Merkelapp-arkiv: Sint

Om Anders Behring Breivik

Eg har skrive ein del på Google+ om Anders Behrig Breivik, og det politiske attentatet (terroraksjonen) i det heile. Eg skreiv reaksjonar direkte, og dei er ganske usminka. Eg var sint på FrP ei stund (dei brukte bombingi til å snakka om islampropagandaen sin), fyrr eg roa meg litt ned.


Og no kann FrP få lov til å prata att. Me treng dei i denne stoda; og eg voner veldig mange folk i partiet tek dette her som ein vekkjar.

Islamfobien er eit hat. Mange hev ikkje møtt muslimar og er livredde for kulturen deira. Det er legitimt å ynskja å endra innvandringspolitikken og koma med meiningane sine. Denne soga er om ein mann som har kontroversielle meiningar, men likevel er veldig reflektert (som verkar ekstremt rart!).

Eg trur me må få fleire av desse meiningane fritt ut i media. Det er tydeleg at me treng ein skikkeleg debatt. Det gjer meg ilt å segja at det er sikkert det same som Anders Behring Breivik (ABB) ville:

Vi bør snarest jobbe felles mot opprettelsen av en kulturkonservativ storavis (papir/online nasjonal distribusjon)

Spesielt det fyrste sitatet (nede på sida) eg hev henta. Om det å kalla alle med norsk pass for nordmenn, som er det politisk korrekte å segja; men folk flest tenkjer ikkje slik. Blind kulturrelativisme er farleg. Alle kulturar er ikkje like. Alt er ikkje like bra. Me må få kunna prata om dette her og ikkje kunna oppfostra slike ekstreme folk som er heilt skutt i hovudet.

Tingen er at når me ignorerer slike folk, og skyver dei vekk, ikkje let dei deltaka i samfunnet, so vert dei berre meir ekstreme! Det hjelper oss ikkje!

Eg hugsar korleis ingen ungdomsorganisasjonar ville ha noko med FpU å gjera. FpU-arane vart leie seg og fekk ein sterk-sterk brodd til «dei andre». Me må passa på oss.

So eg meiner me ikkje må frysa ut FrP her, og heller ikkje EDL-delene av FrP som er der.

Eg har store problemer med å forstå korleis han kann skriva det han skriv (om hat), og gjera det forferdelege han gjorde. For ein spysekk.

Han skriv mykje om korleis dette skal til, ein organisasjon må vera antirasistisk, men islamkritisk. Han pratar um ein modell av EDL (European Defence League), dei me faktisk fekk ein norsk utspring av for eit par månadar sidan. ABB var heilt sikkert del av det; og såg korleis heile organisasjonen vart slege ned av alle.

Om mogleg, … vart han sint av dette? At dei ikkje fekk koma med meiningi si? Eg reknar med det. For ein jækel.

Mitt originale FrP-innlegg

No må faen meg jævla FrP halda kjeften sin eit par dagar!

Dei brukte bombeangrepet til å propagandera mot innvandring og insinuerte sjølvsagt at dette var islamistar.

Og kven er det? Det er jo faenmeg ein FrP-ar som er gjerningsmannen! Det er ein mann som sjølv er anti-muslimsk og for det same. Kor ironisk er ikkje det? Eg vart kvalm av FrP sin retorikk allereide før me visste om Utøya, at dei skulle bruka dette for å fremja framandhat.

Jeg var aktiv Oslo FrP/FpU i de første 6-7 år (i den kulturkonservative + laissez faire kapitalistiske/liberalistiske campen) og bidro til FrPs suksess før jeg stoppet. Jeg følte det da var viktigere å bidra til å utvikle/markedsføre politiske doktriner i utlandet spesielt Britiske, Tyske, Franske, Amerikanske

Eg vonar ein heil masse FrP-arar melder seg ut etter dette. Det heile er forkasteleg.

Og les Mullahen sin fantastiske post: Der vi lot hatet gro. Veldig bra.

Sitat frå ABB

Du kann lesa kommentarane honoms på document.no sjølv (min kopi av den sida ). Eg limer inn eit par sitat frå Anders Behring Breivik (mine markeringar):


For meg blir det svært hyklersk å behandle Muslimer, Nazister og Marxister forskjellig. De er alle tilhengere av hat-ideologier. Ikke alle Muslimer, Nazister og Marxister er konservative, de fleste er moderate. Men spiller det noen rolle?

En moderat Nazist kan, etter å ha opplevd svindel, velge å bli konservativ. En moderat Muslim kan, etter å ha blitt nektet å komme inn på et utested, bli konservativ etc. Det ligger i kortene at moderate tilhengere av hat-ideologier, på et senere tidspunkt kan velge konservatisme.

Islam(isme) har historisk ført til 300 millioner dødsfall
Kommunisme har historisk ført til 100 millioner dødsfall
Nazisme har historisk ført til 6-20 millioner dødsfall

ALLE hat-ideologier bør behandles likt.


Dere påstår at alle nordmenn som ikke følger landsmo(r)deren Gro Harlem Brundtlands definisjon, er rasister:

«Alle som til enhver tid innehar Norsk pass er fullverdige Nordmenn»… Som betyr at selv Somalieren (med norsk pass) som tygger khat hele dagen, banker kona og sender halve trygden til al-Shabaab skal sees på som en fullverdig Nordmann.

Hvis noen i dette landet VÅGER å se på denne Somalieren som noe annet enn en fullverdig Nordmann er de rasister og må brennmerkes offentlig. Og dere sier at alle som er uenig med deres ekstreme kulturmarxistiske verdensoppfatning – den utopiske, verdensborger-definisjonen er rasister?

I så fall tror jeg dere har stemplet 95% av verdens befolkning som nettopp dette men det spiller vel en mindre rolle for dere?


Etnosentriske bevegelser som BNP, National Front er IKKE velykkede og vil aldri klare å komme seg over 10% oppslutning (BNP har 5%, FN har 7%). Man kan ikke bekjempe rasisme (multikulti) med rasisme. Etnosentrisme blir derfor det komplett motsatte av hva vi ønsker å oppnå.

Vi har valgt Vienna School of Thought som det ideologiske grunnlag. Dette innebærer motstand mot multikulturalisme og Islamisering (på kulturelt grunnlag). Alle våre ideologiske argumenter baserer seg på anti-rasisme.

Dette har vist seg å være svært suksessrikt noe som forklarer hvorfor moderne kulturkonservative bevegelser/partier som bruker Vienna School of Thought er så vellykkede: FrP, Geert Wilders, dokument og mange andre.

Etnosentrisme strider mot prinsippene i Vienna School of Thought noe som er årsaken til at du sikkert har blitt sensurert her tidligere.

Jeg har selv jobbet flere år for FrP og kan garantere deg at FrP hadde hatt mindre enn 10% oppslutning om de ikke hadde valgt Vienna School of Thought som ideologisk grunnlag.

Ja, vi skal beseire multikulturalisme/kulturmarxisme til slutt (da denne er svært diskriminerende og rasistisk). Men vi må gjøre det på riktig ideologisk grunnlag.


Jeg har jobbet med prosjektutvikling i 14 år med flere prosjekter relatert til nettløsninger, har økonomisk utdannelse + to andre bachelor grader, tjente min første mill som grunder i en alder av 24 og har mange kamerater som i dag er suksessfulle grundere innenfor de fleste bransjer.

Flere av kameratene mine er eksperter på utvikling av nettsamfunn (en av dem driver Deiligst.no, Norges trolig mest profitable nettsamfunn til tross for et moralsk frynsete konsept).


Multikulturalister blir svært brydd når du nevner Japan og Sør-Korea da disse nasjonene beviser helt åpenlyst at masse-innvandring kun er et resultat av spesifikke Marxistiske doktriner og svært sjelden økonomisk eller kulturelt gunstig.

Japan/Sør-Korea har en grense og grensevakter. Om man mangler visum blir man nektet passering… (Europa hadde visst denne ordningen før 1950-1960)

Det interessante spørsmålet blir jo; hvorfor blir ikke Japanere og Sør-Koreanere demonisert som nazister og fascister? Svaret vet vi…


Mye av denne kunnskapen har allerede blitt formidlet gjennom «document» (er utrolig imponert over kunnskapsnivået her:)) noe som indikerer at det er på vei til å formes en ny pan-Europeisk «kulturkonservativ» intellektuell bevegelse som er enige om de grunnleggende sannheter.

De neste 10/20/30 år bør vi fokusere på følgende:

  • Lage en kulturkonservativ storavis (papir/online) i hvert land (vårt talerør som når ut til hele Norge). Målsetningen er naturligvis å vekke flere nordmenn opp fra komaen.
  • Skaffe funding til dette prosjektet gjennom kulturkonservative investorer.
  • Bidra til å forme/videreutvikle en ungdomsorganisasjon/aksjonsgruppe som representerer vår ideologiske platform (anti-rasistisk men kritisk til multikultur/Islamisering etc)

EDL/SIOE danner konturene til hvordan en slik organisasjon vil se ut. Vi kan jo f eksempel videreutvikle SIOE eller skape en ny. EDL har fått rasiststempel og de jobber hardt for å bli kvitt dette (alle individer som kommer med rasistiske/diskriminerende ytringer blir fra nå av kastet ut).

Det blir vanskeligere å starte en slik gressrot/aksjons gruppe i Norge da myndighetene pumper sinnsyke summer in over alt for å blidgjøre alle (utenom oss;)


De som våger å kritisere multikulturalisme (og som støtter kulturkonservative synspunkter) blir i dag stemplet som fascister/nazister/rasister. Problemet er at doktrinene som danner grunnlaget for politisk korrekthet ikke vil eller kan tillate alternative oppfatninger og er således svært intolerante.

FrP er et offer for denne intoleransen.

Elles les desse innleggi

  • Prableen Kaur, Helvete på Utøya:
    En man kom. ”Jeg er fra politiet.” Jeg ble liggende. Noen skrek tilbake at han måtte bevise det. Jeg husker ikke helt hva ham sa, men morderen begynte å skyte. Han ladet. Skjøt mer. Han skjøt de rundt meg. Jeg ble liggende.
  • Jaskorpe tipsa meg om Quilliamfoundation, ein tenketank som jobbar mot ekstremisme. In and out of Islam. Eg hev ikkje lese heile enno, men det ser bra ut:
    I want to start this discussion by talking about what I used to believe in and presenting it as I would have presented it when I believed in it and then discuss the ideas that I’ve come to and why I no longer believe in what I was prepared to give my life for.
  • Alexander Wilhelmsen skreiv ein knallbra analyse på Google plus:
    Three things in particular strike me about the media coverage as well as blogospheres predictable rampage.
  • Øyvind Strømmen: Kven er terroristen? (du kann òg lesa same innlegg hjå Aftenposten, viss det flyter båten din:
    Breivik var inspirert av eit internettmiljø som kallar seg «counterjihadist», eit miljø som forfekter ein ideologi som vel kan kallast høgreekstrem, og som også har koplingar til europeisk nyfascisme. Det er eit miljø eg har fulgt rimeleg nøye gjennom fleire år. Eg er ikkje overraska over at det er eit miljø som no har ført fram til ein terrorhandling i Noreg.

Og forresten, for å gjera ein ting krystallklårt, eg er skriv ikkje dette for å orsaka nokon ting som helst!

Eg vil prøva å forstå det eg kann, korleis han i sitt sjuke hovud kunne «rettferdiggjera» for seg sjølv dette her. For det hev han altso gjort! Og koreis me mogleg kann unngå slikt.

Høg musikk midt på natta

Eg skulle eigentleg skriva dette i eldvondt sinne, og truleg lira av meg alskens bannskap og det som verre er. Slik eg ofte likar å gjera. Men, vel, det vart aldri slik av di neste morgon hadde eg nesten gløymd det.

Dei over oss i 4. etasje festar ganske ofte på torsdagar. Stundom på fredagar og laurdagar òg. Men oftast på torsdagar. Resten av naboane tek nemleg andsvaret for å gjera fredagane og laurdagane so vonde som mogleg på eigenhand.

So, torsdagsgjengen hev øydelagd mang ei nattesvevn for eg og Helene. Dei dura på med heilt sinnsjuk høg musikk og styggvond bass som fær glasi i skåpet til å klirra, og fruktdrikkmiksaren til å taka enno eit skritt nærare kanten av sin bane. Ja, so mykje dirrar det, so ekstremt høgt speler dei.

Nokon andre hev truleg forklart dei at dei ikkje må spela so høgt, av di denne kvelden var det ikkje so høgt at eg ikkje kunne høyra mine eigne tankar. Litt småirritert sovna eg litt etter 0115. Ikkje gale det, for ein festtorsdag.

Men, so. På slaget 0400 (omtrent iallfall) vaknar eg brått. Glasa klirrar og bustaden vår høyrast ut som ein nattklubb. Eg kann tilogmed høyra diskanten klårt og tydeleg, den som normalt ikkje går gjennom veggar og golv. Eg prøver febrilsk å sovna att. 0500 gjev eg upp. Eg fiklar med mobilen til Helene og søkjer på nabobråk og lurer på korleis det er med politiringjing o.l.

Eit par forum fær meg på idéen om å kutta straumen deira dersom me hadde felles straumpanel. Me he hev jo det, men veit ikkje um det er ein hovudstraumbrytar der. Eg måtte òg finna skikkeleg ut kven det var.

Eg stod upp og kledde på meg. Då eg opna døri ut i gangen so vart eldvond; det var ekstremt høg ljod der ute. So jævleg respektlaust!

Eg fòr upp trappane og ringde på til Fredrik, Gaute og Fredrik (dei er sikkert frå Bærum). Dei høyrde det ikkje. Enno ein gong. Nei.

Songen slutta. Eg ringde på. Lengje. Dei hadde faktisk ein ljosbrytar til ringjeklokka, so eg kunne faktisk berre trykt han på og gått (tenkte eg på etterpå). Dei skrudde av og eg høyrde dei byrja bevega seg kjapt.

Eg var bra sint og hadde tenkt å sjella dei huden full der og då. Men dei kom ikkje ut. Eg venta eitt minutt. Og so snudde eg og gjekk ned.

La meg, og sov godt, alt for lengje. Vonar dei stoggar det stuntet der. Same kva, neste gong gjeng eg oppatt med ein gong, slik eg gjorde no. Det er utruleg skummelt å gjera, men eg trur dei vart mykje reddare. Ærleg talt, tør ikkje opna døri ein gong!

Eg hatar å reisa

I det siste hev eg hatt fleire og fleire reisedøgn. Vel, eg hev eigentleg hatt det slik eit heilt år no, og eg tykte det var kjekt i byrja. Men so byrja eg gradvis verta leid. Og no hev det toppa seg.

Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

«Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der», segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Meirverdiavgiftinnbetaling

Eg betalte nett i underkant av 23 000 kr inn til statskassa. Kjennest vondt ut, eg hadde heilt gløymd meirverdiavgifti.

I byrjingi då eg vart momsregistrert, so sette eg av all momsen eg tok inn og heldt oversikt yver kor mykje av pengane som «ikkje var mine». Til slutt vart det sopass mykje pengar at eg tenkte dei heller burde stå på høgrentekontoen, so eg flytta dei.

Etter det mista eg heilt oversikt. Sjølvsagt er det ikkje stort vandskeleg å finna ut av denne oversikti att. Det er ganske enkelt berre å sjå gjennom alle utgåande fakturaer.

So, det vart i underkant av 23 000, og sidan eg ikkje hev heldt godt nok oppsyn med det so kjennest det som om det er 23 000 av «mine» pengar som forsvinn, sjølv um dei aldri eigentleg hev vore mine.

Eg klarte å trekkja frå ein del på momsen, eg hev jo reist som ein galning i jobben. Problemet er berre at reising berre hev 8% mva (moms), so store rekningar gjev omtrent ingen fråtrekk.

Moralen er at eg må byrja bruka mykje meir pengar, eg må byrja kjøpa inn ein haug utstyr for å få fratrekk på det.

Eit problem som er utruleg irriterande med ENK (enkeltpersonsforetak), er at me ikkje fær bruka statens regulativ for reising o.l. For å få fratrekk og kunna utgiftsføra ting, so må me skriva opp kvar minste vesle filleting.

Kjøpte to bananar og ein sjokolade, 20 kr. Må ha kvittering og masse administrasjon for det. Det er ikkje verd det. Men til saman so vert det ein heil del. Med staten sine reiserekningsskjema fær du jo trekkja frå ekstremt mykje pengar for absolutt alt.

So, ja, eg må betala inn ein liten formue no. Leit. Dessutan hev eg gjort ein heil haug manuelt arbeid for å få berre bittelitt fråtrekk. Det irriterer meg grøn.

Kvifor i alle dagar fær eg ikkje skikkelege kvitteringar i netbanken min når eg hev kjøpt noko på ein butikk? Eg kunne lett hatt eit eige kort til firma mitt, og so når eg kjøper noko, so kunne butikken sendt (fått laga automatisk) ei skikkeleg kvittering som vert lagra i netbanken min. Då kann eg berre henta alle dei rekningane inn, skriva dei ut og vopsi-dopsi, ha eit ferdig utlogerekneskap, med alle dei forbanna smårekningane ferdig fylt inn.

Eg hev jo ikkje teke vare på ein einaste matkvittering, og eg hev mista halvparten av dei andre.

Kvifor finst ikkje dette? Det er jo heilt idiotisk. Eg lurer på kor mange arbeidsår som vert sløst vekk kvar dag på slike totalt ineffektive system. Det hadde vore ein fin plass å optimalisera tidsbruk… Tenkjer det hadde vore veldig bra reint samfunnsøkonomisk. So kunne folk gjera litt meir nyttige ting enn apekattliknande kvitteringspåpassning og innskriving.

Ja, eg er ganske irritert på at eg hev brukt dagesvis på å finna fram kvar minste vesle kvittering og når eg legg alt saman so er mva-rekningi mi omtrent like stor…

Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse…

Dagen starta godt nok, vel, eg vart vekka kl 3 på natta av nokre flaskesamlarar som stal flaskar frå resirkuleringsbåskassane (dei hev eigne hòl til panteflaskar). Eg gjekk ut og tok eit bilete. Og so gjekk eg og la meg att, mykje kaldare. Det blåste som Stavanger i storm.

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

  • Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
  • Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

  • Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
  • Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

Eit halvår med psykisk slit = 0 studiepoeng?

So… Eg vil eigentleg ikkje skriva det på netsida mi ein gong. Eg er berre so leid og sliten og trøytt.

Eg tok tri fag i år:

  • MAT1030 Diskret matematikk
  • FYS3240 Digital Instrumentering
  • INF3190 Nettverk

MAT1030 forsvant fort av di eg hadde andre ting å gjera enn matteobligar. Men eg vart leid meg. Då fær eg ikkje ein bachelor i Informatikk i Oslo. So frå der gjekkk alt nedyver.

Eg hev altso ikkje jobba skikkeleg med eit einaste fag. Det hev likevel slitt på meg psykisk, trass i totalt fråverande arbeidsinnsats.

Eksamen i FY3240 nærma seg, eg hadde rundt 10 dagar att, so eg tenkte det var på tide å gjera dei obligatoriske uppgåvene. Av ein elder annan grunn hadde eg ikkje tenkt på at dei måtte inn ei tid fyrr eksamen, ikkje rett fyrr — difor viste det seg no at det berre var ein dag eg hadde att til å gjera dei.

So eg prøvde meg på det i dag. Eg fekk faktisk gjort yverraskande mykje. Eg hev gjort Oblig 1 heilt, Oblig 2 er nesten gull – eg treng berre litt kjapp veiledning av di eg fær ein del rare teikn ut på LCD-skjermen når eg skriv via COM-porten til mikrochipen (det forstod sikkert berre Egil). Oblig3 var eg i gang med, og eg fekk no styrt flysimulatoren til slutt med spakane; men då såg eg at det var ei oppgåve B der òg (som alle dei andre, ugh) i tillegg til Oblig 4 der eg må læra meg LabVIEW som ser ut som noko irriterande greier.

Det stod òg at me burde gå gjennom opplæringsprogrammet for LabVIEW, det skulle berre taka 5-6 timar og ville spara oss mykje tid…

5-6 timar? Uhh. Eg vil gjerne vera ferdig på 3-4 timar. So, nei. Eg droppa heile LabVIEW. Og dimed heile faget. Og dimed droppa eg 10 studiepoeng til. So eg står att med 30-20=10 studiepoeng.

Og dei siste 10 poengi…

Kva skjer med dei?

Nei, det er faktisk òg usikkert. Eg hev vore i ein drit-i-det-modus lengje no, og gler meg berre til å vera ferdig med jobb og skule og alt saman. Eg skal ikkje vera forplikta til å gjera noko, og det vert superherleg. Eg skal berre gjera ting eg synast eg kjekt. Men det er framleit halvt år fram i tid, men eg ser fram til det.

Eg kjenner det som 3. klasse på vidaregåande, eg var so sjukt leid og so ekstremt klar til å gjera noko anna ei tid. Det er eg no òg. Halvt år att. 2010…

Attende til inf3190

So. Den hadde eg masse problemer med. Heimeeksamen1 gjorde eg på ein dag. Det var rein katastrofe. Forstår ikkje korleis eg klarte det. Eg fekk C på han, noko som er ganske yverraskande (altso, bra).

Det gjekk verre med den andre uppgåva. Eg lova eg ikkje skulle gjera det same um att. Men det gjorde eg. Berre denne gongen var uppgåva ekstremt mykje vandskelegare. Ikkje faen um det gjeng an å gjera det på tvo dagar når du allereide er sliten og trøytt og hev graut iblanda sirup i hovudet.

So eg fekk F. Det er fyrste gong eg hev fengje stryk på ein eksamen, aldri skjedd fyrr. Eg synast det er litt rart. Eg gjorde jo noko, fungerte jo litt :P Men det står vel til innsatsen.

No, um nokre få dagar hev eg eksamen i INF3190, eg trur eg framleis fær taka han, men eg lyt få ganske so god karakter viss eg i det heile teke skal stå i faget.

Viss ikkje står eg altso att med eit halvt års slit og 0 studiepoeng. Det er verre enn å verta kasta ut av Universitetet slik eg vart sist vårsemester. Då kunne eg jo faktisk gjera andre ting.

Ja, so fær me sjå um det vert 0 studiepoeng på meg då… Snork.

Elendig produktdesign på fruktdrinkmiksarar

Då skjedde det um att. Min andre øydelagde fruktmiksar/blender. Hekkans billege dritt, desse 600 kroner dyre kjøkkenmaskinene som ikkje er gode for nokon ting.

Ok. KVEN FAEN FANN UT AT KOLBENE SKULLE VERA AV GLAS!?

Sett upp mot plastikkolber so er glaskolber:

  1. Dyre
  2. Stygge
  3. Vandskelege å halda reine
  4. Tunge
  5. Plasskrevjande
  6. Farlege (helder plastikk i hovudet enn masse glas)
  7. og sist og aller mest: JÆKLEG ENKLE Å ØYDELEGGJA

Min fyrste fruktdrikkmiksar

Den hadde eg på Kringsjå og brukte til å laga fruktdrikkar i rå frukt, og grønt-prosjektet. Den vart øydelagd av di det var GLAS og ikkje plastikk.

Ok. Du lagar fruktdrikkar 4-5 gongar til dagen. Utanum at fruktdrikkmiksaren er heilt elendig og ikkje fungerer til det han er laga til, so er jo denne hekkans drittkolba av glas utruleg vandskeleg å vaska. So det er sjølvsagt ei stor fyremon å vaska kolben med ein gong du hev laga fruktdrikken.

So. Kald kolbe grunna masse is i. Alt innhald yver i eit digert glas, og so vaska kolben.

Ingen god idè. For det er jo glas! FAENS GLAS! Ikkje moderne, hard plastikk. Nei, GLAS. HEKKANS DRITTGLAS.

So den sprekk sjølvsagt.

Andre fruktdrikkmiksar/blender

Eg hadde lova å aldri kaupa ei ny slik drittmaskin. Men so flytta mortehu til Kanariøyene og selde alt han eigde, so eg kaupte maskini av han for å hava noko. Han var sjølvsagt like elendig som den førre, so difor bruka eg han sjeldan.

I dag kom eg svolten heim, opna kjøleskåpsdøri, såg ingenting interessant, slang ho att medan eg gjekk vekk.

Og so dett heile tunge driten i golvet frå toppen av kjøleskåpet. Og fordi det er faens drittglas: glaskolba sprengjer mot bakken og det er små glassbitar yver heile golvet. VITS! VITS!

Forresten er eg utruleg glad for at eg gjekk vekk frå kjøleskåpet, viss ikkje hadde eg truleg hatt eit par veldig sår i hovudet nett no. Kvifor miksaren stod so langt ute på kanten anar eg ikkje. Det var jo òg ganske ulurt, um enn ikkje like ulurt som å velja glas då.

Det er ikkje ei einaste fyremon med å bruka glas i staden for plastikk! Ikkje ei einaste! Berre drit!

Salsargumentet; lett å øydeleggja sel mange

Jo, det er eitt argument for glas; desse ærkemongoane som lagar slike elendige fruktmiksarar vil selja mange. So difor brukar dei glas som ikkje tóler ein drit for at du skal kaupa inn dritet heile tidi.

Det er berre so inn i hampen synd at dei let mongo seljarar leia produktdesignet, når eitkvart fornuftig menneskje ville ha laga kolbene av plastikk. Kvifor ikkje la dei mykje smartare ingeniørane/produktdesignarane få velja korleis produktet skal vera, i staden for dei stokk dumme marknadsfolki?

Ein skikkeleg fruktdrikkmiksar…

Ein skikkeleg fruktdrikkmiksar kostar jo ~5000 kr, so det er eit stort hopp. Det var rett fyrr eg kaupte ein veldig lengje, og no lurer eg søren meg på um eg skal kosta på meg det att.

Og den til 5000 hev sjølvsagt ein firkanta upåkosta plastikkolbe!

Kitty Karina hev OLPC XO-1 i huset!

Ein gong for lengje sidan i november 2007 skreiv eg at eg hadde tinga ein OLPC XO-1 datamaskin til veslesyster mi (og kannhenda mest til meg sjølv, hoho). I går dumpa han ned i postkassa (vel, ein DHL-mann kom med han).

Jolaftan og jolaftan

Han skulle eigentleg koma til jolaftan, det var då ho fekk han. Fyrst i 2007, og so no i 2008. Eg tinga han 15. desember 2008 denne siste gongen, og ein dag etter var han registrert i Stavanger. So eg kunne gjeva han på jolaftan! Det var før det slemme tollvesenet kom inn.

Tollvesenet sin superkraft; vera yverdrive skittreige

Ok. So 16. desember. I går var det 5. februar. Kva faen, orsak språket (som um nokon bryr seg), tok tollvesenet 51 dagar? Det heile var ganske enkelt:

  • Eg donerte masse pengar
  • Eg fekk ei datamaskin i gåve, verdien på gåva var ~2000kr

Altso; ustress. Eg ville mykje helder betala den hekkans tollen (sjølv um eg t.d. ikkje trengte) og få han 18. januar, enn at dei skulle sitja og fisa på stolen sin i 51 dagar fyrr dei fann ut at dei berre skulle senda han vidare utan meir stress.

Masse kudos til DHL, som er dritkjappe, masse ukudos til tollvesenet som er drittreige.

Kvifor denne tonen?

Det hev seg slik at 7. januar so drog eg til Oslo, her eg er no. Altso:

  1. Eg fær ikkje prøvd maskini (elder sett ho)
  2. Det er utruleg idiotisk å ikkje gjeva jolegåve til veslesyster tvo år på rad

Irriterer meg òg at det trådlause netet heime ikkje fungerer. Som nokon fekk med seg var tenaren min, Acona, utan net eit par dagar. Den trådlause routeren me brukte daua. So pappa skaffa nytt netverkskort til Acona og hev sett upp Acona som NAT-ande router og brannmur. Men me hev framleis ikkje fungerande trådlaust net. Og slike ting synast eg det er mykje enklare å vera i Stavanger å fiksa, i staden for å gjera det herifrå…

Veslesyster Kitty Karina skreiv nett dette innspelet på bloggen min:

Heei odin no har eg fott OL pcen, men den har ikkje de 3 siste bokstavene i alfabete.
Saa klarer eg ikkje og skifta spraak. Men den er kjekk og ha uansett =).

Skal få fiksa at tastaturet registrerer æ, ø og å på dei vanlege plassane—og so fær me skifta språk. Veit ikkje kor godt umsett han er, men eg skal iallfall kunna hjelpa til på den norske umsetjingi. :-)

Eg kjem nok til å skriva meir um sjølve OLPC-en når eg vitjar Stavanger. Gler meg stort til det :-)

Vonar iallfall Kitty Karina vert flink med maskini, slik at ho kann visa meg han når eg kjem. Kannhenda ho tilogmed hev laga sitt fyrste program? :D

Spray ned ein rulletrapp nær deg

Det er ikkje sjeldan eg hev dårleg tid. Då gjeng eg fort. Det er heller ikkje sjeldan eg gjeng fort til dagleg (elder som eg likar kalla det «normal fart»).

Folk er ålment sett supertreige. Dei gjeng totalt utan mål og meining, og hev ikkje ei tanka i verdi for at det kann vera andre som ikkje likar at dei tek heile fortauget, elder verst av alt rulletrappa, når eg skal forbi.

Kva gjer folk i rulletrappa? Dei STÅR FAENMEG STILLE. Eh. Ei rulletrapp er ikkje laga for at du skal verta endå treigare ditt slimete fossil av ei utdøydd snegla!

Desse supermongisane klarar ikkje lesa dei små fine lappane som sporvegane hev laga; «Vennligst stå på høyre side» elder kva det no enn er. Grenselaust irriterande. I dag brukte eg irritasjonen på å tenkja korleis lappane kunne vorte betre. Det beste hadde sjølvsagt vore at treige folk berre kunne sitte heime, men då hadde det ikkje vore mykje folk i byen. So eg kom eg på ein upplagt idè som e ikkje forstår at folk hev sett i gang allereide;

Kva med å laga tvo soner i rulletrappa? Ei raud og ei blå, tagga ned med høveleg tekst som sjølv oldemor kann forstå då ho dreg på handletur i byen og er irriterande på alle område inkludert rulletrapproblemet. Men når ho ser ei blå sona held ho seg vonleg vekk grunna den høvelege påskriften. Eg laga ei teikning:

Det morosame her er at all den ungdommen som gjeng rundt og skriv meiningslause ting yveralt endeleg kann få noko fornuftig å gjera. Det vil truleg appelera av di det er like ulovleg, men fleire folk vil sjå det (alle yverser tagging no, det er so normalt). Hugs berre å skriv dei høvelege meldingane i dei forskjellege sonane mellum underskriftene slik at tante treig fær det med seg.

Ein professormongo utan hjerne

Det finst ein fysikkprofessor som er so satans mongo at eg ikkje forstår korleis han i det heile teke klara koma seg her til Trondheim-skulen kor me hev studentsamling. Eg hev sjeldan, trur faktisk aldri, truffe nokon som fær blodet so til å bobla yver. Og det er nett difor eg sit her på skulekjøkenet og ikkje inne på «paneldebatten».

Han er ekstremt, so til dei gradar ekstremt usakleg at eg kjem til å vera ganske usakleg her sjølv. Eg må få lov til å skriva/ordleggja meg på same måten han gjer.

Ok. Eg forstår ikkje, eg forstår ikkje. Eg anar ikkje kvar eg skal starta. Han er so ufatteleg dum, og kann so sabla lite anna enn hersketeknikkar og det å vera heilt jævleg provoserande. Han pratar so jækla stolt yver kor elendig han kann nynorsk. Han sit og fortel oss at han er ein jækla mongoloid som ikkje klarar å læra seg nynorsk. Kva faen? Kor hjernedaud gjeng det an å verta? HAN SKRYT AV AT HAN IKKJE KANN NYNORSK. Han skryt av si kunnskapsløysa og totalt manglande evna til å læra.

Det han meiner i korte trekk er at det er heilt uhøyrd at nynorskbrukarar skal få eksamenen sin på nynorsk, og at han må skriva honom. Vel, det er no greitt nok, men han her klarar å kombinera det med masse «fakta» som eg veit er 100% feil. Dette legg han fram på ein «so jækleg mykje betre enn dykk som ikkje kann nokon ting»-måte at einkvar som ikkje veit fakta ville trudd det var sant. Han er so sjukt yverlegen, sjølvgod og ute av stand til å trekkja inn fleire faktorar enn dei han sjølv kjenner elder finn på.

T.d. ser han ingen forskjell på lærarar og studentar. «Viss studentar skal hava ein rett til å få skriva på skriftsspråket sitt, må jo lærarar òg hava denne retten!», det han gløymer er at lærarar er tilsett på universitetet, ikkje som privatpersonar som kann gjera nett det dei sjølv ynskjer men som del av eit universitet. So då må han fylgja universitetet sine reglar, og ikkje sine eigne. Det er stor forskjell der. I tillegg klarar dritsekken å segja «eg forstår ikkje studentar, eg!». WOW; KANN DET VERKLEG VERA SANT?

  1. Kvifor i helvette er du ein lærar då?
  2. Det treng du ikkje segja, me ser at det er meir du ikkje forstår. T.d. ALT.

At denne mannen hatar nynorsk hev ingen problem med å sjå, sjølv um han prøver å skjula det. Han kann fint lata som um han er sakleg og hev poeng, sopass kann han visst. Men han er jo sjølvsagt heilt ubrukeleg til å skjula hatet sitt. Og då meiner eg ubrukeleg. Ok. Han startar med å segja at for han «og alle andre frå Ullevål Haveby» er nynorsk totalt uhøyrd og er berre kjend som tvang alle hata. Utslitte nynorske ordbøker som var omdøypt «Spynorsk mordliste», javelja. «Heime hev eg ei utslitt, totalt ubrukeleg ordlista som det står nett det på.» Javel? Jækla bra poeng… ikkje!

Eit sikkert teikn på at nokon er lite gjennomtenkte og ikkje hev peiling er at dei kallar sidemål tvang, men elles stør eit vanleg skulesystem. Kva er ikkje matematikk då? Kva er ikkje historie? Elder kva med norskfaget i seg sjølv? Er ikkje alt dette tvang med denne same stygge definisjonen? «Noko du må gjera på skulen for å stå». Viss nokon ikkje liker historie, skal dei då kunna taka det vekk? Eg er for valfridom, og for å kunna velja må ein kunna båe nynorsk og bokmål like godt. Eg valde nynorsk etter mange år i skulesystemet—sjølv med totalt elendig sidemålsopplæring (for eg ynskjer mykje betre sidemålsopplegg, gjerne endra). For å kunna gjera eit ekte val sjølv og ikkje lata andre gjera det for deg (plassen du bur på), må du altso læra nynorsk. Fascistar som denne professoren (og andre som tek vekk valfridom) vil annleis.

Det leider meg til ein annan ting. Vondingen skryt fælt yver kor internasjonal han er, ja, tenk – han hev vener i Frankrike! Skit, so ekstremt kul han er – skikkeleg spesiell – utruleg – vener i Frankrike.

«Ja, men du må jo skriva engelsk, det er jo helder ikkje ditt språk», segjer ein i salen. «Å, det er ingen problem, for eg er so hippetihopp-kul at eg hev engelsk far og hev studert masse i USA (2 heile år!), eg tok doktorgraden min der», svarar han hovent og trur at han fær masse respekt av det. Han set seg upp i skyone som det beste som hev hend fysikken og ålmenn universitetsarbeid i Noreg. Han vekslar mellom å lata det berre handla um han og ålment. OK. Ikkje alle-faens-folk i Noreg hev engelsk far og ikkje alle kauper ein doktorgrad i USA (for han kann faen meg ikkje ha ærleg fortent han, han manglar jo totalt kritisk sans).

Eg er pisseleid av å høyra um dine problem, at du ikkje kann læra deg eit enkelt og meir regelrett språk enn bokmål som du hev vakse upp med er ikkje eit sakleg argument i ein diskusjon. Me ser alle ned på deg av di du er so mongo,—men igjen; det er ikkje eit ålment argument for resten av Noreg!

No gjeng faenskapet ute i gangen her. Stikk av. Ynskjer å skyta honom i ryggen.

Vel, no kjem dei andre, no kann eg skrika på dei. Den verste energien fekk eg av meg med å skrika og hoppa rundt i gymsalen medan eg hang meg frå taugi der.