Merkelapp-arkiv: Produksjon

Nei! Låst ute av bilen!

Bakre sete i bilen brote oppTo nyklar til bilen, éin til bagasjerommet – det er alle nøklane som finst til Toyotaen. Alle desse tri låg og gassa seg i bagasjerommet på Toyotaen inntil ein halvtime sidan. Phew. Eg er svett og sit deilig og naken foran datamaskina etter ein fantastisk dusj. Det var ein slitsom operasjon å få nøklane ut igjen.

Ny film; «Dolls of Today»

Helene hev skrive eitt nytt manus. Denne gong til konkurransa The Cube of Ibsen, der fyrstepris stikk av med 20.000 (det var den me skal ha, (haha, liksom!)). Tri dagar før eg stakk til Kroatia spurde ho meg om me skulle laga han på desse tri dagane. Åneidadu, det gjekk ikkje. For stress – og eg hadde ei kamera. Det hev eg no, og desse få dagane før eg reiser til Oslo (3 dagar!) skulle me liksom få dette ferdig.

Meg og Helene hadde vore åleine på Breidablikk – ein gamal plass på Eiganes i Stavanger – og filma ei superminiscene (som blei dritkul! :D). Då me kom opp til bilen, glade og lukkelege for at me klara taka scena på under eitt minutt (heile greia tok vel til saman ti minutt med omskift, rigging og alt!) + at det blei kult klara eg gjera noko kult. Hum. Ja, eg hadde då på meg dress – så hadde nett byta frå dei andre kleda. Då eg gjekk ut i bilen merka eg at eg allereie hadde bilnøklar i lomma i dressen – men eg hadde òg dei andre nøklane i handa. Jaja, unormalt å hava båe ekstranøklane og dei vanlege med seg – men eingongstilfelle er eingongstilfelle.

Helene bar kleda mine opp, eg låste opp bagasjerommet, slapp alt eg hadde i hendene oppi – ho slapp mine klede oppi og så slo eg han igjen. Så var det berre å setja seg inn i bilen å køyra. Trudde eg. Men ikkje lengje.
«Huuum, kor blei det av nøklane? … Heh, eg trur eg låste dei inn i bagasjerommet! Ehhm. Huum.» (startar å riksa på bagasjerommet).

Ein super innbrotstj… eh, innbrotsmann kjem!

Nokre minutt seinare fresar ein sprek Opel inn foran Toyotaen. Pappa hopper effektivt ut til unnsetning. Han kleiser eit «verktyskrin­» på asfalten og gliser opp mot Helene.
«Eehhh. Kva du gjer når du ikkje underviser», ymtar ho frampå. I verktyskrinet ligg ymse reiskapar som pappa har samla på oppetter åra han hev hjulpe folk å opna bilar. Det virkar som Helene trur det ikkje berre er for å hjelpa folk at Skjalg hev arsenalet sitt.
«Tak tida!», seier han med sola så sterkt reflektert i tennene at det er vanskeleg å ikkje mysa. Eg dreg fram klokka og hugsar godt forrige gong me gjorde dette – då tok det fira minutt for han.

«Hm. Eg er ikkje sikker på om nokon av nøklane ligg inni kupéen», mumlar eg, men ingen høyrer meg visst. Pappa brekk opp døra med skrujernet og firer ned den trufaste ståltråden honoms. Ser ut som om han hev fått ny, forresten. Eg forklarar Helene at tjuvar ikkje bryr seg om å bryta seg inn i bilane på slike sofistikerte måtar; dei knuser berre vindauget. Mobiltelefonen min teller tid, og pappa spør om eg kan halda skrujernet, slik at han kan konsentrera seg meir om det andre. Jadå, etter litt om og men klarar eg det. Pappa har tydeleg tidspress, klokka er over tvo minutt no – fleire gonger hev det vore rett før han fekk opp døra. Forandring av taktikk.
«Eg prøver motsett veg», han dreg «tråden» opp igjen og bøyer han motsett veg. Fikler nedi. Ahh. Nesten! Han prøver igjen. KLIKK! Mahaw! Oppe! 2:55, tok det.

Eg kastar meg med hovudet fyrst inn i bilen. Hyym. Ingen nøklar. No står me der igjen. Bakparten er mykje verre å få opp. Me prøvar diverse ting. Pappa fyk stadig fram og tilbake – eg blir i same humøret og forstår at det er viktig at me gjer alt så fort som mogleg. Eg merkjer at ein kan nå inn til bagasjerommet om ein bøyer putene bak i bilen. Det er eitt lite hòl der. Men putene sit fast, ein kan ikkje dra vekk heile seteryggen. Rotet oppå sjenken i vindauget bak blir fort rydda. Pappen blir rive opp – no startar me øydeleggja inventaret i bilen. Eg følgjer eksempelet og riv laus bak, desperat for å finna eitt større hòl til bagasjerommet. Det finn me.

Bakre sete i bilen brote opp

Hum. Så, korleis? Eg får akkurat handa mi nedi.Svetten renn nedover ryggen, det er steikvarmt i bilen og eg stresser som ein mongo inni han. Etter eitt par minutt i blinde finn eg det eg leiter etter. Ahhhhh. Genialt! :-)

Typisk at det skjer når me skal filma. Skjer alltid noko piss. No må eg eta, så er det meir filming ( ugh :s ).

Produktiv filmdag på «Ukjent fortid»

No er eg nett kome heim frå andre skytedag på filmen «Ukjent fortid». Førre gong me skaut, fekk me omtrent ikkje gjort ein ting. Det gjorde me heldigvis i dag! Dei fleste innescenene er take i dag på hytta til Idunn. Eg var ljosmeister (igjen? :P) og fekk ein meir kreativ jobb enn sist gong. Eg vonar opptaka blei gode!

Eigentleg hadde eg ikkje tenkt skriva dette innlegget; men det slår aldri feil – når eg kan trekkja eit par nye midlertidige lesarar til heimesida mi, plar eg skriva om spesielle høve. Hadde eg skrive om bilkræsjet (som eg held på med, tek berre utruleg tid) ville ikkje folk spesifikt gjeve lenkja vidare. Når fleire i film-staben i dag hev snakka om «kva eg kjem til å skriva på heimesida mi» om turen, vil eg naudsynt skuffa og gje glipp på eit par dagar med nye lesarar på sida. Men, no har eg skrive for mykje av tema allereie; tilbake til turen!

Kven er kven i gruppa?

Jo, gruppa skal de kjenna (meir eller mindre) frå forrige innlegg. Men eg forklåra kanskje ikkje nok om kva dei gjorde (anna enn namna). Ole Magnus er fotograf på filmen, han filmar altså. Trond er regissør. Fredrik er ljodmann og verkar litt praktisk andsvarleg òg (eg hugsar ikkje produsent-rolla osb). Børge. Veit eg ikkje. Elles er eg ljosmeister, sjølv om eg eigentleg ikkje er med i gruppa. Helene er heller ikkje med, men ho er sminkør og underhaldning (synest iallfall eg :-D ). Av skodespelerane i filmen speler Bjørn gutehovudrolla. Eg kjenner han frå ungdomsteateret. Idunn speler jentehovudrolla, ho går 10. klasse på Ullandhaug (parallellklassa til lillebror Falke)). Denne dagen var det to nye med på «settet»; Tor G. Norås og Turid, dei speler Gisle og Aud – som er det gamle paret i filmen. Eg må seia det var stilig å hava skodespelarar som passa så bra i rollene.

5 minutt til!!!

Båten til Heng skulle gå 0730; så eg måtte taka bussen 0700. Heldigvis vakna pappa tidleg og køyrde meg ned. Då eg kom var me der alle; utanom Bjørn… Klokka sneik stadig mot båtreise, medan katastrofekjensla raste i vêret. Neste båt gjekk ikkje før 1400, dagen ville vera øydelagd om Bjørn ikkje kom med.

  • 0726*: «ÆÆææ! Me må gå no! Me rekk ikkje båten, Bjørn kjem ikkje med!»
  • 0727: Ole Magnus ringjer Bjørn. Han seier han spring for full maskin, 5 minutt vekk. Eg plar seia eg er 5 min vekk når eg eigentleg er 10 min vekk…
  • 0728: «Sniiiille, kule kaptein; kan du venta 5 minutt på ein fyr som må med?» ∗smilepent∗
  • 0729: Kaptein: «Aaaaahh, naaai, det går ikkje – blir alltid 5 minutt, så 2 minutt til – heilt til me er over 7 minutt forsinka»
  • 0730: «Kva om me seier 5 minutt, og går då same kva; sjølv om me ser han springjande på kaia?». «Huuuummm… TjaOK», svarar han.
  • 0731, 0732, 0733: Ingen Bjørn… Ingen, ingen. Helene får heller vera veninna til Idunn i filmen.
  • 0734: «Nei, dette går ikkje – me må finna ei anna løysing». «Ja, då dreg me», seier kapteinen. «DER ER HAN; DER!!! PÅ KAIA!», kjem Ole Magnus ropande.
  • 0735: Bjørn spring langs kaia. 40m. Kapteinen smiler og heiser brua medan Bjørn kjem stadig nærare. 10m. Kapteinen tek ned brua igjen og Bjørn kjem på. Båten går.

Phew.

Vassproblem…

«Ååånei, me hev ikkje vatn!», sa nokon. Ah. Kva er no dèt? Me hadde ikkje vatn i over eit døgn i Sirdalen. Same kva; Idunn stressa rundt med å fiksa det medan me byrja sjå på korleis me best kunne herpa hytta med orsakinga om å gjera det til ein betre location. Eg syntest denne filmen kunne fungera med krass ljossetting. Ole Magnus gjekk med på planen etter litt testing. I samråd med resten av gruppa fann eg ut at det var lurt å spikra sofateppene opp foran vindaugene. Då slepp me det ekle dagsljoset me ljosmeistarar ikkje alltid hugar like mykje. Då hadde me satt nye spikerhòl i veggen og som ein bieffekt fått eitt myrkt rom å plassera ljoskastarar i.

Idunn kom hoppande glad inn. Ho hadde skrudd på masse forskjelleg. Trudd at røyret var sprukke, men det viste seg å vera eit anna røyr som skulle vera slik. Men no fungerte vatnet, naboen skrudd litt på noko borte hos han – og vatnet kom. Alle var glade og tok ein trall, men gleden vara ikkje lengje i hytta. Plutseleg fullt kaos; eg høyrer vatnet fossa. Inne på badet hev eit røyr sprukke/blitt trukke frå slik at spruten står. Golvet er fort dekkja av 1 cm iskaldt vatn. Sidan ingen andre gjer det, tek eg av meg sokkane og vasser inn. Hum. Ja. Ikkje mykje å gjera her før hovudvasskrana er slått av. Men den var visst hos naboen i følgje Idunn.

Dei fortsatt å styra med dèt, medan me planla vidare på filmen. Naboen var på kaia, så dei måtte venta, men det gjekk bra til slutt (for å ikkje dra ut historia). So hugsar eg ikkje heilt kva me gjorde, men ein gong må me jo ha starta å taka opp video. Ja. Eg hugsar det fyrste me tok opp; men om eg skal forklåra alt det der så vil eg sitja til imorgon. Me ljossatte og gjorde oss klår. So filma me. I fem lange og breie. Hum. Plutseleg mista eg lysten til å skriva. Får hoppa til noko litt meir morosamt.

Eit nytt rom, ljossetting

Me skulle bruka eit gjesterom i filmen; Idunn skulle sjå etter eit teppe – då ho kjem opp står Turid der; ho som nett satt nede. Her blir Idunn skremt. I denne scena hadde me eit nytt, ljost gjesterom. Det var ikkje betre (eller verre standard, normalt sett) i hytta. Difor måtte me maskera så mykje av rommet som mogleg. Eg fann ein måte me kunne filma det på med eit minimum av rommet i fokus. Me starta finna tepper for å klina opp over vindaugene. Eg sat to ljoskastarar mot skråtaket over sengja, hang opp eit svart teppe over dette skråtaket og la meg med kamera enden av sengja.

På den måten så ville me ikkje sjå så alt for mykje av veggen bak skodespelarane (den er mørk, og eg hev dempa refleksjonen frå den andre veggen). Me ville ikkje sjå Turid/Aud sitt andlete berre siluetten hennar. Då Idunn kom inn reiste Turid seg opp, og du såg fjeset hennar. – Vel, det var iallfall litt moro og litt kreativt. Ikkje noko superbra akkurat; men det fungerte nok betre enn ei vanleg scene. Ahvel, eg vonar de får sjå filmen når han er ferdig. Er vanskeleg å forklåra utan å teikna.

Eg veit ikkje kva overskrift eg skal ha, for eg veit ikkje kva eg skal skriva om

Det der er den lengste overskriften eg har skrive på heimesida mi trur eg. Eh, ja. HEY! Eg kom på ein genial idè; istaden for å skriva kjempelangt kan eg avslutta no og få ein lesbar tekst! Wohoo! Lurt. Må ikkje alltid skriva ein stil.

Me fann ut at me hadde omtrent tak… Ah! Pizza! Eg fekk berre eitt stykke Grandiosa! Det er jo heilt enormt lite; normalt et eg iallfall ein heil pakke. Dei andre hadde ete opp resten :-( Hardt i filmbransjen. Jaja, same det. Me fann ut at me hadde omtrent take alle scenane inne i hytta. Om me berre kunne gjera resten ferdig kunne me skyta ute-scenene og seng-scenene ein anna plass nærare Stavanger.

Dessutan er det ikkje greitt å dra med seg skodespelarar seint på kvelden ut på hytter for å filma om kvelden. Store deler av filmen hender når det er mørkt; noko som har vore eit problem. Me tok dei siste scenene me måtte taka på hytta og hadde ca. ein time igjen utan noko større å gjera enn å rydda. Som forsåvidt var ein stor jobb, då.

Me tok hurtigbåten heim til Stavanger der korkje Helene eller Idunn hoppa uti vatnet. Eg gav dei fleire høve; men dei tok ikkje sjangsen. Diverre – hadde sikkert vore eit spanande bilete.

Slutt

Men no går kvaliteten på det eg skriv ned proposjonalt med kvart tastatrykk. Difor er det best å slta s tdlg sm mglg.

Amandus, lillehammer

No er eg på filmfestivalen Amandus i Lillehammer. Dette er dagen då prisutdelinga skjer; det blir moro. Me har vore på forskjellege kurs og hatt det utruleg moro. Eg er her med Pia mi, filmen eg hjalp Johan laga.

Det er gode vinnarsjangsar; det blir moro å sjå korleis det går. Kan hende eg skriv eit litt større innlegg om turen; eg har iallfall laga videodagbok. (Må testa slikt òg)

Misslukka filmdag på sørlandet

Ei gruppe på skulen trengte skodespelarar. Dei ville gjera ein skikkeleg kortfilm. Dei spurde om eg kunne finna nokon, og seinare om eg kunne vera med å hjelpa til. Det ville eg sjølvsagt. Laurdag sist veke blei eg henta nedpå vegen kl. 11. Vèl nede på bensikken der bilane skulle møttast fekk me kontramelding; problemer med å finna Bjørn, guten i filmen.

Køyrde den superkorte vegen til Prix. Etter ei god stund kom den andre bilen. Idun, jenta i filmen gjekk over i den andre bilen slik at berre meg, Fredrik og Ole Magnus1 sat igjen. Sidan det var ein kassettspelar i bilen, høyrde me ein flott historie om Donald på safari. Synd me ikkje hadde boka som gjekk med, det var eit stort tap. Me blei konstant merksemd at me mangla boka då snu-sida-i-boka-di-lydene pinga.

Utstyret skulle hentast i Sandnes, på Kverneland Auto. Dette tok særs lang tid, og me kom ikkje igang før ein time etter me eigentleg skulle starta. Endeleg på veg. Me stoppa utanføre Bens kafè og gjekk inn. Sat opp utstyret og bruka sikkert ein time på tull. Ole Magnus knuste eit bilete med ramme og glas, me bruka masse tid på å finna flotte vinklar me til slutt ikkje bruka, me gløymde taka lyden til dubbinga, eg spelte elendig tilsett i kafèen og folka i kafèen blei sure pga. biletet.

Etter ei tid var me ferdig. Då hadde Helene Stenhaug òg kome saman med Børge. Ho fekk ikkje lov til å køyra med oss pga. køyreerfaringa til sjåførane. Ole Magnus og Trond er sikre sjåførar – det er ikkje Børge. Men for å lura foreldra drog ho seinare og sa ho tok toget. Då måtte ho køyra med Børge, som ironisk nok er ein forferdeleg farleg bilist. Så mykje for å vera overbeskyttande foreldre. Ikkje, ikkje bra. Neste gong skal eg køyra, eg er trass alt lærar på skulen.

Scenene på Bens var take, og det utruleg seint. Turen opp til hytta og vegene der starta. I fyrste scene køyrer Bjørn og Idun på veg til Kristiandsand, men dei mister bensin og må finna dette hos ei hytte langs vegen. Sidan Bjørn ikkje har sertifikatet måtte me trekkje bilen med ein anna. Dette skulle me gjera der oppe i isødet.

Etter me hadde snirkla oss langs sneglete veger oppover til hytta var me framme. Trond køyrde ned på ein nedsnøa parkeringsplass, Børge køyrde ut i grøfta og Ole Magnus følgde Trond. Børge kom seg ikkje opp igjen. Helene, som framleis turde sitja på med Børge, lo og lo. Me måtte trekkja han opp. Det gjekk ikkje bra. Ole Magnus sat i varebilen og gravde han lengre ned i snøen medan trekkbilen spann. Vel, det gjekk ikkje.

Så skal me berre stå her i heile evigheita? Nei. Fredrik plaga bonden litt lengre nede, medan eg byrja grava bilen fram sidan eg hadde jærbunad på meg. Jærbunad, òg kjend som kjeledress, er faktisk heilt fantastisk superherleg å ha på. Medan alle utanom meg frøys seg halvt i hjel lika eg faktisk betre å vera ute enn å sitja inne i bilen. Wohoo. Eg kunne like godt berre kasta meg ned på kne og starta den spanande utgravinga.

Etter eg hadde gjort ein halv times ærleg arbeid kom Fredrik tilbake med eit par matter han hadde lånt av ei hytte. Med mattene godt plassera under hjulene (vel, eigentleg ikkje, fekk dei ikkje ned) prøvde dei ryggja opp. Men, nei. Me fekk fram den andre bilen igjen, eg sat meg i og starta dra – medan resten dytta. Eg hadde fått ei matte under dekket som i rekordfart føyk bakover då eg spant på vegen. Eg fekk hallvegs grep igjen, gutene pressa på, varebilen sto i revers. Plutseleg kjende eg at me drog. Sekund seinare var bilen oppe. Ekstase! Me var kjempeglade.

Så var alt bra. Me skulle vidare. Vår bil køyrde ned, dei kom ikkje bak. Hm. Telefonen til Fredrik ringde, det var Helene. Ho lo, og lo, og lo, og lo. I eitt heilt minutt. Det var loco. Snu, snu, sa eg til Ole Magnus. Noko me òg gjorde. Då forsto me. Den andre bilen klåra ikkje starta. Straumen var gått. Ingen straum. For å halda seg varme medan me fiksa den andre bilen opp av grøfta hadde varmevifta i bilen stått på. No var batteriet daud. Ingen av oss hadde startkablar. Me spurde dei vanlege naboane rundt oss igjen, men ingen hadde. Hum.

Me kan dytta han i gang, sa eg. Eller trekkja han i gang med ein av dei andre bilene, kom det fram. Kobla bilen til den andre, men det gjekk dårleg. Måtte dytta han på plass lell. Då bil 1 stod 90 grader på bil 2. For alle som forstår litt matte vil det tilseia at dekka på bil 1 ikkje vil bevega seg og motoren vil ikkje dreia om. Tullete forsøk. Så fekk me endeleg prøva dytta bilen heller. Det gjekk ikkje fyrst. Men eg var sikker på at me kunne betre. Ikkje alle var like interessera i å prøva på ny då. «Det går ikkje likevel». Det var eit lass folk i bilen som ikkje gjorde mykje fornuftig mtp. å få starta bilen. Alle kunne vera med å dytta og få bilen endå lengre opp i minibakken. På vegen ned kunne me god nok fart til å få start på han.

Eg treng vel ikkje seia det fungerte. Men… OK; det fungerte ypparleg, som alle mine planar ^^. Hihi. I løpet av denne seansen hadde eg kome med ein spådom at det ville skje eit tredje stort problem relatert til bilane. Wohoo. Spådom. Jaja. Så køyrde me endeleg ned. Eg spurde Helene med augo om ho ville koma og sitja i vår bil, – men ho hadde ikkje moglegheit. Ho ville vel ikkje vera frekk og forlata den dårlegare2 bilisten. Børge la seg fyrst og etter litt forsvann dei. Me såg dei igjen ein halv kilometer framfor oss nedover ein tynn, svingete fjellveg. Eg la merke til kor utruleg raskt dei køyrde, dei akslerera faktisk i nedoverbakken. Hum. Rart.

Så var det tid for å filma køyrescena, etter enorme forsinkingar. Med jærbunaden på slengde eg meg velvillig under bilen for å festa slepetauget. Me sat opp det trådlause utstyret medan Ole Magnus fiksa kamera klårt i varebilen. Alt klårt. Dei starta køyra. Bjørn og Idun relativt nervøse. Me stod og såg på. Plutseleg hoppa den trukne bilen noko enormt. Så stoppa dei. Der sto dei. Hum. Rart3.

Me blei så nyfikne at me måtte køyra bort. Det hadde vore kommunikasjonssvikt. Filmbilen er bilen som blei trekt. Varebilen er den som trekkjer med kamera og alt i.

  • Filmbilen hadde plutseleg bremsa (for å simulera lite bensin)
  • Varebilen blei holdt igjen av dette bremsa sjølv
  • Filmbilen slapp bremsane på grunn av sjokket og raste mot varebilen
  • Alle trudde dei ville krasja
    • Varebilen akselererte raskt for å unngå kræsj i baken
    • Filmbilen bremste for å unngå å kræsja i bakenden
  • Varebil trekker plutseleg meir framover, filmbil meir bakover.
  • PANGshwoop
  • Det kraftige slepetauget rauk…

…Og spådommen min viste seg å vera sann. Ganske fantastisk spør du meg. Idun og Helene som sat i kvar sin bil, var veldig rysta. Det blei litt mykje. Etter dette ga me berre opp og starta heimturen. Var mørkt og me hadde bruka heile dagen. Eg ville heim og treffa Rebecca, dei andre hadde òg ting å gjera.

Denne gongen hoppa Helene inn med oss, det same gjorde Idun. Blei veldig trangt i baksetet no. Eg var skitvarm (superbunaden min!!!), Helene veldig kald og Idun superkald. Var ganske moro, eg varma kalde Helene, medan Helene varma superkalde Idun. Eg fekk òg avkjølt meg sjølv slik sidan eg ikkje fekk lov å ha vinduaget ope. Fredrik satt på Jungelboka med stor entusiasme. Det tok ikkje lange tida før han sang med største innlevinga. Han kunne alle songane utenatt. Dèt er kult det! :D

Så fekk me vita kva som hadde fått Helene til å hoppa over i vår bil. Børge hadde råkøyrd nedover fjellvegen (som eg hadde sett), og berre gassa meir på då ho sa han måtte slakke ned. Heh. Det var utruleg tydeleg på ho at ho trudde ho skulle døy. Etter ein koseleg heimtur var me framme, eg hoppa ut og gjorde meg klår til å dra til Sandnes…

Det var ein relativt misslukka filmdag. Sjølv om han var utruleg morosam elles. Dei har framleis over 90% av filmen å filma. Det er jo litt demotiverande. Menmen, det går vel betre neste gong – då ein har lert litt meir. For Helene var det ein kjempekjempespesiell dag, eg har opplevd ein del liknande – men det var mykje bra på ein dag. Særs moro

Fotnoter

1 Ole Magnus, lillebror til Tor Haakon Totland i gamleklassen min, ja. :-)

2 Dårlegare tyder her farleg, ikkje teknisk dårleg – men særs lite respekt for trafikken og enorm tru på seg sjølv som superbilist.

3 Ja, eg veit eg har skrive «Hum» eller «Hum. Rart» mange gongar no. Tilogmed på rad dei to av paragrafane.

Forberedt?, filmlaging på ein skuledag

Ein stress dag kor det er rett før eg sovner flatt. Har take siste scene av ein film, laga musikk, redigert og vist filmen til Helene i dag. Det blei ein veldig lang dag. Men akk så kjekk. Kjempekjekk dag! Imorgon blir denne filmen vist på TV-vest (på Triplet kl. 17:00, sjå det!) – Helene var i studio i dag for å presentera filmen. Resten av dagen gjekk med til redigering (planleggjing) av den andre filmen… Produktiv dag.

Dette må bli kort, sidan mamma seier eg må leggja meg. Klokka er 20:15. Nei, korkje meg eller mamma er blitt gal; eg er berre utruleg trøytt. Det heng sterkt saman med dagen i dag. Sidan han var så spesiell må eg skriva litt om han lell. Det starta kl 07:40, då Terje (min jobbkamerat) sto på vegen utafor huset mitt medan eg låg i sengja mi og sov. Pappa sa klokka var 07:40 i den vanlege du-din-sløve-idiot-du-kjem-for-seint-i-dag-óg-stemmen, og då fekk eg fart på meg. Av med pysjamas, på med klede, hallvegs på med sko, jakka i handa og rett ut døra. Eit minutt seinare sat eg i bilen til Terje.

Start på racet

Eg hadde nett satt meg ned foran laptopen då eg fekk ein telefon frå administrasjonen. «Det er nokre jenter her som seier du skal hjelpa dei med ein film». Jepp, fann fram alt utstyret og starta setja opp eit klasserom til filming av den aller siste scena. Eg treng ikkje seia stort om det, viser heller eit bilete.

Filming til bokkastingsscene. Med kamera på «dolly» og alt ;-)

Dagen før hadde Helene (Stenhaug) ringd meg og sagt noko slikt som;

Åååå!!! Eg stresse syygt! TV-Vest ringte nettopp, sant? Filmen te gruppå vår e einaste påmelde film te UKM, sant? Så ringte di og ville visa filmen min på senning imårå! Og du vett jo kor lide me e kommt. Me har josje redigert feri ellår någe.

Stressa Helene i telefon, sagt veldig raskt

Eg braut ho av og sa det var greitt. Eg skulle hjelpa til. Setja av dagen imorgon til arbeidet. No var den dagen der, – seinare skulle denne filmen som me no skulle filme ein scene til bli vist på TV. Helene kom for seint, men me hadde allereie jobba og fått ein god del ferdig til då ho kom. Me gjorde opptaka ferdig, med hjelp frå Terje til «dollyen». Det hadde take oss ca. to timar å skyte den siste scenen.

Plutseleg fekk eg vita av Helene at ho skulle vera på TV-Vest kl. 1500. … BLÆÆÆÆÆÆÆ!!! DET går jo ikkje! Eg klikka heilt der. Så sa ho; også må eg gå 1330 då for å rekkja det. HAHAHA. Det visste eg var umogleg – nei, ho måtte gå 1430, med masse blod og svette kunne me klåra det til då. Eg sprang fram og tilbake for å setja opp alt utstyret til redigering – fekk god hjelp frå Desirée som er del av gruppa til Helene. Stjal nokre høgtalarar frå eit klasserom, fekk Yvonne til å kjøpa mat og drikkje til meg og lot Terje taka over alle IT-pliktane mine på skulen.

Musikk

Me digitaliserte klippa (la dei inn på pcen/macen) og såg på det me hadde. Me trong musikk. No. – Hadde laga noko tull i «Soundtrack», eit program til å laga musikk ut frå enkle lydsnuttar, men det var ikkje bra. Det er tullete med «sjuk» musikk i slike program. Han blir alltid så flat og kei – manglar dybde og detalj. Så heller laga musikk med munnen enn eit program, sa eg og spurde Yvonne om råd. «Det er jo instrument, og lydstudio på skolen», sa ho. Sant nok. Me sprang inn og laga avtale. Trass i at dei eigentleg ikkje kunne. Dei fekk ikkje spela i timen, måtte spela i storefri.

Javel, då speler me det inn i storefri, sa eg. Jaaaa, veeel. Sa dei, gjekk med på det – så ivrig og styrande som eg var. Nokon minna meg på at dei hadde eigne greier å spela inn. Aaahhh. Sidan dei berre har 30min lovleg speletid i dag så må dei nesten få bruka det på sitt eige prosjekt. Eg skulle heller skaffe særavtale til vårt prosjekt. Me trong 4 min med musikk til filmen vår, det skulle me få klåra å taka opp på eit kvarter. Eg tenkte å gå til rektor, men det var ikkje han som hadde problemet fekk eg vita. Lyden forplanta seg noko sjukt ned til trykkeriet/klasserommet. Eg stakk ned til Einar (trykkar/lærar) og forklåra stoda – han sa ja nærast før eg hadde spurd. Kjempemoro. Me fekk 10/15 min til å bråka og laga musikken.

Me hadde fått ein teknikar (hekkan, hugsar ei namn), ein trommis (Thomas) og ein pianospelar (Dag Øverland, lærar på M&K) til å laga musikk til oss. Starta regien, – forklåra om filmen og korleis me ville ha det. Eg visste nett korleis Helene ville ha det og me snakka relativt mykje i munnen på einannan. Eg var så gira og oppsett på å få det ferdig at eg sikker køyrde over ein del andre folk. Men det var vel litt naturleg i den stoda. Me fekk laga musikken, (heilt fantastisk! At me klåra laga 4 min (5 forskjellege tema/deler) musikk på 25 min inkludert utmiksing var ikkje anna enn storarta! All ære til gutane på M&K som hadde alt klårt til innspeling allereie.

Dag leita fram nokre enormt kule effekter og lyder til oss og spelte inn – me forklåra berre om filmen og kjenslene så kom han fram med nett det me leita etter. Dét er stilig! Kjempekult, eg heldt på å daua då. Så kult å jobba med flinke folk.

Redigering

Så sprang me tilbake til redigeringa. Fekk take inn lydane og starta på redigeringa for fullt. Klokka var no 12:30, me hadde høgst to timar på å redigera heile filmen ferdig (frå botn!). Eg skal ikkje gå nærare innpå dei intensive timane, men Helene dikterte medan eg redigerte og kom med forslag. Det var nervepirrande, me gjorde mykje kult. Det var kjempemoro sjølv om eg hadde feber og ikkje eigentleg var i slaget. Men moro kva adrenalin og vilje kan gjera.

Redigering på gang, på Mac-en

Laga rulletekst raskt (VELDIG raskt, gløymde minst halvparten av folka(!)) og fargekorrigerte den 2,5 min lange filmen. Så prøvde eg køyra det ut (klokka var 14:50, klokka tikkte…), men det hang seg på eit punkt i filmen heile tida! Då blei eg frustrert. Hadde ordna avtale med Terje om at han køyrde oss til TV-Vest (:D), men måtte få ut filmen fyrst. Eg tok ut den ikkje-fargekorrigerte filmen (ser billigare ut, den andre ser meir proff ut) og det fungerte. Låste ned utstyret og sat meg i bilen 15:00. Ugh. Ringde pappa, nokon på RVGS trong nøklane eg hadde i lomma. Obs. Jaja, dei må spørja den andre personen på skulen som har nøklane til video-skapet.

TV-vest

Me sprang inn. 15:15. Whooo. Ingen problem, for dei var forsinka lell. Me traff Melanie som går på RVGS og er vidare i Idol. Dei hadde nett take opp dagens episode, og stakk litt etter me kom. Det var særs moro, men skriv ei meir om det. Fortalde historia om filmen til div. folk og etter 45 min (lang ventetid, ja – men moro) var Helene i studio og eg inn og ut av kontrollrommet og studio.

Kjartan speler gitar, medan Helene og Tom ser på

Dei hadde sagt dei ville visa 2 min av filmen. Men han var jo 2,5 – så anten måtte dei visa 30sek, eller heile filmen. Dei viste heile. Lene Klovning sa «Her skal me sjå eit klipp av filmen» lell, då. Me hadde sagt til Kjartan at heile filmen blei vist. Eg gjekk 1645 for å dra til byen å registrera meg med Rogland Barne- og ungdomsteater. Om ikkje ville eg mista medlemskapet. Sa til teknikarane at dei måtte køyra filmen i 16:9 – dei skulle fiksa det til imorgon (blir moro å sjå om dei hugsar det ;D ).

Inne i TV-Vest-studioet, i eit innslag

Teateret

Mamma henta meg, me køyrde til teateret – grunna kø var eg der 1655. Fem minutt seinare og eg hadde ikkje vore del av teateret lengre. Men det var eg. «Lovleg seint», merka Bjørn. «Som vanleg», sa eg.

Utanføre traff eg yngre Bjørn (som sa ja til å vera med i neste film (ei gruppe med bl.a. Ole Magnus Totland) me laga på skulen, fortel meir om det ein anna gong!) og helsa stort på han. Ein utruleg dyktig skodespelar, kanskje med sin styrke på improvisasjon (???). Og – DÅ – kom – CAMILLA JENSEN!! :D Wohoo! Ho har eg ikkje sett på evig lengje. Mi gode, gode veninne frå Hetland. Oh. Ho kjøpte billettar til teateret. Eg hang med ho og snakka med Sissel i mobilen medan ho dreiv med billettkjøp.

Huset mitt, leigd ut

Eg skulle bli henta av Sissel på teateret, – eg skulle skriva under slik at ho fekk depositumet sitt ut. Men det var framleis tull med skadane på huset. Difor fekk ho det framleis ikkje. Var mykje telefonering. Eg ringde mamma for å høyra kor ho var, og kor lengje eg kunne hengja med Camilla før ho køyrde heim. Det var ikkje lengje. Eg fekk snakka litt med ho før eg måtte stikke etter mamma (som eg såg i undergangen med teateret). Ååh. Så kos å sjå ho.

Middag

Var god middag. Pølser i kvit saus. Mm. Pappa som laga.

Monica-redigering og -drøs

Eg skulle snakka med Reidar Larsen, som lagar musikken (og lydane) til «Hva er det med Monica». Me snakka, drakk kaffi (medan eg nærast sovna). Så gjekk me opp og såg filmen to gongar, diskuterte masse og fann ut korleis me skulle gå fram. Me vil vera ferdig til mondag. Uuughh. Jaja, – ikkje så stort mykje igjen anna enn å laga ein betre slutt, pluss meir finpuss.

Innleggskriving

Så sat eg her. Og har bruka ALT for mykje tid. Eg må leggja inn bilete óg. Ugh. Har snakka litt med folk óg då. Typisk. Eg skulle jo leggja meg. No er klokka 22:00! :|—Ferdig. Ok, klokka er – NEEI, 22:40! MÅ SOVA. Trykk publiser.

Alle sjå på TV-vest, Triplet kl. 17:00 imorgon (03. februar 2006)!

Trøytt filming med eksterne skodespelarar

Sliiiten. Trøytt. Vondt i hovudet. Blæ-blæ, “spy eder og galle”. Slik. Eg er sjuk. Me har filma i dag. Eg sto opp kl 9, og har stressa («jobba») frå 14. No sit eg eigentleg og tyner den siste dråpa av adrenalin ut. Held på å stupe av søvn, men vil fyrst seie to ord om i dag. (Skrive ferdig dagen etter)

NB: Dette skjedde for lengje sidan!

Kaffi og kak… To brødskiver

Eg sto opp 9, pappa var heime no. Så meg, mamma og pappa åt frukost. Det blei laga tri koppar kaffi, så eg tok ein sjølv om eg plar begrense det åt kake. Eg «må» ikkje ha kaffi andre gonger enn når eg et kake, difor plar eg sløyfe det då.

Eg fann ut at Pat ikkje var i Noreg endå. Jaok, ingen jobbing i dag heller då. Vel, ingen betalt iallfall. Espen kom bortom, me planla litt. Jon var ikkje av jobb før 15:30, eg hadde avtale med Hege, Siri, Monique og Anita 14:30. Ein time seinare altså. Ville ikkje la dei vente så lengje utan å seie ifrå. Tenkte eg anten kunne hente dei seinare, dei kunne gå litt i byen – eller så kunne me bruke tida til sosialisering. Då Monique ikkje tok telefonen eller svara på melding, ringde eg Hege.

Det ville vere betre om eg henta dei seinere, så då var det avtalt. Eg merka eg berre ville leggje meg ned å sove igjen – men tenka stadig positivt. Mamma og pappa skulle åt Helgøysund, så eg måtte køyre dei ned åt byen. Eg mekka litt meir mat (ei bolle med havregryn, yoghurt og rosiner (jaddajadda Siri! :p)), det var særs tørt, men eg klåra ete halvparten før eg måtte skunde meg ned åt Metropolis og levere utstyret.

Henting på Sola

Eg knaska på fire gulrøtter eg hadde take med, medan eg sto i kø. Såg at eg kom åt vere litt sein åt Sola. Skulle møte jentene 15:15. Var der 15:20. Mange folk som er dårlege å køyre, såg mange farlege situasjonar. Eg visste sjølv at eg var langt frå mine fulle fem, så eg måtte vere veeldig forsiktig sjølv.

Etter eg hadde gjeve Monique ein klem og ho stakk for å finne resten sat eg meg ned og tok ein pause. Sooove. :p Tenkte eg, men prøvde å ikkje vise det. Dei fekk henge litt medan eg tok pause, – er for eiga sikkerheit så. Etter litt kjende eg meg mykje betre. Blei glad av å møte folka :) Var ei jente med eg ikkje hadde helsa på før; Anita.

Advarsel om slappheit osb

Eg snakka med Monique sidan ho sat i forsetet (og sidan eg kjenner ho betre av di eg har truffe ho åleine). Sa eg var vond. Når ein er sjuk blir ein raskare irritert, giddalaus, keisam og demotiverande å vere med. Visste sjølvsagt dette, men prøvde heile tida å unngå det. Sidan Monique no visste det så hadde eg sagt det på forhand i staden for å kome med ei lam unnskulding etterpå.

Elles var det vel litt for å senkje forventingar sikkert. Det slår diverre to vegar. Eg ville veldig gjerne at dei skulle ha det moro og ikkje keie seg; men eg visste det ville bli vanskeleg. Spesielt sidan eg var så tafatt sjølv (og irritert/sur). Vel, alt er relativt. Hege syntest ikkje eg irritert i det heile. Men eg kjende det sjølv mange gangar, masse ting eg sa som ikkje var så lure osb.

Eg har ikkje vore skikkeleg irritert/sur/sint på lengje, og har ikkje tenkt å bli det heller. Difor prøver eg heller å bli kvitt dei små gongane eg kjenner kjenslene. Hadde vore herleg å vore heilt kvitt det. Det hjelper jo absolutt ingen om eg er irritert. Same kva, det eg skulle seie var at når eg seier slike ting åt Monique så set eg litt av stemninga allereie der. Som ikkje er bra.

Prøver å unngå å tenkje negativt sjølv, men kva gjer tankane mine når eg seier noko anna åt dei rundt meg? Endå verre, for å beskytte meg sjølv (blir jo faktisk «eg er normalt ikkje slik»-klaging)? Nei, off. Må kontrollere meg meir der. Ikkje klage så mykje – får heller bruke dette sida åt det (der folk les frivillig (vonar eg??)). Har ei sterk trang for å unnskulde meg framleis. Alle vil vel at folk skal tru det beste om ein. Men hadde vore greitt å fri seg frå det. Berre ikkje bry seg med det :)

Men der gjekk eg å la meg, skriver dette her dagen etter. :)

Framme åt Metropolis

Då me var framme var det ikkje plass for meg å parkere. Uhm. Eg fann ein plass der det stod «kun aktive tjenestebiler», parkerte der.
«Får kome raskt tilbake og flytte på han», tenkte eg.
Det gjorde eg då ikkje. Sjølvsagt. Hmm. Ja.

Jentene sto utanfor og snakka, me gjekk inn. Visste ikkje heilt korleis eg skulle starte ting, sa namna på alle i rommet – men det var stor avstand. Skummelt for jentene å vere seg sjølv i eit digert rom fyllt av nye, eldre menneskje. Måtte sjølvsagt krevd at alle tok kvarandre i handa. (Hugse åt ein annan gong).

Så var det ventetida. Då Jon hadde kome, sveiv folk rundt å snakka medan Henrik og Emil (som hadde kome for å sjå på litt) og Hege, Siri, Monique og Anita (heretter «jentene») sat innat veggen og snakka. Eg hadde litt å få i stand sidan det ikkje var sett i stand medan eg henta jentene (som var avtalen, eigentleg). Så eg sprang rundt å gjorde det. Eg ville ikkje at jentene eller Henrik og kameraten skulle keie seg, så då eg hadde ledig tid snakka eg med dei :] – Det ville eg jo veldig gjerne ha betre tid til óg, men så møtte me heller mitt i stress filming :p

Filminga startar, tragisk energi

Masse venting. Hadde beklaga meg fleire gongar åt jentene og Henrik. Prøvd å kjefte på dei andre utan å øydeleggje den slappe ikkje-entusiastiske stemninga for mykje. Heh. Det var så gale. Elendig stemning i rommet. Der har eg igjen for å ikkje starte med bli-kjend-leik (som eg sjølvsagt burde!). Veit meir om det åt neste gong. Folk tek ikkje kontakt sjølv, du må tvinge dei :]

Fyrste tagning – regi var max uklår, eg visste ikkje kva som skulle skje eingong. Stakkar jentane, sikkert endå verre for dei. Så var han ferdig… Ha… Visste ikkje om eg skulle grine eller hylgrine. Det var elendig, eg sa det óg «­Det va elendi!».

No er det leeengje sidan dette, men skreiv det aldri ferdig. Vil ha vekk og ut kladden no. Så skriv ein slutt.

Kjende meg såå dårleg. Ugh. Tok det igjen. Marginalt betre. Blir ekkelt å redigere dette. Etter eit par klipp med dårleg materiale berre fortsatte me. Starta filme konserten. Ville take alle klippa med jentene fyrst, slik at dei ikkje trong vere der for lengje. I plassen med så dårleg stemning og liten energi.

Me skulle filme utrykka deira ettersom dei høyrde åt gitarspelinga. Ein ganske vanskeleg jobb. Stå der, åleine foran ljoskastarane med kamera i fjeset, ein fyr som held ein diger zeppelin mot deg og eit rom fullt av folk som er heilt stille og glanar på deg. Så skal du liksom stå der åleine og danse til musikk som ikkje blir spelt. Det er stille i rommet. Du kjenner ikkje halvparten eingong, og er yngst. Press for å gjere god innsats og få det åt sjå ekte ut. Ja. Høyrest det lett ut? Vel, det er ikkje. Og med den dårlege stemninga som allereie var (eller hadde det løsna opp?) gjorde det ingenting stort betre.

Littebitt energi på settet

Vel, oppløysinga. Eg kom plutseleg på noko som kunne løyse folk opp. Så eg dansa bittelitt på scenen. Eg faka litt energi som eg eigentleg ikkje hadde – men ein har alltid meir energi, berre nokre gonger kjem han ikkje av seg sjølv. Må slite for å få ut noko. Det blei betre stemning, løyste seg litt opp då eg fekk alle åt varme opp. Alle måtte hoppe, alle måtte klappe. Lage lydar. … Berre synd eg ikkje gjorde det før. Vel, eg lerte masse. :] Betre neste gong.

Så filma me det siste med jentene, blei betre. Dei gjorde ein mykje betre jobb enn samtlege andre i rommet. Trass at det var vanskelegast for dei. Så, kudos! :D Hihi. Hadde sikkert blitt betre om omstenda hadde vore betre. Åt slutt gjekk me. Då hadde diverse folk kome med vitsar o.l. etter oppvarminga – og heile situasjonen var betre. Eg kom med eit på bilen som sto parkera ulovleg, hadde gjort det lengje no óg.

Eg sa eg sikkert hadde fått bot. Ville vore enklare om eg hadde fått då. Óg av di dei ville synest synd på meg; det ville eg ikkje. Men så var han der! WOHO! Ikkje taua vekk, ingen bot! Superdupert! :D Eg ville stoppe innom eit kjøpesenter/bensinstasjon for å kjøpe brus/noko å drikke åt jentene. Men var raskt på motorvegen, og der var det fint lite slikt. Snakka i bilen. Monique sat framme igjen :] Kjenner ho best personleg.

Meir filming. Betre

Køyrde dei heim. Fekk klem og snakka littebitt. Så køyrde eg tilbake åt meir filming. Eg var sliten og me hadde vel ein time lang pause. Gadd ikkje starte igjen. Blei berre sitjande. Åt slutt skjedde det noko, så starta me take det siste me trong. Det var ikkje like vanskeleg – dessutan gjorde «stamskodespelerane» ein betre jobb :) Åt slutt var med ferdig – køyrde heim. Skreiv fyrste del av dette, la meg. Eg var vel ikkje heime før 9 den kvelden trur eg. Akk. :)

Jentene har sagt det ikkje var så drit. Det var moro i slutten seier dei, Siri sa det med ein gong. Så då stolar eg på dei. Ville berre ikkje at dei skulle ha det alt for keitt :) MEN. Det er lengje sidan! :D Hihi. Då var den endeleg ferdig… Phew.

Sommarvorspiel og videoredigeringstull

Vanskeleg å finne ut kor ein skal vere. Kor? Om eg finn det blir det iallfall utruleg moro. Masse kjekke folk eg ikkje har sett på lengje. Vonar eg finn det. Elles har meg og Espen tulla til to scener av De Metakognitive. Best dei kjem i den ferdige filmen!

Eg var litt bortkomen. Hm. Kor er eg? Eg veit eg er på Hetland (eller kva plassen heiter), men kor skal eg? Vroom. Eg svinger. Køyrer nedover. I høgre sete ligg ein CD (Cloroform sjølvsagt), eit par mandariner, ein «Farris Bris» og ein «Iskaffe Mocca». Eg har eit vagt minne av vegen eg skal køyre. Det er ein bratt bakke. Oppover, oppover. Hm, eg er nær. Men ikkje heilt der.

Forhistorie

Ein gong for ca. eit halvt år sidan blei eg henta av pappa på biltilsynet. Hadde nett stått teorien med 14 feil. Var ganske flau over eit så stort tal feil. Men likevel; ein kan jo ha opp til 27… Same kva, eg sto. Var vel eigentleg forventa. Kva anna? Skal ein liksom stryke på noko slikt? Eg hadde jo trass alt lest gjennom boka ein gong. Blei litt glad likevel, er jo folk som ikkje klårar han. Tenkte kanskje det ikkje var så lett. Viste seg jo at det ikkje var det; fekk jo heile 14 feil.

Same kva, eg sto no der. Venta på pappa. Så såg eg Kristine-Ýr, ei klasseveninne. Sa me kunne køyre ho heim. Så det gjorde me. Regna noko sjukt. Snakka om noko. Køyrde ho heim; eg – som ikkje kjende meg dårleg – drog til skulen for å ha gym. Pliktoppfyllande som vanleg.

Fest/Vorspiel

Vitsen med denne avsporinga var altså å fortelje kvifor eg hadde eit vagt minne om kor Kristine-Ýr budde. I morgon skal ho dra til Mexico og vere der til jul. Heldige jente. Åh. Eg òg vil noko slik, men, akk… Ho hadde altså ein hade-fest. Eg skulle eigentleg til austlandet med Tor Eirik og Espen. Men sidan fyrstnemnde fann ut at han ikkje hadde pengar (doh!) måtte me avlyse. Var jo positivt sidan eg fekk kome på festen/vorspielet; men tur til austlandet hadde vore knall! (Unnskuld Jg.a, eg hadde utruleg lyst :(((( )

Eg leitte. Køyrde ned ein bakke; såg på alle husa som har vore til salgs nedover. Me har sett på alle. Mamma og pappa har vore klår til å kjøpe fleire av dei; men så har prisen gått over den magiske maksimalgrensa. Kvar gong. Eg kom ned til ein leikeplass. Den der kjenner eg igjen. Båe av di eg har vore på visning rett oppe i bakken; men eg hugsar han òg frå ein regnfull dag eit halvt år sidan. Eg køyrde innover den vegen. Ikkje så lengje etter fann eg den fantastiske tomta der Kristine-Ýr bur. Den er seriøst utruleg.

Framme på plass

Der såg eg Janne og Elisabeth L. Eg helsa fint. :p Gjekk raskt opp. Klem, klem. Så snakka eg med dei lengje. Janne jobber på Coop Marked på Randabergvegen, medan Elisabeth går rundt og er sjuk. Stakkar, ho var ikkje særleg nøgd med dèt. Folk kom og gjekk, det var utruleg hyggeleg. Er ein kjekk gjeng me var frå Hetland. Mange gode folk. Å, så kos. :)

Så kom plutseleg Tone; ho var overraska over å sjå meg der ho sto klistra til vindauget. Eg var ute på verandaen medan ho gjorde vindauget skittent på innsida (vel, eigentleg ikkje). Kjempeglad i den jenta; ho var like framifrå som alltid – glitrande humør og ei minst like glitrande utstråling.

Koseleg prat

Sidan klokka er kvart over kjempemykje kræsjlandar eg mot slutten. Eg blei overraska over at folk visste om heimesida/bloggen min. Slikt blir eg kjempeglad for. Ooh. Var heilt utruleg faktisk! :D Snakka ein del med Finn Magnus og Per, heilt utruleg kjekke folk frå Hetland. Per hadde vore i Split for eit år sidan, det blei mykje prating om dèt. ;D

Litt seinere på kvelden kom musikken til oss. Me starta syngje. Meg og Per snakka om gode klassikarar som «Lou Reed – Perfect Day», «U2 – Beautiful Day» o.l. Så sang me; kjempehøgt. Per var litt av ein songar ;D Fekk ei lita tilskodarskare. Hahah. «OOOOH, SUCH A PERFECT DAAAY! I’m glad I spent it with youuuu!». Mange flotte songar.

Inn i bil

Eg hoppa inn i bilen. Sjølv om det ikkje kjem til utrykk her (soooove!) så hadde eg det heilt utruleg moro. Dette var trass i at eg berre var der 2 timar (trudde no det var meir!?). Eg køyrde heim medan eg song «U2 – Stuck in the moment» av full røst. Ahh, akustikken i bilen er genial. Herlig at ingen høyrer den rustne songstemma mi heller; eg liker ho – men vil helst ikkje plage andre :p

Eg gadd ikkje stikke til byen. Eg liker ikkje byen. Eg liker (halv)små, intime vor- og nachspiel. Så likte eg russekroene. Men byen. Næh. Betre å sitje å lese bloggar til kl 2 på natta, for å så skrive nokre ord til heimesida til 3:30.

Tidligare på dagen; redigering

Espen kom inn døra rundt 2 (hmm, trur eg). Han er flink å går inn sjølv no. Me redigera vidare på Scene 11 (lere seg å spele gitar-scene). Etter me hadde smelta av kor vakker den scena var (eller, musikken me la på heller (Elton John – Can you feel the love tonight)) starta me på Scene 05, der Belinda kjem på audition. Var ei skummel scene; ikkje supert stoff.

Nokre timar seinere heiv me oss etter pusten. Me må ha vore overtrøytte – me lo og lo, lo og lo. Skrattlo. Anten er den scena elendig, eller så er ho ganske bra. Eg vonar det siste. Men veit aldri. Skal kvalitetssjekke med Tor Eirik og pappa. Det var utruleg moro iallfall. Beste tida me (eg iallfall) har hatt på lengje. Kos. Utruleg kos.

Espen ‘n’ Odin cruisin’ Åmøy

Forresten, me var på Åmøy i dag. Henta lillesyster Kitty Karina og syskjenbarn Åsne på «Penelope Ponnileir». Var jo litt moro å få eit avbrekk. Men dette blir berre tull. Eg trur det er betre om eg legg meg. Natta.

De metakognitive, scene 01

I dag har meg og Espen starta filminga av «De metakognitive». Eg har sitte oppe til kl. 3 og redigert, komprimert og lagt på musikk. Det er ikkje lange biten; og det er ingen handling. Kan godt hende byrja ikkje ser slik ut i den endelege filmen i det heile tatt! Likevel skal de få sjå kva me har gjort så langt; difor kan de laste ned videoklippet.

De Metakognitive Scene 1

For å sjå filmen må du som vanleg ha XviD installert (den øvste fila skal du installere om du brukar Windows), til lyd har eg bruka vanleg mp3; det kan alle køyre.

Videosnutten er ganske kraftig fargekorrigert, hadde vore moro å vist de korleis han ser ut utan fargekorrigering. Kanskje eg gidd lage det imorgon. Skrik ut om det er noko dykk døyr etter å sjå. Kom gjerne med tilbakemeldingar; sjølv om det er eit «produkt» under mykje omarbeiing allereie. Men eg skal slutte å jabbe, last heller ned;

Oppdatert

I går gjorde meg og Espen eit par endringar, i samband med Tor Eirik som såg introen. Eit par av endringane;

  • Måkelyd nokre plassar
  • Mjuke titlar på skodespelarnamna (sjå kommentaren til Teirik)
  • Endra tittelen «De metakognitive», no er han lettare å lese
  • Endring av fargetemp på bladane med Espen sitt namn
  • Masse småfiksing

Scene 06 08 ferdig

Scene 08, De metakognitive, Arnfinn, Torlaus og Belinda

Me har filma heile scene 06 08, og redigert han. Espen tok ein sjefsavgjerd og sa at denne scena ikkje ville bli lagt ut på nettet før heile filmen er ferdig.—Han ville ikkje gje vekk alt før folk kunne sjå filmen i heilheit. Etter me hadde filma scena var eg ganske redd for korleis resultatet ville bli. Eg kjende eg ikkje heilt hadde roen. Blei litt betre etter me hadde redigert det; var nemlig eit poeng som blei ganske moro;

Tor Eirik speler tilfeldig forbipasserande (ein rolle han gjer veldig bra) som ser på desse rare folka som står med vatnkanten og skrik. Det fungerer kjempebra! Den der redda heile scena for min del ;) Så kan dykk alle saman glede dykk til å sjå heile filmen! :D Eg vonar mange ler av den situasjonen der!—Eg bruka masse tid på å fargekorrigere (og blurre bakgrunnar) på den scenen, han er veldig gul. Eg berre tuller rundt; men Espen tek ingen regiavgjerd så…

Scene 02

I dag har meg og Espen filma nokre bilete til Scene 02. Blokka der Belinda bor, samt avisleveringa til den blokka. Då fekk me gjort bittelitt i dag. Har redigert det òg. Er lite, men litt. Har endå ikkje fått fargekorrigert det; kan gjere det imorgon. Er berre 3 klipp, så… :p

Avisutklipp

I filmen skal me filme aviser to gonger. Ein gong i annonsa, og ein gong frå ein artikkel. I dag prøvde meg og Espen å lage annonsane; printa det ut – filma det og la det inn i Final Cut Pro (videoredigeringsprogrammet). Blei positivt overraska; det så knallbra ut! Eg trudde me ville få digre problemer med å få det til å sjå ut som ei avis; men eg synest det fungerte bra. Det er fullt mogleg å sjå at det ikkje er Stavanger Aftenblad; men trur ikkje folk kjem til å leggje merke til det. Ikkje så godt iallfall. Herlig! :D Så då er dèt problemet ute av verda.

Ein Monofunken dag

Etter langt-på-natt-hack natt med Falke, skulle meg og Kitty Karina spele i Robert Vawter sin film «Monofunken». Bursdagsfesten til Tone førdagen blei diverre avlyst. Kitty Karina var hos fetter Buster så eg måtte hente ho for å dra heilt til Sandnes… Ville bli ein lang, trist dag med misting av diverse.

Dagen før skulle eg levere Kitty Karina hos Christian, Buster og Betina. Kunne jo ikkje vere åleine når Falke var i Kristiansand, mamma og pappa i Kviteseid og eg hos Tone (før eg fann ut det ikkje var noko). Eg hadde gjeve ho løyve til å gå til butikken og kjøpe snop (fekk 200kr, fekk bruke 40, sa eg); dei måtte kome tilbake etterpå slik at me eventuelt kunne lage ny avtale. Men tida gjekk; og KK kom ikkje tilbake. Etter ein time blei eg uroleg; men visste ikkje kor ho kunne vere, dessutan var det endå 1–2 timar til avlevering. Så eg sat meg ned og venta på ho. Etter ein time starta eg leiteaksjon i nabolaget. Gjekk innom alle dei plassane eg veit ho har veninner. Eg fekk vite av far til Helene at ho hadde vore med Ida, utanfor huset deira. Han viste meg kor det var.

Mora sa dei hadde drege til Auglend skule. Av alle ting. KK hadde visstnok sagt ho ikkje skulle vere heime til nokon fast tid. Dårleg gjort, ikkje bra. Så eg gjekk opp for å hente sykkelen slik eg kunne dra bort. Etter eg hadde drikke litt gjekk eg ut igjen; og då kom akkurat KK. Ho lurte på om me skulle dra til Betina no, eg sa nei. Eg hadde venta i 3 timar på ho. Ho skulle jomen meg få vente like lengje på at eg skulle køyre ho sjølv! Så eg sat meg ned i stolen med ryggen til og mediterte i ein halvtime, ho heldt seg heilt stille. Trur ho teikna.

Eg laga mat til oss, burritoes kjøpt på Mega. Eg fortalte ho at no var det 2 ½ time igjen. Etter litt sa ho unnskuld, og meinte det. Var vel eigentleg det eg venta på; så eg sa me ville køyre med ein gong me hadde ete. Då åt me burritosane (som var kjempegode) og var gode vener igjen :) Er kjekkere slik. Sjølv om eg blir litt skuffa når ho ikkje tek det eg seier seriøst. Det er veldig slitsomt.

Sidan bilen er øydelagd kunne me ikkje køyre til Pollestad. Eigentleg trur eg ikkje han er så øydelagd, han fungerer fint når eg køyrer han. Sikkert feil bruk av mamma og pappa som er feilen (hehe)… Tog var iallfall løysinga. Det kosta 33 kr for båe to til Sandnes, ikkje alt for galt. Kostar derimot 20 kr å dra nokre få kilometer til byen med buss for ein person!

På toget møtte me Alun, som eg kjende igjen frå teateret. Eg helsa på han, då han satt seg nærast vedsida av meg. Viste seg at han var hovudpersonen i filmen. Eg har lese manus, men sikkert gløymd store deler. Scena eg spelte saman med Hege Alsaker var heilt i byrja av filmen. Me filma han tidleg januar. Eg var horekunde, medan ho var hora – filma medan ho gjekk. Eg låg i senga og tende ein røyk og ringde dotter mi (søt stemme); «Sei til mamma at eg blir litt sein; jobbar overtid… Ok… Ja… Ja… Hehe, ja… Me snakkast! Klem!». Medan eg snakkar gjer eg Hege nokre hundrelappar. – Rett og slett ekkelt.

Filmsettet på Monofunken

Robert sto og venta på oss på togstasjonen i Sandnes; me skulle hente ei skodespelar (Marion) og køyre til Pollestad der dei hadde fått lånt ein butikk. Me fekk is av Robert på vegen. Framme var me i gang med å setje opp ljosa og gjere alt klårt. Det tok si tid; slik det alltid gjer. Var mykje venting, men til slutt fekk me filma litt. Me skulle stå i ein kø i butikken og gå gjennom kassa. Hovudpersonen skulle kome bakerst; han er forelska i kassedama. Så kom Marion bak, som var forelska i hovudpersonen. Ikkje noko snakking; berre stirring på dei. Var ei forsåvidt enkel scene reint forklaringsmessig; men mange folk var involvert og eg er sikker på at kvar einaste shot var forskjellig! Eg misunner ikkje Robert når han skal klippe det saman! :-o

Kitty Karina blei lei. Ho starta å leike med sprettballen ho fekk i isen sin. Etter lang tid (4 timar på settet) filme dei at me gjekk og handla i butikken; eg som snill far (som tidligare i filmen hadde vore med prostituert…) og KK som dotter mi. Me var ferdig etter det. Heimturen stod igjen. Eg trudde eg hadde mista Bratz-en til KK (ein dyr barbi-greie; æsj) som ho fekk dagen før til bursdagsgåve. Men eg hadde visst berre lagt han bak i bilen. Det var ein ekkel situasjon; eg ringde og stressa fælt med å få han tilbake. Såg berre kor lei seg KK blei. :(

Kitty Karina sit på golvet i butikken, keier seg...

Det var veldig stress; litan tid til toget gjekk – me kom fram til Sandnes rett før. Dei sa me måtte springe. Eg sprang i førvegen for å stoppe toget slik at KK kunne kome etter. Eg sprang og sprang, såg at KK forsvann bak meg (ho spring seint, + at ho har sko med innebygde rulleskøyter (teit spør du meg, menmen)). Eg klåra kome opp til toget rett før konduktøren blåste det vidare. Eg heldt toget igjen i ein 6–7 sek, men KK kom ikkje. Toget gjekk.

Då det gjekk såg eg at det gjekk feil veg. Like greitt at eg ikkje kom på toget. Andre vegen gjekk det ekte toget. Dritt. Men kor var KK? Ho kom ikkje opp, – eg sto og venta. Sprang ned; Robert hadde køyrd opp til meg og sa eg var på feil side. Vel, kunne ikkje eg lukte. Eg som aldri tek buss eingong. Eller, forsåvidt; hadde eg bruka logikk så – men me hadde dårleg tid så gløymde tenkje etter. Eg brydde meg fint lite om det no; Kitty Karina var vekk. Eg sprang litt febrilsk rundt for å finne ho. Til eg såg ho stå borte med ein buss med to vaksne. Dei snakka med ho; gret tydeleg. Oooff. Stakkar :(((

Eg gjekk bort og sat meg ned og klemde ho. Lengje satt me der, ho hiksta litt, eg unnskulda fleire gonger. Var jo min feil; det var dumt gjort. Kjende meg dårleg då. Stakkar KK, blei mykje vondt på ein dag. Etter litt gjekk me bort og fann ein buss til Stavanger. Off. Eg vil ikkje miste Kitty Karina meir.

Manus, de metakognitive

Forord

De Metakognitive, film av Espen og OdinSom sagt, mitt fysste manus, så eg sette pris på ikkje altfor harde kritikker. Det e bare te å komma me innspel, så lenge du ikkje prøve å komma me ein tanke for kver setning eg har skreve ner. Eg ska sjøl ta det te vurdering om eg syns det ville funka å integrera nettopp den tanken du presenterte inn i manuset. På den andre fronten trenge me skuespelåre! Skriv i gjestebogå hvis du har lyst å ver me! Du får ikkje penger, bare mye kjærlighet. Udenom det, oppdage du skrivefeil, tekniske feil eller skofeil (høh?) så gi beskjed om kor den eventuelt foreligge. Sko du ver ein av di jævlane så stikke av me manuser og bosette deg i Bollywood, gå vekk, hosj. Ellers får du har ein fornøylig lesetime.

FILMMANUS © Espen Klausen

Musikkparodi på musikk
Aldersmerking: 11år i Norge (NC-17 i USA, verre enn R). Grunnet banning.
Jobbtittel: De metakognitive
Budskap: Mist musikken, mist livet.
Sjanger: Komedie/Drama/Musikal

DVD

DVD‘en må være fullspekket med bonusting
* Tabber
* Trivia
* Liten biografi om alle som var relatert til filmen
* Kommentatorspor fra de som vil kommentere (utelukker dem med mindre roller)
* Bonusfilmen “Telefon Pimpin”

Crew

Odin Hørthe Omdal
* Videooperatør
* Klipper
* Lys
* Annet

Tor Eirik
* Lyd
* Lydassistent

Skuespillere

Belinda: Monica Abrahamsen
Torlaus: Morten Abrahamsen
Arnfinn: Espen Klausen
Gitarmann #1: Jon Auklend Karlsen
Gitarmann #2: Morten Abrahamsen
Gitarmann #3: Tor Eirik
Gitarmann #4:
Gitarmann #5:
Gjengmedlem #1: Tor Eirik
Gjengmedlem #2: Jon Auklend Karlsen
Gjengmedlem #3:
Folk til gitarduellen: Tor Eirik, …
Tilfeldig forbipasserendes i Mosvannet #1: Tor Eirik
Tilfeldig forbipasserendes i Mosvannet #2: Jon Auklend Karlsen

Personkarakteristikk

Personkarakteristikk kan endres ettersom innspill fra skuespillerne selv kan gjøre personene morsommere.

Belinda

Belinda skal mest mulig komme med kommentarer som framviser at hun vet hva som er best. Hun spiller blokkfløyte, hun er middels god. Begynner lett å grine, ska alltid være en ’drama queen’. Er selvopptatt og skal være mest mulig i lyset. En merkelig klesstil trengs her også.

Torlaus

Torlaus spiller gitar, han er middels god. Han er opphengt i norske idolartister. Han har tourettes, et syndrom hvor du får ufrivillige banneutbrudd samt ufrivillige bevegelser. Torlaus sin klesstil er tragisk. Tror han er en ekte rocker osv.

Arnfinn

Arnfinn er frekk, mye går på trynefaktor. Han har et høyt muntlig ordbruk, i tillegg til det leser han mange bøker, er allvitende. Han har spilt gitar i 2 måneder, mens i avisen hevdet han at han hadde spillet i 7år. Han kan til tider være kritisk. Går i klær som er for trange.

Locations

Arnfinn inne: Odin sitt hus
Arnfinn ute:
Torlaus inne: Espen sin stue
Torlaus ute: Hus i mosvatnet
Belinda inne: Morten & Monica sitt kjøkken
Belinda ute: De gule blokkene med Jon
Gitarduell: Vedkjelleren til Odin
Ute-scener: Mosvatnet
Øvingslokale:
Øvingslokale ute:
Skarpt hjørne og krasj:

Filmen

Scene 1

Filmen starter med en svart skjerm, sangen ‘Odd Nordstoga – Orda Du Gav Meg’ spilles, fader inn. Tittelen på filmen kommer opp. Neste klipp starter ved at kameraet filmer gamle avisutklipp om tre forskjellige ulykker som tok plass i sommeren 04. Navn som Arnfinn, Belinda og Torlaus blir filmet utifra avisen, i tillegg til “bilulykke”, “gjengoppgjør”(gjengoppgjør står fordi Torlaus var som sagt med i en gjeng + avisene synser for mye), “selvmord”, “døde ikke momentant” og diverse andre ord.

Artikkelen:

Torsdag den 16ende forekom det en bilulykke på Ullandhaug. Naboer rapporterte at det var tre stykker involvert i lemlestingen. Det skulle visstnok være et gjengoppgjør mellom den gamle Tjensvoll-gjengen og den nye Ullandhaug-gjengen, en månedslang konflikt orginalt utløst av en fotballkamp mellom Tjensvoll og SIF (hvor SIF vant).

Det ble sagt at personen som omkom hoppet fram foran bilen til Tjensvoll-gjengen, grunnet av overdose og sterke hallunisasjoner. Politisjef Armund Armundsen sier at dette er et klassisk selvmordsritual fra Ullandhaug-gjengen som har hatt en årelang oppfostring med selvmord og dop siden 2003. Tross for selvmord har politiet klart å arrestere en av de involverte som satt i bilen. Det ble sagt at personen hadde 10kg kokain under bilsetet. Mens gjerningsmann nr. 2 har sporløst forsvunnet. Kripos har antydet at denne personen flyktet til Sverige. Personen som omkom døde ikke momentant av bilulykken, nærgående naboer mente at ulykkesfuglen svelget tungen, noe som førte til død. Ellers var beina delokalisert fra følelsesområdet.

For personen som ble tatt me kokain blir det ventet en overbelastende straff både i rettsalen og mest sannsynlig fengselet. Personen som har flyktet er under sporing. Mens offeret som omkom blir gravlagt med lukket kiste på Onsdag i neste uke.

Hvem som dør av hva blir aldri vist utifra avisen. Dermed skaper det en viss spenning over hvem som dør. Navn på produksjonsteamet og skuespillerne kommer opp fra venstre og høyre. I tillegg vises det bilder av ulykkesstedet. Dramatiske bilder av ulykkesstedet er lov. Ikke minst søte bilder av naturen (Mosvannet), eller oversiktsbilder av byen (Ullandhaugstårnet). Musikken spilles hele veien igjennom helt til skjermen blir svart og det kommer opp en tekst hvor det står: I forkant av ulykken.

Scene 2

Diverse bilder av det som skal være huset til Belinda og etter huset til Torlaus (de bor forskjellige plasser). Dermed bilde av Belinda og Torlaus som sitter på en stol/sofa. Belinda og Torlaus slår hver for seg opp i Stavanger Aftenblad på annonsedelen hvor de kommer over en annonse om en kar som søker bandmedlemmer til et nyoppstarta band. Annonsen vil forhåpentligvis noenlunde se ut som dette, det kan i tillegg være andre humoristiske innlegg:

Annonse

Begge to ringer omsider tlf-nummeret, Belinda litt i forkant, handlingen er parallell i scene 2, derfor kan det gjøre seg med en split slik at begge personene vises til tross for at de er to helt motsatte plasser. Belinda til venstre, Torlaus til høyre i bilde.

Belinda kommer først gjennom og får snakke med Arnfinn. Torlaus får høre ”opptatt-lyd”. Arnfinn kommer inn til høyre for Torlaus når han tar telefonen og starter en samtale med Belinda. Dialogen mellom dem to går følgende:

Belinda: Hei, du så ville starta band?

Arnfinn: Uhm, ja. Vettkje om eg vil ha kvinnelige me då

Belinda: Min dyktighet sette Rimi-hagen i ein økonomisk krise.

Arnfinn: Ska vel litt te å få han i ein økonomisk krise?

Belinda: Ikkje når eg spele

Arnfinn: Det høres jafall låvandes ud, bare mød opp

Belinda: Kor og kati?

Arnfinn: Hansenhjørna 10, klokkå 18.00.

Belinda: Okay! Orginalt tlf-nommer forresten (henvendelse til Telefon_Pimpin, Arnfinns tlf-nummer er 666 66 666)

Arnfinn: Vett, ka hette du forresten?

Belinda er overglad og legger på før Arnfinn får fullføre setningen. Arnfinn får hele bildet for seg selv og sier ”Vett, ka hette du……..” ‘Dududu’ lyd kommer. Overdramatisk hallo’ing tar plass. (Henvendelse til Amerikanske filmer og halloing etter at røret er lagt på)

Arnfinn: Hallo?? Hallo?? HALLO???
Scene 3

En svart skjerm med tittelen: ”Punkt 1: Kunsten å skaffe folk” kommer opp. Deretter kommer det fram et utendørsbilde av øvingslokale til Arnfinn. Forskjellige folk som skal inn på øvingen står utenfor og øver. Folk kledd i svarte skinnklær eller i generelt merkelige/stygge klær kunne vært noe. Dermed går vi inn i selve øvingslokalet. Det er tydelig at Arnfinn ikke kommer overens med den første gitarmannen som nettopp er ferdig med å spille. En dialog slik som dette tar sted:

Arnfinn: Kutt av strengene og lag lydår me monnen, kanskje det blir ein bedre helhed!

Gitarmann #1:Pass deg før eg lage lyder me hendene mine.

Arnfinn: Får nå håba du har bedre klapperytme.

Gitarmann #1 går ut sint.

Scene 4

Det går da over til Torlaus som er på vei bort til øvingen, idet han går forbi noen ”gjengmedlemmer” slår Touretten til og han banner. Gjengmedlemmene tar seg nær av dette og slår han i magen/fjeset slik han faller. Mens Torlaus blir filmet liggendes på bakken og har vondt går det over til Belinda som sitter og øver på blokkfløyta si, plutselig merker hun at hun er sent ute. Nå er begge to i realiteten sent ute. Sangen ”Cat Stevens – The Wind” starter. Belinda og Torlaus springer og stresser febrilsk for å ikke komme for sent.

Kameramessig blir det først filmet når Belinda springer for å komme fram, deretter Torlaus, så går kameraet over til auditionen. Gitarmann #2 spiller en sang vi ikke hører, tross for Cat Stevens sin sangen spilles. Gitarmann #2 skal være stygt kledd. Slik blir vinklene skiftet, Belinda, Torlaus og Gitarmann #2/Arnfinn. Belinda kommer fram først, hun banker på, musikken går ned.

Scene 5

Gitarmann #2 ser tydelig misfornøyd ut, noe som indikerer at han ikke fikk være med i bandet. Gitarmann #2 har joggebukse på seg (plastikkgrønn kunne vært noe) + matchende overtrekksdrakt (spiller på det at folk prøver å være mest mulig orginale, dermed skape sin egen nye stil innenfor musikksjangeren). Trynefaktor fra Arnfinn’s side. Arnfinn sier:

Arnfinn: Ska’kje ha någe polakk-kostyme i mitt band

Gitarmann #2 ser tydelig krenket ut, starter å gråte/hyle (spiller på det at alle rockere ikke er tøffe).

Han går ut. Belinda sniker i køen forann gitarmann #3 – #5. Entrer døren, Arnfinn ønsker henne velkommen, han merker at hun ikke har noe nevneverdig instrument med seg. En diskusjon eskalerer seg:

Arnfinn: Velkommen velkommen, du e dagens fysste dama. Det va vel me så hadde den sosiale samtalen øve telefonen? Ka hette du?

Belinda: Belinda.

Arnfinn: Ahh, ekje det den niende månen te Uranus?

Belinda: Jo, oppdaga i 1986.

Arnfinn: Fint år, fint år.

Begge to begynner å bli sentimentale, tenker tilbake til de gode tidene, fødsel osv. Faller litt av på dialogfronten.

Arnfinn: Vel, kor og ka e instrumente ditt?

Belinda: Hmm. Vel, inni jakkelommen min og det e et stykke tre så har x-antall hål i seg for å regulera tonane. Munnstykket e ein kompakt treblokk med ein smal spalta te loftå. Instrumente va særlig populert i tidsepokene renessansen og barokken.

Arnfinn avbryter når Belinda sier barokken.

Arnfinn: Vil du at eg ska baga kagår? Eller komme det i sammenheng me EG BRYR MEG IKKJE!!

Belinda: Kaga ville faktisk vært ganske godt!

Arnfinn: Ahh, spring rondt treet og lokt sarkasmen. Kaffor’et instrument har du?

Belinda: Uhm, Blokkfløyta?

Arnfinn: Blokkfløyta? Du ska få bonuspoeng for orginalitet, men det e det einaste.

Belinda: Unnskyld?

Arnfinn: Jaja, greit. Sett i gang. Folkå så har vært her i dag har vært liga musikalske så Idol-Sandra og liga motebevisste så Kiki Sørum.

Belinda: Hehe, får nå ikkje håba di lage liga stygge blomster som blomster-Finn.

Arnfinn: Ka har blomster-Finn gjort deg? (alvorlig)

Belinda: Han stakk av me faren min

Arnfinn: Hmmm…ehh, kor va eg…jo spel.

Belinda spiller på blokkfløyta hun prøver seg på ’puff den lille dragen’. Belinda har fram til nå vært den eneste som har kledd seg akseptabelt ( i Arnfinns syn) + hun kom godt overens med Arnfinn. I tillegg fengsler blokkfløytesangen Arnfinn.

Arnfinn: Talent av det kalibere har eg ikkje sett siden eg såg Arne Hjeltnes bada nagen me 3 andre guttar og kalla det «ei koselige tid».

Belinda: Ehh, Får eg ver me då? I bandet ditt?

Arnfinn: Ja! Utvilsomt! Du e me!

Scene 6

Det går da over til Torlaus som er i ferd med å komme inn på Arnfinns eiendom. Han ser litt rystet ut etter at han fikk bank, blod under nasen. Gitarfolkene utenfor huset (de venter på å komme inn for å spille) har en samtale. Torlaus kommer akkurat inn i samtalen.

Gitarmann #3: Så kom eg hjem, tog håndå neri jakkelommen. Så låg der ein sjokolade der! Haha, du kan lura på ka eg sa ittepå. (Henvendelse til Odin)

Torlaus: FAEN SATAN!!!

Gitarmann #3: Eyh! Kossen visste du det?!

Gitarmann #5: Han e kommunist!!

Gitarmann #4: Me tar lerårtrikse på han!!

Gitarmann 3 og 4 tar lærertrikset på Torlaus. Lærertrikset innebærer at en løfter underarmen til personen opp i lufta, noe som gjør offeret hemmet i kamp.

Torlaus er på utsiden idet Belinda ble tatt med i bandet. Vi hører diverse bannefraser som kommer fra utsiden. Arnfinn viser ut Belinda, døra åpnes, en ser at 2 svartkledde personer holder armene til Torlaus oppe. Dette må se veldig dumt ut.

Belinda: Ka holde dokker på me?!!?

Gitarmann #3: Ehh, gitarsosialisering?

Arnfinn: Ser ud som hiphop-sosialisering

Gitarmann #4: Nei, det innebere drive-by’s og drab generelt.

Arnfinn: Ahh, unnskyld

Torlaus: FAEN SATAN EG HAR VONDT I KJYDDKAGENE!!!

Arnfinn: (ser sjokkert på Torlaus) Uhm, joda, du så blir mishandla, kom, du kan få spela.

Torlaus: Ja, HELVETTE MORDI ville vært veldig snilt av deg hvis eg fekk låv.

Gitarmann #3: Ka me oss då? Me har jo venta her lengre enn han.

Arnfinn: Vent litt te

Gitarmann #3: Eg harkje lyst på te (sier det svakt i bakgrunnen)

Gitarmann #4: Eyh, me kan springa itte kverandre imens! (Sier det med et utrolig engasjement)

Gitarmann #3: Ja!!!! (Her også)

Gitarmann #4 slår Gitarmann #3 på rompen. Gitarmann #3 springer etter Gitarmann #4 , ser lite maskulint ut. Latter kommer fra dem. Gitarmann #5 stiller seg skeptisk til dette.

Gitarmann #5: Ka holde dokker på me? Det e den femte gangen i dag dokker har holdt på me dette tulle!

Arnfinn, Torlaus, Gitarmann #5 og Belinda ser på Gitarmann #3 og #4 med urovekkendes øyne.

Arnfinn: Ska eg stryga di fra listå?

Torlaus, Gitarmann #5 og Belinda nikker. Arnfinn stryker dem av listen.

Arnfinn: Det va nok homorelatert opplegg for ein dag, stig på…..?

Torlaus: Torlaus

Scene 7

Torlaus blir vist inn, han går inn. Setter seg ned på en stol, tar opp gitaren og spiller. Han er middels flink. Han prøver seg på David Pedersen – Wild at heart. Han får det sånn noenlunde til. Arnfinn har alltid vært en stor fan av David Pedersen sine verk. Det er mange plakater av David Pedersen inne i lokalet, noe som tyder til at han er stor fan. Avgjørelsen blir lett for Arnfinn.

Arnfinn: JA!! JA!!! Du e me!!!

Skjermen blir svart.

Scene 8

Skjermen er fortsatt svart. Tittelen: ”Punkt 2: Hva med navn?” Kommer opp. På likt med tittelen hører en at Arnfinn sier: Javell, ka me navn?

Et bilde åpenbarer seg, de sitter på en mark i Mosvannet. Det er et lite pusterom før Torlaus tar ordet.

Torlaus: MORDI (beveger seg abnormalt, ser at han prøver å holde syndromet inne).

Arnfinn: Eg har alltid neglisjert ett spørsmål. Ka e det me deg og utbryddå? Du e jo liga ustabile som store Mehmet så e litt mindre enn store store Mehmet og der igjen større enn middels Mehmet, men relativt styggare i monnbrugen enn tynne Mehmet så e bosatt på sør-østkanten.

Torlaus: Eg trodde tynne-Mehmet flytta te vest-sørkanten.

Belinda: Eg va samen me ein Alkis-Mehmet ein gang.

Urovekkendes stillhet, Arnfinn og Torlaus ser merkelig på Belinda.

Torlaus: Uansett. Eg har et syndrom overbetalte menn i kvide frakker kalle for Tourettes, det føre te ufrivilligt vokabulær som oftest e stygt. Mitt tilfelle e ganske sterkt.

Belinda: Ka me ”The Turrets”? Eller eventuelt Belinda’s superduper band!

Arnfinn: Ja, eller ”Belinda bruge blokkfløytå alle di feil plassane!”

Torlaus banner i bakgrunnen

Belinda begynner å grine

Arnfinn river seg i håret og skriker

Forbipasserende ser sjokkerendes på dem.

Torlaus kommer til ordet.

Torlaus: Ka me «De metakognitive»?

En dyp stillhet synker inn, skjermen blir svart.

Scene 9

Svart skjerm, tittelen: ”Punkt 3: Konflikter og musikk”.

De tre bandmedlemmene sitter en plass og diskuterer hvordan historien om bandet skal være.

Belinda: Me e jo et band så skaba revolusjon me å innføra blokkfløytå i rocken. Me trenge konflikter innad i bandet. Det vett jo alle. Nevn ett band så ikkje har hatt problemer?

Torlaus: Baha Men?

Belinda: Baha Men??

Torlaus: Ja, di der sexy afrikanarane så synge om hondar og bevegelser.

Torlaus drar i tillegg opp en veldig dårlig tegning hvor du ser tre svarte menn. En strek er trukket bort til dem, til høyre for streken står det “Sexy Afrikanere” dårlig skrevet.

Belinda: Det e fortsatt ikkje et rockeband.

Torlaus: Nevn ett band sa du.

Belinda: ROCKEBAND!

Torlaus: S-S-S-A-A-A-T-T-T (holder kontroll over det)

Belinda: ROCKEBAND!!!!!!

Arnfinn: Du stresse opp Mr. Vokabulær, la han ver. Eg vett om et band.

Belinda: Å?

Torlaus stresser seg opp i bakgrunnen, han faller over en gjenstand. Torlaus faller over noe rett før Arnfinn avslører bandenavnet.

Arnfinn: Han der bonden fra…..

Torlaus faller

Arnfinn: Du Torlaus. Sikker på at du ikkje e funksjonshemma?

Torlaus: Mormi seie eg e 52,4% stabile, men hu har aldri nevnt någe om at eg e hemma

Arnfinn: Einaste eg seie……

Belinda avbryter

Belinda: Hallo? Du sko nevna bandnavn?

Arnfinn: Ahh, ja.

Belinda: Vel?

Arnfinn: Odd Nordstoga

Belinda: Det e jo ein PERSON, ikkje et band!!!

Arnfinn: Han spele jafall me et band.

Torlaus: He he, sist eg hørte så va Odd Nordstoga på Norgesturne me mordi, Belinda.

Arnfinn: Trodde ikkje den begynte før i Juli

Belinda: IKKJE DISS MORÅ MI!!!

Torlaus: Jo, eg fekk ein privatkonsert i går

Belinda hyler og skriker, slår til Torlaus.

Arnfinn: Kvalifisere dette seg som ein konflikt?

Skjermen blir svart

Scene 10

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 4: Etter en konflikt kommer det alltid en til”

De tre bandmedlemmene sitter i øvingslokalet.

Belinda: Høres dette her bra ud?

Belinda tar en blokkfløytesolo

Torlaus: Jo, va litt medium stiligt. Ka me dette då?

Torlaus tar en trall på gitaren

Torlaus: Spel någe du då Arnfinn. 7 år og alt SATAN!

Arnfinn: Njaaa, føle meg……..

Torlaus avbryter

Torlaus: FAEN!!

Belinda: Du føle deg litt?

Arnfinn: Har litt vondt i magen akkurat nå

Torlaus: Goe gamle eg-har-vondt-i-magen-derav-fyra-av-ein-kanon-i-toalettet unnskyldningen.

Belinda: Haha, ja, eller goe gamle eg-har-vondt-i-magen-derfor-må-eg-hjem unnskyldningen.

Arnfinn: E ingen unnskyldning, dette her e beinharde informasjon.

Belinda: Kati begynte du å gi ud informasjon?

Arnfinn: Siden eg fekk vondt i magen

Belinda: Kossen påvirke det gitarspelingå di?

Torlaus: Kanskje han kjenne han må trekka på toalette når han spele ein sang, derav ødelegga sangen helhetsmessigt

Arnfinn: Herregud…asså…

Belinda: Spel!!!!

Torlaus: Spel nå!!!!

Arnfinn blir presset til å spille, tar en litt rusten versjon av Enrique Iglesias – Escape. Når han er ferdig er det helt stille. Sjokkerendes øyne fra Belinda og Torlaus.

Belinda: Ka faen kalle du dette?

Torlaus: Ja, ka FAEN SATAN! Eg lage jo bedre lydår i søvne, har eg hørt.

Belinda: 7 år du liksom?

Arnfinn: Greit greit, løs x^2 – 4x + 4 = 0 og sett måneder bag

Komplett ro igjen

Arnfinn: Faen då. Eg har spelt i 2 måneder.

Torlaus: KA FAEN!?!?

Trist pianomusikk kommer

Arnfinn: Det begynte me at eg ønskte meg ein gitar i ein alder av 17år, men eg fekk aldri. Dagane va endeløst lange, det førte te at eg måtte trekka meg ner te gadene i byen…..for å høra på musikk. Me pleide alltid å ha fancy middager på fancy restauranter. Kver gang eg satt og spiste dirigerte øyene seg ud te di heldige udleningane så satt ude i -3 grader og spelte på gitar.

Triste musikken stopper.

Belinda: Ka slags dritthistorie e dette her? Ka det ska ver trist me? Du spise på fancy restauranter???

Arnfinn: Va ein ekkel polakk så va kokk

Torlaus: SKJERP DEG!!! KA DET SKO VER TRIST ME??

Arnfinn: At eg ikkje fekk gitar når eg hadde skikkelig lyst på?

Belinda: Faen asså! Du ligge jo bag oss på musikkfronten…..minst me 2år og forann oss på bortskjemt-fronten me 10år.

Arnfinn: Dokker kan lera meg?!

Torlaus og Belinda tenker seg grunding om, etter litt nikker Belinda til Torlaus

Torlaus: Ska F-F-FAEN lera deg mange SATANS goe idolsanger…for HELVETTE!!!

Belinda: Ja, sjøl om du suge så lige eg samholde her. Me ska hjelpa deg Arnfinn!

Svart skjerm

Scene 11

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 5: Så var det øvingen”

Det blir her innledet med en sang, ettersom bilder viser at Torlaus og Belinda hjelper Arnfinn med å bli bedre. Bilder av øvelser og notelæring kan være noe. I begynnelsen framstilles Arnfinn som dårlig, men ettersom tiden går avanserer han, måten vi merker det på er at det i begynnelsen er merkbart at Arnfinn bommer på øvelsene, blir dermed sur. Noen bilder senere er det å merke at han treffer på øvelsene, og dermed blir glad. Han blir litt bedre, men fortsatt ikke på noe topp-nivå.

Svart skjerm

Scene 12

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 6: Brev som kommunikasjonsmiddel”

Hjemme hos Arnfinn. Arnfinn går bort til postkassen får å se hva som er nytt. Mellom all reklamen han blar gjennom (morsom/merkelig reklame som blir filmet) finner han et brev. Han åpner brevet. Inni brevet er det et ark hvor det står skrevet me grønn tusj (håndskriften må være i likhet med en 5årings verk): “Du dissa meg for siste gang! Du og meg ska ta ein gitarduell! Du e vel ikkje redde? Hvis ikkje, mød opp me Hansenhjørna 7 klokkå 21:00. Hilsen Gitarmann #1” På toppen av det hele ligger det inni brevet et plekter som er delt i to.

Arnfinn tar det destruerte plekteret og klemmer det

Arnfinn: Ingen kalle meg for pysa!!!

Arnfinn ringer til Belinda og Torlaus og forklarer situasjonen. De kommer bort.

Svart skjerm

Scene 13

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 7: Tiden står stille”

Arnfinn er bekymret ovenfor gitarduellen. Han går rundt i huset, titter på klokka, ser ut vinduet.

Omsider kommer Belinda og Torlaus fram til Arnfinns hus, de ringer på, Arnfinn åpner.

Belinda: Ka e probleme?

Arnfinn: Eg har blitt utfordra te ein gitarduell

Torlaus: Av kem?

Arnfinn: Ein av personane så va på øvingå hos meg.

Torlaus: Koffår det?

Arnfinn: Tydeligvis så har eg vært frekke mod han. Men herregud, eg e jo nesten det me alle.

Torlaus: Eg har troen på deg!

Belinda: Eg og! Sånn hallveis jafall

Arnfinn: Håbe nå det. Han la et ødelagt plekter neri breve som et supplement.

Belinda: Ødelagt plekter?

Torlaus og Belinda er sjokkert over ødelagt plekter.

Torlaus: Det kan jo bare bety ein ting!

Arnfinn: Kadå?

Torlaus: Ødelagt plekter som blir sendt via brev betyr at vedkommende hermed ønske at du bomme på strengene når du spele. Det blir også kalt for den kvite-manns-bom-på-gitarstreng-formell. Opprinnelig ein gammale trollmannsformell som blei tatt fra di innfødte i Kenya, då trolldommen blei kalt for den-svarte-manns-must-rytmen-formellen/bli-kvide. Formellen blei videreført te Engelske kolonister som voldtog og stakk av me formellen te disse heksedoktoårane. Omsider nådde ann udvalgte personer i Norge.

Arnfinn: Stemme dette, Belinda?

Belinda: Ser det ud som eg har lest imperialistisk historie om kolonister så udnytte innfødte og videreføre ein trolldom?

Tongt pust

Arnfinn: Har du ikkje hovedfag i historie då?

Belinda: Nei, eg har hovedfag i friminutt!

Torlaus: Eg har hovedfag i å møda opp på skolen me reine monn

Belinda: Koffår har det seg alltid sånn at me snakke mer drid enn piss?

Torlaus: For det e ein større lettelse å drida enn å pissa?

Arnfinn: Ehm? Jaja, eg komme aldri te å klara dette her, gitarduellen det e.

Belinda: Vent, eg vett kossen me kan klara dette!

Arnfinn: Forklar

Belinda: Me tar bare ein berbare cd-spelar, sette på ein utrolige sang, så lade du som om du spele sangen. Du vinne, någe så åbne dører te kontrakter for oss, om 1 år så e me kjendiser, me meg i fronten. Itte eg finne ud at dokker e me’he’er går eg fra bandet og ein talentspeider finne meg, han lure meg i sengå någen ganger. Itte mye ligging får eg ein gig på Metropolis, der blir eg oppdaga som stjernå eg e, itte litt te ligging reise eg te Hollywood og finne lykken der, for du vett, eg e best og eg klare meg alltid!

Arnfinn: Så mye så eg lige tanken, så sugan!!!

Torlaus: Enige!

Belinda: Mine planer e jo alltid goe!!!

Torlaus: Ja, i forhold te mine (tenker seg om på hva han sa)

Arnfinn: Her må eg nok tyda ud me mine beste krefter og trollbinda denne gitarmann #1. Joksing e for folk så har same navn så måner, mens kunsten å ver pysa e for folk så banne mye. Denne morroklompen e min!

Torlaus: Me må vel gå snart då?!

Arnfinn: Ja, me går…..me stil

Svart skjerm

Scene 14

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 8: På vei til gitarduellen”

På veien bort til Hansenhjørna 7 ser du Arnfinn, Belinda og Torlaus går side ved side, de trekker folks oppmerksomhet, og noen henger seg med på vandringsturen deres, uten at de som henger seg med egentlig forstår hva de blir med på. I en typisk amerikansk film ville det helt sikkert blitt 50 personer som hadde latt seg fenge med, men her blir det toppen 5. Søt/fengendes musikk spilles, ligner på en musikal, dansing osv.

Scene 15

De kommer fram til Hansenhjørna 7. Går inn i huset. Gitarmann #1 sitter og spiller Step by Step (tv-serie). Gitarmann #1 har noe hvitt under nasen som skal se ut som han har sniffet noe ulovlig, men i realiteten er det bare melk (spiller på det med at alle ‘rockere’ bruker narkotika og sniffer). Glass med melk står ved bordet. Folkene som ble med på vandringsturen blir også med inn for å se på gitarduellen.

Arnfinn: Hallo?

Gitarmann #1: Ja?

Arnfinn: Du så utfordra meg?

Gitarmann #1: Jepp.

Arnfinn virker litt forstyrret over melkeflekken

Arnfinn: Ehm, du har någe onna nasen.

Gitarmann #1: Ahh, unnskyld, må bare ha det.

Tørker vekk melken

Gitarmann #1: Kem e alle disse folkå?

Arnfinn: Moralsk støtte?

Gitarmann #1: Te deg eller meg?

Arnfinn: Ser eg ud som telefon-operatøren Ingrid så jobbe for statistisk sentralbyrå?

Gitarmann #1: Nei, men du ser ud som et bulka vrag i di der klenå, hvis kler e rette definisjonen.

Arnfinn: Så me begynne å impertinentere? (impertinentere betyr å være nesevis, frekk)

Gitarmann #1: Hæ? Tror heller me begynne å spele eg.

Arnfinn er usikker

Arnfinn: Uhm, ja, greit.

Gitarmann #1 begynner. Han starter av med ‘Andrew W.K – Party Hard’. Når han er ferdig med å spille later han som at han skal slenge gitaren nedi golvet, men trekker seg ut i siste liten. Idet, Gitarmann #1 går av scenen, virker det som han stikker av. Arnfinn kommer med en kommentar.

Arnfinn: Hah, du trakk deg!!!!

Gitarmann #1: Hæ? Sko bare ha litt melk

Arnfinn: Ja, du må bare ha det? Dra deg baglengs oppi kundekontore te Tine.

Gitarmann #1: Sett fingrane kor strengene e

Arnfinn: Åja, det ville mordi likt!

Gitarmann #1: Spel då!!!

Arnfinn: Greit greit

Arnfinn pakker opp gitaren. Han spiller en sang. Fungerer rimelig greit.

Gitarmann #1: Eg ser du kan någe, men me 7 år i baggrunnen burde du tatt någe mer komplisert.

Arnfinn: Eg spare snobepåsen te slutten

Gitarmann #1: Javell javell, digg dette

Gitarmann #1 overrasker Arnfinn når han drar opp Steve Vai – Crossroads Gitarduellen på gitar. Arnfinn har gått tom for ord, vet ikke hvilket låtmateriale han skal dra opp.

Gitarmann #1: Kom me snobepåsen nå då.

Arnfinn: Jo det begynte me at eg sko bygga et lego-hus. Eg kom te tredje etasje men så SLÅ HAN TORLAUS, FOR GUDS SKYLD!!!!

Torlaus: HÆ? (overrasket) Jaja

Torlaus går mot Gitarmann #1, Torlaus smiler, prøver og slå Gitarmann #1, men Gitarmann #1 slår Torlaus. Torlaus faller ned.

Arnfinn: Det va nå så majones på nugatti.

Publikum er sjokkert. Belinda hyler. Går bort til Gitarmann #1 og skal til å slå. Gitarmann #1 bitch-slaper Belinda. Belinda begynner å grine.

Arnfinn: Det va nå så reger på tomater. Velvel.

Arnfinn går bort til Gitarmann #1, bretter opp sleaves’a og skal slå han, men snufler på veien bort. Gitarmann #1 ler. Gitarmann #1 kjenner han må ha litt melk (kommer med en uttalse: “Ahh, melk”, skal bort til melken men snufler i beinet til Torlaus og slår hodet. Publikum står og ser på med sjokkerte øyne. Arnfinn kommer til seg igjen, vekker Torlaus og Belinda.

Arnfinn: Me må gå før Kripos komme!!

Svart skjerm.

Scene 16

Tittelen: “Punkt 9: Alt som ender, ender tragisk”

/Gjengen sitter forslått i mosvannet en plass, blåmerker/sår. De er sure, irriterte og langt ifra metakognitive.

Belinda: Nå blir me aldri kjente. Tusen takk Arnfinn!!

Arnfinn: Ja? Hørte du sangen han spelte? Det overgår jo mitt spekter så det holde. Hadde eg ikkje visst bedre hadde det vært han så hadde spelt i syv år og ikkje meg.

Belinda: Du konne jo bare tatt någe!!!

Arnfinn: Eg stivna!!! Hadde ikkje fått te någe uansett. Eg hadde bare øvd inn to sanger. Sko eg liksom ta han på sengå me Blink 182 – All the small things?

Belinda: Hadde du bare øvd inn to sanger??? KA FAEN E DET SÅ E GALE ME DEG!!! OG KOFFÅR ØVE DU PÅ SÅNNE SAN

Torlaus: FAEN!!! Kan dokker ver rolige!! Eg har fått utrolig mye bank i det sista!! Faktisk så mye bank at eg har glemt ud diverse bannefraser.

Belinda: Det ekje det einaste du har glemt

Torlaus: Hæ? Ka sa du?

Arnfinn: Kan me prøva å ver litt siviliserte? Me e fortsatt et band!

Belinda: Et band så hette di metakognitive. Ka inni hekkan betyr metakognitiv?

Arnfinn: Eg tror det har oppstandelse fra ein ingrediens Ingrid Espeli kokte opp i 94 når hovedretten te hu blei omtalt som positivt overraskandes.

Belinda: Akkuratt? Så me har kalt opp et band itte ein ingrediens? Det e jo fint!!

Torlaus: Nei, herregud, det betyr jo….

Arnfinn: Kjeften Torlaus! Hvis du ikkje banne snakke du piss og omvendt. Mens du Belinda. Du klage og klage, hvis du ikkje klage tenke du på deg sjøl som statsminister.

Belinda: Vettu ka? Eg orke ikkje mer! Eg har fått nok av deg og dine smarte kommentarer, deg og dine STYGGE kler, deg og dine ubrugelige talenter. Eg e udav dette bande!! Ha det!!

/Belinda går vekk. Sangen ‘Thomas Dybdahl – Tomorrow Stays The Same’ begynner å spille i bakgrunnen.

Torlaus: Arnfinn! Eg e og rimeligt leie nå, på ein generell basis, og ikkje ein metaforisk basis. Oi, vent, nå komme det litt piss. EG GIDDE IKKJE MER, ha det!

Arnfinn: Dokker kan jo ikkje bare gå nå?? Det e jo sånn så dokker har sagt, alle møde modstand, sjøl om Odd Nordstoga og Baha Men i gåseøyne e perfekte!!! (pusterom) Ja, gå då!! Reis te Pakistan og bli Quisling!!! FAAAAAAAAAEEEEN!!!! (Sur, oppgitt)

Scene 17

Kameraet går etter Belinda, Torlaus og Arnfinn hver for seg, mens di går vekk fra hverandre. De er leie/deppet/motsatt av strålendes glad. Etter det går en litt fram i tid. Arnfinn selger gitaren sin, ser at han angrer på at han solgte gitaren. Er misfornøyd over livet sitt, begynner som avisbud. Torlaus har også gitt opp musikken, han derimot kaster gitaren sin. Etter det kommer han inni gjengmiljøet. Belinda er derimot den eneste som fortsetter med musikk og er den eneste som har en problemfri hverdag. Inntil hun en dag mottar en søknad hvor hennes ønske om å gå på musikklinja i Oslo har blitt avslått. Dette får henne til å miste kontroll. Hun springer ut av huset og bortover i gata, skriker. Idet hun passerer et hjørne/en busk/en plass med dårlig oversikt kommer det en bil og kjører på henne. Inni bilen sitter Arnfinn og Torlaus. De har savnet musikken og hadde ønske om å starte opp bandet igjen. Derav kjøreturen bort til henne. Sjokkerte øyne fra Torlaus og Arnfinn. Det går over til noen fine naturbilder av Mosvannet. Etter litt blir skjermen svart og rulleteksten kommer opp.

Som tilleggsmateriale kommer det opp, helt i slutten av rulleteksten:

Belinda Karmessen 1986 – 2004

Vi vil alltid savne deg, en sann inspirasjon! Må du nå himmelen og enda lengre.

Arnfinn Daffne soner nå hard tid i fengselet, han vil ikke slippe ut før 2010 Torlaus Sakkaridsen forsvant sporløst etter ulykken

Dette kan lure seerne til å tro at filmen var basert på en sann historie. Derav begynner de å “google-searche” osv.

/Slutt NB! Kopiering av manuset, bruk av scener, dialoger osv fra her vil bli sett hardt ned på. Harde sanksjoner blir etterhvert møtt med med harde tiltak som f.eks; finn dusten som stjal manuset og hyr inn noen store folk. Enhver kopiering av dette materialet er ikke tillatt! Skulle du være så uheldig og komme borti ctrl + c, er det best at det ikke blir brukt til egen manusoppbygging, eller i det hele tatt brukt! Ellers ha en koselig aften.