Merkelapp-arkiv: Natt

Attende i Oslo

Hadde ein flott ferie heime i Stavanger, men no er eg heime att i Oslo. Jadå, me er mange med fleire heimar. Eg var litt redd for å gerta ståande ute og frysa i dag, men det gjekk seg til. No er eg klar for å sova i ein litt for stille bustad.

Det er ikkie so moro å dra frå familien i Stavanger der det alltid er folk tilstades. Det treng ikkje skje stort, men det er ei god kjensle berre å vita at Falke er på rommet sitt og speler eller at Kitty Karina sit og småpratar på Facebook og kannhenda kjem nedom. Her i Oslo er det ingen når Helene er på Voss i höve masterarbeid eller -öving.

Difor var eg alt for lengie på PING i dag. Eg hadde det moro og ville ikkje friviljug gå heim og vera åleine att etter nesten ein månad pause frå det. Det eg ikkje tenkte nöye nok etter på, var at eg har glöymd korthaldaren min i Stavanger…

Klokka vart vel over 0100 för alarmen i bygget kasta oss ut frå PING, og då stod eg att utan noko kort til döra her på Vestgrensa studentby. Eg venta ein 20 minutt til klokka var over 0130 og lurte meir og meir på om eg måtte tenkja på noko lurt.

Heldigvis trong eg ikkje vera so lur; eg gjekk ein runde rundt huset og såg vindauga under vår bustad framleis hadde ljos i seg. Eg kjenner jo mitt bustadsnummer, so då var det berre å trekkja 100 frå det og voilà: nokon å ringja på til.

Eg tykkjer ikkje det er kjempemoro å forstyrra folk slik, men eg ville ikkje stå ute i natt heller. So ein stemme i ringjeboksen slapp meg til slutt inn.

semesteret er ikkje starta enno, so bygget her ikkje so fullt som den pleier. Godt eg kom meg inn likevel.

I morgon vert det litt verre iom. at eg no har brukt opp alle kontantane mine, men den tid den sorg :)

Høg musikk midt på natta

Eg skulle eigentleg skriva dette i eldvondt sinne, og truleg lira av meg alskens bannskap og det som verre er. Slik eg ofte likar å gjera. Men, vel, det vart aldri slik av di neste morgon hadde eg nesten gløymd det.

Dei over oss i 4. etasje festar ganske ofte på torsdagar. Stundom på fredagar og laurdagar òg. Men oftast på torsdagar. Resten av naboane tek nemleg andsvaret for å gjera fredagane og laurdagane so vonde som mogleg på eigenhand.

So, torsdagsgjengen hev øydelagd mang ei nattesvevn for eg og Helene. Dei dura på med heilt sinnsjuk høg musikk og styggvond bass som fær glasi i skåpet til å klirra, og fruktdrikkmiksaren til å taka enno eit skritt nærare kanten av sin bane. Ja, so mykje dirrar det, so ekstremt høgt speler dei.

Nokon andre hev truleg forklart dei at dei ikkje må spela so høgt, av di denne kvelden var det ikkje so høgt at eg ikkje kunne høyra mine eigne tankar. Litt småirritert sovna eg litt etter 0115. Ikkje gale det, for ein festtorsdag.

Men, so. På slaget 0400 (omtrent iallfall) vaknar eg brått. Glasa klirrar og bustaden vår høyrast ut som ein nattklubb. Eg kann tilogmed høyra diskanten klårt og tydeleg, den som normalt ikkje går gjennom veggar og golv. Eg prøver febrilsk å sovna att. 0500 gjev eg upp. Eg fiklar med mobilen til Helene og søkjer på nabobråk og lurer på korleis det er med politiringjing o.l.

Eit par forum fær meg på idéen om å kutta straumen deira dersom me hadde felles straumpanel. Me he hev jo det, men veit ikkje um det er ein hovudstraumbrytar der. Eg måtte òg finna skikkeleg ut kven det var.

Eg stod upp og kledde på meg. Då eg opna døri ut i gangen so vart eldvond; det var ekstremt høg ljod der ute. So jævleg respektlaust!

Eg fòr upp trappane og ringde på til Fredrik, Gaute og Fredrik (dei er sikkert frå Bærum). Dei høyrde det ikkje. Enno ein gong. Nei.

Songen slutta. Eg ringde på. Lengje. Dei hadde faktisk ein ljosbrytar til ringjeklokka, so eg kunne faktisk berre trykt han på og gått (tenkte eg på etterpå). Dei skrudde av og eg høyrde dei byrja bevega seg kjapt.

Eg var bra sint og hadde tenkt å sjella dei huden full der og då. Men dei kom ikkje ut. Eg venta eitt minutt. Og so snudde eg og gjekk ned.

La meg, og sov godt, alt for lengje. Vonar dei stoggar det stuntet der. Same kva, neste gong gjeng eg oppatt med ein gong, slik eg gjorde no. Det er utruleg skummelt å gjera, men eg trur dei vart mykje reddare. Ærleg talt, tør ikkje opna døri ein gong!

Karaoke på nattoget til Bergen!

Eg sit på nattoget og er i eit heilt ekstremt supert humør. Det er ikkje yverdriving ein gong (noko eg ofte gjer, orsak)! Fyrst tvo episoder Ugly Betty (wey!) og so KARAOKENATTOGET!

Fyrr alle vert mongosinte på meg for å gjera noko so ukristeleg på eit nattog so må eg få segja at eg ikkje syng ut høgt og at eg hev øyreklokkor på. Men eg legg ikkje sjul på at eg so gjerne, so gjerne, so gjerne skulle ha synge ut HØGT OG KLÅRT.

I dag fekk eg høyra «Skal du taka nattoget, åjavel, men det er vel greitt – då fær du sova!». Eg var sjølvsagt rask til å forklara denne personen at, nei, slik er det ikkje. Alle som hev lese netsida mi ei stund veit kva eg meiner um dette, men eg likar so godt å segja det, so eg svara altso;
«På nattoget sit du oppe heile natta i eit lite sete, du søv ikkje, det er difor det heiter nattog og ikkje sovetog
Det er nett difor mi nye oppdaging er so herleg!

Den ekstraordinært urolege dansingi mi i setet, er vel ei slags kompensasjon. Diverre trur eg dét óg er irriterande for folk. Spesielt tastaturknastingi mi òg no. Eg er so hyper og hev funni ut at karaoke er so vegen å ganga. Eg hev gaula ljodlaust ut mellom andre dei fylgjande låtane:

  • Phantom of the Opera – Music of the Night
  • Brecht – Mack the Knife
  • Maroon 5 – This Love
  • Cat Stevens – Oh Very Young
  • Akon – Lonely
  • Waltzing Matilda
  • Up Where We Belong (Love Lift Us Up)
  • You Are My Sunshine (My Only Sunshine)
  • Metallica – Hero of the Day

Det er veldig underhaldande. Eg kann ikkje forstå at eg ikkje innsåg kor ekstremt bra dette hadde vore alle dei andre gongane eg hev teke nattoget.

Åh. Eg er heilt i skyone. Svevande, slik so mange andre menneskje. Men no kjenner eg det i meg – ikkje slikt klissete metaforisk. Hoho.

Vel, folk rundt meg er sinte på snart 3 timar med irritering frå mi sida. So eg sluttar å syngja, sluttar å skriva og sluttar sitja på maskini mi. Åvel. Kva skal eg no?

Sova!?

Til Oslo, pakkingi att

Eg hev ei rar kjensle av at aktiviteten eg hev skrive mest um på netsida mi er pakking fyrr eg dreg ein plass. Det kann godt vera sant. Same kva, no må eg pakka fyrr turen til Oslo i morgon tidleg. 10.15 gjeng toget mitt.

Problemet mitt er absolutt at eg kjenner eg må hava so mykje med meg. Gåvone eg fekk til jol, då spesielt ljoset eg fekk, korleis skal eg få plass til alt dette i den vesle sekken min? Det fær eg ikkje. Eg sit og dreg ut pakkingstidi slik eg alltid gjer. Det er langt i frå mykje som skal pakkast, det berre kjennest slik. Der var 21 Grams-filmen ferdig på NRK1.

Nesten ferdig

Og no er eg nesten ferdig pakka. Under yver alle; eg var litt effektiv og gjekk opp og pakka. No er klokka halv eitt og eg hev allereie ein del av pakkingi ferdig. Det er faktisk berre sekken min att (den er enkel; datamaskini, kamera og småting). Ahh. Rebecca er redd eg missar toget i morgon, eg hev gjort slik fleire gongar fyrr. Eg er ikkje til å stola på.

Plutseleg vart klokka 01.00 no. Eg må pakka ned maskini mi snart. Det er litt synd, at straumkontakten til laptopen min er galen att. Delen eg brukar er so øydelagd at eg trur eg lagar eit heilt nytt system. Prøva å ha koplingi på utsida av Sol, den berbare maskini, heller.

Ops. Det vart klokka 01.30.

Oops. Der vart klokka 02.00. Men no hev eg i det minste fiksa ein feil i Universitas. Vel, strengt teke var det ingen feil, men berre eit nytt år.

Ooops. Eg hev heilt gløymd at eg liksom skal pakka. Det berre forsvann for meg i ein time. Jepp. Men eg trur eg gjer meg ferdig og legg meg. Eg må jo i alle fall prøva å rekkja toget i morgon når eg hev lova Rebecca at eg kjem til å vera der :-(

I Kristiansund, på målferd

Eg sit på ein cafè som heiter «Onkel og venane honoms». Gratis internett, men absolutt ikkje gratis kaka/kaffi. Min reddande engel, mållagshelten (ho må vera helt for å seia ja til å hava meg til yvernatting) Liv Kromsvik er stadig ikkje komen. Eg hev hatt problem med mobiltelefonen – han vart låst, og no er han utan batteri. Eg trudde eg hadde hugsa alt, men eg hev visst gløymd ladar til Nokia-mobilen min. Off so teit.

Eg hev ikkje sove sidan, hm, eg vakna i går kl. 10.00. No er klokka 1900. 24 + 9 = 33 timar. So eg er veldig trøytt. Nattbussen var eit helvete. Ikkje i seg sjølv, men sidan eg ikkje fekk sova so vart det ein ganske irriterande tur. Bussen var fin og slik. Eg åt mat på «Mor`s kro» på Kvam eller kva det var, ein rar men ganske koseleg plass (men med mange skrivefeil, og stygg-stygg wordart til logo). Då var klokka 0300. So vart eg vekka 0600, då eg måtte bytta buss. Framme i Molde 0710. Venta på neste buss mot Fræna VGS, og var der i 8-tidi saman med alle elevane.

Målferd på Fræna VGS

Eg var daudtrøytt, men det var ikkje lengje til eg skulle inn å hava mi fyrste ekte målferd. Det var ei lita «basisgruppa» (usj, desse teite namni) på 16 fyrsteklasseelevar som sat og høyrde på. Læraren var heime med sjuke born, so eg hadde klassa åleine. Det gjekk rimeleg bra, sjølv um eg ikkje kjenner meg heilt stødig på målferd.

Etter lunsj skulle eg prata for 3 klassar i auditoriumet på Fræna VGS. På dette punktet var eg veldig trøytt (hadde ete masse brød, off) og kjende meg ikkje heilt bra. Eg hadde berre fengje ein time, so eg måtte komprimera opplegget – eg hoppa yver heile målsoga. Trur ikkje det er rett, men kva veit eg. Nettopp; ingenting. Kjenner meg kasta uti dette her. Ikkje forberedt i det heile teke. Diverre trur eg ikkje at eg gav Fræna VGS den rykande bra målferden dei hadde venta. :-( Eg fekk vel ein tri-fira nye medlem (um dei berre gjeldar medlemspengar) og tvo ark med underskriftar for oppropet vårt (som er rundt 40 underskriftar trur eg).

So til Kristiansund

Ned til Fræna kommune-kontor, «kor tid og kvar frå gjeng bussen til Molde?». Eg fekk vita det, og sat på med same koselege bussjåfør som eg hadde på vegen burt. I Molde måtte eg sitja ein halvtime for å taka TIMEekspressen til Kristiansund. Då eg kom fram såg eg at mobiltelefonen min spurde meg um PUK-kode. Hekkans. Eg ringde Liv med ein telefonautomat. Etter det kom eg på den geniale idèen å ringja pappa for å få PUK-koden min. Den fekk eg. Men so gjekk batteriet no når Liv sikkert ringde meg. Men rart ho ikkje kjem innom kafèen her ho veit eg skal vera og sjekkar. Eg vonar berre ikkje ho hev drege heim eller noko. Ugh, det hadde vore dumt. Kann henda ho var her men ikkje såg meg.

Å-vel. Ah. Eg hev framleis ei vond-vond obligatorisk oppgåva å levera. Inf1300 oblig3. Æsjæsj. Hmm. Men må vel gjerast. Berre, ikkje, no… Ah. Jepp. Eg trur det fær halda med klaging og kyting for no.

NB: Kyting er eit interessant ord, i og med at det visstnog tyder båe «skryta» og «skjenna/ klaga». Eg meiner det på den siste måten.

Attende til den «kreative» nattskrivingi?

Ofte kjem eg heim på kvelden, ja, det plar faktisk vera natt tenkjande «Hekkan, no vil eg skriva noko!». Dei siste åri hev eg slutta å lyda dette ynsket, men det plar hava den verknaden at saki eg vil skriva um aldri kjem ut or hovudet. Det gjev meg færre innlegg på netsida mi òg. Skal ein verkeleg lyda desse kreative boblone som poppar opp på dei mest uhøvelege tidspunkt? Eller skal ein heller læra seg å verta kreativ og kunna skapa boblor når ein vil?

Eg køyrde nett heim frå Rebecca, og hadde ein tekst i hovudet. Det var denne, no vert det diverre annleis av di eg ikkje hugsar teksten. Hadde eg stoppa bilen og skrive tankane mine ned i boki mi slik eg pla gjera ei tid i Oslo, so hadde eg hatt mykje av teksten no. Det er moro kor godt linone glir når ein nett kjem på fleire paragrafar tekst i hovudet slik. No skriv eg berre inn på datamaskin, og plar ikkje vera i supert skrivehumør.

Det mistar seg når ein tenkjer på noko anna

Når eg køyrer heim frå Rebecca, kjem frå ein fest eller berre hev gjenge ein tur ute i skogen, hev eg ofte ei framifrå kjensla i kroppen. Hjernen produserer kveikande tekst som gjev meining og er interessant. Eg trur iallfall det, synest det er dritbra når eg tenkjer det ut. Men når eg kjem heim plar fornuften taka yverhand; eg kjenner eg hev mista essensen i det eg tenkte. Eg fiksar noko smått og gløymer teksten nokre sekund. Hugsar eit par av setningane, men ikkje samanhengen eller livskjelda. Um eg prøver skriva det ut vert det livlaust og tamt. So legg eg meg.

Eller, som heldt på å henda no; eg legg meg. Det er ikkje heilt sant. Eg set meg på datamaskini og «skal berre sjekka eposten», noko som plar taka alt frå tvo til fira timar. Oftast tvo heldigvis; eg legg meg 0200. Jadå, eg hadde kann henda interessante samtalor på IRC. Jadå, eg las sikkert noko tøft på Wikipedia. Men kva um eg heller hadde sagt;

No skal eg vera oppe til eg hev skrive ferdig teksten som nett surra i hovudet, og kreativiteten hev berre å pella seg attende til hovudet mitt!

Dette hadde eg kann henda bruka alt frå ein til tvo timar på, men då hev eg gjort noko skikkeleg. Eg hev produsert ein tekst (drit i um han er god eller ei; berre det å gjera seg ferdig med noko er bra) og eg gjorde som eg eigentleg ville. For eg vil eigentleg skriva ned desse tingi eg gjeng og tenkjer på.

Framkalla kreativiteten når ein treng han? Få fram positiv energi?

No flyt teksten ut, mykje av bobla eg heldt på renn ut. Eg vert distrahert av all eposten eg hev fengje, og folk som vil prata med meg via Jabber og IRC. Men eg ville iallfall prata um ein ting til; å framkalla kreativitet.

Eg merkjer at dess eldre ein vert, jo meir lærer ein. Eg finn stadig nye måtar å endra tankone mine og kroppen på. Dette fungerer òg for kreativitet. Gå vekk frå arbeidet, taka ein pust i bakken, sjå ut på trei og roa seg; seia høgt til seg sjølv – «No skal eg skriva ein tekst til heimesida mi um det som fell meg inn», og venta. So må ein tru på det, og det treng ikkje vera vanskeleg. Ein må berre seia det naturleg og leggja litt viljekraft bak det ein seier. Altso viljekraft til handlingi. Og so fær ein ei bobla kreativitet og kveik. Det fungerer for meg kvar gong eg klarar tru på det. Men eg skal trena meg sjølv til å verta betre i å få boblone til å koma.

Nett no er eg so forvirra at det ikkje gjeng serleg bra.

Ikkje meir dreping av nattarbeidet

Likevel vil eg unngå å drepa dei gongene eg naturleg hev sterk hug til å skriva. Eg skal heller gå med på det. De siste dagane hev eg lagt meg rundt 02.00, utan at eg hev gjort noko serleg i den tidi. Eg må innsjå at um eg ikkje gjer dette fornuftige (skriva ned) so nyttar eg tidi til noko anna. Sidan eg ikkje stend so tidleg opp um morgonen lengre, so er det greitt å heller nytta den rolege tidi på natti.

Forresten, medan eg hugsar det; tidleg morgon er òg dritbra. Kjempekreativt og veldig god tid å skriva på. Då eg var i Oslo med superrytme (stod opp 6–7 utan nokon form for vekking) fekk eg gjort sers mykje dei fyrste tvo timane. Men sidan eg no stend opp 8–9 er mykje vekk. Dessutan er det ikkje same arbeidsroen her på morgonen – her finst arbeidsroen på natti…

Moro å merkja, tittel hadde eg heilt klårt for meg – saman med nesten heile innlegget. Likevel vart innlegget ganske annleis. Tittel hugsar eg ikkje i det heile teke. So eg må koma på noko nytt… Ugh, eg som hadde so god tittel. Meh, vert ein ostete (heh, «cheesy» :p) tittel: «Attende til den ‘kreative’ nattskrivingi?»

Norsk besøk

Ein hektisk uke med Norsk på besøk. Noko eg skreiv meir for å få skrive det ned enn for morro – derfor kan han kanskje væra litt keisamn :)

Mandag 8 Mars, kvinnedagen – eg gadd ikkje stikka på pub i dag. Eg skulle eigentleg – men hekkan, når ein kjem heim i 9 tia etter å ha vært på skolen i nærmare 10 timar, chatta, surfa forum, lest og ein heil haug andre unyttege ting må ein ha ei lita pause. Pause, det er kva eg treng no – etter sist helg. Nokon av dikon har kanskje sett bildar i fra sist helg, og ja – det går hardt for seg. Sist uke kom masse Norsk på besøk – deriblant Camilla og Egil frå GK på Hetland. Eg var utruleg glad for å sjå dei – dei har ikkje noko med einannan og gjere men eg hadde begge satt opp som personar som skulle “besøke MEG” :D

Det har vært ein god del norske folk nedi her, og kjekt har jo dét vært, men aldri har nokon besøkt meg. Dei fleste (alle?) hadde hatt besøk av familie, og mange hadde også fått besøk av vennar i løpet av vårt opphold her nede. – Utenom meg då sjølvsagt. Eg har eigentleg ikkje tenkt noko på det, men då eg fysst hadde fått to folk som skulle besøke meg (ikkje bare meg då, så heldeg er eg ikkje ;-) ) blei eg enoooormt glad. Var nokon som var glad i meg óg :D

Mandag 1 Mars – Nøyaktig ei uke siden kom eg ned på Pub Oxford – den normale pub kvelden tenke eg, men då eg kom fram fann eg halve puben full av nordmenn. Eg hadde sjølvsagt gløymd at det var vinterferie i Noreg, og eg tenkte ikkje at folk skulle komme på den tia – men det hadde de visst. Så etter litt om og men måtte eg finne Camilla, ho var negativt overraska over skjegget og (off) barten min. Og eg fekk høyre det – ikkje bare ein gong, men gjentatte ganger heilt til stengetid. Det var veldeg kjekt å sjå Camilla igjen og få sagt nokon ord :-)

Så kom dilemmaet – skulle eg dra heim, eller skulle eg dra til byen? Eg dro til byen – eg følga Kjersti til bussen (ho er ein del av Norsk klassa her nede) og sykla til Park End. Der var eg glad dei ikkje var nazi på ID – eg kom inn og fann folka. Eg hoppa(:P) og dansa som vanleg – sprang rundt og såg på folket. Eg gjorde ein god del kan eg huske – sjølv om eg ikkje skal legge for mye vekt på det (eg prøvar å skrive eit sakleg referat – tørt som det nå enn må være). Etter ein stund dansa eg litt med Ole Faltins – ein skikkeleg kar ein må sjå opp til. Han er utruleg flink med design uten at eg har høyrd noko frå han – “eg har sett mykje AV ham, men eg har ikkje høyrd noko OM han” – som eg ein gang sa. Han er den som har ferdigheitane og ikkje skryt av dei (slik som eg fort kan gjere :P (ref: Linux, PHP, Video og andre ting eg kan speseielt bra)) ;)

… For interesserte så var eg ikkje nær nokon jentar nei – eg har ein spesiell aura rundt meg som støytar dei vekk. Ikkje dét at det er noko gale – eg la ikkje eigentleg merke til nokon jentar på Park End uansett.. Eller, det var ei som tok meg på raua heile tia – eg trudde det var Jon, men etter ei stund fann eg ut at det var feil. Så då flytta eg meg, skitne engelske kvinnfolk – ha deg vekk. Mot slutten blei dansinga ganske vill (hmm, lurer på kva som er gale med meg, eg følar “danse” er eit tabu ord for oss guttar :| Danse, oooofff, daaanse, ooooofffff.. Synd at eg dansar på danseplassar fordi då må eg skrive danse så mykje (t-t-tog du’an!? :p)… Kanskje eg ikkje likar “danse” ordet pga. danse-kursane eg blei sendt på?)

Til slutt stod me uttafor Park End, dei hadde stengd. Eg snakka me Kalle (Karl), ein svensk fyr som hadde invitert oss på Nachspeil – ein god del folk ville være med. Me snakka om løyst og fast – til slutt kom me til alokohol/røyking/dop, og dette er jo alltid morro. Er alltid eit lite kick med slike situasjoner, eg skal fortelle at eg er avholds til ein ukjend. Eg ventar fremdeles på den forferdeleg barnslege, idiotiske drittreaksjonen, men Kalle hadde ikkje den. Då eg forklarte til Kalle såg eg bort på Ole nokon gangar – trengte litt støtte, eg vett ikkje om Ole visste at eg ikkje drakk, men virka som det då eg såg på han då Kalle spurde “Vi kæn drink and smoke, hæhæ, ar ju doin dætt?”(eller noe i den duren). Vel, eg veit det virkar teit når ein les det slik, men det var utruleg morro – rar svenske, eg må seie noko totalt uventa til han, eg ser på Ole, “ai dåont drink” seier eg til full svenske, ser på Ole før Kalle begynner å bable videre.

Men her gjør Kalle noko eg likar han godt for – han får umiddelbart respekt for meg (som fleirtallet gjer) og snakkar om dét. – Kalle forstår :) Og sjølv om han røykar, drikk, snuser og hasjer så kunne han respektere min avholdenhet :P Om nokon klarte å ha det kjekt uten alkohol var det utruleg bra for dei. MEEEN uansett – veldig nok om dét. Ole og folka (bryr meg ikkje stort om dei andre) måtte dra så dei sa hadet osv, og rett før Ole dro sa han at eg va kongen av dansing. Wooooooow :D DÅ blei eg GLAD ;D – Eg som sjøl beundra Ole blant ana for HANS dansing. Jøsses – når du får kompliment av ein som er “høgare”/bedre enn deg i noko betyr det noko enormt mykje. Hadde eg f.eks fått “Du e så flinke med PC” fra X klassevenninnne/kamerat liten effekt, om derimot Linus Torvalds sier “Hekkan pekkan Odin, du eije jo ACPI userland patching!” etter at eg har lagt mykje arbeid inn i ein acpi patch vil det ha ein enorm virkning på sjølvfølelsen.Veldeg glad sa eg det same til han (litt teit å repetere slik, men var jo HAN som var kongen ;) ). Nå som Ole er “ute av historia” må eg beklage for at eg nevnde Ole litt vel ofte – men han er ein skikkeleg kar og ein skal ha stor respekt for ham, difor fortjen han litt kreditering ;)—Vel, hekkan, eg er trøytt og vil sove. Eg får rushe resten av uka fort som fy. Eg dro med Kalle på “EfterFest” hos han – men det var ingen som blei med! Så eg gjekk aleine. Der satt de å røyka hasj og drakk, me snakka og nokon spelte gitar mens andre høyrde på musikk. Etter 2 timer var klokka 5 og eg stakk – så var det bare sykkelturen heimat då……. Euhm..

Tirsdagen var eg travel på skolen med å få gjort norsken – og tadaaaaaaaaaaaaa, eg fekk gjort det! :D (om enn veldig dårleg – så fekk eg nå gjort det!). Heime at huskar eg ikkje kva eg dreiv på med, men det er sikkert ikkje interessant. – Neste dag traff eg Camilla på skulen, og det var utruuuuuleg morro, me snakka så lenge eg kunne for å ikkje komme alt for seint til timen. Dessverre var det litt for kort… :/ På kvelden skulle det være City Arms puben – eg var der tidleg, men ingen andre var der. Eg gjekk rundt og kjeda vettet av meg i ein halvtime eller så – før eg sykla til byen for å se om eg kunne finne Camilla og gjengen. Dei skulle spise ein fin plass denne dagen.

Det regna som fy huskar eg – eg blei dassblaut der eg sykla/spaserte gjennom byen. Eg traff folka til Jon, dei hadde vært på pub – men traff ikkje nokon andre. Til slutt gav eg opp mi håpeslause ferd og satte meg på Lamb & Flag – pub’en kor CompSoc folka pleier å henge, og det var dei eg lette etter. Eg såg inga kjente fjes, så eg satt meg ned på ein barkrakk og bestilte ein cola. Der satt eg aleine og såg på folk, følte meg ikkje heilt i toppen sittande aleine der. Eg starta mot byen igjen då colaen var ferig – og på Cornmarket street såg eg Maxim, Jon og mange andre norske. Der kom dei, ca 3 timer etter eg eigentleg gjekk ut. Me gjekk så på DTM. Det var ikkje morro. Eg ville snakke med Camilla, ikkje henge på ein lam klubb… Eg bestemde meg for å gå mens eg ennå klarte å stå på to bein av keisamnheita. Raskt gjennoppliva av frisk luft starta eg ein samtale med dørvakta på DTM – den slutta ikkje før DTM stengte!

Stengt DTM… Audun hadde gått ut for å leite etter jakka si, men eg fann ho inne på DTM – han jekk seint tilbake til oss, eg veiva med jakka. Han sto rett foran meg, så sa han “Hekkan, eg finne isje jakkå mi” – ehum. Eg hadde stått i 2 min og veiva me jakka hans samt hinta. Dørvaktane lo av Audun då. Han va mildt sagt vekke. Jaja – henn skal dikon då? – spør eg, og følger etter mengden. Mange skulle heim, men eg følger med Jon og ei 3 klassing etter pit-stop på kebabkid med til Backpackers. Eit “hotell” – vel “hostell”, vel “ungdomsherberg”, vel “nattklubb med senger?”….. Det var det liv :) Å gjett om det var liv! – Så eg starta turen hjem litt etter 4, me skulle jo filme heile reklamen vår neste dag. Den me EIGENTLEG hadde filma 6 ukar før – men så kom ein hellsikken jævel av ein drittsekk og stjal den helvettes kassetten min!! – Uansett, neste dag ville bli ein lang – travel og slitsom ein.. Spesielt når meg og Thomas hang på Nachspeil til langt på morgen hele tia! – Eg sykla hjem.

Torsdag… Hard dag på skolen som sagt, meget hard for meg og Thomas. Me som óg var trøttast. Thomas minna meg heile tia om kor trøytt eg var. Eg huskar ikkje stort fra dei første timane – men tror eg sov i hånda mi litt. Så kom kvelden – ville ein normal person gått ut etter slik utmatting? Nei… Eg ville heller ikkje. Meeen, eg ville treffe Camilla igjen – ho er jo tross alt ikkje i Oxford kvar uke! Dessuten ville Regis snakke med de norske jentene (då spesielt Lotte). Me dro ned (eg sykla, han buss) – men dei hadde ALLESJEKKE ID UANSETT dag på Jericho… Hekkan. Eg har vært i ein slik før – og då kom eg inn begge gangane eg prøvde! – Men denne gangen var Regis med og han blei nervøs for meg, dette smitta. Og då eg prøvde å komme inn blei eg stoppa. Siden eg er <18 har eg ikkje bevis for at eg er =>18, så…. :( – Me kjøpte noko chips osv og dro heim. Så såg me den fysste timen av “Total Recall” med Arnold Schwartzneger, før me la oss.. (eg var for trøytt til å se den siste halvtimen).

Litt tidlegare på kvelden hadde eg óg lært at Camilla ikkje var i Oxford lengre – då var det jo ingen vits i å gå ut uansett… Men eg var veldeg lei meg for å ikkje ha komt inn på pub uansett. Det var eit slag i fjeset :’(—Men nå er det blitt ein ny dag, så eg må få sett å legge meg! – Eg som liksom skulle skrive noko som erstatning for at eg ikkje gjekk ut, vel, ein blir sein i seng uansett!

Vill mandag

Eg starta så fint på søndag; bar med Niklas, Audun og nokon belgiske jentar, heim rundt 1:30. Mandag; ut i 8-tia, heim rundt 05:00(!). Tirsdag; sove til kl 3 på dagen og miste hele skolen. Offameg. Verste er jo faktum at etterpå dro eg på pub med Niklas og Mike(28år gammel engelsk fyr)! :P

Ahh. Jaja, nå har eg sove siden kl 4:30 til kl 15:00, var det vel. Eg har mista heile skuledagen i dag, dessverre. Det er tirsdag og i går var eg fysst på Pub Oxford med Morten, Victoria Maria (som blei meget vennlige med kvarandre :S ), Audun og Jon (seff), Thomas, Sisilie og Ingrid. Maxim var der visst også, men han dro tidleg. Vel, eg antar dei fleste har vært på pub før så eg skal ikkje forklare i detalj korleis dét var – men det var bunnslum i fanta’en min og alle skulle riste den. Offameg.

Litt seinare på kvelden begynte Victoria Maria og klage på at eg ikkje drakk; “adle må jo drikka!”.. Det er slike idiotiske folk som får meg til å ikkje drikke – faktisk. Er rart å tro at det hjelper eigentleg – eg har visst enorm selvtillit og eg er enormt sta, gjør eg fysst eit prinsipp skal du være enormt god for å snu meg. Eg kan ikkje huske at andre enn mamma har klart dét. Men når det gjelder en sånn ting som at eg har bestemt meg for å ikkje drikke (iallfall før eg blir 18, eg bestemmar om eg vil forsette etter dét, om folk er like teite blir valget iallfall enkelt) så kan nok ingen få meg til å skifte meining. :>

Då me kom ut av pub’en (dei stengar kl 23) fekk me “Free entry to Park End”, siden denne klubben normalt kostar litt så gjekk me der. Audun og Jon prøvde å lure folka som tok i jakker med å putte den ene jakka i armen til den andre, dei merka det ganske fort så dei måtte betale for begge jakkene. Sjølv gadd eg ikkje bruke pengar på å få hengt opp jakka. Audun skulle snakke i telefon så me fant ein stille plass – var visst utfor jentetoalettet. Det kom heile tia jenter inn og ut og dei var sikre på kvifor me eigentleg sto der. Vel, me la ikkje merke til det før dei sa det til oss da…

Eg var rask til å starte å danse, mens Thomas, Jon og Audun som eg var med var utroleg treige – som vanleg. Det skjedde ein god del ting men ikkje like interessante som… Ja, akuratt. Eg vil ikkje skrive for mye som andre personar like godt kunne opplevd sjølv. Før skreiv eg omtrent direkte til mamma og pappa, mens no har eg ein litt større lesarmengde. ( wee :D ) Problemet mitt er at det skjer SÅ SINNSJUKT mykje morro (og noko lite morro), at eg kan ikkje skrive alt. Men det er også bra då. Eg må også passe på at overskrivten nesten passar med hovedinnholdet til artikkelen (eg kan heller skrive mange mindre artiklar!)

Då me kom ut ifra Park End kunne ikkje Jon stoppe og le – Audun hadde nemlig funnet seg jente på klubben og Jon fant dette veldig morsomt tydligvis :P Ho var nemlig ganske engelsk i dimensjonane, som betyr litt kraftigare enn normal kropp + ein enorm bakende. Ho hadde visst vært litt hard på godteriet. Audun hadde fått nummeret men han hadde ikkje tenkt å ringe – var underholdning for ein kveld. Hehe, sjukt – kunne aldri holdt på slik eg da. “Me” hadde moro av Audun på veg til Kebab Kid.

Vél inne på Kebab Kid jobba Ralf igjen (naboen til Jon) :D Men han jobber jo alltid der. Eg kjøpte pomfri og ein hamburgar til Audun – tok 5år da, men. Uansett hadde eg ikkje fått “Salt’n’Vinegar” på – så eg holdt boksen fram og sa det, men då miiiiiista eg aaaall pomfrien på salgs-benken! :( Då var den kvelden øydelagt. Eg måtte gå hjem i kalde været, vite at eg hadde brukt pengar på ingenting osv. Det gjekk enno vitsar om Audun då me sto der og såg på Audun spise. Thomas prøva febrilsk å få transport heim.

Plutseleg kommer Ralf og gjer meg ein ny pomfri!!!!! :D:D:D GOOE MANN! ;D Han prøvde og hilse på Jon, men han var for opptatt med Audun :P Me sto der til me var åleine i butikken og Jon fekk sagt hei til Ralf – då starta den forferdelege turen heim. Klokka var 3 då eg gjekk ifra Kebab Kid og starta turen min åleine heim. Det var veldeg kaldt, eg gjekk seint så eg var ikkje heime før 4:30. Ugh.. Eg kan ikkje fortelle kor keisam og drit gåturen var. ARGH, KVIFOR SKAL CYCLE KING ALLTID MANGLE DET /&#/¤(”#) DEKKET MITT!

Å, eg har vel ikkje sagt dét. Jon ville ha sykkelen tilbake – og eg gjekk til Cycle King for å få dekk. Men, nei. “We’ll have it in Wednesday”.. Jada, sikkert. Sist de sa det var det jo løgn – er nok dét denne gongen óg! Dagen var Fredag då eg spurte om det, så eg må bruke buss – æsjisj. Velvel, no må eg faktisk stikke – eg skal være i byen kl 20:00, no er klokka 18:55 – SÅ lang tid tar bussen! :( Hadde eg hatt sykkelen hadde eg dratt 19:40. Jaja, no må eg springe uansett.

Natt til mandag var eg óg ute, då med Audun og Niklas – me var på EuroBar og hadde det kjekt :> Den belgiske jenta som bor hos Niklas var der óg (Marie, ikkje den belgiske kjæresten til Niklas, ho heiter Laurance og bor ca 10 minutt ifrå meg). Siden eg kom seint heim kvelden til mandag var den dagen drit i begynnelsen, eg var veldeg deppa. Eg satt på skolen med pcene heile dagen til kl 7 og snakka med pappa og irc folk. Eg blei veldig deppa av å sitte åleine i rommet der. Men på vegen heim blei eg gladare og gladare, då eg kom heim fysste gangen var eg veeeldig glad. :) Så til pub, glad, så til klubb, glad, så hjem, æsjisj :/ Vel, slå-av-pc

Bare for å avslutte der ingressen avslutta (ingressen er alltid nyare enn sjølve artikkelen, velger eg å putte noko ny informasjon der må eg jo “backe” det opp i artikkelen!). Tirsdag kveld etter eg skreiv denne artikkelen dro eg til byen for å treffe “Oxford Univeristy Computer Society”-folka på LaserQuest ;) Me hadde avtale – etter gjekk eg raskt innom EuroBar for å finne Niklas sittande der og prate med ein mann. Eg meldte meg inn og fant ut at fyren var manager for eit programmeringsfirma. Så me prata litt programmering – så gjekk me til ein annan pub. Han spanderte 3 “Lemonade“s på meg, og dei kostar litt siden det ikkje er alkohol (England er mange plasser meeeget teite på dét, dyrare med brus enn øl – offamegdå).

Han var foressten veldeg imponert av at eg ikkje drakk noko alkohol, spesielt når alle de andre gjør det. Og da mener jeg alle :> Vel, eg er ganske stolt av meg sjølv for å være ærlig, eg syns det er digg å alltid være edru (mao. aldri drikke) og få så mykje respekt på det. Vel, me hadde det iallfall veldeg koseleg, så eg kom ikkje heim før i 2 tia. Men eg var tidsnok på skulen idag sjølv om eg måtte ta bussen. Eg sto faktisk opp kl.6 (skole kl.9, stilte klokka feil osv)! ;D Menmen, det var då interessante kvelder sjølv om eg ikkje skal drive på i samme stil særlig lengre. Eg er inne no – onsdag, torsdag, vår faste pub Jericho kveld skal eg hoppe over til fordel for eit CompSoc møte ;) Også skal eg jo snart treffe Pappa(min mest faste leser(vil eg tro)) og lillebror Falke i London, må roe ned litt ;D Men no var visst klokka halv ett, så eg bør legge meg ;)

LAN hos Svedda

Nå har me vært her i snart 48 timar, og då går LANet mot slutten. Sjølv om det ikkje har vært så veldeg begivenhetsrikt så har det skjedd noko.

To dagar før LANet starta tirsdag 24 Juni blei eg invitert. Eg var ikkje sikker på om eg kunne, eg måtte snakke med Fredrik fysst. Då eg hadde snakka me Fredrik Tirsdagen spurte eg Mamma om ho kunne kjøre meg.

Dét konne ho ikkje fordi ho skulle til ei venninne og vaske, dessutan var det litt seint for å spørje. Då ho ikkje ville måtte eg finne alternativ transport, dét viste seg vanskeleg. Så eg måtte bare avlyse den dagen.

Men då sa Mamma at ho konne kjøyre meg.

Då eg endeleg kom til Sverre var eg den fysste som kom for å bli (det var ein annen pc der, men den hadde ingen eigar tilstede). Eg kobla pcen til, men fant fort ut at pcen min ikkje dugde til spel. Så eg fekk låne et kort av Svedda; PCI GeForce 4 MX.

QuakeIII, Half-Life, GTA – alt sammen kjøyrde skikkeleg slik det skulle! For ein lettelse, eg må kjøpe meg nytt grafikk-kort snart.

Etter litt kom fleire folk og nettverket blei større. Nokon prøvde seg med ettercap og stoppa trafikken :P Kjekt littegrann og heldegvis varte det ikkje lengre heller.

Då det gjekk mot natt spelte me litt Ricochet, ein fantastisk Half-Life mod! Den er fantastisk til LAN! :D Meg, sim\ og Svedda var progamere :D Modden er nesten ikkje voldeleg engang, bare morro.

Då me la oss etter ein god (lang) Ricochet omgang så var klokken 4. Eg sov (ganske godt) på sofaen.

Då sola skein inn vindauge våkna eg, klokka 10. Eg satt meg på pcen som fyssemann. Simon kom etter ein halvtime ca.

Denne dagen blei QIII dagen, me spela Quake3 til den store gullmedalja, og blei ganske lei til slutt. Me fant ein kul mod til dette spelet også der du alltid hadde ein railgun, og ingenting ana. Det var kuult!

Då det lei mot kveld hadde me spelt ein heil del og var slitne. Då starta eg å se om det var folk som var våkne. Og det var ei jente i #røyken som var, Krisbee. Me skreiv mens dei andre gjekk rundt og gjore heller lite. Ho døgna saman med meg, Simon, Stian og Ove.

Nå sitt eg her og skriv på heimesida mi, eg må pakke ned pcen og dra hjem å dusje før eg tar toget til Drammen.

Nå passar godt :)