Merkelapp-arkiv: Trondheim

Ein professormongo utan hjerne

Det finst ein fysikkprofessor som er so satans mongo at eg ikkje forstår korleis han i det heile teke klara koma seg her til Trondheim-skulen kor me hev studentsamling. Eg hev sjeldan, trur faktisk aldri, truffe nokon som fær blodet so til å bobla yver. Og det er nett difor eg sit her på skulekjøkenet og ikkje inne på «paneldebatten».

Han er ekstremt, so til dei gradar ekstremt usakleg at eg kjem til å vera ganske usakleg her sjølv. Eg må få lov til å skriva/ordleggja meg på same måten han gjer.

Ok. Eg forstår ikkje, eg forstår ikkje. Eg anar ikkje kvar eg skal starta. Han er so ufatteleg dum, og kann so sabla lite anna enn hersketeknikkar og det å vera heilt jævleg provoserande. Han pratar so jækla stolt yver kor elendig han kann nynorsk. Han sit og fortel oss at han er ein jækla mongoloid som ikkje klarar å læra seg nynorsk. Kva faen? Kor hjernedaud gjeng det an å verta? HAN SKRYT AV AT HAN IKKJE KANN NYNORSK. Han skryt av si kunnskapsløysa og totalt manglande evna til å læra.

Det han meiner i korte trekk er at det er heilt uhøyrd at nynorskbrukarar skal få eksamenen sin på nynorsk, og at han må skriva honom. Vel, det er no greitt nok, men han her klarar å kombinera det med masse «fakta» som eg veit er 100% feil. Dette legg han fram på ein «so jækleg mykje betre enn dykk som ikkje kann nokon ting»-måte at einkvar som ikkje veit fakta ville trudd det var sant. Han er so sjukt yverlegen, sjølvgod og ute av stand til å trekkja inn fleire faktorar enn dei han sjølv kjenner elder finn på.

T.d. ser han ingen forskjell på lærarar og studentar. «Viss studentar skal hava ein rett til å få skriva på skriftsspråket sitt, må jo lærarar òg hava denne retten!», det han gløymer er at lærarar er tilsett på universitetet, ikkje som privatpersonar som kann gjera nett det dei sjølv ynskjer men som del av eit universitet. So då må han fylgja universitetet sine reglar, og ikkje sine eigne. Det er stor forskjell der. I tillegg klarar dritsekken å segja «eg forstår ikkje studentar, eg!». WOW; KANN DET VERKLEG VERA SANT?

  1. Kvifor i helvette er du ein lærar då?
  2. Det treng du ikkje segja, me ser at det er meir du ikkje forstår. T.d. ALT.

At denne mannen hatar nynorsk hev ingen problem med å sjå, sjølv um han prøver å skjula det. Han kann fint lata som um han er sakleg og hev poeng, sopass kann han visst. Men han er jo sjølvsagt heilt ubrukeleg til å skjula hatet sitt. Og då meiner eg ubrukeleg. Ok. Han startar med å segja at for han «og alle andre frå Ullevål Haveby» er nynorsk totalt uhøyrd og er berre kjend som tvang alle hata. Utslitte nynorske ordbøker som var omdøypt «Spynorsk mordliste», javelja. «Heime hev eg ei utslitt, totalt ubrukeleg ordlista som det står nett det på.» Javel? Jækla bra poeng… ikkje!

Eit sikkert teikn på at nokon er lite gjennomtenkte og ikkje hev peiling er at dei kallar sidemål tvang, men elles stør eit vanleg skulesystem. Kva er ikkje matematikk då? Kva er ikkje historie? Elder kva med norskfaget i seg sjølv? Er ikkje alt dette tvang med denne same stygge definisjonen? «Noko du må gjera på skulen for å stå». Viss nokon ikkje liker historie, skal dei då kunna taka det vekk? Eg er for valfridom, og for å kunna velja må ein kunna båe nynorsk og bokmål like godt. Eg valde nynorsk etter mange år i skulesystemet—sjølv med totalt elendig sidemålsopplæring (for eg ynskjer mykje betre sidemålsopplegg, gjerne endra). For å kunna gjera eit ekte val sjølv og ikkje lata andre gjera det for deg (plassen du bur på), må du altso læra nynorsk. Fascistar som denne professoren (og andre som tek vekk valfridom) vil annleis.

Det leider meg til ein annan ting. Vondingen skryt fælt yver kor internasjonal han er, ja, tenk – han hev vener i Frankrike! Skit, so ekstremt kul han er – skikkeleg spesiell – utruleg – vener i Frankrike.

«Ja, men du må jo skriva engelsk, det er jo helder ikkje ditt språk», segjer ein i salen. «Å, det er ingen problem, for eg er so hippetihopp-kul at eg hev engelsk far og hev studert masse i USA (2 heile år!), eg tok doktorgraden min der», svarar han hovent og trur at han fær masse respekt av det. Han set seg upp i skyone som det beste som hev hend fysikken og ålmenn universitetsarbeid i Noreg. Han vekslar mellom å lata det berre handla um han og ålment. OK. Ikkje alle-faens-folk i Noreg hev engelsk far og ikkje alle kauper ein doktorgrad i USA (for han kann faen meg ikkje ha ærleg fortent han, han manglar jo totalt kritisk sans).

Eg er pisseleid av å høyra um dine problem, at du ikkje kann læra deg eit enkelt og meir regelrett språk enn bokmål som du hev vakse upp med er ikkje eit sakleg argument i ein diskusjon. Me ser alle ned på deg av di du er so mongo,—men igjen; det er ikkje eit ålment argument for resten av Noreg!

No gjeng faenskapet ute i gangen her. Stikk av. Ynskjer å skyta honom i ryggen.

Vel, no kjem dei andre, no kann eg skrika på dei. Den verste energien fekk eg av meg med å skrika og hoppa rundt i gymsalen medan eg hang meg frå taugi der.

Misting av ting på Noregs mållagslandsmøte i Nidaros (Trondheim)

Eg hev mista ladaren min, sekken og korti i lommaboki. Siste dag på landsmøtet i Noregs mållag i dag, so er det tog til Oslo (utan ladar, so ingen hacking :-( ). Yvernatta hjå Jørgen fyrste natti – det var sers moro. Forresten fekk eg endå meir problem etter eg skreiv dette, so det er berre å fylgja med…

Dette er skrive mållagslandsmøtet, so for ei tid (ei vìka) sidan.

Eg skreiv eit langt innlegg her fyrr, men diverre vart det sletta. So eg skriv litt av det om att.

Hjå Jørgen

Då eg kom til Nidaros måtte eg stressa med å finna plass å bu. Jon og Simon Litlehamar kunne ikkje. Eg hadde ikkje nummer til resten av Nidaros-folki. Eg klarte få nummeret til den andre Nidaros-Simon eg kjenner, og sende melding. Men fekk ikkje svar. Eg hang på Avalon (ein butikk som Outland) i tri timar. Kjende meg litt teit. So fekk eg melding frå Jørgen um at eg kunna bu der. Supert! Eg kaupte ein DVD til Jørgen (hadde vore teit av meg å berre gå) og tok buss.

Me spelte Wii med Wiisports. Det var moro. Tennis var tøffast synast eg. Dei hev framleis ikkje nytta potensialet i dei nye kontrollane, men det kann verta bra når nokon gjer det. Etter det åt me middag og såg på film («Team America»). Det var sers koseleg, fleire folk frå gangen kom og såg på. Etter litt hacking gjekk me til kjøkenet att for å eta litt. Me møtte ei anna frå gangen som kom frå fest og prata lengje med ho. Skikkeleg godt miljø. Ganske annleis enn hjå meg, sjølv um Kringsjå var mykje betre enn Bjerke. På Voll med Jørgen er det fylt opp av typiske studentar, og dei hev eit stort kjøken med sofa eg TV.

Misting av sekk

Fann Margit og Sigbjørn. Tok tog mot Værnes. Då me gjekk av fann eg at sekken min låg att. Eg prøvde å finna nummeret til NSB, men det var umogleg. Eg fekk berre snakka med teite datamaskinar. Mongo. Etter omtrent 10 telefonar kom eg fram. Ein fyr ville ringja til neste stasjon og få sekken send attende med eit anna tog. Etter springing fekk eg ho attende. Då fann eg ut at ladaren låg hjå Jørgen. Ugh. Ingen berbar datamaskin til meg.

Misting av kort

Tja. Då me var på veg til skulen fann eg at korti mine var vekk. Eg leitte hardt. Sat på toget. Etter eg hadde venta ei tid, og tenkt lengje på kva det kunna vera. Nokon som «tullar» med meg? Eg kom fram til at det ikkje kunna vera det, det hadde vore for slemt å ikkje koma attende med korti etter so lang tid. Då eg til slutt sperra kortet fekk eg korti attende av Ola og Elisabeth. Det var irriterande. Eg var òg sers irritert av di eg ikkje hadde ladaren min. Eg ser med triste augo på turen attende til Oslo og frå Oslo til Stavanger utan datamaskin. Det vert sers synd :/

Dessutan hadde eg ikkje stort med pengar no (ca 0, sidan eg nyttar kortet til alt) – so eg måtte få låna av Ola og Elisabeth. Det var jo greitt. Eigentleg ikkje eit stort problem, framleis meir irritert på ladaren som vert att her i Nidaros medan eg dreg heim.

Kulturkveld

Mållaget hev gjeve ei hard rock/metall/svart metall-gruppe med namn «An10 boyband» eit stipend på 50.000 kr. Dei spelte for alle gamlingane, som hoppa og slang hendene for øyro stakkar. Hehe. Eg synest det var sers bra, men forstår at det absolutt, absolutt ikkje er kva resten av salen plar lika høyra på.

Men no gjeng vel batteriet snart, og eg må gå. Denne teksten vart ekstremt mykje kortare, men det er vel berre bra.

Forresten koseleg i NMU-gjengen på landsmøte. Hev vore ei fin helg trass alle problemi.

Her trykka eg på «Publisér», men hadde nett mista internett (fekk berre 24 timar). Nokre minutt seinare gjekk batteriet… So frå her er det «ny tekst».

Heimereise startar, på ein måte

So då sat eg der. Batteriet tomt. Godt. Eg hadde tenkt å dra no same kva. Eg såg på klokka, – hmm, 10 minutt til toget gjeng. Dårleg tid. Eg kom meg opp, pakka i ein fei og stakk frå møtet medan folk var opptekne med å stemma og ordskiftast. Eg sprang mot togstasjonen, kjende tidi var knapp. På vegen bort såg eg noko eg absolutt ikkje ville sjå; toget gjekk! Det køyrde ut frå stasjonen…! Neeei! Neste tog gjekk om tvo timar, problemet var at mitt tog frå Nidaros sentrum skulle gå um ein time. Eg hadde eit skikkeleg problem.

Huh? Men skulle ikkje toget gå 5 minutt seinare?

Jo, du tenkjer heilt rett. Teite tog. MEN! So kom eg på den geniale idéen at kann henda klokka mi var feil. Det var ho visstnok. Då eg la att sekken på toget måtte eg byta mobil for å få straum. Då eg slo mobilen på att måtte eg stilla klokka etter ei anna klokke. Denne klokka må ha vore feil, so difor var altso ikkje mobilen til å stola på. Eg stilte klokka fram 7–8 minutt og tenkte ho no var 2–3 minutt foran skjema.

Flybussar, drosjar og anna herk

Eg dafsa meg slakt bort til Lufthamn Værnes for å sjå um det var flybuss som gjekk i eit høveleg tidspunkt. Til slutt fann eg dei, la sekken inne i bussen og såg etter bussjåfør. Eg gjekk og hang ganske lengje, fyrr eg vart ganske redd. Eg ville spyrja um kor tid eg kunne venta å vera på jarnbanestasjonen – det hadde jo ikkje vore bra um eg var der 0805 (eitt minutt etter avgang). Eg fekk vita det pla taka 40 minutt (w00t?). Til slutt fann eg ein bussjåfør som kunne visa meg kor tid neste flybuss gjekk – det var då neste fly landa, um ein time. Hekkan for ein tullete flyplass! Og Nidaros er ein større by enn Stavanger? Pfysj!

Eg sjekka lommene mine. 70kr. Det var dei siste pengane eg hadde lånt av Ola og Elisabeth. Kortet mitt sperra. Eg kunne ikkje taka taxi til byen; det ville kosta rundt 500 kr, det hev eg ikkje. Totallåst. Eg kann heller ikkje (enkelt) taka eit seinare tog heller, eg hev jo ikkje pengar til det!

Attende på hotellet… Eg kjem meg vel ikkje vekk

Eg labba attende til landsmøtet kor Siv Skulstad (frå Studentmållaget i Nidaros, no i Landsstyret i NMU óg) spurde kvifor eg var kome attende. Eg forklarte medan eg vart drege inn i tellekorps-jobben min att, me skulle stemma på um me ville hava ein lite nynorsk-aktiv FrP-ar (Helge André Njåstad) inn i styret til Noregs Mållag eller ikkje. Då eg var attende (trøytt, irritert og plaga for at det skulle gå so elendig) stod Siv og pakka sakone sine raskt. Ho ville køyra meg til togstasjonen! Yeey! :D Me hadde sers dårleg tid. Det ville taka 20–25 minutt å dra inn um det ikkje var trafikk, og me hadde… ja, omtrent 25 minutt.

Pakka kjapt att, stakk frå møtet (FrP-aren vart visst vald inn, lukke til (eg var sers usikker, men stemde for)). Me såg på klokka, og var usikre på um det ville gå. Men bilen trong bensin(!), so me måtte finna ein bensinstasjon og fylla. Fylde 4L og drog. Måtte stoppa og gjelda bompengar på tvo(!) bomstasjonar. 20 minutt seinare, 1400, var me utanfor stasjonen og hadde klart det. Wo-hoo! Eg sat meg på toget og grein litt sidan eg ikkje hadde ladar til datamaskini mi. Ingen programmering, anime eller filmar for meg på toget, nei. Eg las heller vidare på Ringdrotten.

I Oslo

Framme i Oslo var eg heilt utkøyrd. Då eg kom heim til hybelen prata eg sers lite engasjerande med Rebecca i telefonen. Eg la meg og sov. Plutseleg vakna eg og reiste meg raskt i sjokk og vantru; AAAAHH! EG HEV MISTA TOGET OG EG HEV INGEN PENGAR ELLER NOKO!!! So såg eg på klokka og la merke til at ho var 05.45, so ingen problem. Etter litt surr var eg klar. Såg på klokka. Ahh, det er 7 minutt til t-banen gjeng – då kann eg vaska andletet skikkeleg.

4 minutt att. Eg går ut. 3 minutt att so er eg utanfor blokka og byrjar jogga mot t-banen, ikkje noko problem å vera litt tidleg. Men so gjeng t-banen forbi augo mine. HÆ!? Eg vart sers uroleg no. Eg måtte rekkja toget mitt. Det viste seg at klokka mi hadde ikkje berre vore 5 minutt feil, med heile 10 minutt! So eg måtte stilla ho om att. Problem-problem.

Men eg skal hoppa yver alt tullet. Eg rakk toget. Eg sat på toget (ikkje på komfort no, sidan eg ikkje hadde ladar) og las Ringdrotten. Eg synest ikkje det var supermoro, eg sakna å sitja med datamaskini… :(

So var eg heime i Stavanger!

SLUTT!!! (Eg trur Jørgen hev send ladaren min i posten i dag (wohoo))