Merkelapp-arkiv: Reisedagbok

Budapest

Eg og Helene var i Budapest i 2008. Helene ville attende ei helg, so me gjorde det.

Jolebutikken var der framleis. Ikkje vond var han å finna heller.

Me fann det som var på topp på tripadvisor, skytebane.

Veldig nøgd etter å ha skutt med Ruger.

Det var utruleg moro. Eg hadde ei av dei beste skyteskivene etter me var ferdige. Ikkje mykje bom. MP5 var truleg det mest treffsikre våpenet. AK47 gjorde vondt. Av pistolane forstår eg godt kvifor politiet brukar Glock, lett å bruka, lett å skyta. Likte nok best Bond sin PPK, liten og nett. Dirty Harry sin Magnum var båe tung og hadde ein fæl rekyl. :-)

Siste dagen gjekk me på fancy restaurant. Det var skikkeleg herleg, servitrisa var skikkeleg oppmerksam utan å vera irriterande. Var vel verd å eta dyrt berre grunna det. Maten var god nok den òg, men det var jo ikkje nokon veggishimmel. ;]

Eg skreiv ei restaurantmelding på tripadvisor

The people here are very nice. I didn’t feel rushed, the waiter was easy to talk to. I asked for non-alcoholic beer, and the way she handled her error when she came with the alcoholic version of the same was worth the visit in itself. I was so impressed. The food was good, it does say «vegetarian» here at tripadvisor, although with one vegetarian main course there was not an abundance of choice though. not that it as always needed.

The sushi was perfect, finally a place where the rice is just as important as the rest.

It was expensive, but we really liked it. Worth it ;-)

Det som var ganske moro var at eg spurde Helene om ikkje eg hadde fått hennar øl og omvendt. Eg tykte det var so rart at ølen hadde den kvasse ettersmaken som eg ikkje er glad i, det smaka rett og slett alkohol.

Etter eg hadde ete litt og tok ein ny sipp so såg eg på flaska, og det viste seg å ikkje vera den alkoholfrie eg hadde tinga. Servitrisa klarte ikkje å laga ein flau situasjon ut av det, som eg er mester i sjølv og eg prøver so godt eg kan å unngå det. Eg vert veldig utilpass . Ho skulle absolutt koma med ein ny (den skikkelege) og eg skulle ikkje betala.

Og ho oppførte seg heller ikkje rart etter det, altso type «å eg har gjort ein feil, no vart det rar stemning». Kjennest litt rart når eg skriv det, — men i nesten alle tilfelle i andre restauranter so hadde det fort vorte litt kleint og det var veldig forfriskande og overraskande at det ikkje vart det her. Ho beklaga seg akkurat nok òg, ein gong med ein gong og ein gong då ho hadde fiksa det.

Må vera noko magisk hokus-pokus dei berre lærer på high-end plassar, eller som dei vanlege plassane eg er viljug til å betala for ikkje brur seg med. Var jo eigentleg ikkje superdyrt heller, var normal (som i ikkje-billeg) restaurantpris i Noreg.

Elles tok me masse taxi, som me aldri har gjort før. Pla alltid ta offentleg transport for å spara pengar, men er vel blitt lat og litt rikare på åri. Var utruleg herleg å sleppa det stresset.

Alle var einige om at det hadde vore ein god tur. Eller, eg har ikkje spurt, men eg veit Helene hadde det moro. Det same hadde eg.

Stockholmtur med Al Green-konsert

Eg og Helene drog til Stockholm for å sjå Al Green på konsert. Eg kaupte ei skrivebok der eg skreiv småting i. Det var kos. Her er innhaldet frå boki:

Andre dag, laurdag 2008–07-08

Helene er so søt. Ho er svolten so no sit me på ein italiensk pizzaplass og skal eta italiensk margherita. Helene diktar upp røyndomsnære adjektiv til det eg skriv. Eg kaupte nett ei gjevande skrivebok for å kunna skriva magisk tull i.

Helene gleder seg forelska til mat. Der kjem han, store gode. Helene elskar det og startar på nye setningar heile tidi, ho hev so mykje å segja at ho ikkje fær sagt nokon ting. Eg høyrer «perfekt», «dette var jo bra» osb. Ho hentar vatn til oss og me et.

«Eg kann stadfesta at det er godt,» segjer ho fyrr eg legg ned pennen og byrjar eta.

16:00: Ferdig. Godt, men min var litt for salt. Helene ler, smiler og segjer «det er sant» då eg las den førre setningi um saltet. Me hev funne ut at me skal til tekniska museen. Ut å finna buss!

Ubuntu Cola

På bussen til tekniska museet. Eg og Helene hev gått forbi brusautomatar med Ubuntu Cola-reklame på mange gongar, men han hev anten vore utseld, elder so fungerte ikkje maskini. No plutseleg fungerte ei – og då kaupte me. Vel. Eg. Sidan Helene visstnok ikkje drikk brus (berre dobbeltbrus (òg kjend som red bull/batteri osb)).

Ubuntu Cola (Fairtrade)

Eg heiv no Ubuntu Cola i meg sjølv um eg ikkje drikk slikt lengre etter eg slutta vera avhengig. Cola smakar stadig ikkje godt, men eg er litt redd eg vert avhengig att. Elder nei, eg er jo jysla flink til ymse avvenning no. Ein annan ting er at eg no drikk koffein – ikkje like mykje som i kaffi, men likevel eit avvik frå min ingen-koffein-ståstad. Den hev eg moderert til «ikkje noko med masse koffein» iom. at det finst koffein i umtrent alt!

Ingen teknisk museum

Nei! Tekniska museet stengde nett då me gjekk inn dørone. Me sneik oss inn og freista sjå i butikken der, men det var inga bøn. Surt! :( Me tok busset att til stan…

Handling

Helene fann endeleg ei lua/hua ho vart forelska i og eg tok eit par bilete. Eg fann ei Moleskin-planleggjar på tilbod på Åhlen’s. Wey. Dei sel alt her i Sverige – ikkje berre smoothieaktige husartiklar som i Noreg.

På kafé med kaka og allslags

No sit me på ein dunstande kafé kor Helene igjen fær dikta upp svenske adjektiv til setningar ho ikkje veit um. Me ventar på den store og sugne (det ordet passa dårleg Helene!) Al Green-konserten. Eg vonar berre at dei ikkje tek foto- og videokamera mitt. Hatar slike rosa reglar!

Då eg såg upp på bordet att etter eg skreiv førre avsnitt var all maten og drikka vekk. Ikkje berre vår delte blåbærpai og Helene sin kakao – nei, min bringebærfruktdrikk var òg tom. Det tok meg ikkje lang tid å mistenkja ho her:

Ho sat no og filosoferte «Hmmm. Orsak, Odin, eg et som ein gris. Hmmm… Kannhenda eg er ein gris?». Eg er ikkje overtydd.

Inne i konsertlokalet

Salen her er verkeleg kjempeflott. Gamaldags ballsal som er lekkert ljossatt. Eg og Helene sit på scenen heilt framme. 2 timar til konserten startar. Me drikk drinken Mohito utan alkohol – dei hadde ikkje alkoholfri øl. Til gjengjeld er drinken særs fancy og smakar utruleg godt. Helene sit elegant og sippar (litt lite diverre) medan ho speidar ut i salen. Gleder oss verkeleg no. Herleg stemning.

«Skriv at eg gleder meg veldig til å dansa Al Green-dansen og peika – på ein sofistikert måte – og blunka og peika på Al Green på den kule måten,» segjer kjærasten min.

Ho hev forresten teikna ei fin teikning i boki mi. Eg tek bilete av at ho står ved scenen og peikar, medan Al Green peikar og syng «Love and happiness». Ganske fint.

Eg gjekk til vaktane og spurde um eg kunne taka bilete.
«God fråga!» sa han og måtte spyrr nokon andre. Saman kom dei fram til at det måtte vera lov utan blitz. So eg henta kamera, ljoset på scena fær bileti til å sjå ganske elendige ut, menmen vert betre seinare.

Helene skreiv Al Green med hjarta rundt ein serviett og hev no lagt han på scena so han skal synast framføre oss! :) Ein time att.

Er mykje fullare no – kjem visst 1300 folk. Eldre menneskje som Helene hev prata um mange gongar.
«Me er nok yngst her» og «­haha, me passar so lite inn.» Søøt! Det gjer berre oss kule.

Helene hev ein teori um at me vert sett på i konserten av di me er unge og stikk oss ut. Dette fortald med ei veldig konspiratorisk stemme. «Det fungerte på Bowie-konsert,» kann ho forsikra oss um.

Dag 1, fyrr eg kaupte denne boki

Me måtte stå upp tidleg for å nå bussen 0730. Diverre var alarmen feil og gjekk av 0645, so me hadde sabla dårleg tid (forseintkoming+Odin er ikkje ukjend). Me kom fram i tide, eit par minutt fyrr. «Fjo!» tenkte eg litt for tidleg…

Reservasjonsnummeret mitt var feil! Eg sprang upp til Säfflebussen si luka og forklarte. Nei, ingen billett på namnet mitt helder som bussjåføren hadde sagt.

«Er det internett her?,» spurde eg febrilsk.
«Jag vet inta,» ho var sjølvsagt svensk som halve Oslo. Eg drog fram Fjord (den vetle datamaskini mi) og fekk logga inn.
Ei anna jenta kom; «kann eg kaupa billett på bussen?,» spurde ho.
«Ja, men då måste du skunda deg, bussen åker om ett minut.»
Fekk hetta der ja. Fann ikkje kvitteringen, so såg attende blandt epostane (view all emails) på side 3 fann eg «kvitto». Ho skreiv inn det korrekte boardingnummeret (det i eposten og på net er visst forskjellege!) – men nei, fann ikkje tingingi (!!!).

Bussen kom til å færa snart so eg sprang full fart mot han der Helene febrilsk prøvde å halda bussen att. Ho hadde prøvd forklara kor utruleg dumt det hadde vore um me ikkje rakk bussen. Me hev jo betalt og fær ikkje pengane att.
Då hadde jento eg prata um tidlegare kome med masse bagasje. So då eg kom springande var bussen akkurat klar til å dra. Han fann framleis ikkje tingingi, men lot oss sleppa på då han såg eposten. FJO!

Attende på Al Green-konsert

No er det ein god del fleire yngre folk, ja. Ikkje berre tvo ;-) Det er tekniske folk på scena no – sjekkar ljoden. Helene er supersøt og står og dansar. No gler eg meg stort!

Hekkan eg treng noko å drikka, men no er salen full og eg gidd ikkje pløya meg fram.

No kom bandet! Ser sers amerikanske ut. Klapping!

Siste setningi er vandskeleg å lesa av di han er skrive superkjapt medan eg rydder ned blokka.

Etter konsertern

Helene kjem fin og rein ut av dusjen. Utruleg deilig med hadkle og godt humør, som ho veldig ofte hev. Konserten er ferdig, Helene (og eg i litt mindre grad) hev fengje mange blikk og smil av Al Green og det ovkule bandet. Helene fekk smil+blunk+peiking ein av gongane. Dessutan hev ho ei av rosone Al Green delte ut. Konserten var heilt utruleg bra – det var verkeleg knallstemning og Al Green er ein ekte entertainer.

Eg vart stoppa å taka bilete etter ei stund – likte eg dårleg – folk med dri…eh..kompaktkamera fekk taka bilete utan knyss. Alltid slik, grrr. Elles ein teit mann som breia seg og såg utruleg keisam ut. Såg stygt på oss òg. Fekk ikkje kaupt plakat; ikkje nok kontantar, men kva gjer vel det! Det var so ekstremt kult og kjekt og ein fantastisk tur med mi fantastiske deilige kjærast. Me gjer og opplever so mykje. Dei gongane me er heime ei halv víka kjennest det brått ut som um me hev grodd fast – so ynskjer me å gjera noko anna nytt. Eg elskar båe upplevingslysten og jento. :-D

No; dass på meg og so leggings!

Attende til dag 1, då me kom til Stockholm

Det var ein vakker dag og Helene måtte heilt sjukt på do. Ho fekk halda seg iom. at det kosta kr. 20 å gå på do + at det var ein eigen dovakt. Nett som i Oslo då eg helder fann ut eg ville spy på golvet enn å betala pengar eg ikkje hadde. Idiotisk idioti.

Fordommane mine um Sverige fall rett på plass då me kom inn på tbana og dei eg satt med prata um The Pirate Bay. Bra! Vart litt trist at eg ikkje hadde på t-skjorta mi på meg då – hadde passa rett inn. Då dei forsvann vart dei erstatta av eit par gutar som prata um eit rollespel til data trur eg. Kannhenda WoW, kannhenda noko anna. So, ja, eg trur Sverige er framføre oss når det gjeld datakunna for kvarmannsen. Godt for dei.

Ein annan generalisering; hekkan dei er opne og venlege! Det er som å koma til Stavanger; elder endå betre. Langt frå det kalde tilveret som rådar i Oslo. Helene fekk hjelp heile tidi («men eg trong ingen!»), folk smiler og pratar med totalt ukjende. Stockholm minner ikkje um biletet eg hev fengje av hovudstader. (Helene er forresten veldig usamd i at Oslo er sosialt kaldt, men ho kann skaffa seg eigen blogg for å segja slikt)

Me gjekk av på Zinkensdamm og etter ein helder lang gåtur kom me fram til hostellet. Rommet var ufint. Me betalte for 3 personar for å få eige rom. Det var ikkje mogleg å laga dobbeltseng av køyesengene – so me leverte att eitt sengesett og sparte pengar på det – hoho.

Odin si bok! Men Helene kan lesa i ho - for ho er kjærast!

Nede i «Gamla stan» åt me ein fortreffeleg middag og åt alt for mykje dessert på Helene sitt yndlingskonditori i Stockholm.

Dag 2, neste dag, Al Green-konserten

Med ferdig vaska rom leitte me supersvoltne etter hotellet me skulle sova laurdag-sundag. Då me gjekk upp frå s:t Eriksplan såg me ein «Subway» der fekk me endeleg mat. Mykje! Ah! (eg slo òg videokamera på for fyrste gong).

Det var lite ledig i Stockholm laur-sun. Difor tok me inn på hotell. Det var fine greidor – høg dobbeltseng med god puta/dyna.

So hang me i byen og var på konsert (det står i byrjingi).

Dag 3, heimreisa

So tok me buss heim.

Helene prøvde jobba, medan eg. Hmm. Spelte «Zelda – Phantom Hourglass» på Nintendo DS-en hennar.

Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope

I dag skulle Michael sitja heime og jobba med ei programmeringsoppgåva han hadde fengje. So meg og Mats drog ut med Dien og Hans til Cape of Good Hope. Det var ein fantastisk flott dag. Me stogga for å helsa på dei Sør-Afrikanske pingvinane fyrr me drog vidare til kappen.

Mats med Pingvin i Sør-Afrika Ungar og ein sørafrikansk pingvin

Det var ei bratt bakke upp til fyrtårnet der, Hans og Dien tok kabelbanen upp, medan eg og Mats gjekk upp. På vegen møtte me ein engelskmann; How are you doing, mate?, sa han.

Mats gjeng ved lagunen

Det var eit fantastisk utsyn frå toppen med fyrtårnet. Etter me hadde ete litt lett lunsj byrja meg og Mats turen ned. Eg ler når eg tenkjer yver dette no; men nedstigingi var utruleg enkel. Same med uppstigingi – faktisk var heile turen latterleg enkel. Det er tvo grunnar til at eg i det heile teke seier dette:

  1. Det var ein eigen kabelbane upp til toppen, det er rart når turen er latterleg enkel.
  2. Denne treng eg eit par paragrafar på å forklåra:

Mats hopper ned trappa

Me starta nedstigningi med freidig mot og raude kinn, slik nordmenn ofte hev. Det blåste lett frå havet, soli skein som gull og temperaturen var perfekt. Det er ingen pingelingen problem å gå ned desse trappane med krykkor. Mats er ein fin, sterk, sunn og tøff fyr på alle måtar han, men båe eg og han tykte ikkje det var noko spesielt å gå dei 300–400 metrane upp til fyrtårnet. Det gjorde tydelegvis andre, og som eg tidlegare hev sagt er desse “andre” alle saman frå same land: England.

Det starta lett og lystig med lette smil og enkle “nice mate!” kommentarar. Etter eit par versjonar av det føregåande fekk Mats høyra “oh, respect!” med påfylgande “incredible” frå ein landsven rett bak honom. Me gjekk forbi eit par treige engelskmenn som tydelegvis syntest det var vanskeleg å gå ned dei latterleg enkle trappane med tvo bein; dei var sjølvsagt rause med rosen og vart lettare fippa sjølv.

Kappen, Cape of Good Hope

So kom største herlegheiten sjølv; ein heil buss grønkledde skuleungdom “klatrande” upp dei “bratte” bakkane – du kann gissa nasjonaliteten: engelsk. Me fekk smil og me fekk kommentarar, hist og pist. Alle var positive, og eg kunne ikkje gjera anna enn å glisa stort – trass i at alt var grunna Mats sin invaliditet og diverre ikkje min. Eg fekk stor godhug til desse ungane, eg var eit gåande ljos slik eg skein. Ei jenta smilte sterkt attende då ho gjekk forbi oss – litt lengre oppi bakken sa ho stolt og høgt til veninna si “I think they are English!”. Me kunne ikkje gjera anna enn å le hjarteleg. Ho vart vel stolt av landet sitt no, med so tøffe folk ;-)

Symjing, bavianar, og redde engelskmenn

Me ville symja. Me drog ned til ei strand ikkje so langt frå kappen. Det stod digre skilt yveralt rundt oss “The baboons are DANGEROUS and are attracted by FOOD. [Masse tekst um kor farlege dei er og kva du må gjera]” eller noko i den duren. Nede på stranda var det tidleg klårt at me hadde eit bavianproblem. Det var 3 bilar der, men ingen menneskje. Menneskja sat inne i bilen slik skræmselsplakatone fortalde me skulle. Velvel, eg vart ikkje imponert. Den eine bilen forsvann då ein bavian sat seg uppå panseret. Den andre var der heile tidi. Det såg ut til at dei verkeleg ville bada – men ikkje turde ganga ut til bavianone.

Engelske skuleungar

Me gjorde oss no klåre. Eg kledde meg naken for å ta på meg badeshorts, eg tenkte som så at det var jo ikkje so mange folk å skræma her, dessutan sat dei allereie skræmde i bilane sine so eg kunne vel neppe gjera det stort verre. Same kva, soli forsvann, underlaget var vondt og vatnet var kaldt. Det vart ingen ekte symjing, berre vassing. Det er vel eigentleg langt frå hovudhistoria. Brått kom turistbussen med dei engelske ungdomane eg prata um tidlegare. Dei stoppa ein 200 meter frå oss, og gjekk ned til vatnet. Det såg ut til at dei var ein 30–40 stykk.

Dien og Hans med bavian

Brått var bavianane attende, og i stort tal. Me såg ein 6–7 stykk, og dei sette fart: rett mot oss. Eg vart litt småredd eit par sekund fyrr eg fann ut at det berre var teit og at eg ikkje plar høyra på teite skræmselsplakatar lell. Den fyrste bavianen sprang rett forbi meg, ein liten meter i frå meg. Me såg fort kva dei alle sprang mot: den engelske ungdomen. Og dette vart for meg veldig surrealistisk; dei 30–40 elevane som stend nede ved vatnet ein 50 meter fra bussen fær panikk og spring mot bussen. å sjå ein so stor gjeng få panikk med den avstanden eg hadde var reint komisk. Fyrst no byrja bavianane verkeleg å springja, dei hadde jo eit bytte/ein ven å jakta på/leika med.

Det var klassisk. Det var morosamt, og utruleg koseleg.

Skyer på kappen, på veg heim

Sør-Afrika dag 2: Kirstenborsh Botanical Garden

Denne dagen hugsar eg eigentleg alt for lite av. Eigentleg er alle dagene ei diger smørje som hev ein veldig rar form for kronologi inne i hovudet mitt. Heldigvis hev eg eit par bilete frå kamera for å hjelpa meg med koronologien. Me hadde ein piknik i denne herlege, herlege botaniske hagen og gjekk rundt utan t-skjorta og såg på menneske i parken. Det var sers avslappande og deilig. Er ikkje so mykje å seia eigentleg;

Kirstenborsch botanical garden, mats og michael Kirstenborsch botanical garden, mats og michael

Seinare på kvelden hadde Hans og Dien invitert venegjengen til Michael på middag. Eg visste ikkje at dei skulle betala for alle oss 9 stykk pa den dyre restauranten – men det var visst det invitering tydde. Dessutan hev dei betalt umtrent alt meg og Mats hev gjort og ete. Tja, eg kann vera so gjev og seia at det faktisk er alt.

Me var på den fine restauranten og sidan båe meg og Dien er veggisar so spurde me kva veggisspesialen var i dag. Her i Sør-Afrika er det som det var i Noreg for eit par år sidan; totalt umogleg å vera veggis. Det er faktisk ganske usant. Det eg meiner å seia er at det ikkje er kjempeenkelt å vera veggis, slik det er i Noreg no. Same kva, her meiner dei at kylling er ein grønsak – noko som sjølvsagt gjer ting vandskeleg. I dag tinga eg ein omelett med ost, sopp og bacon utan bacon til frukost på eit lite vinpresseri. Etter ei lang tid forstod servitrisa vår endeleg kva eg meinte sjølv um ho framleis ikkje var einig med meg i at det var ein lur ting. Eit par minutt etterpå kom ho springande attende til bordet vårt og spurde litt febrilsk um eg ikkje meinte at ho skulle putta kylling i i staden for bacon. For nokre folk… :p

Same kva, dei hadde svart sopp. Dritbra. Prata masse med folki rundt meg. Veldig koseleg. Meg og Dien hev eit spesielt veggisband, det er kos. Maten var kjempegod. Då me var ferdige spurde Dien og Hans um me ville hava dessert. Alle var stille, ingen ville seia noko. Eg sang ut “Ja! Sjølvsagt vil me hava dessert!!!”, som sagt visste eg ikkje at det ikkje var eg som betalte. Alle vart litt sjokka yver at eg sa dette, og det vart sjølvsagt sagt at desse nordmennene sa det dei meinte. Hehe.

Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur

Me kom oss vel fram til Sør-Afrika. Turen var lang og trøyttande, men me hadde ein lang dag etter me kom fram.

Heathrow, engelskmennene og invalide Mats

Allereie på Gardermoen so merka me at flyplassfolk handsama Mats på ein spesiell måte. Han gjeng jo med foten i gips og hoppar rundt på krykkone sine. Då me snart var framme i tryggleikssjekken på Heathrow etter me hadde gjenge ein kilomenter omtrent, vart han sluppen forbi ei sperring som sparte han rundt 10 meter. Tryggleiksvakten utførde det med stor pomp og prakt. Eg byrja le stort og sa at dei hjalp han med alt mogleg (hadde vore ein god del fyrr) – då me runda svingen var tryggleikssjekken der. Ein mann ropte etter Mats og slapp han inn til ein flyplasscannar utan noko kø, medan eg måtte inn i den digre køen. Dama som var bak oss lo godt då (ho var frå Noreg).

Invalide Mats på flyplassen

South African Airways vidare

Me vart forresten flytta lengre fram i flyet grunna vanføre Mats, ganske tullete og rart. På flyet viste det seg at nokon nordmenn me prata med på bussen skulle same vegen. Det som var rarare var at dei sat rett framfor oss.

På flyet var det slike skjermar i setene, slik det var då eg drog til Filippinene for 11 år sidan. Flyet vart ein god time forseinka grunna tekniske problem, men til slutt kom me upp i lufti og kunne sjå på film osb. Eg såg desse filmene på turen:

  • Enchanted (Eventyr i New York
  • Love in the age of colera
  • Biefilmen

Eventyr i New York hev eg sett fyrr, men han er so fornøyeleg at eg godt såg han um att. Eg fekk ikkje sett heile Biefilmen av di dei viste ein mongo turistfilm på flyet fyrr me landa. Irriterande. Elles `la eg meg ikkje` fyrr 0400, og etter det sov eg ikkje i det heile teke. Eg spelte ein heil del poker.

Dag 1: Sør-Afrika

Me måtte kasta all maten me hadde pluss alt Mats tok med til Michael grunna teite tollreglar i Sør-Afrika.

Michael i Sør-Afrika

Michael kom og henta oss, og køyrde endå verre enn det han gjorde i Noreg. Skikkeleg elendig. Var ingen setebelte i bilen heller. Heldigvis vart eg fort van med båe køyrestilen og ingen belte. Me køyre forbi ein sokalla Township som er ein ghetto for negrar, små blikkskur som dei bur i. Vonar me fær koma litt nærare på det seinare. Hadde vore interessant å sjå skikkeleg. Eg var ganske redd for kriminalitet i byrjingi – men det dabba heldigvis fort av. Eg liker ikkje å gå rundt å vera mistruisk og småskvetten.

Academia

På vegen såg me sjølvsagt mange digre, digre eigendomar med ekstreme gjerde rundt (såg nærast ut som fengsel). Slik var det og i den vesle (ganske store) ghettoen Michael bur i. Dei slapp oss rett gjennom tryggleikskontrollen, me var jo trass alt kvite alle saman.

Etter ein kjapp tur innum hybelen stakk me til byen for å finna solkrem, shorts og sandalar. Det var ein heil haug ungdom i eit slags senter i sentrum, umtrent berre kvite. Utanum all kassapersonalet, vaskepersonalet, servitørane o.l. Det var ein herleg atmostfære i bygget, Michael kjenner veldig mange her nede. Det er ganske tydeleg at dette er ein universitetsby. Han viste oss puben politiet hadde raida for narkotika med 50 politifolk, skutt i taket og plaga folki der.

På tur med Dien og Hans

Dien og Hans

Me møtte foreldri til Michael, som og vitjar Michael no. Me køyrde ut til ein sumarfuggel-plass og åt lunsj. Og so hang me i hagen lengje, det var skikkeleg herleg og fint. Masse, masse dyr og herlege insekt.

Michael i Sumarfuggelhagen

Me drog vidare då dei stengde. Køyrde rundt i umrådet. Brått punkterte dekket. Me fann til slutt ein jekk, og eit ekstradekk – men det var ingen skiftenykel, so me fekk ikkje teke av dekket. Me var midt uti ingenting, so det var litt stress. Etter ei stund stoppa ein av desse mange pickupane som hev lasteplanet fullt av negrer som køyrer til/frå jobb, ein liten bil stoppa og. Dei lurte på kva problemet var, og me forklarte. Til slutt stoppa dei ein annan pickup av same type og fann ein skiftenykel som passa.

Bilproblem, poffa dekk

Me køyrde so vidare og såg på store hus med digre, vonde piggtrådar (slik alt hev her umtrent). Me såg på vakker natur og tok ein lang biltur fyrr me til slutt åt middag på ein fin restaurant. Starta med Sushi og hadde etterpå ein fiskeplata og ein veggisplata. Perfekt. Eg smakte svartsopp, det var so utruleg himmelsk godt.

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)

Reisen og fysste dag

Etter ein diger dag med fly og vert-familie møte måtte eg skrive ned kva som hadde skjedd, kanskje nokon vil lese det.

Me kjøyrde til flyplassen heile familien, då eg kom på eg hadde gløymd jakka og lua. Så pappa kjøyrde oss fram til flyplassen og me jekk av, så kjøyrde han tilbake for å hente jakka og lua mi :) Me va ein god gjeng som skulle ha igjen momsen på laptopene våre, me venta på tollaren. Då ho kom (såg ikkje mye ut som ein tollar) fortolla ho utan nokon problemar. Heldigvis.

Thomas tok med Golf-settet sitt også, det hadde kosta ein god del så han villa ha att momsen, eit lurt trekk ;) Resten av oppholdet på Stavanger Lufthavn Sola var ikkje særleg interessant.

Etter me hadde hatt det kjekt på flyet ned til København så var det tid for å ha det kjekt på selve flyplassen. Då me kom inn starta eg strakt å snakke dansk, høgt og klart som ein ekte danske (noe vil imidlertid ikkje være enig om kor god dansken min er). Eg fekk snakka litt Dansk med Lotte fordi ho gjorde ikkje stort av dét, mens Jørgen syntas eg var ganske teit og domma meg ut :-S

Etter me hadde gått eit godt stykke så var me med “Gate“en, og flyet byrja og sleppe folk inn. Så eg fant plass vedsia av Audun. Han fortalte meg at det sto i reglane til SAS at me kunne ta 3stk brus. Så når dama kom skulle me kreve dét. Jon tok opp Laptopen og dreiv på me noko, me andre snakka eller gjorde noko i den duren. Fysst fekk me ein til pakke med herleg flymat, tørr og god. Etter kom det kaffe, eg venta på te’en, men den tok jo kjempelang tid. Så når Audun var ferig med kaffen fekk han sannleg te også. Eit lurt trekk av Audun.

Servitøren kom og eg gjorde meg klar: 3 fanta, takk. Men ho hadde ingen fanta, bare ekkel, ekkel cola som eg ikkje drikk (har ikkje drokke cola på nærmare 1 år). Så eg fekk ein eplejus og 2 vann :P Frekt. Audun på sin side likte cola og bestilte 2. Det var dårleg Audun, bare 2?

Vél frame på Heathrow stilte me oss i ein laaang kø. Eg var forbanna over det dårlege systemet i England det var bare teit. Då me hadde stått der i ein 10–15min og kasta dritt på england såg me ein “Singapore: Boarding” skjerm på plassen me gjekk inn. Jon trudde fortsatt at det var rett veg så me fortsatte, men då folka sjekka billetten til Jon ville de ikkje sleppe han inn fordi det var tross alt et fly til Singapore og me hadde ikkje billettar vidare.

Litt tidligare hadde eg tatt fram passet for å gå gjennom “kontrollen” (som var eit fly til Singapore) men eg fann ikkje billetten min. Derfor sprang eg tebake te flyet og heldegvis var ikkje dørane låst enno. Eg snakka på Engelsk til piloten og me fann billettane, så takka eg han på norsk og han svarte på dansk tebake ;) Eg sprang opp korridorane for å ta igjen klassen, men då eg skulle åpne dørene inn til flyplassen var dei stengde. Eg kom meg ikkje ut.

Eg gjekk inn i flyet igjen og spurde kapteinen om han kunne gjøre noko, men han hadde ikkje tilgang. Han skulle imidlertid sei ifra når han var ferig for dagen (uh, der ble jeg litt oppgitt :| ). Eg satt meg ner med Aftenposten utenfor døra for å vente. Tenkte litt på kva som ville skje, om klassen ville køyre te skolen ut’a meg. Uansett var det ikkje noko problem, fordi eg likar å reise og finne utav ting på eigenhand. Det er morro.

Eg trengte ikkje tenke noko meir på dét når ein sikkerhets-ansatt kom og lura på kvifor eg var innafor “Restricted Area”, eg måtte forklare og han slapp meg ut. Då kunne eg springe for å finne resten av klassa. Mens eg sprang lura eg på kor eg hadde jort av lua mi, for eg hadde ho ikkje me meg (ugh, typisk :-S ). Svett fant eg resten av klassa i ein diger kø. Eg måtte sjølvsagt stå langt bak dei, men det gjekk relativt raskt så det gjore ikkje noko. På bussen te Oxford tok eg fram Laptopen så såg me Espen sine CKY teasere. Takk Espen, dei var ein suksess ;) (kanskje litt intern :P)

På skulen skulle vert-familiene hente oss, eg var veldeg spent (sjølv om eg visste eg kom te ein max lav standard) og slett ikkje nervøs slik mange (100%?) av jentane var. Etter ein 9–10 klasse-kamerater var henta lærte eg at folka mine ikkje kom for å hente meg. Så me venta på Taxi og tok han fysst til Kristine-Ýr for og så køyre te “meg”. Huset var faktisk det finaste av de i nabolaget (syntes ég) og det såg rimelig greit ut. Eg kom inn og fekk vite rom, kor badet va osv. Etter “omvisninga” sovna eg kl 3 på senga. Kl 5 blei eg vekka; då var det middag. Eg spiste det tørre greiene saman med Iris (Kinesisk jente eg bur saman med) og me så på noko humor-greier og lo (mens me åt, ja).

Eg fekk ein telefon fra Jørgen og avtalte å møte dei i Cowley Sentrum. Då eg jekk ut av huset sto det ein familie uttafor huset og såg på meg. Det var Aurore og familien hennars, ho skal bo saman med meg i eit år. Eg hadde dessverre ikkje tid te å prate me dei fordi eg hadde eit møte (familien såg veldeg kjekk ut!).

For å gjøre ein lang historie kort så kom eg ner te Cowley Sentrum, fann ikkje Jørgen og Niklas, gjekk på B&Q, kjøpte Engelsk-te-Europa-standard strøm-konverter, gjekk ut, fann folka, så ekorn, fann Lotte og Kristine-Ýr, tok buss til byen. (puste, puste) Så traff me dei andre på McDonalds (eg: “kan me gå ffs!?”), de haddde kjøpt engelske SIM kort. Så gjekk me rundt og såg på livet. Te slutt tok me taxi te Cowley Sentrum, spiste ein hamburger på den lokale kebab-sjappa, tok bussen hjem og la meg i 12–1 tia. (END OF THE DAY! :D )

Frankrike turen

Nå sitt eg her i Frankrike og skriv, er på ein 12 dagars tur te Tim. Eg følar for å skrive et lite referat av turen så langt.

Dag1: Natta før morgonen me dro satt eg oppe te kl 3 for å pakke sekken, “veldeg lurt”. Då eg sto opp måtte eg sjølvsagt leite etter lommeboka o.l mens foreldra mine stressa seg halvt i hjel.

Etter flytur te Torp og et stk. gjennomlest VG fann eg ein pc med internet på flyplassen der. Då måtte eg sjølvsagt lese slashdot som alle sjølvrespekterande linux brukare. Det tok så lang tid at når me skulle ta flyet så hadde me inga tid te å kjøpe taxfritt :(

Vél framme på Standsted Airport London visste me at me måtte vente 9 timar på flyet te Frankriket. Flyplassen hjalp oss like godt og venta heila 50 minutt før me fekk bagasjen vår (#”¤#¤%!!). Etter så dro me te ein engelsk by i nærheita for å spise/se o.l.

Me gjekk litt rundt men va veldeg sultne, så me tok det fysste og besta; Pizza Hut. Eg må sei at England er eit veldeg ustandarlisert land og oppførar seg teit. På bussen bort (ein gammal holk :| ) Så kjøyrde han på venstre side, han klarte heller ikkje holla bussen rett på vegen. Vanskeleg å finne slikt i resten av Europa.

Så var me då på pizza hut som hadde skrudd air-condition anlegget overdreven høyt og skulle ha litt mat. Me fann oss bord, før me blei kommandert bort til inngangsdøra igjen. Der sto me, i veien for alle mens de skulle finne bord. 10 minutt gjekk det og me fekk det samme bordet me ville ha i byrja. Teit.

Etter ein (lang) tid fekk me bestille, meg og Tim: ein 4 manns pizza, Noémie og Engelsk-læraren deiras (som vi traff på Torp) bestilte en 2 manns. Me satt og lo av alt det engelske, og leste slagordet til Pizza Hut, “Great Food, Great Times”. Ja, enorm tid måtte du iallfall ha.

Eg hadde fått det for meg at eg skulle bli tatt som terrorist når me blei sikkerhetssjekka, så eg gjekk rundt og snakka om USA, fly og bomber. Då me endeleg kom inn i skjekken blei eg stoppa av ein sikkerhetsvakt som skulle kroppsvisitere meg :S Eg blei me andre ord mistenkeleg-gjort.

Då me kom fram var sjølvsagt min koffert heilt sist, de hadde sikkert prøvd å opna han :S (eg har 2x kodelåser + 2x nøkler, den er ganske så sikker).

Dag2: Neste dag så jekk me på Kino, såg Johnny English, var sjølvsagt dubba så eg forsto lite. Eg smakte også Fransk ost, som eg faktisk lika(!), etter traff me to jentar(venninnar av Tim) og såg “Colmar by night”(Fint og roleg).

Dag3: Neste dag dro me til Strasbourg – ein by med 300 000+ innbyggere, kjekt nok, men er tross alt bare en stor by. På toget tilbake kjøyrde me i over 200km/t :>

Marielle, ei venninne(kjAEreste fekk eg h0yre no) av Tim skulle sove over, så me gjekk på kino me ho og såg “The Hulk” (eg fatta ingenting, var kjedeleg). Heimvegen snakka meg og Tim som vanleg, men Marielle sa ingenting, var ikkje verdens beste i engelsk :)

Dag4: Neste dag gjekk me og bowla, det var morro sidan eg vann ;) Biljard spela me óg, der eg gulla litt og vann ein gang.

På heimvegen spiste me på Quick, ein fransk McDonalds wannabe -> forferdeleg. Ute i gata sto “tøffe” gutar og røyka hash o.l. Kriminelle drittunger :/ Då me ankom huset var me overtrøtte; hoppa/lekesloss/lo o.l i et sett :D Det var veldeg morro. De ville legge seg, men eg var ikkje trøtt så eg var oppe te 4:00. Typisk.

Dag5: Denne dagen dro me på Fransk LAN. Ein pussig sak – dei har ikkje internett og mora kommer og serverer mat te faste tidar. Variert mat. Absolutt ikkje slik eg er vant med. Det værste med dette LANet var at det ikkje var noko internett (som eg er GANSKE avhengig av). Men det var framleis kjekt då me spela Q3, WC3 (eg eide :P), Rise of Nations osv osv.

Dag6: Forstatt på LAN hos Marciel, Geir Bøe sin “frankrike-penn-venn”. Eg fann ein heil sesong med “Alias season 2” episoder på pcen eg låna. Eg starta å sjå på desse, men kvar episode varte 45 min og det var heile 22 episodar. Når me la oss denne natta sov eg betre – eg fekk pute og dyne – ahh. Eg snakka litt me Tim og Marciel på rommet også sovna me.

Dag7: Då eg sto opp neste dag gjekk eg for å se meir Alias og kanskje programmere litt C. Eg fann nemleg ein Borland C Compiler(bcc.exe) på maskina og ville teste dette kjente språket. Eg lærde litt av meg sjøl faktisk. Då me skulle dra hadde eg sett 15/22 Alias Sesong 2 episodar – gaaanske mange! Denne dagen skulle eg være hos Noémie – etter velkommsten tok eg ein dusj for å få vekk LAN-svetten (:P). Omvisningen i huset stoppa pp Noemies rom der me snakka litt (eigentleg lenge) for å så dra te Pascal, ein venn av Noémie.

Me såg litt på den nye pcen hans (17” LCD, S-ATA -> digge). Så snakka me med faren som absolutt ville vise oss ein Video8 tape. Det var fra då han jobba i Marinen og reiste te Stavanger med ein Fransk ubåt ;) Det regna veldeg mykje då me skulle dra så Pascal kjøyrde oss til Noémies hus.

Åt litt pizza før me gjekk opp og starta og snakke igjen. Den natta sov me ikkje.

Dag8: Eg sto opp og prøvde og finne mat, var ikkje lett. Eg fann Nestle Crunch, men ikkje mjølk, så eg prøvde med vann. Ekkelt. Etter prøvde eg utan noko, ikkje særlig godt. Då kom Noémie ned og ho fann mjølk, så då spiste eg. Sjølv spiste ho det utan noko ana :S

Eg hadde vondt i magen og følte ikkje eg blei mett, så eg spiste litt pizza også. Etter gjekk me ut, tok ein tur rundt i den lille landsbyen hennar. Me jekk gjennom skogen deiras – var bomber fra 2 verdenskrig der, ganske kult. Me kom te eit heller kjedelig vatn og satt der litt før me kom klissvåte heim. Me fekk nemleg ein slik “spyle-vann-til-mais-plantene” stråle over oss. Og det var MYKJE meire vann i den stråla enn kva eg hadde trudd.

Eg traff besteforeldra te Noémie rett før eg dro te Tim, dei var i særdeles godt humør og var veldeg koselege ;) På vegen te Tim kjøyrde tanta til Noémie i 140km/t på den lille landevegen :P

Så var det av gårde til Tyskland. Tims far, Bernd henta oss i Strasbourg – og me kjøyrde innom ein is-cafe på vegen til hans tyske heim. Der spiste eg ein diger iskrem som var utruleg god! :D

Me avslutta dagen med eit godt slag Ringenes Herre bordspill. Alle i dette spillet sammarbeidar mot Sauron, Tim hadde bare tatt Sauron éin gong før. Og trur du ikkje me klarte det saman éin gong te ;)

Dag9: Me dro te MediaMarkt, ikkje så kult som eg trudde. De hadde ikkje utvalget eg forventa. Etter dro me til eit digert utendørs basseng. Det var veldeg kjekt, eg fekk stupe frå 5meteren, var dessverre ikkje noko høgare.

Dag10: Roleg start på dagen, etter litt dro me til eit vatn for å bade. Det var heller skittent og ikkje så kjekt som førdagen. Etter dro me rundt og såg på forskjellege slott, meg og Tim gjekk også aleine i ein stor by (huskar ikkje namnet). Då me kom heim såg me Terminator 3(drittfilm), så snakka me til langt på natt. Var kjekt ;D

Dag11: Starta dagen med å sjå Matrix: Reloaded(nais film). Etter dro te ein elv og bada, det var veldeg morro, godt varmt vatn. Så kjøyrde me te Frankrike og eg brann alle bilda mine over te CD.

Dag12: Sto opp tidleg, kjøyrde te flyplassen. Då eg va fremme i London/Stansted hadde eg nermare 4timer før flyet til Haugesund dro. Eg satt meg ned og tok det me ro. Etter innsjekking såg eg rundt i tax-free butikkane. Eg glimta bort på ein monitor og te min store forskrekkelse sto det: Haugesund 44 Final Call. Hehe, eg sprang bort til Gate 44, men da eg kom taxa flyet ut på rullebanen :S Velvel, litt av ei knipe :P

Eg va littegrann fortvila for bagasjen min, men eg trengte han eigentleg ikkje då. Etter eg hadde prata med ein del forskjellege personar fant eg utav dét. Den snille dama ga meg 10minutt før eg skulle få bagasjen. 1time seinare fekk eg han.

Eg tok bussen til London Victoria (som tok ganske så lang tid :|). Eg trudde Victoria var ein by utanfor London sidan det stod på bussen: A6 London, og: A6 Victoria. Men det var visst ikkje dét. Litt sånn halv-forfjamsa gjekk eg nedover gata då eg såg ein 20–21 år gammal gut som óg bar på mykje bagasje. Etter litt prating fant me ut at me skulle finne eit hærberg saman.

Han ville ha eit enkeltrom mens eg – som den “kjipe” fyren eg er ville ha det aller billigaste :P Eit rom med 2 andre personar. Eg er ganske vant med det og likar å spare litt pengar. Me hadde ganske store problemar å finne fram utan at eg ska gå dypare inn i dét.