Merkelapp-arkiv: Problem

Black Swan

Me skulle sjå Eg reiser åleine 1 etter me hadde ein del problem med å velja mellom den og Black Swan.

Sist veke 2 såg me Kongen av Bastøy, eg hadde veldig lyst til å sjå Black Swan og fortalde Helene. Ho fekk Bastøy. Ein av klyppfilmane (trailer) fyrr filmen var av Black Swan. Då endra ho meining. Haha. Jaja. Men Bastøyfilmen var bra den.

Denne gongen var det altso Stavangerfilm, som eg alltid må sjå likevel; so eg hadde som nemnd ingen sterke preferansar mellom dei to denne gongen. Me kjøpte billett og gjekk inn. Eg var ganske irritert og kort i lunta av di eg ikkje hadde ete på veldig lengje, skulle eigentleg eta falaffel fyrr me gjekk inn.

Grynta litt og so gjekk me inn i sal 3, og fann plassene våre.

Produced by…

Det var då utruleg kor store dei hadde blitt på det? Slik yverdrive jappe-engelsk i ting retta mot nordmenn – ooh, sjå kor internasjonale og kule og hippe me er – er berre tragisk og vondt. Og kva faen skjer med musikken? Og kjensla og … biletet?

Eg må nesten innrømma at eg ikkje tok feilen fyrr Helene braut ut, meir som stadfesting enn spursmål; «er me på feil film?» Sanneleg. Dette var jo Black Swan.

To veker fyrr var me på kino og fekk feil billettar skrivne ut. Eg måtte gå attende og segja at det ikkje var den filmen me spurte om. Eg tenkte det same hadde skjedd på ny.

«Vel, ingen vits å flytta seg,» sa Helene. Og so såg me filmen. Og han var kjempevakker. Heilt utruleg herleg. Og forferdeleg, verkeleg forferdeleg. Helene nemner ingenting um at han var fin eller vakker. Når me treff på Ragnhild, av Balestrand, segjer Helene «Eg visste ikkje at det var ein skrekkfilm! Rein horror!!!»

Sjølv so kjenner eg litt for å dyssa ned den kommentaren litt med å segja at han var mykje meir enn det òg altso, sjølv um han hadde ein del ganske tunge greier i seg. I det heile teke berre utruleg vakker. Eg ser sjeldan filmar to gonger med vilje, men denne her kann eg gjerne sjå omatt. Berre på bluray eller DVD då, av di eg hev lyst til å stoppa opp og plukka han frå kvarandre. Studera han litt :)

  1. eller på det ekstremt ustavangerske bokmålet, Jeg reiser alene. Kann ikkje forstå korleis eg kunne skriva bokmål med eit alvorleg andlet i alle dei åri! []
  2. Dette innlegget er skrive på natta 24. februar []

Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse…

Dagen starta godt nok, vel, eg vart vekka kl 3 på natta av nokre flaskesamlarar som stal flaskar frå resirkuleringsbåskassane (dei hev eigne hòl til panteflaskar). Eg gjekk ut og tok eit bilete. Og so gjekk eg og la meg att, mykje kaldare. Det blåste som Stavanger i storm.

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

  • Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
  • Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

  • Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
  • Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

Jævla flystreik

Ja. Endå ein gong problemer med fly. Men denne gongen er det teite, teite Avinor og flyplasspersonell (eller noko slikt) som skapar problem. Dessutan er Norwegian veldig lite interesserte i å hjelpa:

  1. Dei hev jo sørenmeg ikkje epostadressa til å fiksa slikt
  2. Eg hev sitte til saman 1,5 timar i telefonen i kø no, og vorte fråkopla ein gong («the person you are calling is not available, call later», mongo)
  3. Netsidene segjer berre tull («tak kontakt med oss»), eg hev då andre ting å gjera enn å sitja i telefon i 2 timar!!!

So eg tek buss. Men hekkan for nokre irriterande greidor.

Bussen er no mykje betre lell. Kann lita på buss, ikkje på fly.

Misslukka filmdag på sørlandet

Ei gruppe på skulen trengte skodespelarar. Dei ville gjera ein skikkeleg kortfilm. Dei spurde om eg kunne finna nokon, og seinare om eg kunne vera med å hjelpa til. Det ville eg sjølvsagt. Laurdag sist veke blei eg henta nedpå vegen kl. 11. Vèl nede på bensikken der bilane skulle møttast fekk me kontramelding; problemer med å finna Bjørn, guten i filmen.

Køyrde den superkorte vegen til Prix. Etter ei god stund kom den andre bilen. Idun, jenta i filmen gjekk over i den andre bilen slik at berre meg, Fredrik og Ole Magnus1 sat igjen. Sidan det var ein kassettspelar i bilen, høyrde me ein flott historie om Donald på safari. Synd me ikkje hadde boka som gjekk med, det var eit stort tap. Me blei konstant merksemd at me mangla boka då snu-sida-i-boka-di-lydene pinga.

Utstyret skulle hentast i Sandnes, på Kverneland Auto. Dette tok særs lang tid, og me kom ikkje igang før ein time etter me eigentleg skulle starta. Endeleg på veg. Me stoppa utanføre Bens kafè og gjekk inn. Sat opp utstyret og bruka sikkert ein time på tull. Ole Magnus knuste eit bilete med ramme og glas, me bruka masse tid på å finna flotte vinklar me til slutt ikkje bruka, me gløymde taka lyden til dubbinga, eg spelte elendig tilsett i kafèen og folka i kafèen blei sure pga. biletet.

Etter ei tid var me ferdig. Då hadde Helene Stenhaug òg kome saman med Børge. Ho fekk ikkje lov til å køyra med oss pga. køyreerfaringa til sjåførane. Ole Magnus og Trond er sikre sjåførar – det er ikkje Børge. Men for å lura foreldra drog ho seinare og sa ho tok toget. Då måtte ho køyra med Børge, som ironisk nok er ein forferdeleg farleg bilist. Så mykje for å vera overbeskyttande foreldre. Ikkje, ikkje bra. Neste gong skal eg køyra, eg er trass alt lærar på skulen.

Scenene på Bens var take, og det utruleg seint. Turen opp til hytta og vegene der starta. I fyrste scene køyrer Bjørn og Idun på veg til Kristiandsand, men dei mister bensin og må finna dette hos ei hytte langs vegen. Sidan Bjørn ikkje har sertifikatet måtte me trekkje bilen med ein anna. Dette skulle me gjera der oppe i isødet.

Etter me hadde snirkla oss langs sneglete veger oppover til hytta var me framme. Trond køyrde ned på ein nedsnøa parkeringsplass, Børge køyrde ut i grøfta og Ole Magnus følgde Trond. Børge kom seg ikkje opp igjen. Helene, som framleis turde sitja på med Børge, lo og lo. Me måtte trekkja han opp. Det gjekk ikkje bra. Ole Magnus sat i varebilen og gravde han lengre ned i snøen medan trekkbilen spann. Vel, det gjekk ikkje.

Så skal me berre stå her i heile evigheita? Nei. Fredrik plaga bonden litt lengre nede, medan eg byrja grava bilen fram sidan eg hadde jærbunad på meg. Jærbunad, òg kjend som kjeledress, er faktisk heilt fantastisk superherleg å ha på. Medan alle utanom meg frøys seg halvt i hjel lika eg faktisk betre å vera ute enn å sitja inne i bilen. Wohoo. Eg kunne like godt berre kasta meg ned på kne og starta den spanande utgravinga.

Etter eg hadde gjort ein halv times ærleg arbeid kom Fredrik tilbake med eit par matter han hadde lånt av ei hytte. Med mattene godt plassera under hjulene (vel, eigentleg ikkje, fekk dei ikkje ned) prøvde dei ryggja opp. Men, nei. Me fekk fram den andre bilen igjen, eg sat meg i og starta dra – medan resten dytta. Eg hadde fått ei matte under dekket som i rekordfart føyk bakover då eg spant på vegen. Eg fekk hallvegs grep igjen, gutene pressa på, varebilen sto i revers. Plutseleg kjende eg at me drog. Sekund seinare var bilen oppe. Ekstase! Me var kjempeglade.

Så var alt bra. Me skulle vidare. Vår bil køyrde ned, dei kom ikkje bak. Hm. Telefonen til Fredrik ringde, det var Helene. Ho lo, og lo, og lo, og lo. I eitt heilt minutt. Det var loco. Snu, snu, sa eg til Ole Magnus. Noko me òg gjorde. Då forsto me. Den andre bilen klåra ikkje starta. Straumen var gått. Ingen straum. For å halda seg varme medan me fiksa den andre bilen opp av grøfta hadde varmevifta i bilen stått på. No var batteriet daud. Ingen av oss hadde startkablar. Me spurde dei vanlege naboane rundt oss igjen, men ingen hadde. Hum.

Me kan dytta han i gang, sa eg. Eller trekkja han i gang med ein av dei andre bilene, kom det fram. Kobla bilen til den andre, men det gjekk dårleg. Måtte dytta han på plass lell. Då bil 1 stod 90 grader på bil 2. For alle som forstår litt matte vil det tilseia at dekka på bil 1 ikkje vil bevega seg og motoren vil ikkje dreia om. Tullete forsøk. Så fekk me endeleg prøva dytta bilen heller. Det gjekk ikkje fyrst. Men eg var sikker på at me kunne betre. Ikkje alle var like interessera i å prøva på ny då. «Det går ikkje likevel». Det var eit lass folk i bilen som ikkje gjorde mykje fornuftig mtp. å få starta bilen. Alle kunne vera med å dytta og få bilen endå lengre opp i minibakken. På vegen ned kunne me god nok fart til å få start på han.

Eg treng vel ikkje seia det fungerte. Men… OK; det fungerte ypparleg, som alle mine planar ^^. Hihi. I løpet av denne seansen hadde eg kome med ein spådom at det ville skje eit tredje stort problem relatert til bilane. Wohoo. Spådom. Jaja. Så køyrde me endeleg ned. Eg spurde Helene med augo om ho ville koma og sitja i vår bil, – men ho hadde ikkje moglegheit. Ho ville vel ikkje vera frekk og forlata den dårlegare2 bilisten. Børge la seg fyrst og etter litt forsvann dei. Me såg dei igjen ein halv kilometer framfor oss nedover ein tynn, svingete fjellveg. Eg la merke til kor utruleg raskt dei køyrde, dei akslerera faktisk i nedoverbakken. Hum. Rart.

Så var det tid for å filma køyrescena, etter enorme forsinkingar. Med jærbunaden på slengde eg meg velvillig under bilen for å festa slepetauget. Me sat opp det trådlause utstyret medan Ole Magnus fiksa kamera klårt i varebilen. Alt klårt. Dei starta køyra. Bjørn og Idun relativt nervøse. Me stod og såg på. Plutseleg hoppa den trukne bilen noko enormt. Så stoppa dei. Der sto dei. Hum. Rart3.

Me blei så nyfikne at me måtte køyra bort. Det hadde vore kommunikasjonssvikt. Filmbilen er bilen som blei trekt. Varebilen er den som trekkjer med kamera og alt i.

  • Filmbilen hadde plutseleg bremsa (for å simulera lite bensin)
  • Varebilen blei holdt igjen av dette bremsa sjølv
  • Filmbilen slapp bremsane på grunn av sjokket og raste mot varebilen
  • Alle trudde dei ville krasja
    • Varebilen akselererte raskt for å unngå kræsj i baken
    • Filmbilen bremste for å unngå å kræsja i bakenden
  • Varebil trekker plutseleg meir framover, filmbil meir bakover.
  • PANGshwoop
  • Det kraftige slepetauget rauk…

…Og spådommen min viste seg å vera sann. Ganske fantastisk spør du meg. Idun og Helene som sat i kvar sin bil, var veldig rysta. Det blei litt mykje. Etter dette ga me berre opp og starta heimturen. Var mørkt og me hadde bruka heile dagen. Eg ville heim og treffa Rebecca, dei andre hadde òg ting å gjera.

Denne gongen hoppa Helene inn med oss, det same gjorde Idun. Blei veldig trangt i baksetet no. Eg var skitvarm (superbunaden min!!!), Helene veldig kald og Idun superkald. Var ganske moro, eg varma kalde Helene, medan Helene varma superkalde Idun. Eg fekk òg avkjølt meg sjølv slik sidan eg ikkje fekk lov å ha vinduaget ope. Fredrik satt på Jungelboka med stor entusiasme. Det tok ikkje lange tida før han sang med største innlevinga. Han kunne alle songane utenatt. Dèt er kult det! :D

Så fekk me vita kva som hadde fått Helene til å hoppa over i vår bil. Børge hadde råkøyrd nedover fjellvegen (som eg hadde sett), og berre gassa meir på då ho sa han måtte slakke ned. Heh. Det var utruleg tydeleg på ho at ho trudde ho skulle døy. Etter ein koseleg heimtur var me framme, eg hoppa ut og gjorde meg klår til å dra til Sandnes…

Det var ein relativt misslukka filmdag. Sjølv om han var utruleg morosam elles. Dei har framleis over 90% av filmen å filma. Det er jo litt demotiverande. Menmen, det går vel betre neste gong – då ein har lert litt meir. For Helene var det ein kjempekjempespesiell dag, eg har opplevd ein del liknande – men det var mykje bra på ein dag. Særs moro

Fotnoter

1 Ole Magnus, lillebror til Tor Haakon Totland i gamleklassen min, ja. :-)

2 Dårlegare tyder her farleg, ikkje teknisk dårleg – men særs lite respekt for trafikken og enorm tru på seg sjølv som superbilist.

3 Ja, eg veit eg har skrive «Hum» eller «Hum. Rart» mange gongar no. Tilogmed på rad dei to av paragrafane.

Så mistar eg litt da

Eg er eit forstyrra menneske. Inga tvil. Forstyrra av smått, men óg litt større. Nå sist er det miste evna mi som forstyrrer. Ja, for eg har mista ting. Ikkje i eintall nei, eg har mista ein god del.

“Du ær distré?” utrykka ei søt jente eg traff på bussen i fra Stansted. Eg hadde fortalt ho om min Noregs tur. Distré, det har eg høyrd heile livet. Men eg trudde det hadde forsvunne. Eg følar ikkje eg er distré her nede. Lagar eg ei liste av ting som kan tyde på distréhet er det lettare å se om det fins grunnlag nok til å bevise at eg enno er distré.

Nå huskar eg ikkje alt eg har mista sånn i farta. Eg tar det slik eg kommer på det. – Etter eg hadde kjøpt sykkel måtte eg kjøpe lykter. Først 2. Men så mista eg ei. Så måtte eg kjøpe ei ny lykt. Men så mista eg den andre, enno ei ny lykt. Gjekk nokon ukar, så mista eg begge. Nå for fem dagar siden mista eg begge på ny. Eg har enno ikkje kjøpt nye no. Så i alt 6 lyktar har eg kjøpt – alle har eg mista.

Så luar. Eg kom ned med ei lue eg likte veldeg godt. Eg hadde kjøpt ho sjølv, ikkje rart eg likte ho. Niklas likte ho også – eg skulle gje ho til Niklas i julegave. Men eg mista ho. Så kjøpte eg ei ny. Den var ikkje god – så då ynsja eg meg ei lue til Jul. Dét fekk eg. Den var god, eg likte den lua. Men eg mista ho. Dagen etter mista eg den andre lua som ikkje var så god. Så eg har mista 3 luar. På dette tidspunktet frys øyrane mine. Inga lue.

Skjerf er også bra å ha. Eg mista det svarte ganske raskt. Hjemme til jul henta eg eit nytt – blått. Nokon ukar seinare fann eg det ikkje. Eg frøys. Kjøpte eit nytt skjerf ganske spontant. Men weekendturen min til Noreg kosta eit skjerf. Eg har altså mista 3 skjerf.

Eg er flink til å passe på hanskar. Eg har mista dei fleire gangar – men funne dei nokon dagar etter. Weekend turen til Noreg kosta ikkje bare skjerf, men også hanskar. Eit fantastisk bra par eg fekk av min kjære Morfar. Eg likte ikkje at eg mista dei. Dei hadde ein spesiell verdi for meg. Hanskane var óg dei beste eg har eid i mitt liv. Eg har mista mange hanskar, men inga med den kvaliteten. Så eg har bare mista eit par hanskar – men de var spesielt gode.

Mamma liker ikkje at eg mistar jakkar. Når me dro til England for fysste gong mista eg ei. Dyr gore-tex kvalitet. Eg mista ikkje fòret, det har eg brukt som jakke sida. Eg kjøpte eit regntøy sett billig for å ha litt beskyttelse. Eg trengte regntøy óg fordi eg blir så skitten av å sykle i alle pyttane. Uansett har eg her i England mista ei jakke.

Eg er ganske glad. Heldig har eg vært då eg fleire gangar har mista viktige ting for å så finne dei igjen. Eg skal ikkje skrive om dei. Men det er ikkje bare fysiske ting ein mistar som tél. Det er andre ting eg ikkje har roen på. Eg likar og reise, men er plagsomt at eg alltid får ein god del problemar reisedagen. Då eg skulle til England fysste gang gløymde eg jakka og lua mi. Hadde óg små problemar med passet, men huskar ikkje kva. Samme tur mista eg óg som sagt jakka. Då me hadde landa fann eg ut at eg hadde mista billettane mine tilbake til Noreg. Men eg sprang tilbake til flyet og fann dei. Eg fekk imidlertid eit nytt problem. Eg var låst inne i gate’en. Eg fann ut av det heldegvis.

For nokon månar sia var eg med på Disneyland tur. Då sov eg ein time for lenge. Med enorm fart sykla eg mot byen. Læraren ringa, dei kunne vente fem minutt – eg var 10 minutt unna. Eg sa ikkje det. Etter fem minutt ringa dei igjen. “Rett rundt hjørnet”, ein kvit lygn. Eg kom fram. Flau. Men det var ikkje alt. Eg hadde gløymd passet. Resten av trinnet dro mens eg sto igjen og blei ledd av. “Eg drar uansett, eg. Ska visa de…”. Kosta masse penger å ta fly osv sånn spontant. Sover ein litt ekstra blir prislappen deretter.

Ukar seinare. Weekend-tur til Noreg. Rakk bussen såvidt. Gjekk på do akuratt då flyet hadde “departure time”. Flyet var for seint. Allikevel var det skummelt. Resten gjekk rimelig greit, eg har lært litt av tidligare turar. – Då eg skulle tilbake fann eg ikkje passet. Eg stressa mykje med det. Eit knapt minutt før eg hadde kjøpt nytt pass for 800,- fann eg det med ein tilfeldigheit. Dét var skummelt. Siden den opplevinga 6 dagar sia har det ikkje skjedd noko utenom to mista lyktar.

Distré? Eg??

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)

Hahehae.. :P Går det ann? :(

Nå er media klassen på veg til Paris. Eg hadde betalt £180 (2350kr) for å dra, så eg skulle også bli med. Bare turen sto igjen. Idag – mandag morgon, 7:45, 3 timer siden dro bussen – mens eg sto å betrakta han dra uten meg.

Det var surt, var utruleg surt. ER utruleg surt. Men uansett, eg va sterk og sa: “EG SKA T PARIS FFS!” – også kjøpte eg nokon dyyyre billettar til Paris – og der skal eg no. Må bare fikse buss til flyplassen no. Derfor kan eg ikkje skrive meir – eg skriv resten av det morsomme/tragiske/idiotiske som skjedde seinare.

Uff, ferie og sykdom

Ein mildt sagt jævlig start på ferien, 4 tekstar som ikkje var skrevne, evaluation skrivning til kl 3, ingen mat på 24 timer, sinnsjuk hodepine. Dagane etter denne fredagen dei værste dagane eg har hatt på sinnsjukt lenge…

Eg har ingen ladar til mobilen, ingen klokke, ingenting som kan vekke meg opp når eg ikkje vaknar av meg sjøl. Derfor sto eg opp 10:30 denne fredagen og mista sjølvsagt norsk timen. – Eg er litt redd for å få massivt fravær i Norsk/samfl fordi eg har ALDRI vært dei timane ein heil time. Alltid for sein, eller ikkje der i det heile. Eg vil ikkje ha det slik, men av ein rar grunn klarar eg aldri å komme til rett tid. Eg er jo alltid i alle dei andre timane!

Sykla ned til skolen og gjekk opp mot Engelsk klasse. Eg følte meg ikkje heilt bra, eg hadde vært oppe til kl 3 den natta for å skrive ENG(electronic news gathering) evaluation og ID4(Replikere Independece Day traileren) evaluation. Begge tekstane skulle være på mer enn 400 ord kver, eg skreiv 3 645 ord (7 A4 sider m/ 12pt font) om ID4 prosjektet og 1 608 ord om ENG‘en vår. Begge Norsk og Samfl tekstane måtte eg bare hoppe over, eg takla ikkje skrive mer og prioriterte Media foran dei eigentleg meir viktige faga i Noreg.

For sein til Engelsk klassa, eg satt meg med Lotte. Etter ei stund ville eg ta notatar, fordi eg er så flink til dét når eg gjær det på laptopen. Men når pcen våkna opp fra dvalen hadde eg glømt å stoppe winamp (ja, kvifor starta eg windows kan ein spør seg, i filmstudies brukar eg bare linux – greiare) så pcen spela “Vetel – Tenk om” på det høgaste i ein 10–20 sekund før eg fekk stoppa lyden (du får ikkje kontroll over maskina før han er 100% slått på og du har logga inn). Det var ganske drit siden klassa var i eit… hmm… ømt humør? Me hadde ein asylsøkar ifra Afganistan som fortalde historia si om kvisleis han flykta, korleis familien blei drept etc.

Då eg hadde fått ro over maskina sa læraren at me ikkje fekk bruke laptopar i klassa lengre pga. folk gjorde andre ting enn skole. Ja, fu. Ho starta og preike om kvisleis dei andre klassane i fra Noreg syntes Engelsk var det beste faget. Ho hadde ikkje hatt nokon problemar med dei, mens vår klasse var heilt bak mål og me gjor visst bare drit. Ho presterte også å få det til å høyras ut som om eg ikkje hadde gjort noko relatert til Engelsken når eg hadde laptopen oppe. Drittpreik, stygge &”#)(¤.

“Sorry… No, I don’t have to say sorry” sa ho. HO TRENG IKKJE SEI UNNSKYLD!? Kva? Skal EG sei unnskyld til HO for at HO seier at eg ikkje får bruke notatane mine lengre eller skrive effektive notatar. Og ikkje bare det, men skal eg sei unnskyld for at ho antydar sterkt at eg satt og gjorde andre ting med pcen? Teit dame, sjølvsagt skal ho sei unnskyld, eg var jo den som brukte pcen skikkeleg. Eg hatar papir(dei er ELENDIGE til arkivering, søking etc.) og eg ser aldri på “notatane” mine etter eg har skrive dei hvis dei er i ei bok.

Argh.. Eg var veldig sint. Engelsk timen etterpå med Vivian gikk greiare men eg begynte å føle at eg var dårleg. Mot slutten av timen kom sulten óg, eg blei desperat etter mat av ein eller annan grunn, var ikkje så sulten før. Så eg gjorde sekken klar osv slik at eg kunne spise så fort timen var ferig. Eg ville ikkje ha nokon ferie, var ikkje derfor eg ville ut. Uansett begynte Kristine-Ýr å klage på at eg var uhøffleg osv. Vanlige dét…. :S

Eg prøvde å få med meg Niklas slik at eg ikkje trengte å spise aleine, men han skulle på Goose med nokon folk. Han kjende på panna mi og var veldig overraska – “Du må jo har 40 i feber!”. Eg hadde sikkert ikkje 40, fordi dét er veeeldig vondt, men sikkert 38. Der eg satt aleine i eit hjørne og spiste stoppa Kristine-Ýr ein 20m vekke og begynte og preike. “Du må ikkje verr så frekke, blablabla”. Eg sa dei eg evt. var frekk mot måtte si det selv, eg hadde ikkje sjølv synt at om eg sto i klassa med sekk var dødelig frekt.

Så klaga ho litt mer osv og eg sa at eg var sinnsjukt trøtt, eg hadde feber, var stressa pga innleveringane og var enormt sulten. Om eg var frekk så var det ikkje med vilje iallfall. Eg var kanskje frekk, men når eg var så dårleg så tenker ein i litt kortare banar enn normalt.

Så printa eg ut de to evaluation’ene (:P) og ga dem til Jim, uheldigvis glømte eg å gje med logge-arka, håpar eg får karrakteren eg fortjener uansett (som er Distinction -> profesjonell kvalitet :> ) :| Eg sykla heim, då eg kom inn på Horspath road merka eg at felgen begynte å slå mot bakken på små humpar i vegen – perfekt, hål i dekket!

Fra her huskar eg eksepsjonelt lite faktisk med tanke på tid. Det neste eg huskar var at eg var heilt forjævlig syk, enooorm feber og eg frøys som om eg hadde vært naken på nordpolen. Eg lå i senga, kald, veldig kald “inni meg”, kjende eg imidlertid på magen var han kokende varm.

Eg gjekk inn på badet og fyllte opp badekaret, eg måtte ha litt varmt vann rundt meg. Vannet føltes heller lunka ut då eg la meg nedi. Etter ein tid (anar ikkje kor lenge, >10min iallfall) følte eg at vannet kjøla meg enormt ned, det var utruleg kaldt. Eg ville gå opp, men gjorde eg dét ville eg bli enno kaldare. Nokon minuttar seinare begynte eg å skjelve og hakke tenner, eg brukte vidare eit minutt til å samle mot/kreftar for å reise meg opp.

Eg frøys i senga igjen, lå der nokon timar før eg var kokande varm. Flytta eg foten utfor dyna følte eg eit enormt kaldt ubehag, kokande varm var betre enn kald. Natta sov eg ikkje. Eg følte meg betre dag 3 så eg gjekk til Aurore sitt rom (tok lang tid å svimle seg bort :P) og henta termometeret eller kva det heiter. Eg måla temperaturen, den var skremmande nærme 40grader….. Eg har hørt folk døyr med 41grader i feber.. Og eg følte meg “bedre” :|

Hmm.. Temperaturen på kroppen er akuratt som “Load Avarage” saken i NIX systemer. Når kroppen må jobbe ekstra mye for å bekjempe noko drit så stresser den og får høyere temp. Akuratt som load avg høgare enn 1 = maskina stresser med oppgavane :> *tihi Kanskje ikkje helt sånn menmen :P (ble lei av å skrive om den slemme sykdommen)

Nei, nå er det vel ca 2 timer siden eg skreiv sist paragraf :> Eg har spelt minesveiper + hacket det for å få bra highscore… :> Uansett, ugh. Varmt.. :S Lukke opp vindu ennå mer.. Rart det, eg er kald på føtene med vaarm på resten av kroppen. Tilbake til sykdommen.. Eg hadde ikkje sove på flerne dagar (sånn soving der du legg deg, sovnar sånn at tia går raskt og våknar). Eg lå bare i senga med augo att, men eg registrerte alt som skjedde. Dag2 hadde eg eit problem etter eg hadde lagt meg, hjertet høyrtes ut som ein hul plastikk-boks som ble slått mot ein vegg. Eg blei veldig redd pga. dette, merka óg at pulsen var ekstremt høg og at eg var veldig varm (men det er jo enten veldig varm eller veldig kald).

Off, nei, eg huskar generelt lite fra dei 5 dagane ana at det var eit helvete. Eg klarar ikkje gje eit halvveis realistisk bilde av det ein gong så eg skal ikkje prøve. Det var 120 timer med intensiv pine (men den gangen eg hadde sært agressiv halsbetennelse var verre).

No har eg iallfall vært veldig lenge inne på rommet i et strekk, sjølv om eg var ein tur ute to av dagane. Sykkelen må fiksas, eg har kjøpt utstyr men eg må se å få starta og fiksa slangen.. (Men det er alltid så vanskeleg å få sjølve dekket på igjen! :S ). Kanskje eg gjør det i dag – første dagen eg føler meg bra nok til å gjøre noko slik. Hehe, om du nokon gong ser eit lite videoklipp av meg som ligg i senga, reiser meg opp og starter laptopen skriver litt på den etter eg har tatt på headsettet – er dette dét eg skriv på videon :P Jeg smiler akuratt når jeg skriver dette nå. Så har du klippet. SE PÅ DET! :D (Jeg vil legge det ut, men er bare personer som Pappa osv som finner det (har en rar forestilling om at Simon også vil finne det :P (rart))).host

Uansett, eg har sånn hallvegs fiksa dekket.. Dekket mitt er jo kriminelt skjeivt, det har eg ikkje fiksa (kanskje bare forverra :| ) men fiksa hålet i slangen. Eg fekk det ikkje heilt til, då eg var ferig med dekket på plass osv var det sjølvsagt eit nytt hål. Grrr… Det var rett vedsia av det forrige 5mm ca, så eg lappa dét også. Eg har ikkje testa det etterpå.

Dessuten fekk eg telefon for litt sia, ifra Ingunn, ho er her i Oxford og lurte på kvifor eg ikkje var med på utflukten idag.. Det var fordi eg ikkje visste det :( Eg elskar jo slike ting og ville gjerne hvert med. Ho sa også at me måtte snakke om hva noen lærere hadde sagt om meg.. Uffda, eg er visst misslikt av nokon lærere. Sikkert Engelsk lærerene + Media Comm lærerene.. Jeg prøver ikke være slem, men Kristine-Ýr sier jeg er veldig slem..

Uansett tror jeg ingen av de mannlige lærerene har noen problem med meg, de er jo kompiser :> Dessuten så skryter de hele tia av min enorme kunnskap :P Hehe.. Ahh, men plagsomt resten av drittet.. Menmen, imorgen må jeg visst på skolen for å treffe de andre, herlig faktisk. Er lei av å være isolert.

Wohoo, han nye Albanske kisen vi har her spurte om jeg ville se film med han ;) Koselig kis altså. Han har også sagt at jeg kan bruke tven hans.. jaja, jeg skal se film. nana. (nå skrur jeg også av kamera)

Vel, det var en kjekk film – Heartbreakers :> Etterpå så vi robocop 2 på tv, haha, drittfilm. :P Menmen, nå er det ny dag og jeg må komme meg til skolen før bussen eller hva vi tar går. Siden jeg ikke har satt sammen sykkelen ennå kjøper jeg endags busskort, da kan jeg hente gitaren min idag også :) Jeg legger denne fila over på kamera og så får vi se om jeg klarer å få den fersk ut på nettet idag (30 Oktober) :P

Deet klarte eg ikkje, men eg legg det ut idag, dagen etter.

Andre uke

Kj0p av ny sykkel. Fysste skikkelige timer, ein skummel tur i Cowley om kvelden (offameg) og nokon andre halv-interessante greier :P

¤Mandag¤ Eg sto opp kl 8 fordi eg ville spise frukost, og helse på Aurore og Iris. Men de var sjølvsagt gått allerede, dei må tidleg på skulen mandag. Så eg spiste cornflakesen men toasten er så tørr at eg klarte ikkje meir enn ei skive. Eg dusja etter frukost, lenge og vel, fekk snytt meg skikkelig :P (eg er fortsatt sjuk – ja, var maaasse ekkelt snørr (dét likte dere å høre?`:P)) Så spela eg vel litt gitar og laga niste, eg tok eit bilete av gitaren og nattbordet mitt for å så forlate huset.

Eg merka det var litt kaldt så eg tok på meg jakka mens eg jekk, det var litt vanskeleg med ranselen men eg klarte det til slutt. Uansett ville eg ikkje stoppe å bruke unødvendig tid på dét ;) Ein time seinare satt eg med Jørgen og Niklas, me satt og såg på fiskar nede i elva som går gjennom skulen. Dei var ganske så store, så Jørgen angra på at han ikkje tok med fluestanga si.

Litt for sein kom eg inn i klassen (fordi eg va me Jørgen og Niklas då ;) ) men trur ikkje det var noko stort problem :> Uansett så hadde me John Hunt, kjekk kar, i noko video greier. Etter ein ganske banal innføring av videokameraet (vel, for meg iallfall) snakka me om Exposure og Focus, eg visste sjølvsagt alt om dette og forklarte ;D

Eg var ganske fornøyd med å ha vist at eg kunne ein del om video-kameraer. Me hadde etterpå ein konkuranse; gjøre et kamera (med strøm, tape, monitor, stativ osv) klart på minst mulig tid. May-Lis og Sisilie prøvde fysst, dei fekk ein tid på 3:01. Nokon forsøk seinare skulle eg og Thomas prøve, me fekk ein tid på 2:01. Ganske greit sidan me også hadde eit problem med å få kameraet på (grr). Uansett så vant me med stor margin til alle dei andre.

Vår fysste oppgåve i video-undervisniga blei å lage ein western skyte-veksling. Meg, Ont og Thomas jekk saman for å lage dette. Me satt oss ned på ein café/bar der Ont jobba og laga plan og storyboard. Me hadde bare 1 time på prosjektet så me brukte litt vel mykje planleggings tid. Då me skulle starte og filme merka eg at me ikkje hadde fått video-tape med kameraet.

Så me mista merr tid når eg skulle hente ein. Me måtte kutte ut nesten halvparten av klippa pga. dårlig tid så scenen blei ikkje så kul som han kunne vore ;) Men eg syns han var grei. Og me fekk ingen negative kommentarar slik alle dei andre gruppane fekk :D Bare positivt, eg hadde også tatt eit klipp med “Depth of Field”. Altså eg hadde fokusert og zooma på ein måte som gjorde at bagrunnen var veldig uklar mens forgrunnen var klar. Eg har alltid likt å gjøre dette(ser fint ut) og me fekk skryt for dét klipppet ;)

Sjølve handlinga på “filmen” var som følger: Snill mann sitter under eit tre og røyker, slem mann kommer på andre sia av elva og stoppar opp. Han ser på den snille, ser på eit bilet han har i lomma og finner ut at det bilde/snill mann er like. Han kjenner på bukselomma og merker han har glømt noko, snur seg og tar ein kniv i beltet. (så er det mange interessante klipp me ikkje fekk tatt). Slem mann kastar kniv, og den treffer tréet rett med snill mann. I same augneblikk har slem mann fått ein gaffel i halsen og døyr. Så tenner snill mann ein ny røyk.

Klippa me ikkje fekk tid til å ta, inneholder eigentleg poenget til heile scena, så scenen blir ikkje så veldeg interessant uten dei klippa. Menmen, var ikkje meint som noko skikkelege greier uansett. Etter skulle me rundt i Oxford og filme forskjellege plassar me vart tildela.

Neste time var tutor-time eller noko, (halv 6 til halv 7 :| ) me skulle “go punting” som er noko á la Venecias Gondoler. Det var kjempemorro og eg “styra” båten mesteparten av tia med stanga. Trur ikkje dei andre var så veldig interesserte i å prøve (spurte iallfall ikkje :P ). Etter båtturen og litt fram og tilbake blei eg med Morten for å ta ut pengar, han skylla meg 2pund. Då eg fekk dei kjøpte eg ein Is-te. Fysste tingen eg har kjøpt på lenge som kostet litt meir enn alternativet (kran-vannet i ranselen min).

På vegen heim kom ein neger bort til meg og ville at eg skulle kjøpe mobilen hans. Fysste eg tenkte på vár jo at eg trengte ein mobil til å snakke i (den eg har no er øydelagd :( ). Det var ein Nokia 3310, eg er eigentleg imot Nokia og heile tanken ved å kjøpe noko fra ein på gata. Han gjekk ned på kne foran meg for at eg skulle kjøpe mobilen, uff. Eg hadde allereie tenkt å kjøpe han før det, men eg var ikkje sikker. Han snakka om at han bodde oppe i Nord og hadde ikkje pengar til toget heim. Derfor ville han selge den øydelagde mobilen hans (displayet funka ikkje) for 20pund (ca 250kr). Eg tenkte ikkje så veldeg langt og betalte han 20pund etter at eg sjekka mobilen slik hallvegs. Han ga meg ein klem og sprang mot byen. Lukta sprit eller noko i den duren av han.

“Kvifor lót han SIM-kortet sitt i?” tenker eg, og kommer fort fram til at mobilen sikkert var stjålen eller noko :-S Offameg.. Eg ser raskt bak meg og fyren følger faktisk etter meg! (bedre i nåtid – ja) Eg får hallveis panikk og startar og gå raskare. Kanskje han skal følge meg heilt til eg er aleine også banke meg opp, ta pengane mine og mobilen for å så “selge” den til andre? Eg ser på refleksjonane fra biler og skilt, eg vil ikkje at han skal ta meg igjen. Før dét skjer spring eg heller. Vil heller ikkje snu meg om det ikkje er naturleg så eg ser rett fram.

Eg begynnar og nærme meg plassen der eg vil være aleine, om han ennå følger etter meg vil eg ikkje gå inn der men heller ta ein rundtur eller noko. Eg spring over veien og ser meg bak; han er vekk.. Eg vil tro han eigentleg ikkje hadde nokon intensjon om å følge meg, men skulle ein plass den vegen. Uansett var eg veeeeldeg redd! Og hjertet pompa som bare. Eg starta å gå inn i den skumle Cowley-skogen. Fortsatt oppskaka gjekk eg nervøst forbi 3 cowley-gutar på den mørke skogveien. De hadde nokon ekle øl flaskar i hånda (eg likar ikkje alkohol, og skal aldri bli som dei. Ekle drittfolk!) og snakka sikkert om noko overfladisk teit. Som slike idiotar ofte gjør. Uansett så gjekk eg forbi dei, men det gjekk faktisk greit, dei drepte meg ikkje for denne gong, heldigvis (ok, litt overdriving av kva eg frykta :P).

Då eg hadde gått nokon meter forbi dei begynte dei å plystre og rope “Hey, you! Come back here!!”. Eg fortsatte bare, dei også “COME HERE!”.. “We’ve seen you and we’ll get you next time” ropte dei til slutt. Satan, for nokon jævlar. Eg hadde lyst til å gå tilbake, få opp ei hagle og blåse hode av dem alle 3 (jada, jeg vet forskjell på virkelighet og film osv). Uansett -> Ekle dritt-folk, burde fått pryl(minst).

Resten av turen var eg redd for kvar einaste kis eg såg (var ikkje så mange då). Heime fekk eg det beste me får i huset, lasange. Det var iallfall kjempegodt! :D Men eg hosta så mykje at eg klarte nesten ikkje spise det. Klarte ikkje å spise dei ekle, tørre pommes frittsene iallfall… Aurore hadde gått til sengs, litt keisamt eigentleg eg hadde sett fram til å sjå henne. Eg la meg tidleg (kl 9), men sovna ikkje før seint(kven veit :P)… Blah, skulle hatt sånne tabelettar :P

¤Tirsdag¤ Eg gidd ikkje skrive denne dagen.. Eg er trøtt, klokka er 22:22 og eg vil sove. Var ikkje ein spesiell interessant dag uansett. Eg følar eg skriv for mykje. Ingen vil ha nokon interesse av å lese så mykje!! :( Så eg skriv eit mindre samandrag…..imorgon…. (I dag ér det faktisk denne dagen, Tirsdag 16.09).

¤Onsdag og Torsdag¤ Uhm, oppholdet her i Oxford er ganske rart. Fordi eg følar me har vært her for fleire år (har vært her 14dager) og når eg legg meg om kvelden synes eg det var UTRULEG lenge sidan eg sto opp. Altså -> lange dagar.

Men når eg tenker tilbake, så følar eg at tia har gått så utruleg fort. Skulle aldri tro me hadde vært på skolen i 2 uker! Audun sa faktisk til noen svenske jenter at me hadde vært her i ein uke, Jørgen rettet han og Audun ble veldig forbauset over kor lenge me faktisk hadde vært her.

Skoledagene er kjempekjekke og går utrolig raskt: sjølv om eg har problemer med å fatte at første time denne dagen faktisk var i dag og ikkje i går, eller forrige uke. Rare greier. Men slikt er bare kjekt :) Eg snakka med Aurore om det og hun har det helt likt. Sjølv om ho har mykje kjedeligare fag, men ho har ein utruleg rar klasse! Bare utenlendinger og de er ganske spesielle alle samen. Eg har snakka kjempemykje med Aurore i det siste. Eg er omtrent bare på hennar rom. Torsdag satt eg faktisk å gjorde min første lekse + spelte Half-Life inne på rommet hennar mens me hørra på musikk. Ho har alltid noko skrivearbeid og gjør og eg kommer alltid inn å forstyrrar :P Men ho har ikkje klaga, enno. Får vente å se korti eg får høre at ho ligg etter med skulearbeid pga. meg :P

¤Fredag¤ Då eg kom på skolen forsto eg at eg va for sein fordi heile klassa satt allereie i videokonferanserommet og snakka med Olav, samfunnslære-læraren vår. Det var litt rart siden dagen før sa Jim at me skulle møte 10:30… Me hadde Engelsk, bare ein time idag heldigvis, då spela eg tetris så det gjekk fort :) Hehe, var ein lett time uansett og eg følde bra med ;)

Så var eg me Jørgen, me jekk rundt i byen i butikkar o.l. ganske så lenge. Då me hadde råna lenge nok i byen gjekk me heim. I cowley sentrum på Templars Square kjøpte eg 3stk ingefærøl, forskjellige merker og hadde test. Eg skal presentere resultatane på ein eller annan måte her på internett også. Slik at dei som er i Oxford/England kan vite kva ingefærøl som er best. Alle er sett opp mot CB sin faaantastiske Ingefærøl og eg kan røpe at ingen av dei engelske kommer opp i den standarden.

Vél heime ringte eg på ein annonnse på ein sykkel i Oxford Times som eg kjøpte tidligare på dagen. Var ein racing sykkel med 5gir til £ 20. Dvs. ca 240kr. Eg fatta ikkje heilt kva dei sa så eg fekk Doris Wheeler (verten) til å ringe å høre. Då gjekk alt mykje betre ;) Så spiste eg middag, idag fekk Iris en egen middag fordi ho ikkje likar den engelske maten. Eg er litt enig med ho, ris, kylling og maaasse krydder-tallerkenen smaker bedre enn ekle tørre fish’n’chips. Men jeg spiser nå alt, er ikke kresen (bare utenfor hjemmet i Norge vel å merke (ifølge min fader & min moder) :> )

Eg fekk låne busskortet til Iris og dro får å se på sykkelen. Sparte vel ein ~2 pund der. Hadde litt problemer med å finne fram o.l. fyren bodde dessverre utenfor Oxford. Då eg endelig kom der blei eg overraska over kor fin sykkel det var :D Ein skikkelig racing sykkel, tynn og lekker. Eg prøvde sykkelen, var litt uvant og giren var litt rar, men eg fant ut at dette ville eg bli vant til. Så eg betalte 20pund og sykla tilbake til bussholdeplassen. Herlig sykkel!! :D:D Der venta eg i ein halvtime på den stygge bussen.

Då bussen endelig kom ville ikkje buss-sjoføren sleppe meg på fordi det var imot reglane. Han var hyggelig og greier men han kunne ikkje gjøre det. Buhuu.. :’( Så eg måtte ta ein Taxi. Eg visste det kom til å koste meg dyrt! (Klokka var jo rundt 8). Eg fann ein taxi og då eg skulle løfte sykkelen inn mista eg den i bakken :(:(:( Eg snakka litt me den hyggelige sjoføren på vegen heim og då me va framme måtte eg betale 20pund… Wow, same som eg måtte betale for sykkelen! Så prisen på sykkelen blei til slutt 40pund. Slemt. Eg burde heller gjort det på dagen! Då kunne eg sykle hjem og spart maaasse penger. (Kunne ikkje sykle om kvelden då eg ikkje har noko lys).

Sååå, når eg tok sykkelen inn i hagen merka eg noko. Dekket var skeivt :( Det hadde bøyd seg då eg mista sykkelen :’( :’(. Eg håpar inderleg eg kan fikse det! Ville vært ¤veldig¤ synd om ikkje! Veit du om det går så senn meg ein mail, eg blir glad om det går :D

Sånn til slutt vil eg sei at eg er veldig glad i den nye sykkelen min, sjøl om eg ikkje har sykla noko særlig på han enno. Men eg må få fikset lås (ah, nei, eg får faktisk ein av Charlie Wheeler! :D Snille folk ;) ) og ikkje minst dekket.. BLah.. Eg får teste imårra!