Merkelapp-arkiv: Stavanger

I Stavanger til jol

I går kveld kom eg til Stavanger med toget (yay, miljøvenleg). Eg gjekk heim til Scancheholen og vart køyrd ned til Stavanger Brygge av veslebror Falke. Her skal eg bu saman med mamma og pappa.

Stavanger Brygge

Ein bustad utan ei datamaskin er ein trist bustad 1. So eg drog med meg Fjell, maskina eg kaupte for konfirmasjonspengane. Denne maskini er i frå 2001. Altso skitgamal. Eg installerte nyaste Ubuntu på han, men han ville ikkje starta, for harddisken i denne maskini gjekk no til h*. So eg køyrer Ubuntu direkte frå ein CD no, gjeng ikkje særleg fort og eg mister alt når eg slår av maskini – men slik er no livet.

I dag sende eg jolegåve til Helene. Eg mangla 3 kr (kosta 160 å senda ein pakke til Voss!), men dei betalte mannen bak meg i køen. Ein time seinare fekk eg ein telefon um at eg hadde mista korthaldaren min på parkeringsplassen rett utfor. Ugh.

Det leid mot kveld, og eg vart ganske rastlaus av å ikkje ha prata/hengd med nokon, so eg jogga/gjekk til Scancheholen att. Det gjekk mykje snøggare enn eg hadde trudd. Google sa det ville taka meg rett yver ein time, men det tok ikkje meir enn 30-40 minutt.

Sekken min med påteipa sykelljos, Acona sin harddisk og jolemus

Eg hev fengje tvo uppgåver av mamma og pappa; kaupa inn frukost og pynta til jol. Det siste er ganske fryktinngytande, men eg måtte no prøva på eit vis. Difor hadde eg med meg ein tom sekk upp, eg fann ymse joleting på loftet og stappa so mykje eg klarte ned i sekken. Eg må innrømma at det ikkje vart stort mykje.

Menmen, eg høyrer dei kjem med ein del spansk joledekorasjon, so det vert vel ei herleg hybridløysing då. So fær me sjå um eg klarar å få det upp på ein måte som ikkje ser superstygg ut. Eg kjenner sterk tvil.

  1. vel, eg er ikkje so sikker. Langt i frå, eg kunne hatt godt av å koma meg vekk frå pcen, men iom. at eg er heilt åleina hev eg ikkje stort mykje anna å gjera på lell (her lurer eg òg meg sjølv, eg kunne gjort masse anna) []

Kitty Karina hev OLPC XO-1 i huset!

Ein gong for lengje sidan i november 2007 skreiv eg at eg hadde tinga ein OLPC XO-1 datamaskin til veslesyster mi (og kannhenda mest til meg sjølv, hoho). I går dumpa han ned i postkassa (vel, ein DHL-mann kom med han).

Jolaftan og jolaftan

Han skulle eigentleg koma til jolaftan, det var då ho fekk han. Fyrst i 2007, og so no i 2008. Eg tinga han 15. desember 2008 denne siste gongen, og ein dag etter var han registrert i Stavanger. So eg kunne gjeva han på jolaftan! Det var før det slemme tollvesenet kom inn.

Tollvesenet sin superkraft; vera yverdrive skittreige

Ok. So 16. desember. I går var det 5. februar. Kva faen, orsak språket (som um nokon bryr seg), tok tollvesenet 51 dagar? Det heile var ganske enkelt:

  • Eg donerte masse pengar
  • Eg fekk ei datamaskin i gåve, verdien på gåva var ~2000kr

Altso; ustress. Eg ville mykje helder betala den hekkans tollen (sjølv um eg t.d. ikkje trengte) og få han 18. januar, enn at dei skulle sitja og fisa på stolen sin i 51 dagar fyrr dei fann ut at dei berre skulle senda han vidare utan meir stress.

Masse kudos til DHL, som er dritkjappe, masse ukudos til tollvesenet som er drittreige.

Kvifor denne tonen?

Det hev seg slik at 7. januar so drog eg til Oslo, her eg er no. Altso:

  1. Eg fær ikkje prøvd maskini (elder sett ho)
  2. Det er utruleg idiotisk å ikkje gjeva jolegåve til veslesyster tvo år på rad

Irriterer meg òg at det trådlause netet heime ikkje fungerer. Som nokon fekk med seg var tenaren min, Acona, utan net eit par dagar. Den trådlause routeren me brukte daua. So pappa skaffa nytt netverkskort til Acona og hev sett upp Acona som NAT-ande router og brannmur. Men me hev framleis ikkje fungerande trådlaust net. Og slike ting synast eg det er mykje enklare å vera i Stavanger å fiksa, i staden for å gjera det herifrå…

Veslesyster Kitty Karina skreiv nett dette innspelet på bloggen min:

Heei odin no har eg fott OL pcen, men den har ikkje de 3 siste bokstavene i alfabete.
Saa klarer eg ikkje og skifta spraak. Men den er kjekk og ha uansett =).

Skal få fiksa at tastaturet registrerer æ, ø og å på dei vanlege plassane—og so fær me skifta språk. Veit ikkje kor godt umsett han er, men eg skal iallfall kunna hjelpa til på den norske umsetjingi. :-)

Eg kjem nok til å skriva meir um sjølve OLPC-en når eg vitjar Stavanger. Gler meg stort til det :-)

Vonar iallfall Kitty Karina vert flink med maskini, slik at ho kann visa meg han når eg kjem. Kannhenda ho tilogmed hev laga sitt fyrste program? :D

Heime til jól, lite utetid, butikkar i Stavanger

I dag kom eg meg endeleg litt ut. Fyrst hang eg og Falke (og Willy litt) upp ljos på det helder digre treet utanfor trappa vår. Etter det var eg i byen med Espen. Eg hev vore ute fyrr, såg etter spel i Stavanger sentrum, men alle butikkane hev jo lagt ned. Byen liknar seg sjølv på ein måte, men sjølve innhaldet i byggningane er endra.

Det med butikkane er ganske rart; der det ein gong var DVD-ar, spel og datautstyr er det no klede for jentor. Nettopp, det var jo nett det byen mangla; fleire hekkans kledebutikkar. SNORK!

Kannhenda dei burde oppretta eit par-til frisørar òg, so hev me til slutt berre frisørar og kledebutikkar i byen 1. Treng jo ikkje stort anna!

Eg kom til Stavanger (heim) 16. desember. Det viste seg å vera litt unaudsynt. For den 16. datt epostsystemet vårt ned, og eg vart sitjande frå tidleg morgon til seint på kveld dei neste dagane for å fiksa alt saman. Dei fyrste 3 døgni, frå 17.-20. var eg ikkje ute i det heile teke. Vel, 20. var jo brullaupet til Buster og Randi (wey!!! :D) so då måtte eg ut, men fyrr det var det helder sørgjeleg. Ingen vits å draga til Stavanger for å sitja å jobba.

Helene kom for å vera med i brullaupet, og då ho kom hadde eg altso ikkje vore ute. Vert vond i hovudet av slikt. Difor var det deilig då Falke spurde um eg kunne køyra stigen frå Park og Idrett (elder natur og park, elder kva dei heiter) upp til huset. Etter det var eg so godt i siget at eg gjerne ville hjelpa med å putta ljos på treet vårt. Det var kjempedeilig. Eg misunner han ganske mykje for å hava ein ute-jobb. Eg er ingen ute-mann, det eg driv med er for det meste på datamaskini. Likevel so er det intenst deilig å jobba ute.

Eg må gjera meir slikt i framtidi. Eg hev ikkje fengje jóleroi yver meg, eg skulder det på fira ting i prioritert rekkjefylgja:

  1. At eg ikkje hev evna leggja meg til rett tid
  2. At eg hev sitte inne for mykje
  3. At eg hev irriterande jólegåvor att å skaffa
  4. Jobb, eposten som datt ned

So det avslutter eit ustrukturert trøytt bloggete innlegg frå meg.

  1. Ein vanleg Odin-kritikk av Stavanger er at me hev so sjukt mange frisørar. Eg ser dei yveralt, på kvart eit gatehjørna hev me ein frisør. Dette er spesielt rart for meg, av di eg aldri gjeng til frisør. Ja-jo, kannhenda ein gong i året – men det er likevel rart for meg at det det finst mest av her i byen er frisørar! []

Eg hev jobb, mange

Eg skreiv aldri då eg fekk jobb i Universitas. Helder ikkje då eg vart tilsett i Nei til EU som IT-andsvarleg. Dessutan skreiv eg ikkje um då eg fekk ei vikarstilling på Randaberg VGS. Eg skreiv um då eg uppretta firma mitt, men eg hev ikkje skrive um alle uppdragi eg fær heile tidi. Det vert uansett litt mykje å skriva på bloggen, men same kva; eg gjer mykje for tidi.

Eg lyt segja at eg er kjempeuppteken for tidi. Eg bur i Stavanger att (det hev eg vel helder ikkje skrive um) og jobbar på full spreng her. Med mange jobbar. Den eine overlappar den andre. Alle fekk sitt høgdepunkt på likt. Det er veldig moro, og eg jobber berre med bra og interressante ting. Men eg hev fengje svevnproblem og er litt for sliten.

Faktisk hev eg skrive litt um Universitas etter kvart. Er jo ein stadig større del av kvardagen min, so er kannhenda ikkje rart at slikt smitter yver til den offentlege dagboki mi. So eg treng ikkje skriva meir um det. Utanum, jo, det må eg:

Universitas, oppreinska prodsys, og masse problem

Eg fekk lov til å reinska upp prodsys. Det vart dyrt. I tid. Og flauskap for meg. Eg hadde nytta ein del tid på oppreinskingi, so kom dagen då det skulde ut til journalistane. «Det tek 20 minutt,» segjer eg. Ein halv arbeidsdag seinare gjeng eg. Fikser eit par feil dei neste dagane. So kjem dagen då netavisi skal ut. Eg hadde venta med å fiksa min del av prodsys. «Det tek eg når den tid kjem,» hadde eg tenkt. Eg rekna ein halv arbeidsdag (4 timar) på å fiksa det og leggja ut netavisi. To-tri arbeidsdagar seinare og mange dagar for seint klarte eg få netavisi ut. Men min del av prodsys fungerer framleis ikkje rett. Hekkan. Masse masse jobb.

Dessutan skal Universitas gjera ei netsatsing no; so masse jobb der òg. Veldig moro jobb. Eg liker godt å jobba med Universitas.

Nei til EU

Eg hev fengje ei dritbra 50% stilling i ein organisasjon som er betre enn nesten alle (sjølv um ingenting slær O’store heilage Norsk Målungdom). Stillingi er litt drifting av epost, intranettet osb, osb. Dessutan er ein del utvikling og framyvertenkjing på planen. NTEU vil verta digre når EU-kampen kjem, datasystemene må tóla det, dessutan må organisasjonen vera supereffektiv og få pumpa ut god informasjon. Nett no er det ikkje mykje jobb eg kann gjera, – sjølv um det tek litt tid å planleggja kva eg skal gjera og ikkje minst setja seg inn i korleis ting heng saman der burte no. So det gjer eg no.

Lærarvikar Randaberg VGS

Dette er grunnen til at eg hev flytta heim til Stavanger att no. Eg vart tilbydd ein dritbra lærarvikarstilling på RVGS. Eg hev no ei klassa i vevutvikling, der dei skal laga ei netsida som prosjekt. Dei kunde ein god del frå fyrr visst, diverre viste det seg å vera litt mangelfullt lell, so eg burde nok ha gjenge gjennom det for dei. Eg merkjer eg lærer mykje meir enn dei, – eg lærer å verta ein betre lærar. Det treng eg. Vonar dei fær noko ut av det.

Eg gjeng mest rundt og hjelpar ein og ein no. Funne ut det er litt ineffektivt for dei store tingi; småproblem og slikt kann eg fort fiksa og forklara – problemet vert litt meir strukturelle problem. Hev ikkje tid til å sitja tvo timar og forklara det til kvar einskild elev. Diverre. So slikt burde eg nok teke i plenum. Men eg trudde dei kunde/hugsa det. Menmen. Eg skal jobba hardare denne víka for å få poengi mine gjennom.

Men eg er superglad for å få tilbodet. Er berre so redd for at eg ikkje gjer det godt nok. Etter vevtimene er ferdig so skal eg hava kvar (av dei 4) klassone ei víka kvar i Illustrator. Eg fyretrekk sjølvsagt Inkscape, men eg skal læra dei Illustrator og so gjeva dei innføring i Inkscape for dei som ynskjer òg. Er jo trass alt teknikken osb dei skal læra, ikkje so mykje programmet i seg sjølv. Skal jo verta tenkjande, ganglege menneskje må vita!

Firma mitt, Velmont Film, elder eigentleg berre Velmont

Og so hev eg mange prosjekt med firma mitt. Russkilde 2008, eit Stavanger 2008-prosjekt, kulturruss. Eg filma litt. Skal kannhenda gjera meir. Eg jobber med ei netsida til ein illustratør, men han er uppteken for tidi. Hev eit dokumentarfilmprosjekt. Hev endå eit dokumentarfilmprosjekt. Hev ei DVD-omsetjingsjobb, ein portugisisk dokumentar trur eg. Pappa hev dei vanlege DVD-kopieringsjobbene, og der må eg skriva programvaren han brukar for det. Hm. Og so fær eg heile tidi fleire jobbar av Skjalg. Eg må forresten fiksa netsida honoms. Men det ligg litt langt nede i køen.

So eg hev mykje å gjera

Dei siste dagane hev eg jobba frå kl 8 (vakna 6) til kl 2 (sovna kl 2). So 4 timar med svevn kvar natt, tri netter på rad og fullt køyr på dagane. Rett nok er eg supertrøytt og sliten nett no. Eg kviler masse no for å gjera ein best mogleg jobb i lærarjobben, heldigvis kann Universitas no venta so lengje eg fær neste netavis ut på tidi. Same kann Nei til EU so lengje problemene med epost og netsida er vekk snart. Firma mitt er jo berre meg, og eg hev ingen harde innleveringsprosjekt nett no, so det gjeng godt. Eg vil verkeleg gjera ein god lærarjobb, det er viktigast for meg nett no. :-)

Jepp. So eg prøver taka det litt med ro no. Og der fekk eg endeleg uppdatert netsida og skrive litt um jobbane mine!

Små, uavhengige foretak er tingen

No når eg hev kome attende til Stavanger etter eit år hev eg merka ei voksande trend: vekk frå digre kjeder og til spesialiserte, mindre, koselege foretak. Det er inga tvil at små, herlege uavhengige foretak er tingen. Eg misliker store kjeder, dei er utan andsvar og utan personleg preg. Det er spesielt dette med andsvaret som gjer at eg er mot aksjeselskap i det heile teke. Aksjeselskap var omdiskutert då det vart lov, no er det diverre få til ingen som ser på andre løysingar.

Problemet med aksjeselskap (og då digre kjeder) er at det er ingen som kjenner andsvaret. Det er ingen som hev skikkeleg andsvar; alt handlar berre um pengar. Eg trur ikkje livet handlar um pengar, og sidan eg ikkje trur på det – trur eg ikkje heile verda skal styrast av pengar. Små butikkar med spesialkunnskap og spesiell interesse for sitt emne er ei suksessoppskrift.

Pengar er ikkje noko problem. Ærleg talt. Eg vert so sint når folk kauper tomatar til 13 kr i staden for dei til 15 kr som smakar ekstremt mykje betre. I dag brukar me so ekstremt mykje mindre pengar på mat og anna enn det me gjorde fyrr. Me brukar for det meste pengane på tull og tøys. Me er alle rike. Eg synest me burde kaupa økologisk, skikkeleg mat.

Kvifor jobba for nokon andre, når du kann jobba for deg sjølv?

Eg synest me godt kann betala ei krona meir for mjølka for at me skal hava 10.000 kjøpmenn i Noreg som gjer det godt og elskar jobben sin. Det er betre enn 2 kjøpmenn som hev milliardar på bok og 9.998 butikktilsette som ikkje eigentleg bryr seg, men berre jobbar for pengane.

Dei fleste tunggrodde og lite framtidsretta folka vil jo sjølvsagt vera mot dette; «nei, det gjeng aldri an» osb. Vel, i Stavanger nett no ser eg fleire og fleire små, koselege butikkar som dukkar opp.

Sjokoladepiken, spesialisering er tingen

For mange år sidan la Sjokoladepiken ned, eg trur det var i den vonde jappe-tidi. Det er ein spesialbutikk for sjokolade her i Stavanger, men eigen konditor og alt. I desember opna Sjokoladepiken opp att, og det med eit pang! Eg vil mykje heller kaupa spesiallaga sjokolade frå ein som veit alt um sjokolade og heller betala litt meir. Dei store kjedene ser på pris og ikkje smak; folki som jobber der hev ikkje peiling og kjenner seg ikkje godt berre for å jobba.

Men eg er veldig glad for utviklingi eg ser rundt um oss no. Veldig, veldig bra! :D

Heime i Stavanger

Eg gløymde mobiltelefonen min i bustaden på Kringsjå, eg stod tidleg upp og måtte skunda meg for å rekkja det grytidlege toget. Turen gjekk utruleg raskt, eg las litt avis, gjorde lite på datamaskini og vips so var eg i Kristiansand. Eg høyrde ei kjend stemma rett attmed meg då eg skulle ut å trekkja luft; det viste seg at det var ingen andre enn Helene Stenhaug som stod der rett ved.

Ho hadde plass rett bak meg på komfort, det passa jo ypparleg. Ho fortsette med å skriva på kortfilmen hennar, søknadsfristen for stønad i Filmkraft var nemleg i dag. Etter me hadde prata um filmen, gjekk ho til arbeid. Ho er lite tullete, ustrukturert og i-siste-liten som meg, so ho hadde ikkje gjort stort arbeid på søknaden fyrr denne dagen då fristen gjekk ut. Eg fekk ikkje gjort stort arbeid den korte tidi det tok fyrr me var i Sandnes heller. Vel inne i Stavanger gjekk eg heim.

So no er eg heime

Rebecca var litt sjuk, so eg kunne ikkje sjå ho, men det fær eg gjera i dag. Helene kom bortum litt seinare, ho jobba med filmen sin saman med meg og Pappa. Me åt litt mat, utanom Helene. Litt seinare skulle me på jolebordet til Filmkraft, men Helene måtte berre få inn søknaden fyrst. Dette tok tid. Tid. Tid.

Helene mista stadig konsentrasjonen av di eg spelte Wii eller såg på den nye digre plasma TV-en vår. Me skulle eigentleg på Jolebordet kl 2000, men kom ikkje fyrr i 0000-tidi. Nett slik eg kom fira timar sein til jolebordet i NMU. Der vann me litt, såg få kjendeog drog.

No er klokka mykje, og eg såg slutten på ein film eg ikkje såg byrjingi av (Blue Max, eller noko) og forstod fint lite. Zzz. Klokka er yver 0300. Men, oh so godt det er å vera heime att…

Nokon tok kontakt med meg på t-banen!

Eg sat på t-banen på veg heim frå fødedagsselskapet til Sigbjørn og høyrde på P2 Verdt å vita. Framfor meg sat ei søt jenta som òg styrte med den digitale medieavspelaren sin. Ho sat og såg på jakkemerket mitt «Dude, where’s my språk?», smilte stort og spurde meg um noko. Eg tok ut øyrepluggane;

«Kva meinast med “Dude, where’s my språk?”», spyrr ho meg på Stavangersk.
«Eh», stammar eg lett og startar på ein forklaringsmåte fyrr eg gjeng ganske lite fjongt yver til ein annan. Eg vil jo for all del at me skal kunna fortsetja å prata, so det er ingen god strategi å berre gjeva eit enkelt dårleg svar med ein gong. Dessutan veit eg jo sjølvsagt kva mange meiner um nynorsk og difor vil eg ikkje få den nye samtalepartnaren min til å hata meg med ein gong. Ærleg talt, når det endeleg er nokon som pratar til meg på t-banen vil eg jo at det skal vara litt.

Eg held fram, «du ser sjølv um… Eh…». Til slutt forstår eg det, eg hev jo aldri vore spesielt god med ord, det er betre å berre seia det og so hengja fast og ynskja denne personen er interessert i kvifor. Eg ville ikkje hava eit nynorsk-bokmål-ordskifte, av di eg hev det med dei fleste og det er keisamt på tilfeldige folk. Men det vert vanskeleg å halda seg unna når det er heile meiningi med jakkemerket. So eg seier det til slutt slik det er:

«Det er ein kampanje me hev (eg seier ikkje kven «me» er), for å få nynorsk teksting på kino».
«Åja. For det er det kannhenda lite av frå fyrr?», svarar ho. Yey, oppfylgjingsspursmål1, so koseleg!
«Ja. Nærare null prosent».

Det vert keisamt å skriva ned heile samtala, og dessutan hugsar eg nok ikkje so mykje lell. Det vert mest dikting i so fall. Då t-banen stoppa på Kringsjå gjekk me båe av – då hadde vel sjokket hennar på at eg òg prata Stavangersk lagt seg. Ho hadde kome inn på NRK som legg opp til meir målførebruk (dialektbruk) i TV, og her hev jo eg meiningar som kannhenda er rare sjølv innanfor målrørsla. «Tja, eg er no av den oppfatning at me treng ei reising for nynorsk normaltalemål. Ikkje for å taka yver for målføri, langt frå, men for å auka statusen honoms og dimed òg auka statusen til nynorsk». Syna at nynorsk finst og vert bruka, at det ikkje trengst skjemst yver. Diverre gjer eg det sjølv, eg tør ikkje prata nynorsk normaltalemål når eg ynskjer. Eg må verta sterkare for å kunna gjera noko slikt.

Same kva, eg rører meg inn på ganske keisame område. Attende til det interessante; nokon prata til meg på offentleg transport i Oslo. So. Det var kjempeglatt på asfalten, då me var i trappa høyrde me mykje hoiing og hyling nedanfor oss. Då me kom ned sjølv heldt me sjølv på å snubla – det var ikkje lett å halda seg på beina. Turen ned den vesle bakken frå Kiwien var kjempemoro, eg sklei ned og storkoste meg. Då me kom forbi der eg skulle inn, fortsette eg berre å ganga; eg ville ikkje slutta å prata no. Me prata um korleis Kringsjå var ein god plass å bu, men ingen nordmenn budde her og alle syntest synd på oss då me sa me budde på Kringsjå. «Å, stakkar deg, kor tid skal du flytta?» er eit vanleg spursmål.

Til slutt kom me fram til oppgangen hennar, då vart me ståande å prata der lengje. Heilt til ho fraus so ekstremt at me måtte gå inn i gangen. Kva hadde me prata um so langt?

  • Språk
    • Nordmenn er ikkje flinke i engelsk
    • Me er mykje betre til å tenkja og forma idéar på morsmålet vårt
    • Å nytta engelsk i staden for norsk gjev motparten (um dei hev engelsk som morsmål) enorme fortrinn
    • Ein heil haug småhistoriar som forklarar korleis språk er makt
      • Eg tenkte m.a. polakken som jobba hjå oss ikkje var kjempesmart, av di han prata gebrokkent engelsk – det viste seg at mannen var skikkeleg oppegåande
      • Ann-Helen var på utveksling i tyskland og mista yvertaket mot ein tvo år yngre gut (ho var ikkje so flink i tysk), men då dei trefte ein engelskmann såg guten at Ann-Helen ikkje var dum og han søkk ned i skorne
  • Ho heitte Ann-Helen, og eg heitte Odin
  • Hjernen
    • Placebo
      • Alkoholen sine sosiale evner er eit placebo; det er ikkje biologisk slik
      • So norsk fyllefest er skodespel, men det morosame er at so lengje ein trur på noko fast, so er det slik!

Ugh. Eg gidd for all del ikkje skriva ned alt me prata um. Av ein eller annan grunn vert det for keisamt på ei netsida ;-)

  • Kor «kaldt» (sosialt og klima) Oslo er i forhold til Stavanger
  • Noreg er «kaldt» i forhold USA
  • Latvia er «superkaldt» i forhold til Noreg
    • Ho heldt på å stupa på bussen, og klarte redda seg akkurat. Ho smilte til ei dame på den måten me gjer når me akkurat klarte å berga oss frå audmjuking. Venta sjølvsagt å få eit lite smil attende, som ein «eg såg deg og kva som skjedde, me hev noko smått saman no» – men dama snudde seg berre vekk (!!!!!)
  • Eit smil gjer mykje
  • Folk pratar ikkje med einannan på t-banen
    • Me prata saman, moro at det viste seg at båe var frå Stavanger
  • Ho hev budd eit år i USA
    • Eg eit år i England
  • Ho hev teke nordisk master (?) og var sers interessert i språk
    • Men hadde sjølvsagt feil meiningar um nynorsk-bokmål, men det var jo ikkje anna å venta
  • Positivitet fungerer so uendeleg bra
  • Ho retta mykje på kjærasten sitt domenespesifikke (altso, at du pratar i fagtermar med folk innanfor ditt fag – og brukar det same normalt òg) språk
  • Ho forska på nynorsk mot bokmål og norsk samla mot engelsk (trur eg)
  • Ah, best av alt, ho sa: …høyrer på Språkteigen på mp3-spelaren
    • Kva? Eg smiler stort, peiker ned på lomma mi der eg hev mange podkastar frå P2, deriblant Språkteigen
    • Eg høyrde på «Verdt å vita» på P2 då ho byrja prata til meg
    • Me vert einige um at P2 radio er bra (yey!)
  • ZZzzzz

Av sporet

Eg hev eigentleg heilt gløymd kva eg ville seia. Sikkert noko um at det er so uendeleg koseleg når ein kjem i god prat med ekstremt hyggelege folk på t-banen. Hev rota meg vekk i uendelege detaljar. Berre tull. Klokka var mykje då me gjekk av t-banen. Stod nesten ein time å prata utanfor uppgangen, dritkalt. Ho var kjempekald på hendene og måtte på do. Det hev vart litt lengje, men vore sers koseleg. Skikkeleg hyggeleg jenta. Eg ser deg nok att på t-banen ein gong. Ja, vonar det. Hadebra.

Diverre slutta det midt i bokmål-nynorsk-ordskiftet (som måtte koma til slutt, ugh2), noko ho var sers lei seg for (eg veit ikkje kor lei meg eg eigentleg var3). Argumenta var dei same, gamle «bokmålet er størst» – og den litt meir keisame «engelsken er det me må kjempa mot». Vel, um me ikkje vil hava engelsk inn, so er språkstrid det beste me kann hava; då vert folk merksamd på språk og vernar betre um det. Vert meir av identiteten.

Det laga dagen min altso. Eg er fast i trui på at i morgon vert ein god dag av di nokon ville taka kontakt med meg på t-banen; og av di det var so ekstremt hyggeleg å møta so mykje godhug på ein so lite truleg plass.

Tidlegare då eg budde i Oslo prøvde eg gå rundt, smila til folk og prøva å gjera Oslo ein betre plass. Etter mykje tid hev eg lagt dette av meg, hev vorte påverka av Oslo og vorte meir innestengd (men ikkje på Latvia-nivå!).

Notar

1 Hekkan, eg vert so vond på nynorskordboki. -setjing frå setja er med ji, men -fylging frå fylgjing er utan! Inni hampen? Er eg berre dum eller er det rot her? Er det samnorsken som er ute på ferde att? Eg ventar på svar frå lure folk (t.d. Jarle)

2 Problemet er at eg veit eg tyt yver av gode argument – eg treng berre god tid på det. Eg vert òg provosert når eg høyrer dei same meiningane som eg sjølv hadde hatt um eg framleis var bokmålsbrukar; og dessutan vil eg veldig gjerne at folk verkeleg skal forstå. Men det tek vìkor å forklara slikt. Det hjelper heller ikkje med forklaring; folk må forstå. Men eg hev altso yvertalt eit par-få folk um at nynorsk er tingen, so det gjeng berre eg fær nok tid. Vert jo lei av å alltid ordskiftast um det same då…

3 Eg kunna diverre heldt på til neste dag, og det hadde jo ikkje vore bra – so eg var glad.

StavaaangåÅRrsk e» så fiiiint~!

Sat glad og fin og sippa økologisk mjølk frå kartongen på t-banen. Statistikkforelesinga var eg allereie for sein til, men reiste lell. Tri jentor sat ei sitjegruppa framfor meg og kom innpå målføre, eller dialekt1 som dei sa. Eg spissa øyro «Blablabla, den og den dritstygg, blablabla» … «Nei, um ein skal hava noko, lyt ein prata stavangersk» «Åhh, jaah2, stavangersk er berre so fint!». Haha, eg sat og gliste stort. Dette var jo kjempemoro. So prøvde dei seg på stavangersk. Supersøtt; «Eg e’ fra StavaaangåååRrrr».

«Huum», tenkte ho eine, «Rr…» skarra ho, «men eg synest namn vert rare. Til dømes ‹Markus› vert ikkje serleg fint på stavangersk. ‹MaRRrrkus›». Eg vert sers glad når eg møter nokon frå Rogaland her på austlandet. Er godt å høyra det vakre målet att. Eg tok ein siste slurk av mjølki, lo lett og trippa godt nøgd ut i det solkledde snjolandskapet.

Notar

1 Dialekt er ein ekte tulleord. Eg likar det ikkje. Undrast kvifor me nyttar det? Dessutan er det mongo at det er eit hankjønsord, ærleg talt – «ei dialekt» høyrast jo 10 000 gonger betre ut enn «eiN dialekt». Kva faen? Hankjøn! Nei, den må du lengre inn i ordboki med! So, eg vender ordet ryggen og vil ikkje hava noko med det å gjera. Humpf!

2 Dåneljod. Dåne er på ein måte som å svima av, – veit ikkje kvar eg hev det frå, kann henda det er stavangersk. Likevel trur eg det er frå mamma (som er frå Telemark/Kviteseid).

Slik elles, utanom

Ho-ha! Ferdig med Universitas. Klokka er 0600, eg tek t-banen heim for å sova til 10–1100 då det er ein ny dag full av forelesingar og jobbing. Eg kann telja dei gongane eg hev sove yver 4–5 timar dei siste 10 dagane på ei hand :-D Forresten er det skjedd ein god del eg vil skriva um, men eg må setja meg ned å gjera det. No som Universitas del 1 er ferdig, so kann eg endeleg sjå på andre prosjekt i tillegg.

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)