Merkelapp-arkiv: Reise

Budapest

Eg og Helene var i Budapest i 2008. Helene ville attende ei helg, so me gjorde det.

Jolebutikken var der framleis. Ikkje vond var han å finna heller.

Me fann det som var på topp på tripadvisor, skytebane.

Veldig nøgd etter å ha skutt med Ruger.

Det var utruleg moro. Eg hadde ei av dei beste skyteskivene etter me var ferdige. Ikkje mykje bom. MP5 var truleg det mest treffsikre våpenet. AK47 gjorde vondt. Av pistolane forstår eg godt kvifor politiet brukar Glock, lett å bruka, lett å skyta. Likte nok best Bond sin PPK, liten og nett. Dirty Harry sin Magnum var båe tung og hadde ein fæl rekyl. :-)

Siste dagen gjekk me på fancy restaurant. Det var skikkeleg herleg, servitrisa var skikkeleg oppmerksam utan å vera irriterande. Var vel verd å eta dyrt berre grunna det. Maten var god nok den òg, men det var jo ikkje nokon veggishimmel. ;]

Eg skreiv ei restaurantmelding på tripadvisor

The people here are very nice. I didn’t feel rushed, the waiter was easy to talk to. I asked for non-alcoholic beer, and the way she handled her error when she came with the alcoholic version of the same was worth the visit in itself. I was so impressed. The food was good, it does say «vegetarian» here at tripadvisor, although with one vegetarian main course there was not an abundance of choice though. not that it as always needed.

The sushi was perfect, finally a place where the rice is just as important as the rest.

It was expensive, but we really liked it. Worth it ;-)

Det som var ganske moro var at eg spurde Helene om ikkje eg hadde fått hennar øl og omvendt. Eg tykte det var so rart at ølen hadde den kvasse ettersmaken som eg ikkje er glad i, det smaka rett og slett alkohol.

Etter eg hadde ete litt og tok ein ny sipp so såg eg på flaska, og det viste seg å ikkje vera den alkoholfrie eg hadde tinga. Servitrisa klarte ikkje å laga ein flau situasjon ut av det, som eg er mester i sjølv og eg prøver so godt eg kan å unngå det. Eg vert veldig utilpass . Ho skulle absolutt koma med ein ny (den skikkelege) og eg skulle ikkje betala.

Og ho oppførte seg heller ikkje rart etter det, altso type «å eg har gjort ein feil, no vart det rar stemning». Kjennest litt rart når eg skriv det, — men i nesten alle tilfelle i andre restauranter so hadde det fort vorte litt kleint og det var veldig forfriskande og overraskande at det ikkje vart det her. Ho beklaga seg akkurat nok òg, ein gong med ein gong og ein gong då ho hadde fiksa det.

Må vera noko magisk hokus-pokus dei berre lærer på high-end plassar, eller som dei vanlege plassane eg er viljug til å betala for ikkje brur seg med. Var jo eigentleg ikkje superdyrt heller, var normal (som i ikkje-billeg) restaurantpris i Noreg.

Elles tok me masse taxi, som me aldri har gjort før. Pla alltid ta offentleg transport for å spara pengar, men er vel blitt lat og litt rikare på åri. Var utruleg herleg å sleppa det stresset.

Alle var einige om at det hadde vore ein god tur. Eller, eg har ikkje spurt, men eg veit Helene hadde det moro. Det same hadde eg.

Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket

Helene var flau for å gå uti grunna håret. Det måtte me likevel. Eg spurte 4 sjåførar fyrr eg fekk ein taxi som ville bruka meteret sitt.

Fyrr det att kom ein Tuk-tuk upp og ville ha 250 baht til Paragon, Siam-senteret. Eg sa 50 og då vart han fornærma og køyrde vekk.

Ein skapeleg pris er jo 60 for den strekningi, so viss han hadde mensen so fær det vera honoms sak ;-)

Det var ein heil del trafikk rundt sentrene, som frykta. Likevel var det ingenting mot det dei andre taxiane hadde fyrespegla. Denne taxisjåføren hadde òg buddha-ar på dashbordet og ingen av dei uærlege jæklane hadde. Altso dei som ville ha ein fast, høg pris. Eg anar verkeleg eit mynster her.

Me var stuck i kø då det var 300m att, og det hadde vel truleg teke ein 20 min å køyra heilt fram til Paragon-senteret.

Taxisjåføren trakk på skuldrane og var tydeleg uppgjeven.

«Must go off here, not too far,  300 meter there»

Eg og Helene er jo gjerne slik at me fyretrekk å gå dersom det tok like lang tid som anna transport. Å gå i dette høvet ville vera mykje snøggare, so me var berre glade.

Taxisjåføren såg derimot ut som um han ikkje hadde gjort jobben sin og var skuffa. Turen kom på 73 baht.

Diverre mangla me ein 100-lapp, so me gav han 91 baht og drog. «You’re a good driver», sa Helene.

Eg ville eigentleg segja noko um at han var ærleg og difor fortente meir, eller peika på meteret og segja; meter good! Vil jo visa at eg gjerne er interessert i å tipsa for ærlegskap.

Var redd det var litt lite då, 18 baht er vel under 4 kroner…

Eg snudde meg då me hadde gått eit par steg og han hadde talt pengane. Han ljoste upp. Og gliste storveges med tommelen i vêret. Ah, det var eit herleg syn!

Eg gjekk til MBK for â handla kamera medan Helene såg etter løysingar for å fiksa håret sitt.

«I’ll buy the X100,» sa eg då eg fann seljaren min. I går vart eg «tildelt» han etter fem minutt engelsk knoting med ein annan fyr til det viste seg at eg var ute etter dyre greier og ikkje berre det billegaste kamera dei hadde. Basert på kleda trur eg han var sjef for butikken.

OK. Dei slengde med eit lite stativ, rensesett, ein liten kamerabag og eit minnekort. Eg kjøpte eit nytt minnekort for å få snøggare fart på kamera. Ein av svakheitane er at det krevjer det for å vera brukbart.

So vart eg tildelt ein hjelpar av di sjefen sikkert skulle gjera anna. Hjelparen opna kamera for å visa meg at det var ekte vare og for å setja alt saman.  Ganske idiotisk iom. at eg er perfekt skikka til å gjera slikt sjølv.

Metrobetaling sucky sucky

Eg fann Helene att etter ei lita formue i mobilbruk. Me tok skytrain til flytogstasjonen. For å gjera det måtte me kjøpa billett på automat. Billettluka eg var i ville berre veksla pengar for meg.

For å koma til den rette stasjonen måtte me taka lufttoget (Skytrain) ein 400 meter for å byta line.

Kartet var greit nok, me visste kva me skulle, men kva me skulle betala var umogleg å finna ut.

Det var eit slags sonesystem, men utan forklaring på kvar dei var eller korleis dei fungerte.

Då me gjekk ut av lufttoget peip billettmaskinane tungt og vondt. So kom ein vakt som ikkje ville sleppa oss ut. Mangla 10 baht.

Eg dreit i uppsettet deira, me ville vidare for å taka flytoget. Eg betalte dei det dei etterspurde og gjekk ut sjølv um dei ville eg skulle bruka kortet på ny i maskina. Faen um eg skal, hev dårleg tid og viste so mykje.

Eg pressa meg ut saman med Helene, sjølv um dei litt halvhjarta prøvde å stansa oss. Eg mistenkjer forresten òg at Helene hadde ei ubetalt sonekrav på 10 baht på seg (2 kr).

AirAsia

Me flaug med AirAsia, som er eit flyselskap liknande RyanAir. Det var, i kjend stil, eit reint lite helvete å reisa med.

Då me kom fram hadde dei 3 boder til bagasjeavlevering, medan dei hadde minst 20 andre boder for manuell innsjekk og bagasjelevering.

Dei som hadde sjekka inn på nett måtte difor stå rett under ein time i kø, medan dei som gjorde alt på flyplassen hadde fri bane. Kva i alle dagar skulle vera vitsen med det?

Taxi

På flyplassen ville alle ha 750 baht for taxi ned til Kata Beach. Det var jo heilt ekstreme prisar! Eg var grovirritert.

Det me ikkje visste var at slike skyhøge prisar er vanlege i slummen av ei øy som er Phuket. Det er ein taximafia som set faste prisar og held det slik.

So eg pruta i veg og gjekk frå ein heil haug folk. Til slutt var det ein som kom bort til oss (utan taxiuniform) og baud 550 (100kr) for den 50 min lange turen.

Framleis grovdyrt, men me godtok no det iom. at det tydelegvis var umogleg å få ein skikkeleg pris.

Hotellet

Rommet vårt hadde ikkje dobbeltseng som me hadde betalt for. Dessutan var det dopapir og bremsemerker i doen. Var ein god del som såg uvaska ut.

Helene gjekk ned, betalte 100 baht for to timar net (omfg!)  og klagde.

Ein løpegut utan nokon kjennskap til vasking kom upp. Då han var ferdig var ikkje skitet vaska vekk i det heile teke;  han hadde ikkje sett/rørt det verste ein gong.

Eg brydde meg ikkje um det; hotellet kalla seg jo hotell og ikkje hostell, men prisane var meir hostell-liknande. Mine irritasjonsmoment var airconditionen som var håplaust ineffektiv, men likevel bråkte som eit krigsfly frå andre verdskrig.

Phuket

So hadde me altso kome til den vonde plassen. Charterturistmegaøya. Plassen eg iallfall ikkje ville dra, men Helene ville sjå korleis det var.

Me sov særs dårleg den natta.

Thailand dag 2, Bangkok

Me vakna ugudeleg tidleg for å vera med på ein utflukt. Etter me hadde runda det same kvartalet i ein time (eg tullar ikkje!) og plukka upp ymse folk starta me endeleg den tvo timar lange køyreturen.

Me vart kjend med Sharon frå Fillippinene, som me hang med resten av turen. Fyrste stopp var eit krigsminnemerke.

Plassen rundt soldatgravene var utruleg velstelt med imponerande grasklypping. Sjølve graset var rart og annleis frå normalen; store blad i staden for strå, og veldig mjukt.

Eg fekk storlyst til å springja nedyver den digre grasplenen, nett det me hadde vorte fortalt me ikkje måtte gjera. Er nok ein grunn til at dei må segja det; slike plassar fær meg berre til å vilja springja…

Eg leitte etter sjokolade, men fann ingen. Var ein del kjeks og eg kjøpte det næraste sjokolade eg fann. Altso Oreo-kjeks og sjokomjølk. Det er ti slike små minibasarar kvar hundrande meter i dette landet, ikkje ulikt Fillippinene. Eg reknar med dei ikkje kann ha noko sjokolade av di dei berre vil smelta og verta ekle.

Gaiden vår

Gaiden vår var ein vill thailendar som hadde ei utruleg høgfrekvent kvinnestemme (typ japansk) når han prata. Var litt vandskeleg å forstå alt. Han sa «priiis!» minst ein gong i kvar setning og eg forstod aldri heilt kva det eigentleg skulle tyda. «Now we go to museum, priiis! Only five minute drive, yes, priiis!».

Han vitsa med at Sharon var ekstrakjærasten min i tillegg til Helene. Me skulle visst vera «married tomorrow, yes, yes, priiis!». Han gliste stort, men varmt. Helene lurte på om det var eit stikk til alle europearane som kjem til Thailand og Fillippinene for å finna seg kone. Kann godt vera, sjølv um det seinare verka til å vera måten han vitsa på/flørta med. Han brukte det på fleire av jentone utyver turen. Heh, var ei uppleving det òg.

Me gjekk gjennom museet og ut på brui yver Kwai. På vegen traff me ein ekstremt kosete «katt» i tigerfamilien, som me klappa vel og lengje. Ho var vel litt mindre enn ein normalt hund. Kosta 100 bhat (~20kr) å taka bilete, so me gjorde det ikkje. Eg hadde jo heller ikkje noko kamera å taka bilete med.

Tog

Etter spaserturen yver Kwai-brui drog me vidare til ein togstasjon. Me skulle køyra på denne jarnbanestrekningi som japanarane fekk krigsfangane sine til å byggja. Då eg høyrde «death railway» trudde eg at det var ein kul, farleg bane. Men nei. Han heiter det av di fangane som jobba på banen daua som flugor av utmatting.

Togsettet likna litt på Flåmsbana-togsettene, berre her var vindaugene og dørene opne. Ahh! Opi dør! Eg hang ut døri på toget og hoppa av og på i fart på kvar stasjon me stoppa på.

Det vil segja; det tok litt tid fyrr eg turde i og med at eg var redd for å få kjeft. Det er ein av miljøskadone me veks upp med i Noreg der alt skal vera so helvettes dritsikkert av di ein og annan idiot klarar å skada seg ein gong kvart tiande år.

Kvifor skal me fjerna all gleda i livet grunna slikt? Eg likar det ikkje. Ikkje i det heile teke.

Same kva, i Noreg fær du fort kjeft dersom du hev det moro, so difor heldt eg litt att, men etter ei stund våga eg meir.

Billett

Sharon er pianolærar i Fillippinene og var ikkje lysten på å bruka pengar på tull. Då eg spurde um ho skulle ha vanleg eller «special» billett valde me vanleg til forskjell frå resten av gruppa.

«Special» gav deg reservert garantert sitjeplass og ein drykk med i prisen. Sharon kalla «regular» for «adventure ticket»; wooo, du veit ikkje um du må stå eller fær sitja!

Ho vann meg og Helene med den argumentasjonen. Dessutan ville me jo gjerne sitja med ho, trass i at 100 bhat (14kr) og 150 bhat (21kr) ikkje er store billettprisen same kva.

Det var godt me valte eventyrbillett av di me karra til oss ein superplass med ein gong.

Restaurant

Me hoppa av på stasjonen me skulle av på og køyrde til ein restaurant der me fekk mat.

Det viste seg at 6 av totalt 11 var vegetarianarar, altso dei fleste. Det var ikkje medrekna (eg sa frå um eg og Helene dagen fyrr, men trur ikkje den meldingi vart vidaresendt).

Dei tilsette måtte berre sjå på at det dei originalt hadde sett fram stort sett ikkje vart rørt, medan dei lagde til noko vegetarisk på kjøkenet.

Bambusrafting

Tid for bambusrafting, som er eit ekstremt smigrande ord på det å stå på ei bambusflåte ned ei elv med normal straum. Ganske langt frå det me tenkjer på som rafting (sokalla white water rafting). Ordet er sikkert teknisk sett korrekt, men likevel :P

Eg måtte gjera noko anna. Eg kledde av meg ned til boksaren litt usikkert, var mange religionar og folkeslag representert på turen. So hoppa eg uti og hang på flåta/symde attmed ho.

Vatnet var heilt brunt.
«We don’t have brown water in Norway,» sa eg. Vel, kannhenda det finst, men det er iallfall ikkje vanleg.
«You know where the brown come from?», sa jenta i eit nederlendsk par som var med på flåta.
«Sewers, probably,» sa eg av di det var det ho la upp til og ville høyra. So lo me litt alle saman.

Elefantar

Me hadde flyte ned til ei brygge der me gjekk opp ein bratt bakke. Eg gjekk berre i boksaren framleis og såg ganske teit ut, men han var jo våt.

Då me kom opp såg me elefantar. Eg, Helene og Sharon tok ein med ein babyelefant som Helene var mest interessert i.

«You have two girlfriends!?», sa han som tok bilete av oss då eg sat der idiotisk i boksaren min med armane bak Helene og Sharon.
«Yes, I do,» sa eg og smilte. Han fekk eit sjalu uttrykk i andletet.
«Oh, man, you’re a lucky man. Lucky, lucky…». Huh, det verkar som um han faktisk trur på det!

Eg kledde endeleg på meg etter elefantturen og kjende meg ikkje som ein premieidiot lengre.

Foss

Siste stoppen var det flauaste på heile turen; ein yverraskande stygg foss omtrent tom for vatn. Ein typisk bussturist-stad var det òg, utan at eg kunne sjå nokon grunn til at det skulle vera slik. Flaut. Me hev minst tusen betre fossar i Noreg.

Gjekk på do fyrr me drog. Dei tok ein blodpris på 5 bhat for kvar vitjing – og det var slike på-huk-dassar utan ljos, ravskite og med digre tønner med stilleståande myggklekkevatn.

Det var ein tri timar lang køyretur attende til Bangkok.

Taxi

Me hoppa av i ein rundkøyring. Der var ein taxisjåfør som var militant på prisingi med eit par australianarar eg vart kjend med i bussen. Me stoppa vår eigen taxi og sa «MBK, but with meter».

Det gjekk han ikkje med på grunna trafikkaos, og då me ikkje ville betala blodprisen honoms gjekk me berre utatt. Eg måtte stogga tri taxiar til fyrr eg fann ein ærleg ein.

Det kom på 80 bhat, ein stor del som gjekk til dei 15 minutta me stod og stanga i ein kø 1 minutt gåing frå MBK. Eg gav sjåføren med ein buddha på dashbordet 100 bhat og sa «Take all, you’re a nice honest guy».

Kamerakjøp. Igjen

Helene skulle til frisøren og bleika/farga håret, medan eg skulle sjå meir på kamera o.l.

Gøymd inni ei side av senteret (det er DIGERT) fann eg ein kjedebutikk med ålmenn elektronikk. Dei hadde faktisk fleire Fujifilm FinePix X100 att. Wow.

Eg fekk tilogmed prøva det. Då eg sa eg ville kjøpa kameraet ville seljaren visa meg eit anna kamera.

Ricoh GXR. Det hev mykje av den same innmaten, men her med utskiftbar optikk og sensor. Eg hadde so vidt lese um det tidlegare.

Richoen var veldig god i bruk og herleg å halda. Ein del enklare enn Fujien. Billegare òg.

Eg måtte lesa testar på dpreview.com. Det var 28mm f/2.5 med APS-C-sensor som var interessant. 50mm-en med brikke i DX-storleik (altso som Nikon D90) hadde nemleg vorte ein veldig dyr kombo.

Fokusskifte

Eg visste ikkje kva eg skulle gjera att. Helene var kjempeleid seg etter frisørvitjingi, so det vart ikkje høve til at ho kunne sjå på og hjelpa meg til å bestemma meg. Frisøren hadde øydelagd håret hennar meinte ho og det gjekk veldig inn på ho.

Ho trong mat for å hjelpa på humøret, tenkte eg, ikkje kamera. For å gjera det kjapt og smertefritt gjekk me på Pizza Hut. Igjen.

Denne gongen tinga me svær pizza, men klarte ikkjeeta upp av di me ikkje var like svoltne som sist.

Heimatt

Me klarte ikkje finna ein taxi som ville gå med meter etter me spurte 4-5 stykk, so då betalte me like godt 100 bhat for turen. Berre for å verta ferdig med det og koma oss heim.

Det var ein veldig, veldig fin dag. Utruleg lang, med ein bra slutt då me til slutt la oss etter å ha sett ein serieepisode på pcen.

Eg hatar å reisa

I det siste hev eg hatt fleire og fleire reisedøgn. Vel, eg hev eigentleg hatt det slik eit heilt år no, og eg tykte det var kjekt i byrja. Men so byrja eg gradvis verta leid. Og no hev det toppa seg.

Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

«Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der», segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Kjipe rogalendingar

Eg sit på båten til Arsvågen, den fyrste av dei to båtane når eg reiser Stavanger-Bergen med kystbussen. Eg hev kjøpt meg ei svela med smørkrem, og det er ikkje so mykje smørkrem i han…

Greitt nok, tenkjer du, det er slik dei er laga på megafabrikken for sveler med smørkrem som Fjord1 sikkert hev outsourca dette til. Men der tek du feil, for kvifor hev då svelene på båten i Hordaland omtrent det dobbelte med smørkrem?

Dette er ikkje nokon eingongsgreie heller, det er langt frå tilfeldigheitar når eg hev teke denne ruta no godt yver 6 gongar det siste halvåret.

So Rogaland er kjipe, Hordaland er greie. Kva då med Sogn og Fjordane? Jo, vonleg ser du mynsteret her. Fjord1 i Sogn og Fjordane lagar svelene på båten (ser det ut som) og smører skikkeleg tjukt på, slik det skal vera! Sogn og Fjordane er kort og godt fantastiske!

Eg er beint fram yvertydd um at smaken på svelene heng direkte saman med kor mykje nynorsk det er i fylket.

Sogndal flyplass; flottaste innflygingi i Noreg?

image

Dette er andre gong eg tek Widerøe sitt morgonfly frå Bergen til Sogndal (Haukåsen), og for eit skue! Flyet flyg tett på fjelli og fjorden. Fantastisk fint.

Eg tok eit bilete, men dette er på det tidspunktet dei elles sers so søte flyvertinnene kjem med tulleregelen um at ingenting elektronisk er lovleg 1, so berre eit lite veldig kjapt knips med mobilkamera (som syg). Det var litt flaut av di den idiotiske dritmobilen fann ut at det var kjekt å laga ein helvettes høg lukkarljod trass i at **han ikkje hev ein lukkar ein gong!** Aldri høyrd ei so elendig standardinnstilling. D90-kamera, som eg låg i sekken er mykje mindre elektronisk enn mobilen, og tek brukande bilete i staden for ubrukelege; men det ser so stort ut at «regelbrotet» sikkert vert grovare. Mongis.

Men alt det gjorde ikkje so mykje, for innflygingi er faktisk berre *so* fin. Denne bussturen ned til sentrum er fin den òg, men eg sit på feil side som vanleg.

So, gjerne ta deg ein flytur til småplassane rundt her i Noreg vinterstid, det er flotte greier. :)

  1. Ja-ja, eg veit det ikkje er deira feil, so dei er berre søte – men det er no ein gong usøtt å koma med tullete reglar same kven sin skuld det er og kor mykje dei er pålagde å gjera det []

Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse…

Dagen starta godt nok, vel, eg vart vekka kl 3 på natta av nokre flaskesamlarar som stal flaskar frå resirkuleringsbåskassane (dei hev eigne hòl til panteflaskar). Eg gjekk ut og tok eit bilete. Og so gjekk eg og la meg att, mykje kaldare. Det blåste som Stavanger i storm.

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

  • Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
  • Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

  • Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
  • Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

San Diego

So kom me til ein godt likande plass, etter Los Angeles (stor og, vel, alt for stor og upersonleg), Las Vegas (alt kosta loadsa $$$, men moro so lengje me var der), Redlands (miniplass utan nokon ting). San Diego hadde mykje meir sjarm enn dei andre plassane. Meir slik me trudde LA var.

Fyrste natta sov me i bilen av di me ikkje fekk ein couchsurfing-vert, neste dag var me so heldige at me fekk ei melding frå Lance. Me kom fram seint i kvellingi (21) og traff han og Matt (som ofte sov over). Lance hadde eit typisk amerikansk hus, slike du ser på «ekstrem oppussing». Alt i ein etasje, garasjen hang inntil huset. Kjøkken og stue i eitt stort rom der det var høgt under taket. Han hadde ein gigasofa, men me fekk eige rom med dobbelseng.

Lance var ein perfekt vert, avslappa, hjelpeviljug og likevel engasjert. Me såg This Is It, Michael Jackson-konsertgreia fyrr me la oss fyrste dagen.

Eg spurte um ein billeg frisør/barberar, av di eg seriøst trengde ein klipp av hår og skjegg. «My brother has a haircutter machine,» svara han og fór av stad for å henta. Utruleg herleg, kjenner meg mykje betre med mindre hår/skjegg. :-)

Dagen etter tura med bakpå scooterane til Lance, Lance og Matt køyrde. Matt måtte på jobb etter ei stund, so me sette han av. Då fekk eg ein eigen scooter, og det var sjølvsagt gode dagar. Helene ville ikkje køyra trass i at ho hev sertifikatet for det, men det kann eg no godt forstå. Jenter hev ikkje den upåklagelege sjølvkjensla når det kjem til motorkøyrety. Dessutan dreg ho ikkje rundt på sertifikatet slik eg gjer.

Me sov ei natt til og hang litt rundt i San Diego fyrr me so køyrde vidare.

I LA-sentrum

So, fyrste dagen vår. Me starta ganske tidleg, vakna kl 05.00 lokal tid. Men det var ikkje særleg imponerande når det eigentleg var 17.00 Noreg-tid.

Me fann bil, og tinga ein for ein månad for $1400 inkludert båe andsvarsforsikring og kasko. Skal henta han i morgon.

Det tok ei halv æve å koma seg inn til byen. Vel, me bur jo allereie i «byen». LA latar til å vera mange byar som hev smelta saman. Han er ekstremt stor og flat. Langt i frå kompakt. Veldig keisamt eigentleg. Ikkje slik eg likar byar. Det tok oss vel ein time å koma inn til det dei kallar «downtown» med buss og to byte med metrolina.

Som eg sa i førre innlegg, er verkeleg offentleg transport heilt utruleg dårleg her. Det må berre opplevast. Det er veldig stressut å bruka. Det visste me jo, men trudde aldri skikkeleg på det. Bur jo 20 millionar menneske i denne byen, må jo vera noko grunnlag for å laga eit litt skikkeleg transportsystem. Men, nei.

Eit stort problem er sjølvsagt måten dei hev «laga» byen på. Iom. at han er alt for stor, og det er so digre avstander mellom alt so er det få folk per kvadratkilometer truleg. Likevel er det ikkje mindre enn t.d. Oslo, og der hev dei jo fint klart å laga eit godt transportsystem. Menmen.

No sit me på ein heller dårleg Starbucks i sentrum, me hev ikkje klart å finna ein litt større, koseleg kafé der me sit litt meir privat (og ikkje midt ved dei utruleg bråkute kaffimaskinane). Det gjekk ikkje. Me sat ute ein periode, men ein galen mann plaga oss veldig. Han var trugande og spurte um å få pengar eller få kaka vår heile tidi. Skikkeleg trugande. Ei dame kom ut, han sa noko, og so slo han kaffien ut av hendene hennar, ho fortsette berre vidare. Sikkert livredd.

Ei anna dame kom yver vegen, han gjekk til ho, skræmande, og hytta neven etter ho, eg trudde han skulle slå ho – og so gjekk ho attende til der ho kom frå. Ho vart redd.

So me stakk inn, var ikkje koseleg der nei. Han tok Helene sin kakesmaksprøve.

Fyrr det var me på turistinformasjonen, me treng allslags kart til å få litt yversikt. Dei hadde evig med ulike brosjyrar, og me hev diverre teke med oss fleire kilo av dei. Off, so mykje boss det vert.

No skal me ut på ein gåtur. Alt er betre i dag no som me hev sove, slik eg tenkte. Dessutan vert det truleg veldig moro å endeleg få ein bil! So fær me helder gløyma at det kostar oss ein god del, det vart heldigvis mykje billegare enn det alle dei kjende (store) selskapa tek.