Merkelapp-arkiv: Skada

Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse…

Dagen starta godt nok, vel, eg vart vekka kl 3 på natta av nokre flaskesamlarar som stal flaskar frå resirkuleringsbåskassane (dei hev eigne hòl til panteflaskar). Eg gjekk ut og tok eit bilete. Og so gjekk eg og la meg att, mykje kaldare. Det blåste som Stavanger i storm.

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

  • Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
  • Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

  • Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
  • Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

Rana og Påkjøyrd

Me står der og filmar, plagar ikkje ein sjel – så springer jordas avskum forbi og tar med seg videokameraet og stativet. Eg setter sjølvsagt etter tjuven!

Au :( Det svir – gjør vondt, – det rivar å skrive. Vel, uansett, eg må dokumentere kva som hendte tidligare i dag. Med opphovna hender, safteg farga ein fin blanding av rød og blå, sitt eg på skulen. Eg har fått besøk av skolelegen og etterpå ein av sikkerhetsfolka på skulen. Me har snakka med politiet og har fått eit kriminalnummer(eller korleis det blir på norsk).

Meg, Roy, Thomas og Ont(Parouj) filma for Trainer Ad prosjektet vårt. Me var i ei gate parallellt med George Street, “nattklubb”-gata i Oxford. Ein sentral gate med masse folk. Det var tynnere i parallellgata “George Street Mew”. Det skulle være ein mørk, dyster reklame filma i ein bakgård du helst ikkje ville vært i. Iskaldt, verkeleg iskaldt var det idag – så eg gjekk med på at Ont og Thomas gjekk for å kjøpe kaffi. Meg og Roy fortsatte filminga. Eg som blei troffe av ei kule, smalt inn i ein båsdunk og segna om. Me gjorde det eit utall ganger, då me endelig såg oss nøgd.

Det sto ein fyr der og venta, han ville nok ikkje forstyrre oss når me filma – vente til me va ferig med den biten. Eg ligg nede, Roy slår av kamera, me er nøgd no – neste ting eg ser er fyren med blå jeans, et lys overplagg, langt hår fyke avgårde med ei hånd om stativet (med kameraet festet på). Eg tenkar “heh, kvaslags spøk er dette” i noen hundrendedels sekund før det går opp for meg; Jævelen stjal kameraet! Eg fyk opp og startar å springe etter den helsikkens drittsekken mens eg ropar “THAT FUCKER STOLE THE CAMERA!” eller noko i den duren. “STOP HIM” – han stormar inn i ein kvit varebil som står klar med døra åpe ved fortaugskanten, eg var raskare enn han og er no like bak han. “DRIVE!” skrikar den jævla tyven, eg får tak i kameraet rett før han smeller døra på armen min.

Sjoføren av bilen pressar pedalen ned, bilen drar framover med enorm akselerasjon. Eg har enno tak i kameraet då eg springer ved bilen, prøvar å rive kameraet ut av hendene på den lavereståande parasitten. Eg spring alt eg klarar då bilen begynner å kjøre raskere enn ein kver mann kan henge med – bilen beveger seg over min maksimale fart, eg blir dratt mot bilens side på grunn av at hånda enno henger i døra. Beina stritter mot asfalten og vekten min hjelper til med å dra hånda mi ut. Eg rasar med ein enorm fart mot fortauget – ein fart føtter ikkje kan oppnå. Beina går i kluss, eg snublar naturlig nok – fyk mot fortauget og treffer asfalten. Den ruglete overflaten riv USA-buksa opp og den myke huden på kneet gjer etter for asfalten då de små steinane penetrerer gjennom det saftigare hudlaget.

Trykket på kneet lettar – hendene smeller mot asfalten, river opp huden flere plasser og skaper stygge kutt. Eg ruller rundt med farten litt senka av det blodege kneet og dei oppbanka hendene der blodet nå begynner å presse på under huden. Eg ser på fingrane, har eit diger blått, dypt kutt på toppen av hånda – samt forskjellege sår rundt på hendene. Det svir litt rundt omkring – men overraskende lite. Eg reisar meg opp og ropar “GET THE LICENSE NUMBER!”. Eg prøvar å springe etter bilen for å se kor den drar, men de rasar raskare enn eg kan følge med – eg bannar på engelsk.

Leikepistolen har eg i hånda – hadde han der visst heile tia, den er øydelagd av støtet. Eg fyrar han ned i bakken og skrikar nokon fleire tabu-ord så ein gruppe folk, nettopp ankommet, ser skremt på meg. Tilbake finn eg Roy – stiv. Mens min reaksjon var å springe etter for å ta personen, var hans å stivne. Thomas og Ont kommer, dei anar ingenting. Ein person ankommer, han tok nummeret – Thomas skriv ned alle detaljane og ringer politiet. Etterpå ringer Thomas skulen.

Tilbake på skolen blir me avhøyrd – etterpå kommer skolelegen og lappar meg saman. Eg må ta det med ro, og om eg føler meg svimmel må eg ta kontakt – han seier det er sannsynleg at eg kan ha fått ein liten hjernerystelse pga. støtet. Eg forklarer meg enda ein gang til sikkerhetsvaktene på skolen før me får telefon ifrå politiet. Dei gir eit saksnummer og vil komme på skolen om ei uke. Hmm, litt lenge syns nå eg.

Turen heim med sykkel var meget stress – spesielt dét å pumpe opp sykkelen med dei enorma hendane mine :\ Då eg var heime følte eg meg enormt trøtt – så eg såg ein film, snakka med Mamma og Pappa og la meg.