Merkelapp-arkiv: Oslo

Kom på vitjing til oss

For ein månad sidan var mamma, pappa og veslesyster Kitty Karina på vitjing til meg og Rebecca. Det var veldig koseleg. Dei fekk sjå bustaden vår, og me fekk låna bil for å kaupa ting på IKEA. Då kaupte me mellom anna hyllor. På sundag sette eg opp ei av dei, det vart ganske kult. Den andre stend stadig og latar seg mot veggen. Eg gler meg til me hev sett upp den òg, det vert supert. Då kann me prøva å rydda bustaden litt (han er eigentleg ganske ryddig) og taka eit par nye bilete. So kann eg endeleg leggja det ut på nett.

I helgi kjem det òg mange folk som er i landsstyret i NMU til Oslo, difor kjem me til å innkvartera nokre av desse. Eg trur dei fær eit fint upphald på Hotell Rebecca og Odin. Forresten gjeld dette alle saman; me er veldig glad i vitjing – og hev so langt havt alt i frå veslesystrer, til vener og familiar på vitjing. Me hev framleis ikkje innkvartert uvener eller fiendar, men dei hev ikkje spurd um å få koma; so det hev ein naturleg grunn.

So, um du framleis ikkje hev teke bodskapen: kom på vitjing til oss.

Det er forresten kult um de tek oss med på kino eller noko anna moro når de kjem; og kaupar middag til oss. Sjølve innkvarteringi er gratis, men me kann diverre ikkje spandera mat – men me vert gjerne påspandert mat!

Klem frå Odin (eg skal ikkje seia noko frå Rebecca utan godkjenning :p)

HEKKANS DRITTVEGAR I OSLO!!!!

AAAARGH! Meg og Rebecca var nett på IKEA på Slependen (Asker). Etter me brukte nesten ein time på å finna vegen sør-vest ut av Oslo for nokre månader sidan, visste eg enkelt og greitt kvar vegen gjekk sør-vest ut av Oslo no (og dimed kvar eg skulle køyra for å koma til IKEA-en der). Grunna ein eller annan baderomsklutsleikande vassjækel ikkje hev hatt ein einaste annan idé i hovudet enn kva stinkande hundepiss og kattelort han skulle eta til middag då han skulle designa og ikkje minst skilta dei byllepestinfiserte vegane i og utanfor Oslo, so er det rett nok umogleg å finna fram. Ja, med mindre du allereie hev brukt fleire timar på å køyra feil medan du gjeldar den snørrdryppande bomringen 20-kroning på 20-kroning til du sørenmeg ikkje hev fleire pengar og må byrja bruka bankkortet slik dei kann suga pengane dine rett frå kjelda. Då kann det henda du hev til slutt lært deg den fælslege vonskapen når du hev måtta ofra dagens middag til ein kommune som sørenmegikkje klarar skilta dei inni granskauen vanskelege vegane sine ein gong.

Kven i sopplyngen veit kvar Drøbak ligg? Kven utanfor Drøbak bryr seg ein fugledrit um Drøbak? Eg pisser so totalt i Drøbak at det er rart kloakksystemet framleis fungerer. Ja. Og kva står det på alle skilti i Oslo? Drøbak. GAAAH! Ah. Faktisk. Du kann vera heldig um du køyrer motsett veg – då stend det «Drammen», som er ein plass eg veit kvar er. Men det seier meg ikkje ein flipp meir kvar i hanereiret Kringsjå ligg, eller korleis eg kjem til litt større plassar, som t.d. Ullevoll, Sinsen eller Alna. Kvifor kann ein ikkje berre skriva kvar vegane gjeng??? Eg vil tri ting:

  1. Ein stor veg? Skriv at han gjeng sør-vest, sør-øst, nord eller kva-faen. Når eg skal til Stavanger veit eg at sør-vest er bra. Vidare:
  2. Ein stor plass seier du? Ja, skriv iallfall opp dei store områdi der vegen gjeng til, ikkje sakkans Smestad som ingen veit, eller bryr seg kvar er.
  3. Og sei i frå at no køyrer du ut av bomringen, so no må du for faen meg snu um du ikkje vil ut.

Aaargrgrrrr.

Diverre er eg ikkje like sint no. Sidan eg fann fram til sist, hev fengje mat og vorte roa ned av mamma, pappa, Kitty Karina og Rebecca. Forresten so fann eg fram til slutt, noko som er heilt utruleg når ein tenkjer på kor idiotisk skiltingi og vegane er i Oslo. Eit rot verre enn bokmål (!).

Forresten hev eg eigentleg ingenting mot Drøbak, men eg synest det er heilt utruleg at det er den einaste plassen det vert skilta til i Oslo. Og det gjer meg veldig, veldig sint.

Hev innhaldet på sida mi endra seg?

Då eg kom heim sa Pappa at netsida mi hadde vorte mindre interessant, meir for spesielt interesserte. Eller noko slikt. Eg sa «Ahh, ja, det skjer» og tenkte at han meinte eg skreiv litt for mykje «dagbokinnlegg» der eg pratar um kva eg hadde gjort. Faktisk var det stikk motsett. Han meinte eg hadde vorte for teknisk og prata for mykje um ting som ikkje var i ålmenn interesse.

Forresten hev eg skrive noko liknande som dette fyrr. Av ein eller annan grunn kjenner eg for å seia det på ny (dumme meg).

Kvifor so lite teknisk/nerdete?

Kva eg skal skriva um er noko eg tenkjer mykje på. Dei fyrste 4 åri av netsida mi hev eg styrt unna for tekniske og nerdete emne. Eg lurer litt på kvifor eg gjer det no. Det er vel eit ynskje um å vera noko meir varig. Hmm. Eller, eg vil halda sida mi ganske rein. Likevel trur eg den største grunnen er leserane mine:

Då eg starta netsida, las ingen ho. So etter litt byrja pappa lesa ho, Tor Eirik og gjengen kom etterpå. Eg fekk stadig vita um fleire vener som las ho. Ingen av disse var so interesserte i det eg er interessert i. Vel, kann henda Egil og Jørgen, men det er langt i frå nok til å halda ei sida. Ein annan ting, kvifor skal eg skriva um noko so ekstremt mange andre skriv um? Ingen skriv um mitt liv og kva eg tenkjer på, men folk skriv um kva som skjer i Linux-verdi heile tidi. Eg tenkjer eigentleg berre kjentfolk les netsida mi; og eg brukar det sjølv som ein, ja, dagbok. Eg synest det er kjempemoro å lesa gamle innlegg frå Oxford. Mykje eg hev gløymd ligg att der. Eg vil fortsetja med å skriva slik. Det er ikkje serleg interessant å lesa um tips og triks til Gimp då; det må i so fall verta skild ut til ei eiga side.

Kva prøver eg skriva til sida?

Det er utruleg ofte eg hev lyst å skriva noko, men so tenkjer eg det ikkje passar inn – so vert det ingenting ut av det. Slike metainnlegg som dette er noko eg ikkje likar, og prøver å halda små i mengda. Eg vil so gjerne skriva noko bra når eg fyrst gjer det, difor vert dei fleste innleggi slutta allereie fyrr eg hev starta på dei. Innlegg som dette (ikkje korrekturlese eller gjort enkelt å lesa) er dei verste; diverre hev det vorte fleire av dei. Iallfall mentalt. Eg er sikker på at ein finn like mykje elendig um ein ser bak i arkivet, men nett no tenkjer eg at det er verre enn det hev vore fyrr. :p

Eg skriv t.d. ikkje um Amie Street eller andre kule ting eg driv med. Eg prøver å halda innhaldet utanfor netet.

Men kvifor meinte pappa eg skreiv so teknisk no?

Eg hev skrive ein del um PING og kva me gjer der. Eg skriv nok gjerne litt meir teknisk/nerdete no, av di folki eg heng rundt er interessert i det. Miljøet eg heng i når eg er i Oslo er ei data-miljø. Dei eg kjenner er genuint interesserte og me hev mange gode samtalar um det. So når eg ser at andre forstår og er interessert i slike ting so vert det meir «vanleg» inne i hovudet mitt, og so puttar eg det ut på netsida mi. Det er jo ein so naturleg del av livet mitt – og det skriv eg jo um. Alt er ikkje lengre i hovudet mitt; sidan det er «normalt» so hev eg ikkje noko problem um å skriva um det.

Heile skrivingi gjeng i perioder, som alle sikkert kjenner til sjølv. Nokre gonger skriv eg masse slikt piss som dette, andre gonger klarar eg skriva kvart-interessante greier. Nokon gongar er eg ikkje interessert i at folk skal synast det er noko spesielt (som no, dette er tankedump). Andre gongar skriv eg umtrent berre dagbok.

Pappa sa òg at mamma hadde slutta lesa av di det vart keisamt. Eller noko slikt. Det er sikkert sant – eg merkjer det er mindre aktivitet no; det er dei gamle innleggi mine som det stadig kjem folk til. Men det er ikkje so farleg, når livet mitt endrar seg og eg mistar kontakten med folk (eg er flink til det, veldig flink) so fær dei heller gløyma meg litt òg. Er vel naturleg at eg fokuserer innhald på det er driv med no, ikkje det eg hev drive med fyrr. So… alt i alt, eg let det flyta…

Framtidige meta-innlegg

Eg vil skriva eit innlegg um folk som kontaktar meg via (og grunna) netsida seinare. Det er litt morosamt. Elles må eg verkeleg finna ut kvifor eg skriv sida. Kva er grunnen min no? Eg kann seia «berre for å kunna lesa det når eg er gamal», men det er feil. For eg likar at folk les babbelet no òg. Kven vil eg skriva for, og kvifor? Er det berre yverdrive sjølvfokusering? Hmm. Ein viktug ting er at eg likar det då, so det er vel hovudargumentet for å fortsetja å skriva. :-)

Ja. Slutt. No.

Jobbing med pappa på vitjing i Oslo

No er eg ganske sikker på at omtrent ingen lurar på kvar eg hev vore og gjort i det siste. Men eg skal fortelja um det lell. Torsdag og fredag hadde eg pappa på vitjing, me skulle filma 17 intervju med sentrale folk i psykiaterforeningi. Dagen då han kom rydda eg vaska rommet til det var umogleg å kjenna att.

Rommet mitt var bomba. Totalbomba og gløymd i fleire år. Det låg eit knust glas på golvet, neddyssa i støv. Midt på golvet var eit svart mynster av fast skit. Under sengi låg sand og digre hybelkaninar som truga med å bita av meg foten kvar gong eg la meg. Tok eg eit steg inn i rommet flaug støv opp frå det tjukke «støvteppet» på golvet – det saug seg inn i ein støvspiral bak meg. Og so lukta det ganske, eh, ufint. Midt i rommet stod ei feltseng og tok opp all golvplass. Oppå denne låg eit lass av gamle klede – stinkande svette.

Eg hadde ingen reine klede att. Det hev eg ikkje hatt på tvo vìkor. Godt eg hadde nokre klede som lukta litt mindre enn dei andre, so desse hev eg altso brukt. Dessutan hev eg flykta heim eit par gongar og fått vaska nokre klede der. Det var omtrent ikkje ein flekk av rommet som ikkje var dekka av rot. Flekkane som ikkje hadde gamle klede, størkna sjokolade, bås eller blad/papir på seg var som sagt dekka støv. Golvet var eigentleg ikkje å finna på rommet mitt.

So det vart rydd og vask

Eg nytta omtrent heile onsdagen på å vaska rommet. Den kinesiske naboen min såg på støvhaugen eg kasta, ho såg på rommet og vart heilt frå seg. Ho hadde aldri trudd det kunne sjå slik ut inne hjå meg; so ekstremt reint. Pappa hadde fødedag på torsdagen (dagen etter), so eg tenkte eg måtte gjera sopass for han. Eg hadde inga gåve, men eg kunna jobba ein heil dag for at han skulle kjenna seg godt heime i hybelen min. Eg vaska òg alle kledi mine.

Ein forfriskande nyhende var òg ommøbleringi av rommet, det ser no heilt annleis ut enn slik det var då eg flytta inn. Det var moro å plassera ting på ein annan måte; spanande.

Neste dag, jobb, jobb

Me satt opp utstyret og tok i mot folki som skulle intervjuast. Det gjekk greitt – eg såg på biletet, høyrde på ljod og justerte etter kor høgt/lågt dei prata. Kjende meg i godt leie og trygg på utstyret. Det viste seg seinare at eg tok opp ljod litt for lågt, men slikt må ein berre venta fyrste gong ein nyttar heilt nytt utstyr og ikkje kjenner til det.

På kvelden gjekk me på teater. Det norske teateret. Noregs mest populære teater, og det er eit nynorskteater. Moro. Me såg «Katt på heitt blekktak». Var vanskeleg å høyra kva Ane Dahl Torp sa i byrja, men etter litt byrja eg båe forstå og høyra. Ho prata litt vel raskt og utydeleg i starten. Ei anna sak var vel òg det å verta van til å høyra røystone frå so langt vekk.

Svimings, nesten

Eg heldt forresten på å svime av då eg sprang for å rekkja t-banen fyrr stykket, eg måtte heim å henta semesterkortet for å få rabatt. Eg hadde ikkje ete noko serleg sidan me hadde so tettpakka program, og eg må eta kvar 4–5 time no. So eg hadde nok båe fengje lite vatn og lite mat – so då eg spurta ein lang veg gjekk det hardt ut yver meg. Det var litt teit. Men eg vart klår yver problemet då. So me åt raskt på ein vegetarplass (sist gong me var der var det i høve min fødedag, denne gongen pappa sin :p) fyrr stykket.

Etterpå gjekk me på Indisk restaurant på Grønland og kosa oss. Det var godt. Hyggeleg og god mat.

Jobbing og heimreise for pappa

Neste dag var det opp å filma att. Vart ein lang dag. Men med mange interessante folk. Det var moro å gjera desse intervjui. Eg var eigentleg usikker på kor interessant det ville verta, eg tenkte eg kom til å keia meg stort. Det vart ikkje tilfelle. Ein såg likevel fort kven som var medievant og prata ofte um fagfeltet sitt. Det var ekstrem forskjell på folk. Veldig moro. Eg vonar forresten òg at utsjånaden på bileti vart bra, trass lita tid og låg prioritet.

Me klarte få intervjua alle i Oslo-området på denne tidi. Veldig yverraskande. Då slepp eg gjera resten åleine. So åt me på «Punjab» (ein annan indisk restaurant på Grønland) og pappa drog heim. Eg fekk avtale i Trondheim neste torsdag (det er i morgon no) med eit intervju. Diverre viste det seg at han var i USA. So eg dreg opp til Trondheim i morgon utan nokon stor plan. Heldigvis er det jo landsmøte i Noregs Mållag frå fredag. Men eg treng yvernatting torsdag til fredag.

Sluttankar

Det var moro å få vitjing av pappa. Dette er faktisk fyrste gongen nokon i familien hev vitja meg her i Oslo. Det var koseleg å hava han rundt og få eit (sers lite omfattande) intrykk av korleis eg hev det her. Dei tvo dagane han hang her var likevel ikkje typiske då – det er mange gode dagar, og mange treige der eg ikkje fær gjort stort. Diverre hev det vorte fleire treige i det siste, men det er ei sinnstemning eg vil endra på. Frametter kjem eg til å hengja meir i Stavanger òg – eg trur det kann endra ein del.

Me fær sjå. No må eg leggja meg, tidleg tog å nå i morgon. Dessutan må eg slå av maskini mi, ho hev yver 15 dagar oppetid no – det er rekord (gamle var 13 dagar).

Eg hev fått tildelt hybel!

Bjerke, stundenthybelJepp, då var ventetida over. Eg fekk epost frå SiO (studentsamskipnaden) for litt sidan om at det var ~30 ledige hyblar. Eg svara med ein gong, men fekk ikkje hybel. Men så, fire dagar seinare fekk eg tilbod på Bjerke studentby. Eg kjem truleg ikkje til å bli buande der (ingen internett), men no er det mykje enklare for meg å byta buplass sidan eg er inne i systemet!

Det var ganske moro, – etter eg hadde vore heile natta på IFI dro eg ned til Blindern. Der fann eg SiO, tenkte eg endeleg kunne stille dei opp til veggen på at eg ikkje hadde fått svar, trass kor rask eg var med å svara. Ho beklaga, men visste ikkje kvifor. Kan jo like godt sjekka deg, eg sa eg Omdal på etternamn, men ho fann meg ikkje. Ho søkte på bursdag, og fann ut at eg heitte Odin Omdal Hørthe. Hadde gløymd at eg gjorde det den vegen – eg lurer nemleg på om eg skal byta namn til Odin O. Hørthe. Eg hev tilogmed skaffa meg epostadresse til det. Problemet er at eg mistar alle folka som automatisk kjenner meg av di eg er søn til Skjalg Omdal. Og det er ganske mange – iallfall i filmmiljøet. Men kan jo alltids ikkje vera giddalaus og seia heile namnet mitt når eg møter slike folk ;-) Nett no seier eg ofte Odin Omdal, når eg pratar med folk eg ikkje møter igjen.

Ho fann meg og såg undrane på skjermen – «men du hev jo fått tilbod!», sa ho. Å? Eg var heilt fortumla, men veldig glad. Ho fann fram kontrakten og eg skreiv under. Eg hev ikkje betala endå, tenkte eg kunne venta til fristen som er imorgon. Det er då eg får hybelen og, onsdag 6. september. Eg stakk og gjekk på matteforelesing. Det var veldig basic, han gjekk berre gjennom oppgåvene i boka! Vel, dei klarar eg fint sjølv, takk! (Utanom ei oppgåve, eg hev endå ikkje fått rett på han—eg må få nokon til å hjelpa meg). Eg var ganske trøytt etter natta på IFI, men blei meir vaken då eg gjekk til Ping. Der sjekka eg eposten, og lo’ behold: eg hadde fått tilbod om hybel! (w00t?)

Bjerke, stundenthybel

Ganske god timing, – medan eg gjekk bort for å snakka med SiO, så hadde eg fått tilbod frå dei. Så når ho sjekka meg opp – så fann ho dette tilbodet! Hadde eg vore fem minutt før – så hadde eg ikkje fått vita at eg hadde fått tilbod av ho. Hahah. Så moro. Jaja, – men no ventar eg på å flytta. Det blir moro. Hev vore bra og budd med Synnøve, men no er eg klar for å rota i eigen hybel. Wohoo! :D

Eg hev flytta til Oslo

Ugh, eg er sjuk. Av andre nyhende bur eg no i Oslo, ikkje i eigen hybel eller noko. Nei, på golvet til Ola. Eg sit mykje på skrivarstova, faga mine hev ikkje starta endå – er fadderveke no. Eg var på ein samakomst på Majorstua, hev fått ei omvising og lunsj. Elles var me tri stykk på gruppa under velkomstsermonien til UiO, det er rart i og med at me eigentleg er 20, trur eg.

Fadderane mine er stilige, eg hugsar eg tenkte eg var heldig då eg fekk dei. Han eine går fjerde året, Master i Informatikk, Kristoffer. Den andre fadderen er kjærasten hans, Linda som går andre året Informatikk Bachelor. Ganske kult når jenter går Informatikk. Eg trur iallfall ho er kjærasten, det virker veldig slik – det hadde iallfall vore koseleg. Ein ting som er litt rart, er når dei kallar oss fadder-barna deira. Det høyrest berre rart ut for meg. Minner meg om gamledagar i barnehagen, då me skulle leika «far», «mor», og «barn». Ugh, eg er for stor til slikt (:p).

Eg er utruleg gira på å starta faga mine. Eg vil jobba med oppgåvene (obligane) i programmering. Ser fram til det. Hum. Men nett no er eg stryken. Vondt i hovudet. Masse snørr, lite søvn (i natt, svett som f*), kjensle av oppumpa hovud, nakkesmerter, generell trøyttskap i heile kroppen osb, osb. Då eg gjekk rundt i regnet på UiO fekk eg ikkje den store «oh, dette er nytt og spanande»-kjensla. Eg blei litt meir skuffa eigentleg. Eg kjenner meg lite opprømt. Er kanskje difor eg gler meg slik til å taka igang med jobbinga.

Nett no jobber eg med Cecilie Wien, – lagar database til det nye firmaet hennar. Men sjukdomen hev gjort meg til ein dårleg arbeidar. Eg hev heller ikkje funne noko godt database-modelleringsprogram i Linux – dimed blir det til at eg gjer alt manuelt igjen. Hadde eg gjort det frå byrja hadde eg vore ferdig for lengje sidan. Akk.

Ingen hybel dei neste vekene

Eg var på Studentsamskipnaden og snakka med ei hyggeleg jente. Eg høyrde det skulle vera ein kjekk gut der òg, men han fekk eg ikkje. Ho fortalde meg eg var nr 43 på ventelista, og tippa det ville taka ein-tvo månedar før eg fekk tilbod om hybel. Eg ville ikkje opna heile søknaden opp, gadd ikkje det. Kan henda eg får ein diger, dyr leilegheit utan møbler då. Greitt nok at eg kjem fyrst i køen når eg allereie er innanfor systemet – men kan jo godt taka eit par veker før eg får noko nytt. Etter eg hev vore heime i Stavanger 26–27. august (eg skal på lokallagskurs med NMU, blir dritkult ;D)

No sit eg på skrivarstova og et graut. Grauteting i grautmålshovudkvarteret i Noreg. Jodå. Er åleine, dei andre hev sentralstyremøte. Der er eg ikkje med, difor er det hemmeleg for meg. Eller, eg får iallfall ikkje snusa rundt. No hev eg vore i tigerstaden ei lita stund, men det er stadig ikkje noko stort og gripande å skriva om. Anna enn at eg hev truffe faddergruppa mi og bur hjå Ola H.H. for tida.

Fyrste dag

Dette blir utruleg ustrukturert, så eg avslutter det. Eg vil likevel poste det, av di eg ikkje hev oppdatert på lengje. Dette er eit typisk innlegg eg normalt ikkje publiserer, så det er vel moro for nokon å sjå kor kvalitetsgrensa mi plar gå. Eg gidd ikkje skriva lengre på denne, anna enn at i dag er måndag og fyrste skuledag for mange. Sidan eg går på Universitet (som er slakkt med tanke på obligatorisk frammøte osb) så er det ingenting i dag. Eg er litt skuffa, eg er veldig gira på å starta på utdanninga. Få det i gang. Eg gler meg, trur eg. Hihi.

Jaja, eg får venta med å skriva noko nytt på heimesida når eg hev noko å seia! Nett no blir det berre tull, takk. :-) (Dette innlegget er skrive over fleire dagar)

DUS-festival i Oslo

Lilla personer, alle oss - Odin, May-liz, Olav, Ole Christoffer, Pernille og Robert.

Oschlo. Mm. På torsdag hadde eg fyrst «Nyere historie» før eg sykla heim og kasta nokre klede i sekken av di eg skulle til Oslo. DUS-festival. Den Unge Scene. Me skulle spele stykket vårt «Lilla» to gonger på festivalen, og sjå på mange andre stykker – samt møte kjekke folk. Hyggeleg var det, sjølv om det alltid må skje ein del drit ting når Odin er på reisefot. Alltid.

I Oslo held ein seg på rommet sitt

Flyturen gjekk greitt; hax flytog, sidan drosje til hostellet. Nei, ikkje hotell. _Hos_tell, ja. Turkameratane mine var særs misnøgde med standarden. Dei har tydelegvis ikkje vore ute å reist noko særleg – kvaliteten var jo superb i høve til kva ein finn på reisefot i andre land. Problemet med staden var meir mangelen av felles samlingsplass. Noko hostell normalt har. Vel, dei hadde jo det – men med stengetid kl. 11; det er jo ikkje særleg kult.

Hostellrommet, der me budde

Rommet vårt.

I Oslo sentrum så er det ikkje mykje å gjere på kvelden. Oslo «by night» syg til dei grader spør du meg. Eg tenkjer på kva min gode ven Espen seier til meg om vald, gjenger og kriminalitet i Oslo då ein diger neger med rastafletter plutseleg mumlar noko uforståeleg. Olav, som eg går saman med, snur seg for å høyre kva han sa igjen. «Vill do ha speed eller kåla?». Eh, nei. Me treng korkje kokain eller speed.

Stoda i ungdomteaternoreg

Me har sett mange bra stykker medan me har vore her i Oslo. DUS (Den Unge Scene) er eit opplegg der me har fått fire manus, og rundt 30 grupper rundtom i Noreg har satt dei opp. 12 av desse kom til Oslo.—DUS er berre eit testprosjekt, fyrste gong dei har hatt det; eg vonar det blir meir. Men trur dette var mitt fyrste og siste (eg er trass alt ingen skodespelar, og eg trur karriera mi er ferdig no når eg skal starte å jobbe). Men eg unner sjølvsagt andre gleia av å vere med.

Me treng betre teater for ungdom. Normalt har du teater for unger og vaksne, teater for ungdom finst liksom ikkje. Ungdom flest synest at teater er teit; det har noko med dei stykkene som blir sett opp. Om ei vaksenførestilling sel dårleg, annonserar dei det som ei ungdomsførestilling; et voilà; dritt på sitt verste.

Sosialisering

Me har truffe eit par folk medan me har vore her. Veldig mange faktisk. Dei me snakka mest med, og som eg synest var særskild interessante, var teatergruppa frå Sola. Ein gjeng veldig hyggelege jenter som har take kontakt med oss fleire gonger. Kjende dei allereie igjen frå den fyrste delen av DUS festivalen, det var våre oppsettinger som gjekk vidare frå Rogaland. Det var deira stykke eg likte best av dei me såg på den regionale festivalen. Dei spelte eit stykke som heiter «Orkhons Død» – sjølv om manus ikkje var utruleg fengande så var skodespelarprestasjonane enorme.

Orkhons død, jentene bukker

Sola-jentene bukker etter «Orkhons død». Frå venstre: Ukjend, Frances (Ivan), Rebecca (Thuul), Ukjend, Siri (ikkje Hege nei, det er tvillingsystera) (Orkhon/Oskar), Ukjend, Kjersti (Yöro), ukjend, ukjend, ukjend. – Berre halve gruppa. Synest eg har vore flink å lære namn eg…

Eg hugsar godt kor positivt overraska eg blei. Skal ikkje leggje sjul på at eg ikkje hadde så store forvetningar; det såg ut som om nokon av dei kunne ha gått på barneskulen! Men, altså; veldig bra. Andre gongen eg såg det blei eg jo ikkje like overraska, då eg allereie visste dei var gode. Thuul (Rebecca, «austlendingen»), Ivan (Frances) og Orkhon (Siri) var særs flinke.

Solagruppa var på ca. 30 personer, men det var berre rundt halvparten som spela. Dette var av di dei hadde laga to versjonar av stykket – så gjekk berre ein videre frå kulturskulen, men leierane meinte alle burde vere med. Bra tanke. Viktig å take med heile gruppa.

fÆst

Etter ei stund fann me ut at desse jentene var interesserte i Olec (ikkje alle, men iallfall brorparten). Gruppeleiaren deira sa det tilogmed. På festen som var på fredagen utfordra faktisk leiaren Olec til å gå å danse med ei av jentene – slik at dei kunne ha noko å snakke om på resten av turen. Olec, som meiner han ikkje kan danse, gjorde det. Nokre få sekund seinere stod det minst 20 ungdomsskulejenter rundt han og dansa. Hahaha, kjempemoro.

Olec og Rebecca dansar

Olec og Rebecca («austlendingen») dansar :D Sjå kor moro dei har det, hihihi.

Den festen var faktisk utruleg moro. Då me fyrst kom var stemninga temmelig slapp. Eg haldt på å stupe av søvnmangel frå førdagens seinere-enn-kl-3-maraton. Me hadde vore oppe og spela kort (eg og Bjørn vann sjølvsagt (Games, keeims!)), etter det låg me i sengene og snakka. Me hadde heile gruppa vår på eit rom; meg, Olav, Olec, Pernille og May-liz. Det var visst eigentleg ikkje lov. Men sidan Pernille og May-liz klåra skremme vekk dei førre romkameratane sine var det plutseleg plass til oss. Det var ei veldig hendig løysing. Eit problem blei det likevel siste dag, då eg ville sove grunna nær føreståande eksamen – men ingen andre ville. Det blei til at eg sovna rundt 2:30. Ikkje beste tidspunktet, men det blei jo iallfall litt søvn.

Same kva, tilbake til festen. – Eg dansa jo såklart, som mange av dykk som les heimesida veit. Litt tidligare på kvelden hadde eg snakka med Pernille (som dansar ballett) og May-liz; dei trudde ikkje eg dansa på festar. Dei kunne aldri sjå det for seg. Hm. Neivel :p. Men så veit eg ikkje om det eg gjer er dansing heller, kjem vel antakeleg ann på definisjonen. Er dansing rytmisk beveging til musikk så dansar eg i høgaste grad, men om ho er teit/idiotisk eller kul/fin er ein anna diskusjon.

Austlendingen :)

Eg kjende igjen ei av jentene frå Sola spesielt godt—men klåra ikkje stadfeste ho; heilt til ho kom bort til meg og spurde om eg gjekk på Salsa. Aaaah! Yes. Så då hadde eg jo faktisk eit levande bevis på at eg ikkje var ein antidanse-person; Kristine. Dei hadde visst kalla meg «Salsa-guten». Heh. :) Me hadde kallenamn på ein person i deira gruppe òg; Rebecca har ei austlandsk dialekt, så me kalla ho like godt «austlendingen» heilt til me lærde namnet hennar. Det er litt moro at dei hadde kallenamn på meg faktisk, det tyder jo at dei har nemnd meg ein eller anna gong. Det synest eg er kult :]

Show pÃ¥ det opne teateret. Flamme-kis.Me snakka ein del om «austlendingen» av di Olav òg synest ho var flink. Olav er i tillegg utruleg enkel å mobbe. Sidan han meinte ho var flink tyda det liksom automatisk at han var forelska i ho. Eg var fan av Rebecca – men eg kan tenkje meg det ikkje er like moro å plage meg med det av di eg normalt ikkje reagerer så fælt på det. Olav gjorde det, og frå då av blei han mobba med det. At han satt seg ned for å fortelje Rebecca kor flink han syntes ho var gjorde ikkje ting betre (eg synest det var ein kjempefin ting å gjere, kudos!). Same kva; det var kjempemoro iallfall. «Sjå! Der er austlendingen Olav; gå bort til ho då! :D».

Dansing

Tilbake til festen var det eit fantastisk flamme- og akrobatshow (eg er ikkje heilt kronologisk), pluss at me åt. Etter mykje raving kom leiaren til Sola-jentene bort og gav Olec utfordringa eg skreiv om tidligare. Det fekk meg litt vaken, eg fekk lyst til å danse då eg fyrst hadde klåra dra meg inn til dansegolvet. Litt seinere dansa eg. Om enn, ikkje så mykje – eg hadde nett snakka om dansing; då blei det litt vanskelegare å gjere det. Hadde ikkje vore moro å få «Eh, kallar du det der dansing?» rett etter eg sjølv hadde påstått eg iallfall kunne danse litt :p

Men same kva, det er keitt. Ingen gidd lese meir om slikt. Spole framover; eg dansa litt med Helen og Kristine. Seinere sto me 20–30 personer i ring og dansa – eg turde ikkje danse i midten av ringen. Hadde nok litt lyst – men lell. Teatergruppa mi prøvde dra meg ut – men eg turde ikkje :p Eg elskar å danse, men eg trur eg ser så teit ut medan eg gjer det. Siste songen blei spela. Ferdig. Hm. Pernille klåra få ein song til. Ho ville tydelegvis ha meg ut, fekk med seg Rebecca; då måtte eg jo berre. Når Pernille starta med slike kreative løysinger, hahahah. Genialt Pernille. Så då dansa eg litt i ringen. Hihi. Var særs moro.

Var nokon som kommenterte dansinga mi, – positivt. :) Jess! :D Hehe. Eg fekk òg skryt av Pernille :) Men så hadde jo ikkje ho forventa noko særleg heller då ;) Same kva, det var veldig moro – og kanskje eg synest dansinga mi er litt mindre uhøveleg no.

Teaterhøgskulen

Utanfør teaterhøgskulen, KHiO - fabrikkvegg

Hm. Det skjedde utruleg mykje på den turen. Eg må drepe mykje av det for å ikkje skrive for mykje, så eg får hoppe til dagen etter; stemmeoppvarming på KHiO (Kunsthøgskulen i Oslo – teaterskulen). Flott bygg. Var med Sola-gruppa igjen (jadå – har skrive det mange gonger no, men me såg dei ofte :p ). Katrine J. Ims, kjærasten til Olec, skulle til tredjeprøve. 30 stk på tredjeprøve, berre 10 kjem inn. I år hadde teaterhøgskulen rundt 600 søkarar, som allereie er «luka vekk». Ho er allereie ein av dei 5% som har kome så langt. Utruleg dyktig. :) Eg har forresten gått i teateret med Katrine heilt sidan eg starta, me spela i Robin Hood saman.

Stemmeoppvarminga var moro, me hadde ei søt «lærarinne», Anna, som gjekk andre klasse på teaterhøgskulen. Det var veldig hyggeleg iallfall. Seinare på dagen var det ei «høyring» som var sånn ca 75% keisam, medan resten var interessant. Bjørn (sjefen for Rogaland Teater: Barne og ungdomsteateret, og instruktøren vår) sa noko om at han ynskja å sjå sterkare kvinneroller i tekstane DUS fekk levert frå forfattarane.

Kei høyring

Kei DUS høyring. Bjørn synest det er keisamt.

Rebecca kom med ein replikk der ho sa det var sterke kvinneroller i nokre av stykka og kom med døme på det. Det var den fyrste og einaste replikken med ein viss substans frå ungdom den dagen. Bjørn tok ordet heilt i slutten og retta på seg; «Rebecca, det kom feil ut, eg meinte eg ville sjå fleire sterke kvinneroller». Så gjekk han bort ho, gav ho ei rose og ein god klem. Hehe. Det var høgdepunktet på den elles keisame høyringa. For meg iallfall.

Robert hadde kome midt inne i høyringa. Han hadde ikkje vore med oss sidan han måtte spele i ein konsert i Stavanger på fredagen. Det var ikkje lenge til me skulle spele stykket vårt no. Eg var fint lite interessera i å sitje å spise lunsj; no ville eg berre dusje. Eg hadde ikkje dusja etter festen førdagen, det tyda at eg kjende meg skitten. Robert sa han ikkje lukta noko – eg overproblematiserte sikkert. Lell, eg ville ikkje snakke med folk sidan eg kjende meg så ekkel.

Open dusj

Pernille har nett stått opp, rett før me drar til KHiO.

Nede i 2U på Det Norske Teateret fann eg til slutt ein dusj. Sjølve løysinga var ganske, hm, interessant. Det var nemlig kombinert WC/do/dusj. Dei hadde faktisk gjort den fine løysinga at ein måtte kle av seg rett foran døra ut til gangen. Ein kunne jo ikkje take av seg kleda inne i dusjen, då ville ein jo bli blaut. Så det var ikkje utan spente nerver eg gjorde meg klår til å dusje. Forventa at nokon skulle opne døra kvart sekund. Eg var rask til å kle om. (U)Heldigvis kom det ingen (hehe). Dusjen hadde eit slikt ekkelt forheng som flyg mot deg medan du dusjer og fester seg til kroppen din.

Oppvarming! Yes. Litt «sipp-sipp», ein oppvarmingsleik me plar ha. Aksel Hennie (Uno og Johnny Vang (kul film)) lo visstnok av oss då me varma opp :]—Litt tidligare hadde han litt spørjande proklamert at dette var Noregs beste barneteater. Men det var feil i følgje Bjørn; Noregs beste _ungdoms_teater! Hehe ;)

Fyrste førestilling i Oslo

Olav venter på at me skal ut å spele, medan Robert stemmer gitaren.

Spenninga mot fyrste førestilling på lang tid bygde seg opp. Energien stod i taket.—Før oss var ei veldig lang førestilling, ho høyrdest ganske treig og keisam ut òg. Folk var meir eller mindre sultne på underhaldning. Meg, Olec og Robert måtte hjelpe til på skiftet for å gjere det raskast mogleg (to stykker blei spela rett etter einannan, utan pause for publikum…). Me ville ha eit ope skift, så alle fekk sjå meg då eg var ute å bar på ting og tang :p Hehe, me fekk faktisk klapp og eg høyrde Sola-jentene snakke då me kom inn; «endeleg!». Hahaha. Koseleg :p

Pernille var ikkje nøgd, – det hadde visst gått veldig dårlig. Aiai. Krise. Meg og Robert stod utanfør og gjorde oss klåre. Men publikum lo meir og meir, dei var meir og meir tilstades og det høyrdest ut som om Olav og Olec spela veldig bra. Det hadde tydelegvis take seg opp – byrja hadde vore litt haltande, men det fiksa seg. Då eg og Robert kom inn var publikum varme, så det gjekk glatt :] Førestillinga gjekk heilt supert! Då me kom ut for å bukke sto publikum allereie! Sjukaste! Det såg eg ikkje ein einaste gong andre plassar på festivalen. Heilt usannsynleg kjempemoro. :D

Eg var redd for å gå ut – det er ikkje berre enkelt å møte skryt. Det er alt for lett å virke hoven :( Eg tok på meg nokre stygge klede og hang litt rundt. Olav hadde blitt sparka i skrittet under førestillinga – Olec traff ikkje skikkeleg :p Pernille og May-liz hadde sagt det til Sola-jentene. Hehe, det lo eg godt av då dei sa det borte på den faste hengeplassen (Deli De Luca). Genialt :] Ho hadde antyda noko om at han trong klemmer :p Hihihih.—Seinere stakk alle utanom Olav. Me gjekk ned mot teateret åleine. (Ein anna gong stakk jentene vekk frå oss då dei såg «Jorun» og «Tone» som var med i «Idol». Eg har faktisk fått med meg kven det er.)

Ei, eh, annleis andre førestilling

Lilla, prøvescenen på Det Norske Teateret.

Då me var nede med Det Norske Teateret blei me overfalt; fekk mange klemmer og skryt. Hihih. Alle synast synd på Olav. Hehe. Så. Neste førestilling; rett og slett elendig. Eg hadde kopla opp forsterkaren til Olav feil (in/ut-kablane stod motsett) sidan eg ikkje kunne teste utstyret då me bar det inn. Olav klåra ikkje fikse det, og Olec turde ikkje prøve; meg og Robert forklara han korleis han skulle gjere det—men han var vel for redd for å improvisere på noko han eigentleg ikkje kunne. Eg blei eigentleg veldig skuffa av Olec der. Kunne alltids funne ut noko. Blir for dumt å late som at det ikkje er eit problem.

Same kva. Det blei ein elendig førestilling. Eg var skitsur. Lot ikkje folk få sjå det då, men eg var det. :p Hehe. Det skulle bli verre. Når du allereie kjenner deg drit plar ikkje ting bli betre med det fyrste heller. Einkvar småirritasjon blir eskalert til eit høgare nivå. Meg og Olav hadde bært ein forferdelig tung koffert til teateret, no skulle dei tilbake. Olec skulle ut med Katrine. Greitt nok. Me var framleis 5. Robert måtte bære sine eigne ting sidan han nett hadde kome, litt verre. 4 stk, 2 som er jenter. Men så bestemte dei plutseleg at meg og Olav skulle bære heile driten til hotellet, av di dei heller ville gå til byen. Eh. Kanskje ikkje me òg ville det? Hekkan eg var sur då.

Litt slik misting osb

Olav, Pernille og Olec på badet.. Trøytte fjes.

Så eg sleit meg halvt i hjel. Det er ikkje tull eingong. Armane mine var heilt pumpa då me kom fram, – dei var harde som stål. Digre. Uff. Me fekk litt pizza (dårleg pizza då, menmen). Snakka med Ben (vår amerikanske ven) og Rebecca, Frances og Kjersti. Blei i betre humør då. Etter litt lura eg på kor kamera var blitt av. Kor i all…?—TADAAAAAAAAAAAAAA. Jodå, sjølvsagt. Skapet på Det Norske Teateret. Eg tok ut pengar, låna mobilen til Olav (mobilen min var òg i skapet) og ringde. Ringde, ringde. Akk. Dei har stengd. Eg fann ut at dei ville ha stengt til::: Mondag.

Mondag. Eg tenkte; kan jo like godt berre bli igjen ein ekstra dag åleine då? Men, nei. Kva hadde eg på mondag? Jo. Eksamen. Supert. – Så, då tenkte eg ikkje stort meir på det. Fekk ordna meg med fleire kontaktnummer slik at eg kunne fikse det heile frå Stavanger. Det fungera faktisk ganske bra. Litt plaga av at eg ikkje hadde kamera vidare, men hadde god tiltru til DNT.

Masse småaktivitetar

Av andre ting eg gjorde som eg ikkje gidd utdjupe noko meir (innlegget er for langt allereie) har me byvandring åleine. Då gjekk eg innom FotoVideo.no og såg på linser og filtre til D70-kameraet. Eg blei forelska i ei Nikon 12mm f1.4-linse! :D Ho kosta rundt 16.000 kr. Eh… Eg såg òg etter eit macro-objektiv, Sigma 105mm f2.8 EX Macro DG 1:1 såg ut som eit godt kjøp for 3.400 kr. Eg må sjekke den linsa nærare. Hadde vore moro med eit 1:1 macroobjektiv.

Elles var me mykje på Deli De Luca. Olav blei forelska i eit bilete som hang der, ei fin jente jobba der, me såg Jorun og Tone frå Idol og sat i vindauge og snakka om folk som gjekk forbi. Då jentene såg Idol-jentene blei dei jo heilt ville. Ein ser kva TV har gjort med ungane… Me gjekk i byen og åt på Egon på Karl Johan ein dag òg. Ah, og så kjempegod is i fina vêre! :D

Heimatt

Eg stod opp tidlig til frukost som vanleg (denne gongen var eg åleine), og las Morgenbladet medan eg åt. Etter det fann eg ein datamaskin på hotellet vedsida av hostellet! Jess! Eg sat meg ned og skreiv “Smokeh”. Så starta eg på dette innlegget. Rebecca osb gjekk forbi og helsa nett då eg skreiv om dei – heh, det var litt stilig :] Me gjorde oss klår. Ringte taxi. Til togstasjonen? Ok… Me fekk tilbod om å sitje på til flyplassen for 1000kr, – det var jo billigare enn flytoget; så det gjorde me. Vèl framme stod me å sjekka inn, då kom Sola-gjengen. Sjølv om dei hadde starta turen lengje før oss kom dei seinare. Mohawhahw.

Eg sat v/ gate og spelde gitar. Rebecca sat rett bak Olav og såg på noko bak seg, – Bjørn sa “Sjå der!” til Olav og pekte. Olav snudde seg og såg rett på Rebecca, berre nokre cm i frå. Haaha. Det var kjempemoro, Olav blei utruleg flau, medan me lo og lo. Hihihi. Var ei kjekk heimreise. Var ein kjekk tur. Kjempemoro :) No sèt eg sluttstrek og får heller fikse eit par bilete til innlegget. Godt gjort om du er kome heilt ned hit! Det var altså turen. I korte trekk :)