Merkelapp-arkiv: Stress

Stoppa av trafikkpolitiet

Me hadde nett leigd bil (6 dagar sidan) og prøvde koma oss upp til Hollywood. Det var rushtid og vegane var fullstappa. Me køyrde på ein interstate (stor, effektiv motorveg som gjeng mellom statar), og det var vel ein godt 10 felt på kvar side (20-felts veg).

Heilt til venstre på vegen var det tvo «car pool»-felt, altso felt for bilar med 2 elder fleire folk i. So eg skifta felt heile vegen bort dit. Det var nesten ingen trafikk der.

So, korleis kjem eg inn på denne vegen? Det var tvo sterke, gule, heilstrekte strekar mellom kollektivfeltet og dei vanlege. I Noreg og Europa vil det absolutt tyda «det er ikkje lovleg å krossa yver her». So vel, me køyrde langs lina, langt, langt. I den treige køen.

Me leigde altso bil likevel. Det var eit sant helvete å koma seg rundt utan. Det kosta oss $1397.00 for 1 månad, altso 9000 NOK inkludert alle forsikringar. Me skal levera han i San Francisco. Fann altso Super Cheap Car hire som leigde bilar til under-25 utan å leggja på ein totalt latterleg ekstrem straff-pris på topp.

Ein bil køyrde ut frå kollektivfeltet og inn i vårt felt, han kryssa altso dei gule linene. Kort tid etter køyrer ein annan bil ut framfor oss yver i kollektivfeltet.

Kollektivfeltet skiljer seg frå hovudvegen og fær sin eigen bru som fletter seg inn i den andre motorvegen me skal yver på. So litt i panikken av å måtta sitja i den treige køen stort lengre so svinger me yver i kollektivfeltet.

Sekund etter ligg ein Highway Patrol bak oss, og eg frys til is. Han kjem upp på sida vår, ligg der litt og slakkar av og legg seg bak oss. Eg vil ikkje akselerera upp, for at det ikkje skal tolkast som um eg vil køyra frå han. Eigentleg vil eg helst berre at han skal køyra forbi meg. Men, nei.

Han ligg bak oss, og etter eit par-10 sekund til so kjem ljosi på.

Han segjer noko til meg, vandskeleg å forstå/høyra. Me kjem til ei avkøyring. Eg høyrer noko um «right» og byter felt til høgre, men det var visst totalt feil og han skrik, nei, nei, nei. Eg vert sjølvsagt råstressa og køyrer til venstre att ut i ei trafikkøy mellom avkøyringi og vegen. Han stoppar bak meg og vinkar og veivar og pratar og eg forstår ingenting. Men etter litt forstår eg at eg skal køyra ned der. Og det gjer me.

Me stoppar nede, etter at eg fyrst trudde me skulle stoppa, og so ikkje so eg gassa upp att og då skreik han «STOP!». So ruller eg ned vindauga og tek fram førarkortet.

Han er råsint.

  1. Me køyrde yver den gule streken
  2. Me køyrde seint (eg var paralysert av å ha politiet rett i baken)
  3. Me fylgde ikkje instruksjonane han gav

Når han fær sertifikatet vert han veldig suspekt og spyrr «WHAT is THIS!?».
«Uh, it’s the norwegian drivers license».

So, til slutt kastar han berre sertifikatet inn i bilen. Ingen bot. Gjeng attende til sin bil, og råkøyrer vekk og rundt ein sving.

Bah. For ei forferdeleg oppleving.

Ferdig for semesteret!!! :D YEY!

Eg hev ikkje vore so letta på kjempelengje. Dette semesteret hev vore hardt, hardt, hardt. Det er so utruleg synd at eg ikkje fekk taka STK1000-eksamen etter eg gjorde ein faktisk innsats. Exphil var heilt utruleg stress, 3000 ord um «Er terroristar djerve?».

Fyrr det var det breiddeeksamen, eg hev ikkje opna exphil-bøkene – men kaupte eit repitisjonshefte berre timar fyrr testen. Vel, eg fekk 19 rette, og den eine var ei oppgåva eg trudde var ei lureoppgåva (det var altso ikkje). Eg fekk altso fleire rette enn mange av dei som var på testen. Dei fleste fekk 16–18. Whey! Men det var jo kortliva, av di eg tvo dagar etter hadde helvettesdagar med å få skrive uppgåva. Eg kann avsløra allereie no at uppgåva mi er heilt elendig og at eg er sers usikker på um eg står. Diverre so må eg stå. De fær sjå uppgåva etter eg fær dommen…

Humit1731, meld av

Me vart melde av Humit1731 som er eit svadafag um internett og ting og tang. OS-kurset tok so ekstremt mykje tid at me berre gløymde det heilt.

OS-kurset

Og her kjem det eg er leid meg for at eg ikkje hev skrive meir um. Eg og Egil tok INF3151 dette semesteret, altso OS-kurset. Kva er det? Jo, du implementerer eit operativsystem frå botnen av. Det vil segja du skriv fyrst bootloaderen og jobber upp frå der. Eg kann ikkje segja anna enn at dette hev vore heilt fantastisk kult å jobba på. Det er det beste faget som gjeng an å taka. Det er 20 studiepoeng, men vert ofte umtala som eit poeng du burde fått 50 studiepoeng i arbeidsinnsats for.

Egil hev vore ein ekstremt god arbeidspartnar som hev fengje meg til å jobba godt og strukturert (det hev vore ekstremt lite stress rett fyrr innlevering, me hev gjort det meste ferdig lengje fyrr faktisk!).

Den fyrste eksamenen gjekk sers dårleg, me fekk D (elder var det E?). Neste fekk me B på, for det var implementasjon trur eg. Neste designoppgåva fekk me A på, for då hadde me forstått litt betre kva eit design er og korleis me forklarar best mogleg. Etter det fekk me A på alle dei 8(?) eksamenane me hev hatt. I slutten jobba eg litt lite av di Exphil kom snikande og ville knekka ryggjen min med nerver og alt anna som er vondt i verdi. Då tok Egil yver og han hev sørenmeg dratt i land fleire A-ar der mitt bidrag hev vore å lesa gjennom det han hev gjort og segja «Jøsses Egil, dette er dritbra».

MEN! Me skal implementera eit filsystem i operativsystemet vårt no, siste del. Det er ikkje ein eksamen, men ei obligatorisk oppgåva – so eg vil segja det ganske sikkert at me fær A. Det ser eg fram til. Å få A i OS er slett ikkje ein uting!

Jobb, Nei til EU og Universitas

Eg hev kome mykje betre inn i NTEU-jobben min. Eg skal byta ut den gamle eposttenaren med ein ny no vonar eg. Dessutan fikser eg småting på Universitas inni mellom. Vonar å gjera litt meir i joleferien. Likevel hev 50% stilling i NTEU pluss fulltidsstudenttilvêre vore vandskeleg. Hev ikkje vore stort med fritid utanum alle utenlandsturane eg og Helene hev vore på. :)

So, eg er fri!

So, det var fagi mine og semesteret. Og no er eg fri! For ei obligatorisk uppgåva att i eit kjempekjekt fag som eg hev ingen problem med å bruka tid på er ingen problem. Eg vil filma, eg kjenner bloggelysta koma attende. Eg vert meir kreativ og var i dag inne på IRC-kanalen til Lumiera for å bidra litt. Eg hev vore med Janne-Kristin i heile dag, me hev laga kanalen #nynorsk på IRC (EFnet), som ho skreiv um på bloggen sin. Elles hev me rydda etter festen i går (Klaus var med i byrja, Bror tok litt òg) og sitte på pcane våre. Ho hev fengje ei Lenovo ThinkPad T400 nett som meg, og ho køyrer Ubuntu Intrepid på han nett som meg. Og no skal ho snart flytta inn med meg, Helene, Birgitta og Klaus. Det vert supert! :D

Ahhh. Eg gler meg so til jól! Dette hev vore eit sers tungt semester, men no er det berre surfing att. Ahhh.

Stress skoleavsluttning, vil eg

14 oppgavar skulle eg levere. Leverte eg nokon i det heile tatt? Er disse oppgavane viktige for å stå året? VIL eg stå året eller må eg ta VK1 om att!? Eg veit neimen ikkje eg…

Tenk deg situasjonen, 14 prosjekt. Simultant! – Tja, seier du kanskje, du får vel god tid på desse 14 prosjekta då. Joa, eigentleg – men så har det seg slik at me sluttar skulen her i Oxford 4 ukar för tia, og då mistar me jo ein god del tid for å sei det mildt. Allikevel, seier kanskje nokon av dikon – de andre ser ut til å klare situasjonen greit nok. Jao, er jo sant det også – men se for deg ein glad Odin i Frankriket 10 dagar, og så ein glad Odin i Norge ei uke. Då må du trekke 2ukar til frå arbeidsukar. Te slutt her har me no trukke frå 6uker med arbeid frå dei 14 prosjekta.

Velvel, då skal eg vel kanskje bare jobbe dobbelt så bra som för då? – Vel, eg har enno fleire problem – og det er faktum at eg ikkje har PC heime lengre. Då eg normalt skriv skoleoppgavar (kvelden) kan eg no ikkje skrive noko. Verken til heimesia (ser at det ikkje har vore nokon oppdateringar her på lenge) eller til skulen. Derfor skjedde det som måtte skje. Dagen, igår, då me skulle levere inn blei ein dag då eg fant ut at eg ikkje hadde gjort eit einaste prosjekt skikkeleg. No ventar eg på dagen etter imorgon for å se OM eg kommer til å STÅ SKOLEÅRET! Det er SLETT ikkje sikkert no! – Då må eg gå VK1 om igjen. Mamma har jo alltid villa at eg skulle gjöre nettopp det, men eg vil gå VK2 neste år, ikkje VK1 om igjen :/

Menmen, no har eg brukt mykje tid her på internet cafeen, og det er slettes ikkje det same å skrive her på denne win98 maskina som det er å skrive på mi eiga laptop i Linux, vim. Forressten er eg lei av å skrive med svensk tastatur – dei har ikkje skikkeleg ö og ä, heller har dei ikkje apostrof over “o”-en slik eg ofte brukar.

Så mistar eg litt da

Eg er eit forstyrra menneske. Inga tvil. Forstyrra av smått, men óg litt større. Nå sist er det miste evna mi som forstyrrer. Ja, for eg har mista ting. Ikkje i eintall nei, eg har mista ein god del.

“Du ær distré?” utrykka ei søt jente eg traff på bussen i fra Stansted. Eg hadde fortalt ho om min Noregs tur. Distré, det har eg høyrd heile livet. Men eg trudde det hadde forsvunne. Eg følar ikkje eg er distré her nede. Lagar eg ei liste av ting som kan tyde på distréhet er det lettare å se om det fins grunnlag nok til å bevise at eg enno er distré.

Nå huskar eg ikkje alt eg har mista sånn i farta. Eg tar det slik eg kommer på det. – Etter eg hadde kjøpt sykkel måtte eg kjøpe lykter. Først 2. Men så mista eg ei. Så måtte eg kjøpe ei ny lykt. Men så mista eg den andre, enno ei ny lykt. Gjekk nokon ukar, så mista eg begge. Nå for fem dagar siden mista eg begge på ny. Eg har enno ikkje kjøpt nye no. Så i alt 6 lyktar har eg kjøpt – alle har eg mista.

Så luar. Eg kom ned med ei lue eg likte veldeg godt. Eg hadde kjøpt ho sjølv, ikkje rart eg likte ho. Niklas likte ho også – eg skulle gje ho til Niklas i julegave. Men eg mista ho. Så kjøpte eg ei ny. Den var ikkje god – så då ynsja eg meg ei lue til Jul. Dét fekk eg. Den var god, eg likte den lua. Men eg mista ho. Dagen etter mista eg den andre lua som ikkje var så god. Så eg har mista 3 luar. På dette tidspunktet frys øyrane mine. Inga lue.

Skjerf er også bra å ha. Eg mista det svarte ganske raskt. Hjemme til jul henta eg eit nytt – blått. Nokon ukar seinare fann eg det ikkje. Eg frøys. Kjøpte eit nytt skjerf ganske spontant. Men weekendturen min til Noreg kosta eit skjerf. Eg har altså mista 3 skjerf.

Eg er flink til å passe på hanskar. Eg har mista dei fleire gangar – men funne dei nokon dagar etter. Weekend turen til Noreg kosta ikkje bare skjerf, men også hanskar. Eit fantastisk bra par eg fekk av min kjære Morfar. Eg likte ikkje at eg mista dei. Dei hadde ein spesiell verdi for meg. Hanskane var óg dei beste eg har eid i mitt liv. Eg har mista mange hanskar, men inga med den kvaliteten. Så eg har bare mista eit par hanskar – men de var spesielt gode.

Mamma liker ikkje at eg mistar jakkar. Når me dro til England for fysste gong mista eg ei. Dyr gore-tex kvalitet. Eg mista ikkje fòret, det har eg brukt som jakke sida. Eg kjøpte eit regntøy sett billig for å ha litt beskyttelse. Eg trengte regntøy óg fordi eg blir så skitten av å sykle i alle pyttane. Uansett har eg her i England mista ei jakke.

Eg er ganske glad. Heldig har eg vært då eg fleire gangar har mista viktige ting for å så finne dei igjen. Eg skal ikkje skrive om dei. Men det er ikkje bare fysiske ting ein mistar som tél. Det er andre ting eg ikkje har roen på. Eg likar og reise, men er plagsomt at eg alltid får ein god del problemar reisedagen. Då eg skulle til England fysste gang gløymde eg jakka og lua mi. Hadde óg små problemar med passet, men huskar ikkje kva. Samme tur mista eg óg som sagt jakka. Då me hadde landa fann eg ut at eg hadde mista billettane mine tilbake til Noreg. Men eg sprang tilbake til flyet og fann dei. Eg fekk imidlertid eit nytt problem. Eg var låst inne i gate’en. Eg fann ut av det heldegvis.

For nokon månar sia var eg med på Disneyland tur. Då sov eg ein time for lenge. Med enorm fart sykla eg mot byen. Læraren ringa, dei kunne vente fem minutt – eg var 10 minutt unna. Eg sa ikkje det. Etter fem minutt ringa dei igjen. “Rett rundt hjørnet”, ein kvit lygn. Eg kom fram. Flau. Men det var ikkje alt. Eg hadde gløymd passet. Resten av trinnet dro mens eg sto igjen og blei ledd av. “Eg drar uansett, eg. Ska visa de…”. Kosta masse penger å ta fly osv sånn spontant. Sover ein litt ekstra blir prislappen deretter.

Ukar seinare. Weekend-tur til Noreg. Rakk bussen såvidt. Gjekk på do akuratt då flyet hadde “departure time”. Flyet var for seint. Allikevel var det skummelt. Resten gjekk rimelig greit, eg har lært litt av tidligare turar. – Då eg skulle tilbake fann eg ikkje passet. Eg stressa mykje med det. Eit knapt minutt før eg hadde kjøpt nytt pass for 800,- fann eg det med ein tilfeldigheit. Dét var skummelt. Siden den opplevinga 6 dagar sia har det ikkje skjedd noko utenom to mista lyktar.

Distré? Eg??

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)

Rana og Påkjøyrd

Me står der og filmar, plagar ikkje ein sjel – så springer jordas avskum forbi og tar med seg videokameraet og stativet. Eg setter sjølvsagt etter tjuven!

Au :( Det svir – gjør vondt, – det rivar å skrive. Vel, uansett, eg må dokumentere kva som hendte tidligare i dag. Med opphovna hender, safteg farga ein fin blanding av rød og blå, sitt eg på skulen. Eg har fått besøk av skolelegen og etterpå ein av sikkerhetsfolka på skulen. Me har snakka med politiet og har fått eit kriminalnummer(eller korleis det blir på norsk).

Meg, Roy, Thomas og Ont(Parouj) filma for Trainer Ad prosjektet vårt. Me var i ei gate parallellt med George Street, “nattklubb”-gata i Oxford. Ein sentral gate med masse folk. Det var tynnere i parallellgata “George Street Mew”. Det skulle være ein mørk, dyster reklame filma i ein bakgård du helst ikkje ville vært i. Iskaldt, verkeleg iskaldt var det idag – så eg gjekk med på at Ont og Thomas gjekk for å kjøpe kaffi. Meg og Roy fortsatte filminga. Eg som blei troffe av ei kule, smalt inn i ein båsdunk og segna om. Me gjorde det eit utall ganger, då me endelig såg oss nøgd.

Det sto ein fyr der og venta, han ville nok ikkje forstyrre oss når me filma – vente til me va ferig med den biten. Eg ligg nede, Roy slår av kamera, me er nøgd no – neste ting eg ser er fyren med blå jeans, et lys overplagg, langt hår fyke avgårde med ei hånd om stativet (med kameraet festet på). Eg tenkar “heh, kvaslags spøk er dette” i noen hundrendedels sekund før det går opp for meg; Jævelen stjal kameraet! Eg fyk opp og startar å springe etter den helsikkens drittsekken mens eg ropar “THAT FUCKER STOLE THE CAMERA!” eller noko i den duren. “STOP HIM” – han stormar inn i ein kvit varebil som står klar med døra åpe ved fortaugskanten, eg var raskare enn han og er no like bak han. “DRIVE!” skrikar den jævla tyven, eg får tak i kameraet rett før han smeller døra på armen min.

Sjoføren av bilen pressar pedalen ned, bilen drar framover med enorm akselerasjon. Eg har enno tak i kameraet då eg springer ved bilen, prøvar å rive kameraet ut av hendene på den lavereståande parasitten. Eg spring alt eg klarar då bilen begynner å kjøre raskere enn ein kver mann kan henge med – bilen beveger seg over min maksimale fart, eg blir dratt mot bilens side på grunn av at hånda enno henger i døra. Beina stritter mot asfalten og vekten min hjelper til med å dra hånda mi ut. Eg rasar med ein enorm fart mot fortauget – ein fart føtter ikkje kan oppnå. Beina går i kluss, eg snublar naturlig nok – fyk mot fortauget og treffer asfalten. Den ruglete overflaten riv USA-buksa opp og den myke huden på kneet gjer etter for asfalten då de små steinane penetrerer gjennom det saftigare hudlaget.

Trykket på kneet lettar – hendene smeller mot asfalten, river opp huden flere plasser og skaper stygge kutt. Eg ruller rundt med farten litt senka av det blodege kneet og dei oppbanka hendene der blodet nå begynner å presse på under huden. Eg ser på fingrane, har eit diger blått, dypt kutt på toppen av hånda – samt forskjellege sår rundt på hendene. Det svir litt rundt omkring – men overraskende lite. Eg reisar meg opp og ropar “GET THE LICENSE NUMBER!”. Eg prøvar å springe etter bilen for å se kor den drar, men de rasar raskare enn eg kan følge med – eg bannar på engelsk.

Leikepistolen har eg i hånda – hadde han der visst heile tia, den er øydelagd av støtet. Eg fyrar han ned i bakken og skrikar nokon fleire tabu-ord så ein gruppe folk, nettopp ankommet, ser skremt på meg. Tilbake finn eg Roy – stiv. Mens min reaksjon var å springe etter for å ta personen, var hans å stivne. Thomas og Ont kommer, dei anar ingenting. Ein person ankommer, han tok nummeret – Thomas skriv ned alle detaljane og ringer politiet. Etterpå ringer Thomas skulen.

Tilbake på skolen blir me avhøyrd – etterpå kommer skolelegen og lappar meg saman. Eg må ta det med ro, og om eg føler meg svimmel må eg ta kontakt – han seier det er sannsynleg at eg kan ha fått ein liten hjernerystelse pga. støtet. Eg forklarer meg enda ein gang til sikkerhetsvaktene på skolen før me får telefon ifrå politiet. Dei gir eit saksnummer og vil komme på skolen om ei uke. Hmm, litt lenge syns nå eg.

Turen heim med sykkel var meget stress – spesielt dét å pumpe opp sykkelen med dei enorma hendane mine :\ Då eg var heime følte eg meg enormt trøtt – så eg såg ein film, snakka med Mamma og Pappa og la meg.

Reisen og fysste dag

Etter ein diger dag med fly og vert-familie møte måtte eg skrive ned kva som hadde skjedd, kanskje nokon vil lese det.

Me kjøyrde til flyplassen heile familien, då eg kom på eg hadde gløymd jakka og lua. Så pappa kjøyrde oss fram til flyplassen og me jekk av, så kjøyrde han tilbake for å hente jakka og lua mi :) Me va ein god gjeng som skulle ha igjen momsen på laptopene våre, me venta på tollaren. Då ho kom (såg ikkje mye ut som ein tollar) fortolla ho utan nokon problemar. Heldigvis.

Thomas tok med Golf-settet sitt også, det hadde kosta ein god del så han villa ha att momsen, eit lurt trekk ;) Resten av oppholdet på Stavanger Lufthavn Sola var ikkje særleg interessant.

Etter me hadde hatt det kjekt på flyet ned til København så var det tid for å ha det kjekt på selve flyplassen. Då me kom inn starta eg strakt å snakke dansk, høgt og klart som ein ekte danske (noe vil imidlertid ikkje være enig om kor god dansken min er). Eg fekk snakka litt Dansk med Lotte fordi ho gjorde ikkje stort av dét, mens Jørgen syntas eg var ganske teit og domma meg ut :-S

Etter me hadde gått eit godt stykke så var me med “Gate“en, og flyet byrja og sleppe folk inn. Så eg fant plass vedsia av Audun. Han fortalte meg at det sto i reglane til SAS at me kunne ta 3stk brus. Så når dama kom skulle me kreve dét. Jon tok opp Laptopen og dreiv på me noko, me andre snakka eller gjorde noko i den duren. Fysst fekk me ein til pakke med herleg flymat, tørr og god. Etter kom det kaffe, eg venta på te’en, men den tok jo kjempelang tid. Så når Audun var ferig med kaffen fekk han sannleg te også. Eit lurt trekk av Audun.

Servitøren kom og eg gjorde meg klar: 3 fanta, takk. Men ho hadde ingen fanta, bare ekkel, ekkel cola som eg ikkje drikk (har ikkje drokke cola på nærmare 1 år). Så eg fekk ein eplejus og 2 vann :P Frekt. Audun på sin side likte cola og bestilte 2. Det var dårleg Audun, bare 2?

Vél frame på Heathrow stilte me oss i ein laaang kø. Eg var forbanna over det dårlege systemet i England det var bare teit. Då me hadde stått der i ein 10–15min og kasta dritt på england såg me ein “Singapore: Boarding” skjerm på plassen me gjekk inn. Jon trudde fortsatt at det var rett veg så me fortsatte, men då folka sjekka billetten til Jon ville de ikkje sleppe han inn fordi det var tross alt et fly til Singapore og me hadde ikkje billettar vidare.

Litt tidligare hadde eg tatt fram passet for å gå gjennom “kontrollen” (som var eit fly til Singapore) men eg fann ikkje billetten min. Derfor sprang eg tebake te flyet og heldegvis var ikkje dørane låst enno. Eg snakka på Engelsk til piloten og me fann billettane, så takka eg han på norsk og han svarte på dansk tebake ;) Eg sprang opp korridorane for å ta igjen klassen, men då eg skulle åpne dørene inn til flyplassen var dei stengde. Eg kom meg ikkje ut.

Eg gjekk inn i flyet igjen og spurde kapteinen om han kunne gjøre noko, men han hadde ikkje tilgang. Han skulle imidlertid sei ifra når han var ferig for dagen (uh, der ble jeg litt oppgitt :| ). Eg satt meg ner med Aftenposten utenfor døra for å vente. Tenkte litt på kva som ville skje, om klassen ville køyre te skolen ut’a meg. Uansett var det ikkje noko problem, fordi eg likar å reise og finne utav ting på eigenhand. Det er morro.

Eg trengte ikkje tenke noko meir på dét når ein sikkerhets-ansatt kom og lura på kvifor eg var innafor “Restricted Area”, eg måtte forklare og han slapp meg ut. Då kunne eg springe for å finne resten av klassa. Mens eg sprang lura eg på kor eg hadde jort av lua mi, for eg hadde ho ikkje me meg (ugh, typisk :-S ). Svett fant eg resten av klassa i ein diger kø. Eg måtte sjølvsagt stå langt bak dei, men det gjekk relativt raskt så det gjore ikkje noko. På bussen te Oxford tok eg fram Laptopen så såg me Espen sine CKY teasere. Takk Espen, dei var ein suksess ;) (kanskje litt intern :P)

På skulen skulle vert-familiene hente oss, eg var veldeg spent (sjølv om eg visste eg kom te ein max lav standard) og slett ikkje nervøs slik mange (100%?) av jentane var. Etter ein 9–10 klasse-kamerater var henta lærte eg at folka mine ikkje kom for å hente meg. Så me venta på Taxi og tok han fysst til Kristine-Ýr for og så køyre te “meg”. Huset var faktisk det finaste av de i nabolaget (syntes ég) og det såg rimelig greit ut. Eg kom inn og fekk vite rom, kor badet va osv. Etter “omvisninga” sovna eg kl 3 på senga. Kl 5 blei eg vekka; då var det middag. Eg spiste det tørre greiene saman med Iris (Kinesisk jente eg bur saman med) og me så på noko humor-greier og lo (mens me åt, ja).

Eg fekk ein telefon fra Jørgen og avtalte å møte dei i Cowley Sentrum. Då eg jekk ut av huset sto det ein familie uttafor huset og såg på meg. Det var Aurore og familien hennars, ho skal bo saman med meg i eit år. Eg hadde dessverre ikkje tid te å prate me dei fordi eg hadde eit møte (familien såg veldeg kjekk ut!).

For å gjøre ein lang historie kort så kom eg ner te Cowley Sentrum, fann ikkje Jørgen og Niklas, gjekk på B&Q, kjøpte Engelsk-te-Europa-standard strøm-konverter, gjekk ut, fann folka, så ekorn, fann Lotte og Kristine-Ýr, tok buss til byen. (puste, puste) Så traff me dei andre på McDonalds (eg: “kan me gå ffs!?”), de haddde kjøpt engelske SIM kort. Så gjekk me rundt og såg på livet. Te slutt tok me taxi te Cowley Sentrum, spiste ein hamburger på den lokale kebab-sjappa, tok bussen hjem og la meg i 12–1 tia. (END OF THE DAY! :D )