Merkelapp-arkiv: Reisa i Noreg

Helgetur i Stavanger (flyturane fram og tilbake)

Natta fyrr sat meg og Klaus uppe til klokka vart 0700. Dete var faktisk same dag som me hadde vakna 0700 av di Klaus hadde eksamen (eg sov litt til etter det). Kva gjorde me so heile natta? Jo, me såg på TV-shop, imiterte TV-shop og lurte på kven i alle dagar som kaupar slikt. Då me i går kveld fekk vita at ei i bufellesskapen kaupte noko derifrå (og det i tillegg ikkje virka) lo me oss skakke.

I dag vakna eg og stod upp 0600, eg hadde lagt meg 0200. Kvifor, spyrr du? Ja, det gjer eg òg – men eg tenkte eg skulle vera litt tidlegare enn det eg absolutt måtte. So eg drassa meg då ut til flyplassen. Jadå – eg veit at halvparten av det eg skriv um er fly – men eg hev stort sett ikkje mykje å gjera på flyget, so då vert det skrivings.

Då eg hadde sjekka inn bagasjen (ja! Bagasje!), var det heile ein time att til flyget gjekk. Røynde lesarar trekkjer likevel ikkje letta på skuldrane for det; eg hev hatt endå betre tid enn det, men likevel mista heile flyget slik at eg måtte vera 2 dagar i London…

Utruleg nok kann eg segja no at alt gjekk fint og at eg eigentleg ikkje hev ein einaste ting å melda; utanum kannhenda eit par-få ord um tryggleikssjekken (som òg er eit av mine favorittemne):

Vondt i magen og «stikkprøve»

Som alle veit so hev no desse helvettes drittryggleiksfolki funne ut at det er ooh-so-farleg å taka med seg vatn elder kannhenda litt jus på flyget. Eg ser verkeleg ikkje problemet. Terrorisme er ekstremt oppskrytt og eg kjenner heile greia berre er til for å irritera kraftig.

  1. Vil nokon sprengja flyget/kapra det so ER DET INGEN PROBLEM; dei finn alltids ei løysing på problemet.
  2. Kor superdupersjeldan skjer noko slikt? Det er nesten so me kann segja aldri.

Problemet mitt var at eg hadde kaupt ein ikkje-so-billeg bringebærdrikk på 1 liter. Denne hadde eg sjølvsagt masse att av, og tryggleiksmannen ville taka han frå meg. So eg kunne jo ikkje gjera anna enn å bruka eit par minutt på å drikkja upp. Det var slett ikkje enkelt å drikkja so mykje so raskt. Eg byrja kjenna meg uggen og ur i magen. Det er visst lovleg å hava 1 liter med seg; men han kann ikkje vera i éin boks, han må fordelast på 10. Eg ser ikkje forskjellen utanum eit stort ekstra-irriterande bonuspoeng til fly.

Eg trur eg må laga og taka med meg eit reisesett med 10 100ml flaskar for å hava drikkevarone i – etter tryggleikssjekken kann du då (um du ynskje) putta innhaldet attende i 1L-flaska. Då fekk du han gjennom lell. Mongosystem spyrr du meg! Det er nesten som um eg vil sprengja eller kapra eit fly berre for å visa at det gjeng an og at dei som vil fær det til. So kann dei taka vekk dei helvettes drittreglane sine elles. Dessutan demonstrerer eg jo alltid når eg flyg med å ikkje slå av elektronisk utstyr og hava på mobilen heile turen. Ein gong skrudde eg han då dei sa me skulle skru han av.

Då eg endeleg, vond i magen (må jo drikkja upp nå eg hev kaupt det!), kom fram, vart eg vinkta ut av tryggleiksvakten.

«Berre ei stikkprøva,» segjer jento. Haha! Akkurat; eg vert kroppsvisittert oftare enn ikkje, då eg ikkje vart kroppsvisittert i Italia vart eg faktisk skikkeleg yverraska. Dei vel seriøst alltid å kroppsvisittera meg. Den siste víka hev eg vorte kroppsvisittert på flyplass 3 gonger! Denne gongen måtte eg av med skoi óg. Usj.

Men, alt godt

Gjekk og vimsa i ymse butikkar. Rakk flyget med ekstrem margin. Eg fann ikkje noko spesielt å vera superuppteken av, so eg sat berre å venta. Makan til antiklimaks!

Ei helg seinare

Ei helg seinare tok eg no dette i eigne hender. Odin på Sola flyplass etter morgonrushet (og forseinkingi grunna det). Jadå; eg er litt sein, men ikkje so sein, tenkjer eg. Men det tenkjer tydelegvis ikkje innsjekkingsmaskini som plent nektar meg å sjekka inn. I innsjekkingsskranka møter eg Tonje. Veldig koseleg, trass i at eg ikkje veit kva eg skal segja. Nei, for sein til innsjekk men eg kann berre fiksa det på gaten.

Lang kø i tyggleikssjekken! Panikk! Eg lurer på um eg skal snika, men nei – det er so teit. Likevel ville eg sjølv ha sluppe nokon med dårlegare tid framfyre meg. Endeleg framme ved sjekken spyrr ei kjend stemma um ho kann koma framfyre meg av di flyget hennar er «gate closing». Ho hadde hatt endå dårlegare tid enn meg då ho traff køen, men ho hadde kutta forbi han.
Eg smilte stort «Ja, men det er mitt óg». For eg sveitta allereide av at flyget skulle gå um tvo korte straksar (og eg hadde ikkje klokka).
«Ok,» svara ho.
«Til Oslo du skal?», spurde eg.
«Nei, Bergen,» sa ho, «gjeng 0805». Haha! Det er jo nett som meg på mine verste dagar. Klokka var allereide litt yver 0805!
«Aah! Då hev du dårlegare tid enn meg,» forstod eg, «du må koma framfyre».

Det lot ikkje til at ho høyrde meg so eg flytta ganske enkelt bagasjen hennar fram eit hakk. Eg kjende att bumerket på sekken. Ah! Difor stema var kjend, eg såg burt på ho – det er jo Siri M. Kalvig i Storm Weather. Ho virka uppteken med noko so eg tenkte eg berre fekk gå gjennom sjekken, men dei lot meg ikkje. So eg sa Kalvig kunne gå fyrr meg. Då takka ho fint.

Dei funderte fælt på kva som var i sekken min, byrja kjenna presset frå klokka. Fekk alt med meg til slutt, såg at verkjendisen hadde kome seg på flyget sitt medan eg trippa mot mitt. Det viste seg at eg hadde ganske god tid – eg kunne fint ha vore 5 minutt seinare og likevel rukke flyget!

Trur eg byrjar verta betre på dette med fly no når eg flyg heile tidi!

Frå Nordkapp til Ballangen

På sundag kom eg med fly opp til Honningsvåg, etter middag køyrde me til Nordkapp der det var frålandsvind og ikkje ei sky i himmelen. Inga tåke, fantastisk v^er. Frå der hev me køyrd vidare ned gjennom Noreg og no kome fram til Ballangen, som var eit stort stoppested for oss med konserter og Harley Davidsson-treff.

Sundag, flyturen opp til Honningsvåg

Eg hadde ingen problem med å koma på flyet på Sola kl. 1100. Eg hadde betalt 1300 kr for turen, sers dyrt til Oslo; men eg var sein med å kaupa. Eg hadde det forresten utruleg moro med å sjå på folk som prøvde å gå gjennom tryggleiksslusone som slepp folk ut or tryggleiksområdet på flyplassen.

Motorsykkel, Harley Davidsson i Nord-Noreg

Ei dame kom traskande i ein stor kø, prøvde døri i midten; ånei, den ville ikkje opna seg. So ho gjekk inn i den til høgre der det var ein mann som nett hadde gjenge inn. Mannen kom ut, men då lukka dør 2 seg. Dama prøvde so vidt å få opna døri, men so snudde ho seg og innsåg at slaget var tapt saman med den andre fyren som no hadde kome inn i folkeslusene med ei dør på kvar side. Men denne døri lukka seg òg. Då såg ein panikken i augo hennar, ho vart slege brutalt av redsel. Mannen virka lettare forfjamsa han òg. Dei stod der i eit par sekund medan eg lo, til døri ut til baggasjehentingi opna seg. Det verste var at det hendte heile tidi, so eg hadde masse underhaldning sett burt i frå boki eg starta på då («The Thief Lord», av Cornelia Funke).

Men i Oslo fær eg problem

Det hadde vore kommunikasjonssvikt, eg hadde trudd Pat hadde kaupt billettar til meg frå Oslo til Honningsvåg (via Bodø og Tromsø). Det hadde han ikkje. Eg måtte ikkje berre kaupa billett til Oslo, men til Bodø òg. Det skapte problem. Eg kunne ikkje taka den direkte korresponderande ruta, for eg vart for sein. Måtte skaffa nye billettar. Etter litt om og men fann eg Oslo-Bodø med SAS for 1800 kr.

Eg klarte òg å rekkja korresponderande fly vidare til Tromsø. Eg hadde møtt Kenneth og Pat på flyplassen i Bodø, og me måtte no venta i nesten tvo timar på neste fly. Frå Tromsø til Hammerfest tok me eit lite Widerøe-fly. Det same flyget gjekk vidare til Honningsvåg. So etter ei 12 timar lang reise kom me fram til Honningsvåg.

Me åt ein betre middag, men nesten heile gjengen tok «entrecote», som visstnok ikkje var bra. Eg tok ørret, og han var heilt fantastisk god. Eg måtte lukka augo for å njota den herlege maten. Fiskesuppa som Svein og Pat tok var visst òg god.

Måndag, Nordkapp med flott midnattssol

So sklei klokka yver 00-talet og det vart måndag.

Me køyrde til Nordkapp og eg starta filmingi. Me fekk lov å koma ut til globusen med bilen og motorsyklane. Tok bilete og video der i lang tid medan klokka kraup mot 0300. Då me hadde teke dei siste bileti drog me nedyver mot campingplassen for å sova, me filma ein del på vegen i det flotte solskinnet (det var sjølvsagt flott midnattssol heile tidi frå 0000–0400). Me la oss 0400, men Pat snorka som eit uv^er og eg fekk ikkje sova. Klokka 0600 var eg ganske irritert då eg kom på eg hadde øyreproppar med meg. Eg dytta dei inn og sov ein god svevn til kl 1000. Me skulle dra vidare 0900, so det var litt seint.

Og so køyrde me vidare. (Og eg ser eg må hoppa yver ein god del for å ikkje skriva for langt)

Mat på ei hytta i fjæresteinen

Frå hotellet (etter ein lang tur sørover sjølvsagt) vart me køyrd ut til ei hytta. Idyllisk rett ved havet og med heile tri bål på ymse plassar. Eitt kose-bål, eitt steike-mat-bål og eitt koka-bålkaffi-bål. Me fekk heilt fersk fisk (nam), og reinsdyr-gryterett. Det kjendest allereie som um me hadde vore på tur i ei vìka, sjølv um det kunne seiast å vera fyrste dagen (starta ikkje på turen fyrr etter 00 på sundagen).

Det var absolutt god stemning då me sette nasen mot hotellet att i 0200-tidi.

Tysdag, Tromsø, Mack Bryggeri, fjellheisen og Sumarøyi (:P Sommarøya)

Eg vakna seint att, men klarte få i meg eit par braudskivor i bilen.

Me kom inn til Tromsø, der eg hev vore fyrr. Fekk ein veldig kul omvisning på Mack (bryggeri) som eg filma store delar av. Eg smakte på det alkoholfrie ølet deira «Freeze», som alle motorsyklistane vart seriøst yverraska yver. Tilogmed Kenneth «Kula» som seier nett kva han meiner og var sers skeptisk til alkoholfritt øl tykte det var bra. Eg vart yverraska yver at det ikkje smakte pest og plage. Det hadde eg aldri trudd. Menmen, pappa drikk alltid alkoholfritt øl når han skal hava seg noko; so eg kann jo alltids smaka på det òg.

So drog me på Ishavsmuseet og såg på selane. Diverre var det ikkje mat og trening då me var der (det var sist gong eg var der), so eg fekk ikkje filma det.

Kamera gjekk heile tidi. På toppen av taubanen fekk me ein herleg tri-rettars middag. Eg åt fisk (om att, ja, supergodt!). Det var òg superdyrt, men «Destinasjon Tromsø» var gode gutar og gjelda rekningi. Oppe på toppen av fjellet som ser ut yver Tromsø skulle me intervjua Svein Erik frå Destinasjon Tromsø. Der gjekk det andre batteriet mitt… Hekkan so flaut. So ekstremt fantastisk flaut. Eg var heilt frå meg. Og berre for å gjera alt «betre» so kom det sørenmeg tvo hekkans revungar rett bak dei eg filma. So eg fekk korkje gjort intervjuet på toppen der, eller filma revungane. Argh!!!

Revunge oppe på fjellheisen i Tromsø

Me køyrde til ein absolutt fantastisk plass kalla Sommarøya. Budde på Rica-hotellet der. Eigaren var heilt fantastisk stilig. Full av energi og godhug. Etter den flotte køyreturen fram til øyi, tok han oss med ut i båt. Det var herleg å vera på sjøen att. God hav-lukt og friskt saltvatn.

Onsdag, fram til Andøya, sjå på Orion-fly

Hadde ein betre frukost på det flotte hotellet. Dei hadde ein demning for stranda rett ved hotellet. Slapp inn sjøvatn og lot soli varma det. So fekk me dra upp på ein militær-base ved hjelp av hotellsjefen sine kontaktar. Fekk sjølvsagt filma òg, sjølv um det er ulovleg.

Me tok båten til Senja. Veret vart dårlegare, og det var ein lang tur. Mykje vind, mykje tåka. Til slutt var me framme på Andøya der me skulle vera den dagen. Meg og Pat fekk rom saman att, men Pat likte ikkje rommet (trur eg, hehe) og fekk ordna gratis suite av hotelleigaren som kjende han frå ein konsert tidlegare. Forresten var rommet eg sov på òg gratis (det var det òg på det fantastiske hotellet på Sumarøyi).

Me reiste burt til fyrvoktarboligen på Andøyi og møtte ein pilot i forsvaret. Han tok oss med inn på flybasen for å sjå på Orion-flyane som vert brukt til søk og til å halda auga med ubåtar o.l.

Torsdag, Kvalsafari og tur til Ballangen

Eg stod opp alt for seint og trudde alle hadde drege på Kvalsafari. So tusla burt til hovudbygget til hotellet og skulle få meg noko mat. Der var dei alle saman og åt. So dei hadde ikkje drege, dei ville truleg ikkje gjera det åleine heller. Eg skar braud, og klara skjæra ein diger del av min venstre peikefinger med. Det er fingen eg fokuserer på kamera med. Eg blødde som ein helt, og det gjorde sers vondt. Eg visste ikkje braudknivar skar so godt inn i hud.

Kvalsafari

So drog me på Kvalsafari. Ut med båt på dei store etterdønningane frå gårsdagens uv^er. Båten var full av turistar. Det var skikkeleg deilig å vera på ein stor liten båt att. Bølgene var større enn båten (stoore) so han svaia som berre det. Folk spydde til hjartas lyst, men eg var god heile vegen. Eg elska den gode svaiande kjensla. Ein kunne sjå at det var mange som ikkje var sjøvande på båten.

Så fann me ein 50 tonn tung kval, og såg han tri gongar. Moro. På vegen attende fekk me grønsakssuppa, og det var skikkeleg godt. Utruleg. Eg må lera meg å laga grønsakssuppa.

Tur vidare til Ballangen

Etter ei god stund fann me vegen vidare til Ballangen (etter mat osb). På det siste strekket vart me møtt av fleire folk. Det var seint på kvelden og gjekk mot ny dag, – men eg stod i takluka på bilen og filma. Eg hadde lite klede på, so eg vart utruleg kald ganske raskt. Fortsette å filma lell.

So kom me fram og ymse hende fyrr me la oss.

Fredag, HOG-treff dag 1

Fekk sein frukost sidan me var seint oppe att. So drog me ut på køyretur. Eg i bilen att saman med Mari, som ikkje hadde køyrd den stilige bilen fyrr. Me kom fram til ein absolutt hjartesmeltande bygd mellom fjelli. Eit lite, utruleg gamalt bakeri hadde bollar og kaffi til oss då me kom fram.

Dei hadde ein steinomn som var bygd fyrr 1900, der dei framleis laga braud og bollar. Det var kjempestilig.

So var det konsertar, fyrst eit lokalt band med 16—åringar. So Blue Hawgs og so til slutt Pat Savage Band. Det var lite liv, folk hang borte med baren og sat inni telti; då dei fyrste tvo gruppone spelte var det omtrent ingen framme. Kenneth «Kula» i Blue Hawgs tykte det gjekk kjempedårleg. Då Pat spelte mykje seinare på kveldingi hadde Blue Hawgs fengje lokka fram eit par menneskje, so det var litt mindre tomt. Gruppor med folk trekk til seg fleire folk, og difor vart det ein liten gjeng framfor scena.

Pat spelte bra saman med den heilt nye trommisen, Andreas frå Bodø. Den eigentlege trommisen var heime med ungane. Dei spelte utan å øva i det heile teke, alt berre kommunikasjon mellom kvarandre på scena. Veldig kult, heilt ekstremt stileg.

Me drog til hytta kl 0400, for alle saman ville hengja med ymse folk. Eg ville sova. Forresten er det interessant å merkja seg at eg skreiv eigentleg «heim» i staden for «til hytta». Syner seg at eg kjenner ein kvar stad eg bur på i denne stund ser eg på som «heim».

Laurdag

Ny utflukt. Denne gongen sat eg i sidevogni til Kenneth. Det var drittøft, eg fekk filma mykje, og sjølve turen var kjempeherleg. Harley-en hadde ein fantastisk ljod som minna um ljoden frå snekkor; saman med den svaiande kjensla av demperane og den friske luften i andletet heldt eg på å sovna. Det var kjempedeilig.

Denne dagen spelte unggutane ein del anna musikk, og det var mykje betre. Dei er eit svartmetall-band og spelte si eiga song i starten. Eg filma det. Dei var ekstremt skuffa av at det var so få folk då. Det var heilt sant, det var ingen framfor scena.

Eg låg og halvsov i hytta då Blue Hawgs starta, eg høyrde med eitt at det gjekk mykje betre i dag. Pat sa det same uavhengig av meg. «You can hear their energy today!». Då me kom burt viste det seg å vera sant, dei pøste på med energi og spelte knallbra. Eg vart rett imponert.

Det regna no, regna som berre det. Noko som var veldig synd, for folk kom ikkje fram til scena då. Det kann òg henda det var mykje av grunnen til at det kom so få folk elles òg. Men det var likevel fleire enn eg hadde trudd då Blue Hawgs slutta.

So starta Pat Savage Band å spela. Peter (bass), Andreas (innleigd på trommer) og Pat (gitar). Dei spelte kulare musikk, og hadde eit heilt forrykande show. Folk dansa som antilopar trass i at regnet stod på som ei vannkran. Det var utruleg moro. Eg prata med eit par «lokale» (vel, bur i Asker, men hadde ei hytta i Ballangen) som digga kva dei hadde sett. Alle var i godt humør, og konserten hadde vore ovbra.

Eit par, uhm, store jentor kasta seg yver Peter. Eg køyrde folket heim (jentone med i bilen, so me var for mange) og ga streng melding um at dei måtte vera i si eiga hytta, eg ville sova. So, etter hacking på intarwebben, la eg meg.

Sundag

I dag. No sit eg her og skriv, det hev teke alt for lang tid. Eg skaffa fleire kassettar, for dei gjekk eg tom for i går (12 stk). Flaut og irriterande, det var so mykje bra eg ikkje fekk filma. Eg burde hatt med siste del av konserten til Pat Savage Band – det var so bra. Klokka er 1345. Me dreg 1500.

Unnskuld for den lange lengda. Men eg skal bruka dette her til å lesa gjennom når eg skal redigera videoen for å hugsa betre kva som skjedde. Der kom Peter og Andreas ut av hytta, Pat stod nett opp. Jeppjepp.

Ei vìka i Nidaros (eller Trondheim)

I går (tysdag) drog eg opp her til Nidaros for å vera tilstades på «premiera» til STEP-filmen. Det er ein informasjonsfilm um STEP som eg hev redigert. Der fekk eg blomar og gode ord, fyrr Marte og Hanne (dei som hev gjort største delen av prosjektet) drog attende til Stavanger. På kveldingi etter middag og dessert drog eg til Karlsen. Her sit eg no.

Eg fortalde Karlsen at eg hadde «spæmma» litt (uhm) og då vart han sers skuffa yver å ikkje sjå namnet sitt. So eg kann jo nemna båe Jon og Karlsen for å gjera han glad. I går sat me og utforska IRC som ein kvar annan dag, medan Simon kom på vitjing og prata um… eitt eller anna som tydelegvis ikkje var viktig nok til å hugsa. Eg yvernattar hjå Jon Karlsen i natt òg fyrr eg dreg annanstads.

Møteaktivitet, og so «heim» (Oslo) på sundag

Frametter so skal eg på landsstyremøte i den kulaste organisasjonen i verdi for å so vera på landsmøte i same organisasjon. Eg vonar det vert moro. Sjølv um eg kjenner det heng eit tungt depressivt teppe yver denne byen. Vonar ikkje det smittar yver på NMU-tilskipingi.

Elles kjenner eg meg yverraskande lite pratsam i dag – so heldige dykk fær ein kort tekst å lesa.

Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger

Eg lurar på kvifor flyvertinna ler so hjarteleg til mannen som sit på fyrste rad i flyget. Ho sit ganske nært òg. Eg tenkjer det er broren. Det var noko litt rart med han, så eg trudde ikkje det var kjærasten. Rar denne dømminga på førehand. Mannen snakkar. Han hev ei heilt utruleg flott stemme. Mørk, stavangersk, seriøs. Interessant. Hmmm. Diggar stemma.

Eg lurar på kvifor alle flyvertinner snakkar svensk. Eller, iallfall minst ei per fly, og ho nyttar alltid høgtalarsettet. Det er heilt utruleg. Det verkar som om flyselskap hev ein fast regel på dette. For ærleg talt – kva er oddsen om det hadde vore tilfeldig?

Eg lurar på kvifor ho seier “Please listen carefully, as the following security instruction will be in norwegian” for å so slå over til svensk og lesa instruksjonane. Svensk er fint og bra det, men ærleg talt, det er jo ikkje norsk!

Eg lurar på om det hadde vore flaut å mista dette flyget. Eg hev ei lang historie for det. Dessutan var eg sjekka inn og ferdig over ein time fyrr avgang. Likevel fekk eg meg ein støkk. Eg sat og las “oppfylgaren” til “Johnatan Strange and Mr. Norell” (eigentleg ikkje oppfylgar, men bryr du deg? Nettopp) då eg plutseleg høyrde “calling out to passangers to Stavanger on… gate is closing”. Eg hoppa opp, la boka frå meg og sprang til utgang 23. Wow. Eg hev alltid dårleg tid til slutt.

Eg lurar på korleis det er å vera blind. Flyvertinna sa til mannen på fyrste rad “sjå her”, når ho skulle vise han noko. Men han var blind. Difor lo ho. Ho orsaka og lo av den teite hendinga. Han smilte bredt og forklarte at det ligg i språket som “undersøk dette” – og at han ikkje vart støtt. Store deler av flyturen hadde eg lyst å setja meg med han for å snakka. Sat meg der originalt, men dei aller fyrste var visst haldt av spesielt.

Eg lurar på kvifor lokale flyreiser skal vera så utruleg personlege, når dei er ekstremt mykje kortare enn det meste av andre reisar. Eigentleg likar eg det, og tykkjer bussar, tog og båtar hev noko å taka igjen.

Eg lurar på om folk hev dårleg blære, eller om dei gløymer å gå på do fær dei kjem på flyget. Ærleg talt. Desse dassane er jo håplause. Nesten.

Eg lurar på kvifor alle reiser seg panisk i det sekund setebeltelampa slukkast. Trur dei terroråtaket kjem no, nett når flyget hev stoppa og er klart for å gå av? Teit.

Eg lurar på kvifor eg stend fyrst i denne teite køen av folk som skal ut or flyget. Hm.

Eg lurar på om eg hev teke for mykje fly, når eg kjenner igjen flyvertinnene. Kjenner dei igjen godt.

Eg lurar på om eg fær ei kjekk halv veke her i Stavanger.

Eller. Hm, nei. Det fær eg.

Innlegg tvohundre, fly til Stavanger

Phew! Jammen bra eg fann ut eg skulle koma tidleg åt flyplassen i dag! Ikkje berre tidleg, men ekstremt tidleg. Ein time før avreise. Då eg kom opp i reise-hallen var eg møtt av eit horribelt syn; endelause køar foran sikringssjekken. Sjølv med mi ekstremt gode tid vart eg forferda. Tenk om eg berre hadde hatt mi normale, dårlege tid!

Dette vart skrive 20. oktober

Forresten er dette innlegg 200, om dette er det fyrste eg skriv over (det er 200, ja, eg hev unngått å skriva eitt innlegg til av di eg ville hava dette over som nr. 200, av ein eller anna teit grunn). Eigentleg skreiv eg nr. 200 i går (no lengje sidan) – om at boka mi var full – men eg hadde hastverk med å rekkja siste t-bane og gløymde dimed å lagra. Det handla ganske enkelt om at boka mi var full, pluss utruleg mange digresjonar og småhistoriar. Grunna den fulle boka skreiv eg innlegget rett på nett – ganske annleis enn slik det hev vore i det siste. Eg kjenner små historier er enklare å skriva i den lille boka. Hev ofte skrivekick og historia ferskt i minnet då. Plar verta betre historier enn elles. Hadde eg ikkje hatt boka, ville eg ikkje gidda å skriva historiene då eg endeleg kom til ein datamaskin.

Dei siste tvo dagane, då boka hev vore full, hev tri forskjellege småhistoriar surra kort i hovudet. Ferdige med full tekst, men no er alt gløymd. I dag til morgonen hugsar eg (tilnærma) ei kort line eg hadde i hovudet; «Inne i blokka manglar me vatn, men utanfor høljar det ned». Noko slik. Litt seinare var eg på ein pinlig enkel matteforelesing. Ærleg talt, me hadde det same for tvo dagar sidan. Då bruka me tvo timar på noko me burde ha bruka maks èin på. Så kjem eg på ny forelesing med tvo nye timar til med derivasjon! Nyhende til verda; derivasjon er sørenmeg dritlett! Likevel brukar foreleserane usakleg mykje tid på det. Eg blei irritert og stakk frå forelesinga.

Så tok eg toget til Gardemoen og vart overraska. Etter ei lang tid i kø kom eg fram til sjekken, ut med datamaskina og alt metall i jakka. Ei dame ville «bodysjekke» meg, noko eg gav ho løyve til å gjera medan eg fortalde ho det strengt take heitte «kroppsvisitt» på norsk. Dette tok lang tid. Ho var særs nøye for å seia det slik, med ein fing ned i bokseren og rundt strikken. Visste ikkje dei pla vera so nøye. Skorne mine peip. Eg måtte tilbake og senda dei òg gjennom maskina. Så etter endå lengre tid var eg klarert. Ikkje rart det var ein enorm kø dobbelt so lang som køsystemet deira eigentleg taklar.

No landar snart flyget og eg startar ei jobbhelg i Stavanger. Forresten omsatte eg (retta ;)) Norwegianreklamen på flyget. Mohahahahawhawhaw. Eg var i Stavanger og fekk jobba mykje. Det var moro. Men no er eg attende i Oslo.

Forresten hev eg skrive lite på sida av di eg ville at dette skulle verta #200. Eg hev eit par tøffe innlegg i boka.

Forseintkoming til fly, normalt sett ikkje lurt

Faen, faen, faen! Eg sit og ventar på T-banen og er alt for seint ute til å nå flyet mitt til Stavanger. Faen! Eg fekk eit sjokk tidligare på kvelden og trudde eg var for sein. Det var eg slett ikkje og tenkte eg måtte gjera meg ferdig med matte-obligen i staden. Det er jo forsåvidt litt lurt, i og med at eg stryk om han ikkje leverast imorgon. Sidan eg dreg, iallfall teoretisk, i dag må han dimed vera fordig no. Aaaargh. Faenskap.

Ei vonlaus ferd

Ein halvtime til flyget tek av. Og eg er på Majorstua (kom på T-banen nett)!? Argh. Kvifor syg eg så i å halda styr på klokka!? Ingen sjangs at eg rekk det. Likevel prøvar eg. Off-off. Fyrste gong eg fekk ah-flyet-sjokk var faktisk ganske bisarr og morosam. Om eg får bruka slike fæle ord i denne forferdeleg vonde og triste stund. Oi! Jernbanetorget! Spring!

Neeei! Neei! Nei!! Satan i helvette satan! Klokka: 21:16. Neste flytog: 21:25. Eg spurde NSB-mannen kor lang tid det tok… 20 minutt! Eitt minutt tidligare og eg ville kome fram 21:35. Altså 15 minutt før, i god tid. Med dette kjem eg fem minutt etter flyget hev gått! Ingen sjangs. Ikkje i havet. Akk. Eg er ikkje lei meg, men sterkt irritert. Ruteheftet eg sprang og henta viser at lokaltog er inga redning.

Skjermane på flytogsplassen viser flytider

Går ned til flyttoget. Veit ikkje kvifor, men det er min siste sjangs, så eg må sjekka. Der står toget. Timetabellen. Faen. Argh. Eg snur meg og les flygetabellen på skjermen der. Stavanger… ny tid 2230. HÆ!!? Kva!? Ja!! Ja! D-dddd… SK? Neei! Det er jo SAS!! Eg ser nedover på tabellen til mitt fly. Stavanger 2150… Ny tid… Ny tid? … Ny tid! Wow!!! Ny tid! Ny tid 00:20! W00t! Wow! Supergildt! :D

Trur eg aldri hev vore glad for ein tri timar lang forseinking. Eg gliser som ein unge i eit skip av bringebær. Nei. Endå meir! Heilt sjukt. Heilt bak mål. Heilt utruleg. Heilt typisk min flaks med min faste «Det ordnar seg og leier alltid til noko betre»-haldning. Det er sørenmeg utruleg. Eg hadd etenkt å vinkla denne teksten inn positivt i slutten – for sjølv i djupaste mørkret kjende eg dei positive undertonene syngja i sjela. Ganske fantastisk. Men det tyder ikkje at eg ikkje hadde det ganske jævlig medan det stod på. Det var kanskje difor eg blei så usannsynleg superglad då eg såg ei von i flytidene. Eg smilte med heile andletet og sa nokon flotte ord høgt.

«Neei!??», med eit digert smil og ymse anna. Lukkerus, total lukkerus. Eg var heilt fjern. Heilt svevande. Eg ante ikkje det kunne vera så fantastisk. Men det var vel berre ikkje slik som hender i røynda. Eg såg på skjermen, gjekk i sirkel. Gliste til alle eg såg. Eg ville fortelja dei om det. Eg fann ut eg skulle det. Endra meining då eg såg kor opptake dei var. MEN, eg måtte seia det til nokon. Eg sjekka skjermen ti gonger til før eg gjekk mot sitjeområdet. Der måtte det vera folk. Eg sat meg ned med tvo militærgutar som snakka. Utruleg kor opptake alle var. Etter ei stund kunne eg ikkje dy meg og fortalde om lukka mi. Trur det var godt eg gjorde det etter dei mystiske glisa eg gav. Eg blei sitjande og drøsa med dei ganske lengje. Ein og ein halv time. Kjempekos.

Toget til gardermoen

Noko rart hende – eg sit på toget no og plutseleg gjekk alt ljoset. Det var heilt utruleg. Blei totalt svart i og med at klokka er 23:30. Nokon sa «Hva skjer`a?». «Nattog», svara eg. Hehe. Eit par i vogna lo. Åhh. Eg hev frameleis den mjuke, kosekjensla inni meg. Er skikkeleg nøgd med å koma unna denne knipa.

Toget kunne bli littebitt forseinka, men med heile 20 minutt margin er eg sikra. Er jo innanlands fly. Hmmm. Bryjar bli trøytt – men er vel likevel betre skikka til å fortelja historia om fyrste gong eg trudde eg miste flyget i dag. Eg var innelåst.

Innelåst ein obskur plass på PO, denne gongen

Nei, _me_ var innelåst denne gongen. Så ikkje åleine, nei. Heller ikkje på IFI, eller ein annan plass der folk normalt er. Nei, dette var ein totalt gløymd plass. Det var ein _liten_, totalt gløymd plass der normalt ingen ville vore. Pluss eit klasserom som det tydelegvis ikkje hadde vore folk i på over ti år. Det var heilt surrealistisk. Korleis kan ein ha slike bygningar? Også _den_ sentrale plassen. Eg var der med tri andre frå Ping. Data-geek-laget på UiO. Men kvifor i alle dagar var me der og foreslo å mekka klasserommet til husvære? (som take ut av Brødrene Dahl!)

Jo, me hadde gått på oppdagingsferd etter switchen me får internett fra (typisk Ping, hæ?) av di me hev problem med pakketap og anna ondskap. Me tok vareheisen opp til tredje, medan den siste oppdagaren blei igjen. Hamsterlukta blei for sterk. Ping hev nemlig eit problem med at det luktar daud hamster om kvelden når ventilasjonsanlegget går av. «No kan me finna kjelda til lukta», sa Morten då me kjende lukta blei sterkare.

Ok. Seriøst. Eg synest me kan vera framme snart no når klokka går mot 0010! Stygge forseinking på toget!

Me tok den treige, skumle og sterkt klaustrofobiske vareheisen oppover mot tredje, der me hadde høyrd at switchen var. Det var ein liten rektangulær gang som møtte oss. Veldig skitten og veldig rotete. Til venstre var ei glassdør – gjennom den såg me det me leitte etter; nettverksskåpet. Men døra var låst. Til venstre var ei dør med mange stolar, pultar og anna rot foran. Siste døra var òg låst. Me opna døra til venstre og skyvde rotet vekk. Der fann me den forlatte kjemisalen. Med nauddusj og vask.

Då me kom ut igjen var heisen gått ned. …og ville ikkje opp igjen! Knappen fungerte ikkje og me var innelåst på ein liten, gløymd plass! Men ein hadde jo blitt igjen. Me ringde. Ingen svar… Meg og Morten gjekk for å leita etter kniv eller skruhjern i klasserommet. For å kunna opna døra. Då me bittelitt etter ikkje fann noko, gjekk me ut igjen og var åleine. Dei andre var vekk. Etter litt konkluderte Morten med at dei måtte ha teleportert.

Plutseleg kom eg på noko. Flyget! Eg burde vore på veg no! Men! Innelåst! Nett då starta heisen opp. Dei andre kom(alle) med skruhjern for å få opp glasdøra. Eg hoppa inn i heisen og reiste ned saman med spiff. Eg var stressa til tusen, stod foran PC-en vel nedefor å finna rutetider og kor tid flyget drog. Phew! Eg var letta då det viste seg det var lengje tid.

Det er likevel ikkje heile historia (haha, så slem eg er. Du må lida deg gjennom meir!) for etter ti minutt kom spiff inn igjen. Dei hadde satt seg fast i heisen! På ein eller anna måte hadde dei klart å koma seg ut igjen, men no ville ikkje heisen flytta seg eitt hakk. Dei var verkeleg stengd inne. Akk. Eg fortsatte på matte-obligen medan spiff og gus stakk for å sjå om dei kunne finna ein alternativ veg opp til den gudsforlatte staden. Det fann dei på naude nippet og kom seg ut, fekk eg høyra. Døra vedsidan av nettverksskåpet stod det forresten: «Forsøksdyr. INGEN ADGANG». No visste me iallfall kor stanken kjem frå. Sikkert gjengløymde daude dyr som ligg der. Morten kontakta vakten på staden og blei med for å sjekka romet. Der var boks på boks på boks med rotter og andre forsøksdyr. Levande i dei små boksane. Off. Slemme universitet. Stakkar dyra + me må leva med lukta. Det blei foreslått å taka heisen opp og sleppa dei ut. (:P)

Eg gjorde obligen ferdig nett då eg fann ut eg var sein. Nokon andre måtte levera han. Eg måtte springja. Vel nede på T-banen starta eg skriva.

No landa me nett i Stavanger. Eg er heime. Eg skal spara dykk for fleire detaljar og den hektiske turen gjennom sikkerheitskontrollen. (Eg rakk nesten ikkje det forseinka flyget! Sprang som ein helt).Men phew! Eg blei visst sjuk på flyget. Var framme 01:25, ikkje 00:45 som eg sa til pappa. La meg 02:00.

Dette er ei stund sidan, men eg hev ikkje gidda skriva det over frå avtaleboka mi til datamaskin. Men her er det. :-)

Amandustur til Lillehammer

Eg starta på denne for lengje sidan; men så gadd eg aldri gjera han ferdig. Kan like godt leggja ut det lille det er og linkja vidare til ei flink jente som faktisk hev skrive noko; Rebecca. Eg skal prøva å redigera videodagboka frå turen og heller leggja den ut.

No sit me på toget på veg til Lillehammer. Flyet gjekk 1t15min etter det skulle, slik at me mista toget me hadde kjøpt til Lillehammer. Me mista óg kursa som starta i Lillehammer på same tid. Menmen, slik er det no ein gong med reising.

Me filma ein del videodagbok for å få tida til å gå på flyplassen. Me traff Glenn Andrè Kaada (skodespelar på Rogaland Teater) på flyplassen, han var med Silje Salomonsen (kjend skodespelar) og Arild Ommundsen (regissør av bl.a. Monstertorsdag). Eg har snakka med alle før, sjølv om eg ikkje ville vedde på at andre enn Glenn Andrè hugsa meg godt.

Turen har vore ganske mykje lengre enn originalt trudd, Rebecca ligg og søv – medan Espen ser ut vindauget. Eg kjenner eg er trøytt òg, når me kjem fram har me reist i ca. 8 timar. Då skal me på ein opningskonsert; eg vonar berre dei har mat. Ugh, eg er svolten.

Forresten åt eg pølse til frukost på flyplassen; det var heilt utruleg kor godt det smaka. Dette var ikkje ei ekkel gilde-pølse (hekkan, den driten smakar salt!), men av merke Franks. Rart, eg trudde ikkje eg lika nokon av dei masseproduserte norske pølsene. No er det ikkje slik at eg ikkje kan eta dei «normale» pølsene, det er berre det at dei ikkje akkurat er gode. Det fungerer jo når ein er svolten.

Eg skal prøva å skriva noko til skuleavisa om Amandus-turen her, får sjå korleis det går. Det må jo vera interessant og relevant til ein skuleavis. Jaja, den tid. Turen blir iallfall moro, vonar eg. :)

Tilbake i Stavanger

Det blei ikkje meir skriving medan eg var på tur; så eg får taka ei kort oppsummering no. Kan seia at det ikkje blei nokon pris, og at eg har take ca. to og ein halv DV­tape med råstoff til videodagboka. Tipper han blir 20 minutt. Eg får kanskje leggja han ut når han er ferdig. :­)

No hev det gått ekstra 2–3 veker…

…og eg er ein litan paragraf lengre. Om du er interessera i turen bør du kanskje heller lesa Rebecca si heimeside. Meir spesifikt desse innlegga:

Eg hadde lagt vekt på litt andre ting, sjølvsagt, det er ganske moro. Eg skreiv jo nærast ingenting. Usj. Eg skal i allefall prøva å få redigert Amandus­videodagboka. Hev framleis ikkje starta (!). Akk, eg gidd ei skriva meir. :-)

Framleis ikkje vist Amandus?

Eg hev ikkje sett at det hev gått på TV. No ser ikkje eg på TV då, men eg sjekker programguiden… Huuuummmmmm…

Dagens kortsynte avskum hev sitjeplass på toget

Ei gamal dame med ei superljos, nasal stemme kjem inn i matvogna og proklamerer høgt og betrevitande til trailersjåførmannen sin: «Å, fysj! Her sit dei som ikkje vil betala plassbillett». Ho kjøper ein øl til maten og stadfester på ny kor überharry dette paret er. Vebjørn mumlar nokon overraska toner om å sjå den type folk på toget.

Stemma hennar skjer i øyra trass dei lange metrane mellom oss. Ho snakkar med konstant full intesitet i stemma. Eg roer av litt då eg plutseleg høyrer den anklagande stemma skingrande mot meg «Nei, før hadde dei skild det det stod “kun for spisende”!».

Nokre folk er berre teite. Me hadde betalt ordinær plassbillett, men toget var fullt. Me hadde altså ikkje fått sitjeplass. Å sitja på nåde i dei dårlege stolane i kafèvogna er drit; ekstra drit når ein må høyra på idiotiske FrP-veljarar som liksom ser ned på deg i tillegg. Det er nærast tragikomisk at dei ikkje veit kor håplaust teite dei er sjølv. Men det er jo ikkje stort å taka alvorleg frå slike folk. Dei kan jo ikkje sjå ned på oss før dei får sitt eige hovud ut av rennesteinen. Smaklaust!

Ingen vatn! …og resten av turen til Sirdalen

Midt i snøødet. Stranda. Like ironisk som sjømannen som døyr av tørst midt på havet. Eg er, saman med franskmennene, omgjeve av snø. Dyp, kvit, kald snø. Men vatn har me ikkje. Utanom 10-litersgryta med snø som etter særs mykje stress blei ein skvett vatn. Straum har me heldigvis, men dette vatnet ein elles tek for gitt savnar eg fælt.

Måndag. Eg er på tur med Tim, Matthieu og Aureliè. Peisen eg sit med byrjer døy ut. Eg lurer på kor dei fann ved. Hytta er diger. Ei flott hytte. Coop Obs! si firmahytte i Sirdalen. Eg inspiserte sikringar og trykkmålarar medan dei laga kveldsmat. Kjenner eg er veldig svolten, men mest av alt vil eg ha noko vatn å drikkja. Akk.

Dumme snø, eg vil ha vatn, ikkje snø. Pumpa vil ikkje gå. Eller, me får iallfall ikkje vatn. Tim og Matthieu sit og speler kort medan dei pratar groggy fransk, det blir meir som lyder for meg enn noko anna. Det er ein miljølyd nett som knitringa frå peisen.

Litt historie før hytta

Dei kom i går. Med flyet frå Frankfurt. Der har meg og Espen òg vore. Då me vitja dei. Denne gongen var det motsett. Det var nydeleg ve^r då eg henta dei. Lurte på om eg var sikker å køyra med. Jadå, eg fortalde dei at eg var ein meister i å køyra bil. Brorparten av Noregs sjåførar meiner jo dei er over gjennomsnittet, så kvifor skal ikkje eg?

Me dro til byen og sat oss på Kult.kafèen. Kjøpte den vanlege dyre kaffien og eg ein brownie. Betala 115 kr for det. Whoo. Må hugsa det, slik eg kan få pengar tilbake. Vel, om dei betalar mat eit par dagar så…

Sengene me sov i var for det meste madrasser slengt rundt diverse stadar i rommet mitt. Eg tok den minste, snill og liten som eg er. Dei la seg før 22 og sov til langt utpå dag. Det kan eg ikkje vera sikker på då, sidan eg var på jobb på den tida. Då me kom heim bruka me masse tid på å dilla (og mamma tid på å diskutera Islam og anna religion, som ho rett og slett eeelskar) før eg til slutt protesterte og sa me måtte dra.

…så måtte dei venta på at eg skulle bli ferdig med å pakka. (Eg hadde jo ikkje gidda gjera det medan dei sat der og gjorde ingenting). Med iRiveren/mp3-spelaren min i anlegget via kassettadapteret starta turen i den skranglete Toyotaen. Han rista seg av stad med til tider skurrande lyd frå høgtalarane. Det blei fort mørkt, og då me køyrde av hovudvegen augna eg fort eit problem; EG SER JO SØRENMEGIKKJE VEGEN!

Det gjekk litt seinare i svingane då. Med enormt dårleg sikt og leddgikt i samtlege ledd ensa eg ein bil bak meg. Sjølv om han låg bak meg med vanlege køyreljos på, så ljoste han vegen betre opp enn meg! Eg synest han låg litt tett oppi meg, ville ha han forbi. Då eg endeleg hadde fått han forbi la eg meg kloss i raua hans. Medan han trudde eg var ei gamal bestemor på måndagstur, fekk han fort vita at han ikkje ville miste meg av syne med det fyrste. No skulle eg få tjuvlåna ljosa hans!

…Etter litt køyrde han av til Gilja då. Det var surt. Men no hadde eg fått nattkøyring i blodet igjen, då gjekk alt betre. Snart kom snøen òg. Blei litt skliing på isen innimellom. Men det gjer ein jo berre meir vaken, iallfall når det er så udramatisk som det var. Verre var det med bensinnivået, som no var trugande lavt. Med Thomas Dybdahl i kupèen og ein tiger på tanken var me klår igjen. Bensinen kosta den nette sum av 440kr, Tim råda at me skulle betala 110kr kvar. Fin den.

Hytta er diger. Pappa sa han er for 50 personer, eg vil ikkje sei det er overdirve – heller motsett. Dei andre er i seng no, noko eg òg burde gjeve kor trøytt eg er. Matthieu laga nett litt saft av vatnet me har bruka så mykje tid på å laga. Det var godt å få litt veske i kroppen. Dei klagar fælt på vatnet, eg seier me har snø og kan kjøpa vatn imorgon. «Men me kan ikkje dusja med dèt», svarar dei. Dette ordskiftet har me hatt før. Eg forstår faktisk ikkje kvifor ein absolutt skal dusja heila tida når ein er på ferie/hytta. Eg klårar faktisk fint gå ei uke og meir utan å dusja eg. Er det berre eg som er ein sjuk sjuking?

Nei, dei ser fornuften min til slutt. Vatn bør me fyrst og framst bruka til å drikkja, dusjing kjem langt bak i mi overlevingsliste. Trur faktisk det ikkje er med. Eg dusjar slik kvar andre/tredje dag ettersom eg kjem på det. Luktar eg ein del (nei, det treng ikkje vera vondt) kjem eg ofte på det. Om eg likevel ikkje gidder dusja når eg lukter, seier mamma i frå. Det er jo ganske greitt. Poenget er at dusjing er fint og bra, men gidd å få abstinens om det ikkje finst på staden! Det er då utruleg mykje viktigare ting å tenkja på… :S

No trur eg Tim skal leggja seg òg. Trur eg tusler inn sjølv. Har gjort mykje moro i dag. Hadde vore herleg om me hadde vatn i springen imorgon, sjølv om eg ikkje trur på det. Me får sjå. God natt! Forresten har eg ikkje prata med Rebecca korkje i dag eller i går, sjølv om eg har tenkt mykje på å gjera det. Rart korleis eg kjenner eg vil prata/vera med ho så kort tid etter me sist såg einannan.

Sola skin inn medan me ventar på at alle skal vakne

Tysdag. Vasstrykket er på 4. Det er tusen gonger betre enn då det sto på null i natt. Men me har framleis ingen vatn. Dag Bjørnsen trur det er fryse imellom pumperommet og huset her, så eg har sat ein ovn i gangen mellom dei. Trur ikkje den nye eg sat inn har særleg effekt då, sidan han ikkje fungerer. Slo opp den andre ovnen, og tetta eit par hòl i gangdøra. Bør bli litt varmare der inne no. Vonar det er nok til at me kan få vatn i hytta.

Meg og Matthieu sit og ventar på at dei andre skal vakne. Klokka er 1000. Me vil bort på butikken å kjøpa etterlengta mat, og kanskje ein dunk vatn. Tim laga omelett med bacon i går. Kjempegodt, men lite. Ingen frukost i dag, me gløymde taka med brød og har ingen mjølk til frukostblandinga. Fann litt godteri i hytta i går, no har me nesten ete alt. Frukosten min var saltsild. Forresten er det jysla kaldt her. Eg bør skru på noko varme i stugo her.

Vatn!

Då me kom heim frå butikken fortalde dei meg at vatnet nede no rant med konstant trykk. Eg såg i pumperommet og trykket låg på 3.8, litt under 4 no. Det var framleis ingen vatn oppe, så eg gjekk inn der varmtvatnet til kjøkkenent blir laga. Eg skrudde på hovudkrana der, og høyrde lyden av vatn som byrja straume. Wohoo. Vatn! Gjekk opp og lot vatnet renne litt, men plutseleg slutta det. Ughhh… Gjekk inn i straumpanelet og fann at pumpa stod av. Hum. Rart. Slo han på igjen, inn i pumpehuset – trykket steig medan eg såg på. 0.5, 1.0, 1.5, 2… Stilig. Det er verkeleg smelta til i røyra no. Oppe igjen fungerte vasken med lavt trykk. Ahvel, kva gjer det – me har jo vatn!

Pizza for massene

Nett no har me ein Pizza Originale Mozzerella i ovnen. Har tri andre me skal eta, så skal me ut å finne utav lån av ski osb til imorgon. Kjenner eg er godt svolten no. Wohoo. Me kjøpte berre eitt brød. Eg trur det går bra.

Alpint!

Me køyrde til Ålsheia for å finna prisar o.l. då Tim kom på at me kunne like godt leiga ski i dag og gå resten av dagen. Det gjorde me, så me har vore på ski frå 14–16. Etter det kom me heim og laga Taco. Fulgte ikkje oppskriften, så det blei utruleg godt.

Eg vann littebitt då me spelte kort. Elles har eg skrive om sist laurdag då me starta filminga til hyttefilmen til Ole Magnus og co. Imorgon skal me tidleg opp og prøva eit anna trekk. Skal prøva å stå heile dagen. Blir stress, og ikkje minst dyrt. Eg var skutt etter to små timar i dag. Formen er ikkje slik han ein gong var. Men, leggjetid 0:00! Forresten fungerer vatnet bra no.

Ny, full skidag

Onsdag. Eg vakna av meg sjølv og sto opp kl.0830. Det var nett då eg hadde tenkt eg skulle opp, eg slo av alarmen som ville gått av litt seinere og vekka dei andre. Dei er framleis ikkje oppe og klokka er no 0850, me skulle liksom ete 0900. Vel, eg et frukostblanding no og har skjært opp brød til dei andre. I dag skal me prøve eit anna trekk, får sjå korleis dét går. Det er overskya i dag, ikkje like fint som i går då det var vakker sol heile dagen. Eg tok av meg stilongsen, kanskje det ikkje var så lurt i dag. Me får sjå…

Ahh. No er klokka 1940, me har vore på ski på Tjørumfjellet eller kva det var og ete. Tjørum har stolheis og hadde mykje flottare løyper enn Ålsheia. Då me kom opp var det omtrent ingen i løypene og me kunne køyra ned heilt nypreparert. Rundt 12 måtte Aureliè tilbake, så eg køyrde ho. Tilbake på fjellet hadde meg, Matthieu og Tim det utruleg moro. Eg fekk dei med på å køyra off-piste til slutt, det var utruleg moro. Hoppa ein god del og Matthieu skada seg så han blødde stygt. Falt på nasa.

Heime laga Tim spagghetti. Me åt med stor apetitt og så drog me til Ålsheia igjen for å levera tilbake skia. Dei har kveldskøyring, så sjølv om det var heilt mørkt hadde dei stilige ljos på. Eg tok tilfartstrekket opp med sko, kunne bruka dei som ski – moro. Sidan eg hadde kjeledress på sklei eg ned bakken på raua igjen. Supermoro. Eg stakk opp igjen, men då såg dei alle veldig sint på meg. Dei ville tydelegvis heim att. Æsj. Eg rant ned igjen med enorm fart og køyrde dei heim.

No har eg klåra fått skikkeleg fyr i peisen, som ikkje var 100% triviellt. Sjølv om eg ikkje stressa alt for mykje med det. No skal me snart spela kort trur eg, når Matthieu kjem opp frå dusjen. Eg har endå ikkje dusja. Viser kor hard, norsk viking eg er. Hm, eg veit ikkje kor mykje meir det eigentleg er å skriva om skituren i dag utan å bli kei. Turen var supermoro, utan at eg treng utdjupa det meir.

Eg har verkeleg fått superfyr i peisen no (2330). Me skal snart eta kvelds. Eg har skrive ein sint tekst om korleis folk bør té seg når nokon køyrer dei heim frå fest/byen. Det er noko eg har hatt sterkt lyst til sidan russetida, då eg ofte kjende meg utnytta sidan eg var fersk med lappen og folk ikkje bryr seg om å raupule andre. Ja. Så slemt er det. Krever sterke ord. Men, no blei varmen frå laptopen + peisen litt for mykje. Dessutan må eg på do…

Heimreisa

Torsdag. Ååå, i dag skal meg og Rebecca på teater! :D Skal sjå Ungdomsteateret sitt «Et dukkehjem». Wohoo! Eg elskar simpelthen teateret! Blir moro å sjå Rebecca igjen òg, eg har ikkje sett ho sidan laurdag (og då var det kort). Hum. 4 dagar. Eg drøymde at Matthieu var blitt kjempesjuk, slik at dei insinuera at me måtte dra seinare. Eg sa at han måtte liggja bak i bilen, for me måtte koma heim til 18. Dei har spurd meg eit par gonger kvifor det er viktig at me absolutt vera heime til då, men dei har vel skjøna det no. ;-)

Eg sto forresten nett opp. Eg vakna kl 0800 med eit hopp i senga, eg sat der med skyhøg puls og tenkte «Eg er forsinka!!!». Så såg eg på klokka og hugsa at me ikkje skulle opp før 1000. La meg ned igjen og draumde ein morosam draum om ein hybrid av Havanna Badeland og ei ekte bykjerne. Hmm. Kl 0900 var eg lei og vekka dei andre før tida. «But you said we should get up at 1000», sa Tim litt halvtrist spørjande. «Well, I got bored waiting», svara eg og bråka litt meir berre for sikkerheits skuld. No skal me eta og vaska ut av hytta. Eg må få raua i gir!

Javel, no sit eg heime. Det er eigentleg fredag sidan klokka er så mykje, menmen. Eg såg «Et dukkehjem» med Rebecca i dag. UTRULEG bra! :D Elles var me på Okkupanten i Sandnes, ein flott subsidiert ungdomskafè. Men no går eg og legg meg. Snart. Jobb imorgon. Natta!

Norskfagskonferansen på Lambertseter

Denne guten har ikkje ete noko særleg. Ikkje sove heller, for den saks skuld. No er det heim frå Norskfagskonferanse, det blei 5,5 timar søvn fordelt på 3 dagar. To netter altså, ei normal natt skal ein ha 8. Var moro på konferanse, men godt å kome heim. Normalt vil eg bli igjen…

Eg vil litt heim

Kvifor vil eg ikkje heim no? Nei, det kan det jo vera fleire grunnar til. Eg veit ikkje heilt. Tenkjer litt på Rebecca. Tenkjer nok søvn og på å ikkje sprada rundt i ein halvkald skule heile dagen. Maten var god, men det var ikkje enkelt å få nok. Det er kritikk av min ete-kompetanse, ikkje av jobben til matnemda. Då gjeld det altså evna til å eta nok.

Eg vakna nett og fann ut eg ville skriva. Foten sov, me var i Bø, magen ville ha mat, naboparet hadde båe kaffi og sjokolade pluss at foten sov. Det med foten var spesielt ekkelt, om du ikkje fekk det med deg. La meg tilbake. Såg på sidejenta mi, «ChiCA»-bladet hennar (hum?) og klokka. Wow; 2 timar! Eg hadde sove i to timar, men kjendest som om eg nett var gått på toget. Det var kort sagt fantastisk. For ei kjensle. For ein trøyttheit.

To dagar tidligare sat eg litt meir opplagt på toget andre vegen. Las Harry Potter, den fyrste. Sidan Rebecca er så utruleg fan av desse bøkene har eg bestemt meg for å lesa dei sjølv. Eg las han perm til perm på togturen. Vél framme rota meg og Magnus (lillebroren til Elisabeth) oss til Lambertseter VGS. Bruka litt tid på det. Oslo. Ja…

Mat og Amsterdam

No er det to ting eg vil prate om meir enn å skildre dagane som har gått; mat og Amsterdamturen om to dagar. Mat. Dagen før eg drog til Oslo (torsdag) åt eg ei 15krs pølse og eit par skiver til frukost. Dagen eg drog åt eg:

Økologisk knekkebrød som nattmat (teknisk same dag, så)
Frukostblanding til frukost
Ein liten sjokolade til middag (togmat er dyrt)
To berlinerbollar og eit par klementinar til kvelds

Ikkje store festmiddagen altså, sjølv om det blei litt når ein putta det i fin liste. Tok ikkje så stor plass reint fysisk som det gjer psykisk i hovudet grunna listeteksten. For å ikkje taka heile dagen kan me prate om Amsterdamturen. Det er ikkje stort å seie, anna enn at eg har vore vekk heile helga. Eg dreg heim no, er der i to dagar før eg tidleg onsdag må taka flyet til Amsterdam. Der skal eg vere til måndag. Eg skal jobbe, hardt. Eg skal reisa. Møta masse folk. Bli utslitt. Som de kanskje forstår er eg det allereie.

Konferansen, natt til i dag

Sjølve konferansen var moro. Natt til i dag (wow, nyhende-språk) hadde Kjersti, Magnus, meg, Elisabeth og Øystein det supert. Oppramsinga er med synkjande moroskapsfaktor (leggjetid). Kjersti og Magnus la seg 09, eg 06, Elisabeth 05 og Øystein 04. Me var i konferansesalen og spelte musikk (frå min berbare datamaskin etter Øystein la seg ^^ ) medan me dansa med enorm innleving og digre faktar. Det var hugleg så det ljoma.

Eg la meg ned på sofaen kl 6, etter litt gitarsynging med Kjersti (spelte) og Magnus. Der tok eg NSB-teppet over min kropp før eg blei vekka av Margit (eller nokon, hugsar ikkje, augo igjen). Det blei 2,5 timar i natt. Eg sprang bort på matsalen og laga meg brødskiver banan med bringebær heilt til det ikkje var meir igjen (ei skive altså). Åt ost med bringebær på dei andre to. Eg var litt sein til foredraget om tospråklegheit i Finland, måtte snike meg inn. Det var eit veldig bra og interessant foredrag.

Teaterfolk, nynorskhatarar

NMU, panelordskifte

Mot slutten av siste dag hadde me panel-ordskifte med SU, EO, NMU, Unge Venstre og Unge Høgre. Det kom ein gjeng lokale Lambertseter-ungdom inn i salen – dei sat seg bakarst og såg ut som bråk. Den var dei òg. Dei romsterte noko fælt medan folk snakka, tok masse oppmerksemd. Prøvde å laga mest mogleg bråk ut av å prate med kvarandre og rive i papir.

Etter litt gjekk dei ut; men dei kom tilbake. Plutseleg ser me ein gjeng ungdom spring i gangen utanfor gymsalen – dei hoier og skriker, tramper og tek oppmerksemd. Det gjorde dei mykje. Eg fekk veldig lyst til å setja dei på plass, det hadde visst Sigbjørn òg – for han gjorde nett det då dei sto utanfor den opne døra og snakka kjempehøgt.

Eg gjekk og dusja; såg Magnus kom i snakk med dei. Då me åt «middag» seinare fekk me vitjing av nokon av dei. Eg prata litt med dei sidan eg synest dei så greie nok ut. Berre at dei dumma seg fælt tidligare, off. Respektlaust. «Mot nynorsk», javel? Kom med argument, eller ikkje sei noko i det heile. Å bråka hjelper ein ikkje iallfall. Dessutan synest eg det er mongo å vera mot nynorsk, og eg har endå ikkje møtt ein smart fyr som er det…

Dei var kjekke dei. Haldt på med ein revy. Me leika litt med dei, hadde «Pangsang» (eller kva det var). Ein fyr i midten, peiker på ein og startar syngje; den personen skal dukke medan dei to på sidane skal fortsetje songen etter beste evne (litt som Beat for beat, trur eg). Så skal midten vera dommar og seia at ein må gå.

Oppsummering

Sidan eg har hoppa fram og tilbake i tid så får eg berre skriva ned resten av det eg vil ha med. Det var kurs, tri på likt; “God norsk”, “Nynorsk” og “Teiknspråk”. Eg ville veldig på båe dei to fyrste, men gjekk på den fyrste. Det var eit moro kurs; eg hadde nok litt utbytte av det. Likevel visste eg det vel frå før.

Ahvel. Eg må forte meg å bli ferdig. Det var veldig moro iallfall. No tek eg flyet til Amsterdam!