Merkelapp-arkiv: Om meg

Kategoriar til netsida

Eg hev meir eller mindre aldri tenkt stort yver kategoriane eg hev. Dei hev berre vakse fram av seg sjølv. Skulle gjerne hatt litt færre kategoriar, og litt meir brukbare.

Er det nokon som hev peiling og kann hjelpa til? Slik ser det ut no:

KategoriInnlegg
andre folk1
Draum2
English1
Firma mitt2
fleirfasisk søvn5
Frå den gamle sida mi39
Gjesteskribentar0
— Espen13
— — Russ8
glede1
Jobb5
Kortnytt43
Kreativt2
— Bilete6
— Film4
— — Ferdige2
— — — Månadens3
— — Produksjon9
— Teater3
Lita historie5
Melding9
Oxford12
Personleg76
— Barndom2
— Dagbok53
— — Spesiell dag9
— Erfaringar12
— Meining53
— Nye opplevingar5
— Reise11
— — Innenlands21
— — Utenlands43
— Underfundig8
Ping2
Prosjekt8
Sint7
Tidsfordriv1
— Datarelatert32
— — Vevside27
— Organisasjon1
— — Norsk målungdom21
— Sivilteneste9
— Skule16
— — Russ0
— — Stil4
Uncategorized2
Universitet2

De finn dei òg heilt nedst på sida mi, då med lenkjer slik de kan sjå kva innlegg som ligg der inne.

Eg ser at eg hev flest innlegg i «Personleg» og undergrupper der. Eg vil kvitta meg heilt med undergrupper, det er ikkje ei so avansert netside.

Viss eg hev vore usikker på kvar eg skal plassera eit innlegg, puttar eg det alltid i Personleg.

Eg bør sjølvsagt ha ein eigen kategori for reise, utan det ganske teite skiljet mellom utanlands/innanlands.

Det er likevel ein viss verdi i kategoriar som «Sint», sjølv um det truleg kann liggja under «Meining» og heller bruka merkelappar for slikt.

På den motsette sida so er det dumt å skjæra for mykje ned på kategoriane. Dei er den mest opplagte måten for folk å finna fram til noko dei kannhenda ikkje visste fantest. T.d. vil eg tru at det er ein del folk som drit rakt i kva eg skriv um det aller meste, men likar godt å lesa t.d. teatermeldingar. Eg merker det sjølv når eg kjem til ei tilfeldig netside og les ei teatermelding, veldig ofte vil eg lesa fleire meldingar av same personen dersom den fyrste var god. Slikt bør gjerast enkelt.

So «omtalar» eller «melding» som eg kallar det no må eg gjerne ha inn.

Det er eit par kategoriar som iallfall er superenkle å fjerna, her er dei fjerna, og resten er litt verre:

  • Frå den gamle sida mi (eh, kva skal eg gjera med denne, truleg gå gjennom og gje dei nye kategoriar?)
  • Gjesteskribentar (Espen dette, kannhenda eg burde skilja det ut til ei eigi side, det leser jo som hans eigen blogg)
  • Jobb (endra til Arbeid?)
  • Melding (omtale)
  • Oxford (reise, gjerne?)
  • Personleg (vil sprengja ut denne, er so stor)
  • Dagbok (kvardag, heller truleg)
  • Erfaringar (denne er «eg lærte noko», ofte)
  • Meining
  • Nye opplevingar (litt lik erfaringar?)
  • Reise (opplagt)
  • Prosjekt (eigne prosjekt, putta kreativt inn her)
  • Datarelatert
  • Norsk målungdom (endra til noko som ink. PING o.l.)
  • Skule («læring», kannhenda?)

Oi. Eg fjerna ein god del som gjorde litt vondt no. Men eg bør gjerne laga ein kategori Mine favorittar eller best of eller noko liknande for å samla dei innleggi eg tykkjer andre vil finna det morosamt å lesa. Anten av di dei er mongodårlege, eller av di dei er litt spesielle.

Burde laga ein ny taksonomi, men veit ikkje heilt kvar eg skal starta enno.

Kva tykkjer de?

Korleis hadde de delt det inn? Korleis hev de gjort det sjølv?

Eg burde verta kokk

So var det tid for middag att, og kjøleskåpet er fullare enn nokon gong fyrr. I ymse glimt av arbeidsvilje og positive syn um framtida handlar eg stort inn på matvare etter matvare. Kaupar inn ting eg ikkje veit kva er til ein gong, men tenkjer eg kann sikkert bruka det på ein eller annan måte. Eg kann putta ting saman og eta sunt, som ein flink gut.

Eg må slutta med ferdigpizzaen innser eg for, eit kjøleskåp fullt av varor som ikkje er rørt på ei vìka lover ikkje bra. Maten må etast fyrr han vert dårleg. Og eg dreg jo til Kviteseid i morgon! Med rak vilje og stå-på mot fyrer eg jerngryta opp på steikjeplata. Etter ein stund ser eg TV-rommet byrjar verta røyklagt. Inne på kjøkkenet ser eg omtrent ikkje til andre veggen. Etter grytevask og dobbelsikring um at det ikkje er meir att nedi ho ringjer telefonen. Eg legg på då eg merkjer at det atter ein gong er litt vanskeleg å sjå. Ah vel, dei er vel berre slik desse grytone, seier eg medan eg tenkjer eg ikkje burde verta kokk.

I kjøleskåpet hev eg altslag rart. Ooo, sopp! So eksotisk! Ut med, hakk opp og putt i gryta som allereie er full av litt for mykje olivenolja.

Rein sopp er ingen middag

Må hava meir oppi. I kjøleskåpet ligg eit par laukar (jadå), eg tek ein og kappar han opp. So oppi gryta. Dansar lett rundt kjøkkenet medan eg rører rundt i gryta. Eg kjenner meg godt og veit med eitt at her må meir til. Dette gjeng jo som det susar! Eg tek oppi litt forskjelleg krydder eg ikkje veit kva er og kuttar opp nokre tomatar. Heller på litt meir olivenolja saman med tomatane.

Eg burde verta kokk

Eg luktar. Aaaahhh. So godt det luktar! Det ser godt ut òg. Eg vert kjempesvolten og tenkjer heilt bestemt at eg burde verta kokk. Ja, eg tenkte feil i stad, det er jo sant at eg burde verta kokk.

Eg dansar vidare og klarar ikkje stoppa, meir må i gryta! Eg skal laga supergod middag! Eg må òg få brukt opp meir av det eg hev kaupt. Eg opner ein boks med bønner og tek fleire tomatar oppi. Eg rører og rører. Rører og rører. Eg skreller ei potet. Eg lagar småterningar og puttar nokre få nedi, so finn eg ut at dei ikkje vil verta steikte ferdig på denne tida. For eigentleg var retten ferdig for lengje sidan.

Alt er steikt lengje nok. For lengje. Faktisk. Og eg hev rørt for mykje. No er det ikkje lenger ei lekker blanding som luktar godt. Det er ein brun graut. Det ser heilt forferdeleg ut. Det ser ut som most katt. Og smakar sikkert verre. … Hekkan.

Fram med tallerken og middag ferdig

Eg splæsjer litt av gugga yver på ein tallerk og legg ved mange blad ishavssalat på sida. Gusje.

Eg tok so absolutt feil, eg burde jo for all del ikkje verta kokk.

Kva kallar ein slike?

Folk som går åleine (eller berre trur?) langs stien rundt mosvatnet. Trur dei kan syngja sånn ca OK-greit og gjer det av full røst. MP3-spelaren sitt volum pressa mot topp. Syng så dei såvidt høyrer seg sjølve, forstår kanskje ikkje at det eigentleg er utruleg høgt. Ei liding for området rundt. Trur vel dei er åleine slike folk. Slike folk som meg.

Det er frigjerande då. Å gå der gjennom skogen, litt halvparanoid og sjå bak seg i pausane mellom «Westlife – Fool Again» og «Fountains of Wayne – Stacys mom». Å prøva seg på avansert stemmekontroll på fyrstnemde song, – sjølv om ein ikkje høyrer anna enn songen sjølv. Det er pirrande. Det synest eg. Rett pirrande. Blir heile tida litt tøffare. Då eg går ut av bussen er det rett før eg våger meg på ein «God kveld, takk for turen!» til bussjåføren etter ein stille halvtime bak. Eg turde ikkje det i kveld, – han såg ikkje min veg, så. Likevel kjem hodetelefonane på rundt mosikken, – og eg startar så vidt å syngja lavt.

Eg kjenner jo stemmebåndet dirra, – det er herlegare å pressa meir kraft på det. Gjer sjølvsagt det. Gradvis. Er moro det der. Berre eg får våga meg uti noko slikt gradvis er det ikkje noko problem. Blir tøffare og tøffare. Trur eg iallfall. Til slutt ser eg nesten ikkje bak meg lengre, men syng i veg så godt eg kan. Det er jo så moro. Så uendeleg moro.

Men kvifor er me så redd for slikt? Kvifor er eg redd for slikt? Det er jo så dumt. Ja, – eg må ikkje plaga folk. Må vera snill gut. Men kjenner at det ikkje er heile grunnen. Det er mange gongar eg ikkje hadde plaga folk om eg hadde synge, dei går raskt forbi lell. Men kvifor er det ikkje heilt lett for ein gut som meg? Off, eg bør leggja meg – ikkje start på slikt!

Eg kjenner det kan ha noko med å ikkje bli støtt ut som ein galning å gjera. Men det hadde no hjulpe meg i mitt mål om å bli mindre sjølvopptake. Med mindre tankar for meg sjølv har eg meir plass til andre. Men igjen er jo det eit egostisk (om enn «smart egoistisk») mål, sidan eg igjen blir glad av å prioritera andre og deira lukke. Men så har jo eg ei lang veg å gå til Altruisme då. Eigentleg berre viktig at eg tenkjer litt i slike banar, om ikkje står eg fast og forbedrer meg ei.

Øhm. Eg falt av emnet. – Då eg kom heim las eg Motmæle, medlemsbladet til NMU. Eg har eigentleg aldri tenkt stort over det før, men eg må seia eg synest det er utruleg bra! Eg blei rett sagt imponert over mykje av det som sto der. Morosamt og humoristisk er det òg. Elles lærer eg jo nynorsk medan eg les, at nynorsken min treng jamleg ettersyn og ferske ord er inga løyndom.

Hm. Er eg redd for å vera annleis? Det kan eg då ikkje tru. Hm. Eg vil vera meg (blabla, sett inn high school amerikansk drama om sjølvransaking i tenåra). Og eg vil syngja. Syngja høgt. Det er moro. Og eg bør leggja meg. Elles var dette ei heller teit oppdatering av sida mi. Men oppdatering lell. Takk og farvell.

NB: Kjempemoro dag i dag forresten, – men er dei ikkje alle (nesten)!? :D

Eg er visst «Straight Edge»

Stundom då eg har fortalt folk at, nei, eg røykar ikkje, nei, eg drikk ikkje og, ja, eg sit ikkje heime av den grunn, seier somme av dei «Kult, er du straight edge?». Då har eg sat opp eit umiskjenneleg utrykk som viser mi utrulege fåvit om saka. No veit eg kva det er, etter ei vitjing i diverse leksika1, og, ja, – eg har grunntrekka til å kallast «Straight Edge».

Tek heller ikkje dop og slikt. Eg nyt å kunna ha kontroll nok over kroppen min til å kjenna lukke utan eksterne stoffar. Nokre Straight Edge-arar er vegetarianarar (det klårar ikkje eg, men har respekt for dei – det er flott), andre drikk ikkje kaffi. Eg drikk masse kaffi når eg har masse kake. Det er altså av di eg elskar kake og kaffi (ahhh… Kaaaffi, kaaakaaaa… :D); ikkje av di eg nødvendigvis treng noko koffein. Det er nok eit større placebo enn noko anna, menmen. For å vera heilt ærleg kjenner eg aldri nokon anna forskjell enn vondt i magen når eg har drikke masse kaffi.

X

Kvifor eg ikkje drikk er eit innlegg eg har hatt som kladd lengje. Eg veit godt kvifor sjølv, men eg har ikkje vore i humør til å leggja det ut. Det blir så mykje kverulering, dessutan veit eg at somme ikkje vil forstå. Så blir dei sinte og forbannar meg. Ein del av Straight Edge-miljøet er X-ane dei brukar. Dette har sitt utspring i dei sprittusjteikna X-ane mindreårige som er på konsert får på handa for å visa bartendarane at dei ikkje får kjøpa alkohol.

Straight Edge-arane teikna slike svarte X-ar på seg sjølv då dei var på konsert for å visa motstanden deira. Utruleg kult faktisk, det vil eg gjera neste gong. Nokon Straight Edge-arar har faktisk tatovert dette krysset inn i handa. Dèt er respekt, og eg synast det er dritkult. Sjølv om levemåten eigentleg er kring avholdenheit frå dopbruk til forlysting, røyk og alkohol så er mange ganske sosialistiske i tankegangen. Men er òg andre (mindre) deler av «sXe» eg ikkje vil vera forbindt med…

Punk, slossing og skit

Straight Edge kjem eigentleg frå punk-miljøet. Der nokon hadde sett seg lei på all missbruken og kortsyntheiten. sXe-arar er ofte positive snille menneskje. Men det er ein grein som er valdelege og slemme. Dei likar å denge kvarandre på fest og er teite. Dei likar eg ikkje, vil ikkje bli samanfatta. Eigentleg er det ikkje del av sXe, men dei fylgjer grunnprinsippa, så. Forresten er jo ikkje naturvern og anna del av sXe, men er typisk for sXe-arar (det blei berre stress å skriva Straight Edge heile tida :P).

Fotnotar

1 Ok, berre Wikipedia då, men kven treng anna? Utdrag frå Wikipedia:

Straight edge, eller sXe, er en livsstil hovedsaklig for ungdom, med røtter i amerikansk punk- og hardcoremusikk. Hovedelementene i straight edge er avhold fra rusmidler som alkohol, tobakk og narkotika og fra promiskuøs seksuell adferd. For mange er det også viktig å fremme en generelt positiv livsholdning.

2 Les meir på norsk wikipedia, endå meir informasjon i den engelske artikkelen om sXe.

Stedsans til tusen

Så har eg gjort noko eg syns var litt godt gjort igjen da. Eg trur ærleg og opprekteg at det er ein evne – og må sjølvsagt fortelle heile verden om denne evna. Akuratt dét er denne artikkelen eit eksempel på; Odin, blodhunden med ein enorm stedssans.

Stedsansen min må være enormt velutvikla. Eg er heilt “blåst vekk” av denne evna mi. Nå skal det seies at eg er ganske flink til å bli imponert over meg sjølv. Men stedsansen min tror jeg er eksepsjonelt god. Spesielt i forhold til Jon som er heilt elendeg til slike ting. Det første hintet eg fekk her i Oxford var då eg gjekk heim ifra skulen dag 3 eller kva det var. Eg hadde ikkje særlige idéen kor eg budde i forhold til sentrum. Eg hadde tatt bussen 2 dagar – ja, men eg hadde ikkje sett så mykje ut at det gjorde noko.

Når eg då gjekk heim uten nokon særlig aning om kvar eg skulle gå fann eg faktisk fram utan noko problem. Nokon dagar seinare var eg på besøk hos Lotte. Ho fortalde meg at ho enno ikkje hadde funne ut korleis gatane fungera rundt huset hennar. Sjølv kunne eg nabolaget til Lotte utenatt same kvelden. Neste gong eg sykla ned til ho fann eg fram lett som bare dét.

Eg fann óg raskt fram til kvar Audun budde, med bare ein busstur bort. Eg fann huset til Victoria Maria utan å ha vært der før – alt eg trengde var nokon ca. opplysningar fra Marie Louise samt ein telefonsamtale då eg va i gata hennar(les meir i “Mitt livs lengste helg”)… Tydlegvis – eg huskar plassar godt og finn fram til plassar bra. Men eg hadde eigentleg ikkje tenkt noko særleg på dette før i dag.

Etter eg hadde vært på internettcaféen “Mices” og sløst pengar dro eg til “Coco” i Cowley Road der eg møtte Victoria S., Victoria Maria, Janne, Tone, Lotte og Kristine-ýr. Dei dro då eg kom (:P) men Victoria S og Janne lurte på om eg kunne hjelpe til med noko. Sjølvsagt dét – er jo alltid kjekt å hjelpe :) Så me gjekk til Headington der Janne bur, og eg var på besøk i frå rundt 3 til 8. Sjølv om eg går litt av emnet her så var det fantastisk moro og veldeg koseleg :)

Uansett. Kl 8 starta eg heimover – Janne hadde pekt den vegen ho trudde Hollow Way var – men eg starta og sykle akuratt motsatt veg. Eg følte det nemleg på meg at det var andre vegen. Utan nokon andre hjelpemiddel enn mi eiga intuisjon sykla eg oppover vegen – ho var lang, men eg blei ikkje usikker fordi. Plutseleg kom eg til eit vegkryss. Uten å tenke videre på det sykla eg til høgre.

Vegen svinga mot venstre mens eg sykla bortover, etter ei god lengde veg kom eg til ein plass kor vegen skildes i to. Eg fulgte kva hjernen min sa uten å lure vidare på det, svinga høgre. Bortover sykla eg, vegkryss, venstre. Plutseleg! Eg var i Horspath Road – vegen eg syklar kver dag til skolen. Wooow, eg hadde funne fram fra ein anonym plass i Headington til heimen. Verkeleg bra gjort! – Eg veit ikkje til kva suksess eg har klart å skildre kordan følelsen var, men eg kan sei han var enorm. Eg var ærleg og opprikteg talt imponert av stedsansa mi. Eg må ha eit eksepsjonelt bra kompass inni meg som Jon osv ikkje har (ja, han har sagt han er elendig med slike ting, og ja, eg har ofte sett bevis på dette. Så eg tar meg friheita til å la Jon være eksempel).

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)