eg burde heller gjort det på dagen! Då kunne eg sykle hjem og spart maaasse penger. (Kunne ikkje sykle om kvelden då eg ikkje har noko lys).

Sååå, når eg tok sykkelen inn i hagen merka eg noko. Dekket var skeivt :( Det hadde bøyd seg då eg mista sykkelen :’( :’(. Eg håpar inderleg eg kan fikse det! Ville vært ¤veldig¤ synd om ikkje! Veit du om det går så senn meg ein mail, eg blir glad om det går :D

Sånn til slutt vil eg sei at eg er veldig glad i den nye sykkelen min, sjøl om eg ikkje har sykla noko særlig på han enno. Men eg må få fikset lås (ah, nei, eg får faktisk ein av Charlie Wheeler! :D Snille folk ;) ) og ikkje minst dekket.. BLah.. Eg får teste imårra!