Merkelapp-arkiv: Påske

Tvo påskedagar; frå itrande hat til noko anna

I dag er det ein slik utruleg irriterande helligdag. Det var det forsåvidt i går og heile denne vìka óg. Det er ikkje anna enn dørgande keisam.

Sundagshat(t)

Folk som kjenner bloggen min veit kor mykje eg hatar sundagar, vel, helligdagar er jo trass alt berre ein sundagsorgie på rad og rekkje. Verst vil eg no segja denne irriterande påska er. Eg kann ikkje hugsa ei tid det hender mindre interesante tig enn då. Alt står stille, ingen gjer noko, ingenting skjer og alle eg kjenner reiser vekk. Kann det verta verre?

I går vart tilogmed kontoret til SmiB stengd, so eg fær ikkje sitja på maskina å gjera fornuftige ting helder. Eventuelt; eg fær ikkje leika arbeidsnarkoman.

Påska er ei tid for å uppdaga at du likevel kunne vera daud. Når eg tenkjer meg um, so er førre setning mykje meir enn retorikk; heile denne jesussoga dei hev lagt midt i påska er jo um å døy. Forresten er det ingen spor til noko innhald som forklarar hatte-tvitydigheiten i mellomtittelen her (sundagshat(t)), det kjem helder ikkje.

Jaja. Slik gjeng no dagan».

Forsøk på kontakt

Same kva, eg prøvde uppnå litt personleg kontakt i går, men eg feila hardt. Eg drog på ei couchsurfer-samling, men eg kjende jo ingen av dei. Eg gav upp då eg hadde spurt 3-4 grupper um dei var «frå couchsurfing». Eigentleg fann eg dei til slutt trur eg, stod og hang litt etter eg hadde gjeve upp, og høyrde ei av gruppene skifta litt mistenkjeleg mellom norsk og engelsk. Dessutan prata dei stundom um reise, og det er jo heile poenget med couchsurfing, reis rundt i verda og treff lokale folk ved å bu på sofaen deira. Same kva, på det punktet hadde eg vorte so demoralisert av å spyrja folk at eg bere gjekk meg ein lutrygga ur gjennom byen.

Teknikken neittar hjelpa

Vel heime fekk eg lyst til å spela Ninendo Wii, me hadde ingen skjerm å spela på. Då kom eg på at de stod ein TV nede i kjellaren, so eg henta den.

Han fungerte ikkje – eg hadde ikkje fjernkontrollen og det var totalt umogleg å byta til AV-kanalane med knappane på skjermen. Kjipe DMtech-TV! Billegdrit.

Eg lærte meg korleis TV-ar «autosensar» noko nytt frå SCART-kontakten. Du treng 12V inn på pin 8 og jord inn på pin 21. Eg lagde ein fæl overgang frå laptopladaren min inn i SCART-inngagen på TV-en. Minus i 8 og pluss i 21 og motsett. Men TV-en byta ikkje. Anten gjorde eg det feil, elder so gjekk det ikkje.

Hadde berre Wii-en min hatt SCART-utgang so hadde alt vore enklare, sikkert. Eventuelt so er berre TV-en so billeg og elendig at han aldri implementerte den delen av spesifikasjonen.

So eg gav upp. Og no må eg sjølvsagt dra det tunge dråget ned att i kjellaren. URK!

Etter det prata eg litt med Helen i telefonen og so surfa eg på couchsurfing-sida og skaffa meg ein sofa å sova på i Utrecht i Nederland. til Linux Audio Conference 1.-4. mai. Ikkje heilt sikker på um eg klarar koma meg til Lumiera-møtet der enno.

Neste dag, ingenting inne

So la eg meg og sov alt for lengje utpå dagen. Kannhenda like greitt sidan det skjer endå mindre i dag skjærtorsdag, trass i at det er 1. april som plar vera ein kjekk dag. Jaja. Etter eg stod upp 12 so gjorde eg stort sett ingentig til eg slo på pce og svarte på epost.

So gjorde eg ingenting.

Etter det brukte eg resten av syltetyet på ei skjeva kl. 13. Etter det heldt eg fram med ingenting.

Kl. 14 såg eg innum kvitre og fann aprilspøken til BA via Simon (boba):

boba: Kjip spøk: http://www.ba.no/nyheter/article5050705.ece *sint* (men veldig glad viss dei gjer som ThinkGeek, og faktisk gjennomfører det!) http://kvitre.no/notice/64758

Eg skreiv eit leserinnlegg som for fyrste gong i dag var noko meir enn ingenting.

Eg sende innlegget til strategiske personar i målrørsla for attendemelding og sette meg ned til det som ville verta ein time ingenting. Til slutt vart eg leid av å stirra innboksen min daud etter svar, og forfatta ein epost til BA.

Nett då fekk eg eit svar frå Eva der ho hadde skrive um heile teksten min. Resultatet var fantastisk. Ho hadde teke poengi mine og gjort dei lett forståelege. Dessutan gjorde ho teksten mykje meir lettlesen. Eg sende so inn den endra teksten.

Kort tid etter fann eg meg leid av å gjera ingenting inne, so eg stakk ut.

Ingenting ute

Eg spaserte rundt i regnet og heldt vel eigentleg fram med ingenting. Tok bilete av fotballtilhengjarar frå Osterøy som gjekk til ein pub med ski. So starta eg gå upp fløyen.

Eg tok meg ein pause i ei fin lysning. Sat der og tenkte. So tok eg fram notatboki mi og starta skriva dette innlegget (eg er komen til topps no).

Notid

Vel. Ingenting i notid er unormalt keisamt, so eg stoggar skriva no.

Det er gått ein halvtime sidan sist setning. Det er tåka til ganske kraftig no. Eg hev berre stått stille og sett på byen og folk. No går eg bortetter på andre sida av Fløyen. Kvar dag når eg vaknar ser eg nemleg bort på det fjellet. Eg hev lyst til å gå og stå der litt.

Mange timar seinare

Ahh! A-ah! På veg ned! Anar ikkje kor mange timar det er gått, men sikkert ein heil del. Eg gjeng nedeter ei fantastisk løype som Helene aldri hev vist meg. Ho hev berre vist meg standardløypa der det er flüst med barnevogner og krampeaktig kule folk flashy joggedressar og den nyaste iPed stikkande ut øyro. Fast bestemt på å sjå rett ned i bakken, um du so mykje som ymtar frampå eit helsingssmil.

«Eg jogger og høyrer på SUPERBRA musikk og er råkul og kann difor ikkje helsa på folk fordi eg er so ‹inni› musikken og eg joggar. Og nemnde eg forresten at eg er råkul og at eg synast retro joggedressar i stygge fargar er DØNN TØFT og at eg hev nyaste iPed stikkande ut øyro som moderne øyrehår!?»

Eg kann ikkje for sikkert segja det er det dei tenkjer, men det eg veit er at dei gjeng glypp av ein helvetes (ja! banneordbra!) flott tur.

For eg fann ein ekte sti nedyver fløyen og lat meg få segja med ein gong; han er framifrå! Diverre snor han seg ikkje heilt ned, men likevel vert turen rundt rekna 860 gongar betre den vegen. Han er bratt. Bratt og glatt og sers moro.

Det er kulare å gå forsiktig ned, taka eit par sjangsar og kjenna du vert utfordra, enn å berre gå rett fram på katastrofekeisame vegar som berre gjev deg ein heil masse tid til å tenkja på ingenting. Moralen er jo at ingenting ikkje er bra for deg.

Same kva; denne vegen er bra for deg. Med solnedgagen i andletet og heile Bergen nedanfor deg må du passa på å ikkje trø utanfor eit stup. Perfekt!

Halvvegs rasta eg ved ein sers aktiv bekk og drakk det mest fantastiske vatnet eg nokon gong hev smaka (vatn frå fjellbekkar plar smaka slik). Litt fyrr det fann eg eit stup med noko klatreutstyr og ein sige nedetter. Eg klatra ikkje ned – eg trur tanken er at du skal festa ein taug i deg som tryggleik fyrr du brukar stigen.

Interessant nok byrja lukka mi å snu seg allereide fyrr denne nedturen. Kva gjorde eg i dei «mange timane» som eg so glatt hoppa yver?

Ja, no kann du lura. Neinei. Du hev vel allereide lese yverskriften under her og hev ein viss idè… So like greitt å starta:

Påsketur med skattejakt på Fløyen

På veg til «andre sida av Fløyen» (som jo var målet mitt nett då) fann eg eit søkkvått papir liggjande på bakken. Eg let jo som kjend aldri noko som hev ligge på bakken få liggja i fred so eg tok det upp. Det var påskeneter med tittelen «Påsketur med skattejakt på Fl…», ja, du veit allereide ;-)

Hey! Noko for meg! Vel. Utanum at det var veldig tilpassa barnefamilier. Båe vaksenspursmål og barnespursmål. Eg fekk vel prøva meg på båe tvo. Det var ein del vegvisningar og hint, det stod òg at du måtte gå rett veg, men eg visste ikkje kvar eg var, so eg byrja berre gå.

Etter litt kom eg til eit vatn og kjende meg att på kartet. Eg hadde kome til slutten av løypa.

«Jaja,» tenkte eg, «fær vel berre starta frå her eg då!». Det var heller ulurt, ville det visa seg. Grunna dette brukte eg nemleg ekstremt mykje tid på å finna alle postane. Men det var jo eigentleg ikkje dumt for då fekk ein heil del tid då eg kannhenda i staden hadde tenkt på ingenting, og det er jo iallfall ikkje moro. No gav eg faktisk litt intrykk av at det ikkje var moro å febrilsk leita etter postane i lang-lang tid, men det var det jo. Eg kjende meg på uppdrag (trakk litt ned at det stundom kom 5-åringar forbi som var ferdige med naturstien trass i at dei starta lengje etter eg gjorde) og synast det var kjekt å verta litt kjend med området uppe på Fløyen.

Eg gjekk altso ein heil del feil. Ved å gå rett veg og fylga innstruksane kunne du nok let gjera heile naturstien på eit kvarter. Eg veit ikkje heilt kor lang tid eg brukte, men det nærma seg nok tvo timar.

Arket mitt falt frå kvarandre og vart totalt ubrukeleg i felten, dessutan hadde eg store problemer med vaksenuppgåva på post 2. «Visjon» på ti ord. Eg hadde ikkje peiling.

Nede att, levering av naturstipåskenøttuppgåva

Me skulle levera løysingi i billettluka nede ved fløibanen, so eg tok den øydelagde papirbiten med ned og sa eg trong ein ny å skriva yver på. Brukte ein del tid for eg hadde ikkje funne svar til oppgåve tvo. Eg skreiv no «engasjement» som ikkje er 10 bokstavar men det gav det gode løysingsordet MELKE, som faktisk er eit ord (verb infinitiv).

«Eg hadde litt problem,» sa eg.
«Du fær no sjokolade same kva,» smilte jenta i billettluka.

Rett oppfor MARBLE hadde eg skrive POIROT som eit alternativ.
«Det er det fyrste du hev skrive her som er korrekt.»
«Poirot?» Litt idiotisk spursmål frå mi side eigentleg.
«Ja,» sa ho og såg på resten av svari mine.

Hmm. PELKE.

«Men PELKE er ikkje eit ord,» stadfesta eg, «eg sleit hardt på oppgåve tvo».
«Hehe, ja, dei var ikkje godt upplagte nokon av dei,» lo ho.
«Sant, eg meiner ‹Visjon›, kva faen!?»
«Mm, løysingi der er ‹åpenbaring›.» Ah, den typen «visjon». Eg tenkte ikkje svo bibelsk.

«Men PÅLKE er helder ikkje eit ord,» segjer eg, smart som eg er.
«Nei, nr. 3 er ‹fastelavn›. Det skal vera PÅSKE.»
«Ahh, sjølvsagt!» segjer eg, men det var tydelegvis ikkje so sjølvsagt når eg måtte finna utav det sjølv, «alle spursmåli er ganske relaterte til påske», fann eg endeleg ut.

«Vil du fiksa på det?».
«Haha,» ler eg og tenkjer kann eg det? «Javel,» eg segjer jo ikkje nei til å kunna vinna noko eg.

Eg skriv inn det forskjellege, men stoggar på fastelavn:
«Men ‹fastelavn› passar ikkje inn,» frå fyrr står VALENTINE.
«Det skrivast visst LA-V-N.»
«Åja. Heh. Takk,» segjer eg litt forlegent iom. at eg hadde ganske mykje feil på denne greia.

Eg leverte arket inn med feili retta med ein blå penn uppå den svarte og fekk ein kvikklunsj (som var yverraskingi alle saman vart lova etter fullført tur). Noko eg ikkje hev sagt er at heile denne turen hev eg gomla kvikklunsj av di eg kaupte tvo på Narvesen i går og hadde dei i lomma. So eg var ikkje serleg svolten på meir…

Heim og frametter

Vel heime gjorde (gjer, eigentleg) eg tri ting:

  1. Kaupte billett til Stavanger i morgon
  2. Lagde mat (rjomegraut)
  3. Skreiv (skriv) inn innlegget frå papir til netsida mi

Eg må vel òg få lagt inn eit par bilete for å lokka folk til å iallfall scrolla gjennom heile greia. Skal ikkje vera enkelt.

Sluttord

So trass i at heile dagen fekk ein uventa positv vri på slutten her, so hev eg altso funne ut at eg skal ditcha heile Bergen resten av påska; eg dreg ned til Espen sin påskesamling på Fjøløy.