Merkelapp-arkiv: Utanlandsreisa

Frankriket dag 1-3

No har eg forvilla meg inn paa ein internettcafè i Strasbourg. Lese eit par bloggar og tenkte eg kunne leggje ut det eg har skrive av dagboka saa langt. Me har spelt ein del fotballspel, vore i byen og sett to filmar. Ikkje di store tinga endaa, men dei kjem… :)

Dag 1, reisen

Etter eg hadde vore oppe heile natta, vakna mamma. Eg kom på eit par ting eg hadde gløymd, så mamma stressa med at eg ikkje var ferdig. Etter eg hadde funne pass og skrive ut billetane dro me åt Espen. Det var vegarbeid på motorvegen, klokka nærma seg flyreise. Har alltid synest heile denne “ein-time-før”-problematikken har vore seriøst overdrive, kvarter før har alltid fungert. Likevel er timen lagt inn for at altslags uforutsette ting skal kunne skje. Men me kom oss inn likevel.

Flyturen, Zzzz

Det var veldig kaldt, angra på at eg ikkje hadde kledd meg betre. Me gjekk med ein gong dei starta sleppe folk inn. Like godt sitje i flyet tenkte me. Vel, det var iallfall feil. Sjølvsagt kunne me ikkje GÅ dei få metrane åt flyet, neeeidå, dei ville bruke den nye bussen deira igjen. Makan! Kald var han óg. Flyet var eit CanadaAir, eller noko. Var lite iallfall. Endå mindre plass inni, satt som sild i tønne. Sat ikkje vedsidan av Espen, så han fekk “Michael Moore” med “Dude, Where’s My Country”. Eg las litt i boka av Dalai Lama, men fann ut eg like godt kunne sove etter eg hadde konsumert litt herleg flymat, eit glass vatn, kaffi og te. Var trøytt.

Frankfurt i regnet

Framme i Tyskland, Frankfurt. Eeeeh! Det var ikkje særleg hyggeleg. Vêret var sånn ca 100% på trynet. Har ikkje sett slik regn på år og dag. Flyplassen var styggere enn nokon gong før. Dette i tillegg til at eg helst berre ville sove; fortreffeleg. Eg var ikkje heilt nøgd med at eg hadde gløymd regnjakka. Det var ikkje superlurt, akkurat. Frøys meg ned åt baggageclaim og heiv på meg ein jumper då bagasjen endeleg kom. Tim hadde fått langt hår. Eller, det vil seie han hadde veldig kort før. Helsa på faren, og starta den lange (2–3 timer) turen mot Strasbourg. Køyrde på autobahn, men såg nesten ingenting på grunn av alt regnet. Måtte køyre roleg. Snakka litt på vegen.

I Strasbourg, Frankriket

Leilegheita åt Tim var kjempeflott, større og betre enn eg hadde venta. Ikkje hotell akkurat då, men dét er jo keitt likevel. Me starta gå mot byen, var opphald og eg hadde fått låne ei jakke. Tok oss ein 45 min å gå åt sentrum ca. Me gjekk gjennom skulen åt Tim mot kinoen. Skulle sjå ein Thailandsk film, av same folka som laga Ong Bak. Hehe, “Born to fight” heita denne og var sikkert like manglande i historie.

Nedlagt bru

For å kome åt Kinoen måtte me over ei diiger nedlagt bru. Myndigheitane har prøvd å stengje ho med diverse bås, men nokon har take vekk ein del av bølgemetallet. Idiotisk sikring. Det var ein stor veg der plantar hadde byrja gro midt i vegen. Eit DIGERT sentrumsnært areal var okkupert av denne enorme broa der ingen fekk gå. Det vonar eg ikkje ville skjedd i Noreg. Utruleg nedfalls, skulle liksom fikse ho – men har ikkje kome lengre enn stenging. Måtte klatre over nokre sperringer, ikkje greitt med dei knea eg har no.

Nedlagt bru

Filmen mangla totalt skikkeleg historie, men var moro grunna dei sjuke stunta. Dei bruker ikkje seler o.l. i denne filmen, likevel gjer dei enooormt skumle ting. Han eine fyk frå ein lastebil ned på ein anna bil PÅ KANTEN og dett vidare ned på BAKKEN. Var sjølvsagt ei lita pute under jorda der, men den må ha vore liiiten! Hekkan, dei dreper jo seg sjølv på den måten. Men eg kan ikkje seie anna enn at det ser fantastisk bra ut.

Treigt liv på helligdag

Ingenting var ope i byen. Må ha vore helligdag. Einaste me såg var ei stor gruppe folk som sang hallelujasangar utanfor domkyrkja. Utruleg. Dei dansa óg. Eg lo godt av det, såg kjempekos ut – enn kor rart det var :D Fann ein butikk, kjøpte mat og gjekk heimat. Godt slitne i beina. Tim laga maten, me åt (kjempegodt!) og så spelte me Xbox. Fotballspelet var faktisk morsomst (har noko med at Xbox-spel syg, sikkert, drittmaskin – skulle hatt ein nintendo :D )

La oss tidlig, hadde sovna 23. Fekk melding av Hege då, etter eg hadde lagt meg/sovna (kor ofte skjer dét liksom). Sengane var kjempeherlege. Flott på golvet. Var alt i alt ein grei dag, men trøytt + at me nesten ikkje gjorde noko. Me var ikkje akkurat henrykt fyrste dag, nei :)

Dag 2, bygaaing og dubba film

Gode sengar som sagt, eg sov særs godt. Drøymde gjorde eg óg. Så flott draum at eg ikkje gadd stå opp med det fyrste. Tim hadde vore inne på rommet for å få oss opp nokre gongar. Han hadde stått opp 9, ville ut å ete frukost. Me fortsatte berre å sove medan han spelte fotballspelet. Til slutt sto me opp, og Espen dusja. Eg var så svolten at eg ikkje gadd dusje, dessutan trong eg det ikkje. Alltid stress å dusje i utlandet, dusjane er så dårlege – tek lang tid, hihi.

Søt frukost

Espen og frukostMe starta gå mot byen, bussen kom ikkje før om 10 min, så Tim lurte på om me skulle gå. Jadå, sa eg. Likar ikkje buss noko særleg så. Plassen me skulle ete «ekte fransk frukost» på var stengd, så me måtte finne ein anna. Til slutt fann me ein liten plass og satte oss ute i sola. Tim kjøpte ein variant av mange typer. Croiassantane var best, alt det andre var for søtt – og eg hadde ingen kaffi i labben…

Svara på meldingar, Pappa sa heimesida mi var nede og at kanskje alt var mista. Off. Vonar ikkje dét har skjedd! Eg betala dei 500kr litt for seint, men eg var jo på ferie då eg fekk den hekkans rekninga! Eg sa eg ville gå på ein internettcafé for å fikse, Tim visste ikkje om nokon – men me skulle leite seinare.

Gjekk vidare langs kommunistblokkane (aka. stygge studentbloakkar) nær universitetet og skulle innom ein matforettning i sentrum. Tim hadde handleliste, og kjøpte inn ting slik at me kunne ha gode middagar seinare. Etter dét tok me bussen heim, eg tok eit par bilete medan me venta. Åt god middag/lunsj, Tim hadde laga kalkun-ettellerannet. Utruleg godt.

PC og film

Eg sat meg inn på pcen for å skrive om dag 1 (no er det dag 3, og eg skriv om dag 2 :p), sat der ei stund og stressa med keyboardet (norsk qwerty vs. fransk awerty vs. norsk dvorak – ugh) før eg sa meg ferdig. Då hadde Espen og Tim spelt ein god del fotballspel, og Espen hadde visst skrive dagbok. For hand då. Kan hende han legg ut noko, har ikkje spurd han.

I byen såg me lengje etter internettcafé – men akk. Gjekk åt den uavhengige kinoen åt slutt, skulle sjå ein amerikansk independent film “Sideways”. Ikkje dubba nei. Hihi. Han var ganske grei faktisk, men prosjektoren eller noko var dårleg sidan heile filmen var vignettert. Uffameg, eg var lettere irritert av det innimellom. Elles bruka dei “soft rock”, også kalla “heismusikk” mange plassar i filmen – då hoppa eg litt ut av handlinga igjen og høyrde åt musikken. Likevel ein søt film.

Sovetid

Klokka var 22 eller noko, og me skulle på eit eller anna kulturgreier i byen. Starta å gå mot det, men fann ut me var på feil plass. Sa me skulle fortsetje – men etter 10 min var me tilbake der me starta. Gjekk altså i ring. Då ga me opp. Får gjere det imorgon heller! Heime spelte me fotballspel frå 24–01, og eg la meg i sengja medan Espen sat oppe og skreiv.

Dag 3, dagen i dag

No sit eg her på pcen og skriv. Dag 3. Klokka er 2, Tim kom nett heim. Har vore i Colmar hos tannlegen, men han var ikkje tilstades. Kom tilbake med kart over internettcafé og Strasbourg istaden. Får sjå om me finn noko i dag då. Sto seint opp i dag óg, Espen óg. Står bak meg og kommenterer “Ja, du e lade”. Klag. Me åt frukost, ikkje særleg god akkurat. Amerikansk brød (liek: WTF!? Me kallar det “fransk brød”/loff heime. Dessutan er det eit elendig brød, 0 mat i det nesten) med nutella. Eg åt med litt ost i byrja, men eg treng baguettar til det heller.

Så spelte me fotballspel, og eg sat meg inn her til slutt. Det er dagen så langt. Skal ned i byen for å finne internettcafé no. Blir jo interessant å sjå korleis dét går – vonar sida mi ikkje er 100% vekk. Hadde vore litt keitt. Det er forresten kjempevêr no! :D Utruleg herleg og varmt.

Internettcafè

No sit eg paa ein inetcafè, gidd ikkje stresse med ae oe aa; tastaturet er fransk. Q er A, A er Q, . er ; m er , osb… Meeget stress mao. Eg har lese dei tusen kommentarane i bloggen at Monique og tke backup av heimesida sidan Pappa sa ho var lagt ned. Best aa ha det i tillfelle dei sletter databasa mi! Hadde vore synd aa mista alt. Off. Men, teit aa skrive ,eir her – gjer det heime hos Tim heller. Har det veldig bra forresten :p

Heimreisa frå Kroatsia

Regn! Zagreb låg der like grå som kommunistblokkene utanfor den mykje meir hugnadsamne bykjerna. Dei halvshabby trikkane utanfor leilegheita hadde vekka pappa i 6-tida, trass dei orange øyreproppane stappa langt inn i øyrekanalen.

NB: Den korrekte datoen for denne «reiseskildringa» er 5 Juli 2005. Men eg gadd ikkje gjere han ferdig før no!

Eg sov utan øyreproppar sidan eg hadde mista dei då me dro frå Sumpetar. Trudde eg iallfall. Kitty Karina heldt meg vaken, eg la meg kl 01; men ho sparka og ville ikkje dele laken. Etter mykje sparking reiste ho seg opp og gjekk på do. Blei litt roligare etter det. Eg gjekk på do i 4-tida trur eg.

Unni (Mamma) i Kroatsia, pakker koffert

Stemninga var slapp. Veldig slapp. Slike reise-heim-dagar plar ikkje vere så utruleg kule. Då eg tok på meg olabuksene fann eg øyreproppane mine i lomma. Javel. Der dei stakk. Men greit å finne dei iallfall, ville få bruk for dei seinere på turen. Eg måtte take den store sekken. Greitt nok. Sjølv om eg pakka fornuftig og hadde ein uturleg lett sekk. Eg kan gjerne take den tunge sekken; så slepp andre. Likevel synest eg folk godt kan lære av meg når det kjem til pakking. Ærlig talt; kva skal ein med meir enn 2 skift med kler når ein er på tur? Eit til å ha på; eit til å vaske. Badebukse kjem jo utanom; men det er jo småplukk.

Me traska gjennom Zagrebs gatar. Eg hadde orientert meg med kartet, visste nett kor me skulle. Lura på om me skulle take trikken, men gjekk mot busstasjonen heller. Eg låg langt foran dei andre trass den tunge sekken (vel, skulesekken min pla vere tyngre – inget problem eigentleg). Der såg me jomen ein trikkstasjon, eg flekka kartet opp og fann ut at me måtte take nummer 8 for å kome til busstasjonen. Så tok me like godt trikken. Me kom inn, betala, gjekk ut.

Venting, så busstur til flyplass

Bussane gjekk kvar halvtime. Me hadde ein halvtime på oss, sidan me var nett for seine. Gjekk tilbake til godteriforetningen me såg. Var nokre reggae-folk som spelte på gata. Eg planla gje dei ein 10–20 kuna (11–22 kr), gjekk inn i butikken, kjøpte det eg trong (av sjokolade, eehe :p) men då eg kom ut hadde dei røykjepause. Æsj, dei røykar. Like godt å ikkje stø dei då. Dessutan spelte dei jo ikkje nett no, det var den eigentlege grunnen. Å leggje pengar i ei skål på bakken (hugsar ikkje om han var tilstades i det heiletake) når eit par folk står å røykar rundt er teit. Droppa det.

Eg hadde vore inne på ein vanleg butikk for å sjå etter noko anna å kjøpe – men fann ikkje noko. Fann heller ikkje familien, dei var ute av godteriforetninga. Gjekk mot busstasjonen. Ante fred og ingen fare. Men då eg kom fram såg eg at dei ikkje satt der! W00t. Eg forsto ingenting. Hm. Busstasjon. Det gjekk opp for meg. Dei er vel i bussen, take han allereie kanskje! Gjekk inn. Der sto bussen, mamma sto framme med sjoføren. Hehe, folka lo av meg – eg smilte med.

Mamma hadde visst haldt bussen ei tid for å vente på meg. Mobilen hadde ikkje batteri; og det var eigentleg berre tilfeldig at eg bestemte meg for å gå til busstasjonen. Bra det ordna seg iallfall. Eg kunne alltids take bussen åleine; trur eigentleg mamma og pappa hadde blitt meir stressa enn meg. Eg er jo trass alt utruleg vant til slikt.

Miniflyplass med supertaxfree

Seriøst det var billig. Eg hadde ikkje lyst på noko, men hadde jo ein del pengar igjen, så eg kjøpte ei diger pakke Fazer Marianne-sjokolade (som vanleg…). Hm, når eg tenkjer på det; kor blei det eigentleg av alt godteriet? Det er jo sporlaust forsvunne. Kan tenkje meg mamma og pappa sit å konsumerer det medan eg sit her oppe på kveldane. Jaja, får no gjere det då.

Sidan det var så billig kjøpte eg ein 200-pakning Marlboro. Eg ville ikkje ha noko alkohol på kvoten min; sidan eg er meir mot alkohol enn røyk. (Det er berre av mange trur at alkohol er så nødvendig. Heldigvis er det ikkje same oppfattinga om røyk. Sjølv om det hadde ikkje vore vanskeleg å få dei til å tru det, så kort som folk tenkjer.) Mamma og pappa tok hand om pakka, eg treng han jo iallfall ikkje. Dei plar gje det som gåver til kroniske røykarar som ikkje sluttar likevel.

Det er blitt sagt at Noreg har den billigaste tax-free-en i Europa. Det er feil. Kroatsia er billigare. Dei hadde sikkert gløymd Kroatsia. Dei er ikkje i EU, så dei er billige – dessutan er det ikkje eit høgkostland som Noreg. Menmen, kva skal me med det? Dei som verkeleg treng billige prisar (eller, eigentleg dei treng betre støordninger; ein betre stat) går jo ikkje å heng på flyplassar!

Frankfurt

Ugh. Så var det den flyplassen igjen. Her måtte me altså hengje i 6 timar, på den keie plassen. Eg sat meg ned. Nokre vonde amerikanarar satt ovanføre meg. Dama var jo hysterisk. Ungane hennar gaula. Dei gjekk sjølvsagt på MacDonalds. Kitty Karina ville òg på MacDonalds, det fekk ho. Kan ikkje dømme ho; eg ville òg på MacDonalds i den alderen. Men no ville eg heller svolte enn å ete noko frå den forferdelege plassen. Hekkan som dei bråka dei ungane. Vondaste. Pappa kommenterte det til meg, visste han hadde merka det. Ingen kunne unnlate å merke det. Utanom foreldra då; dei var vel vant til det. Hm. Sjukt.

Hackety-hack

Pappa sat å hacka ein fyr med laptop. Fyren køyrde XP eller noko. Pappa fann ut han ville prøve å hacke litt med mobilen sin; så han drog han fram og aktivera Bluetooth (blåtann). Han fann laptopen til fyren og kobla seg til. Eit vindauge poppa opp på skjermen til fyren. Han forsto ingenting. Pappa kobla seg frå igjen, ville ikkje bli oppdaga slik :p Vindauget forsvann. Mannen såg ut som eit spørsmålsteikn. Så gjentok han, denne gongen for å sjå om det var noko ope, noko han kunne sjå på. Men det var ingenting. Likevel var det moro å sjå på mannen som ikkje forsto ein ting. Nettverks-bluetooth vindauge som sprett opp og forsvinn heile tida :p

Bråk

Ærlig talt. Teite unger. Eg fann fram øyreproppene og stappa dei godt inn. Ahh. Aaahh.. Herlig. Heilt utruleg. Høyrde dei jo endå; men det var ei diger forandring. Me gjekk gjennom toll og ekstra sikkerheitssjekk på vegen til terminalen. Eg gjekk å såg på bøker (var ingen andre interessante ting, så…). Eg blei fascinert over ei hylle engelske non-fiction bøker. Likar ting med substans, hehe. Sto å las i mange av dei. Til slutt fann eg ut at eg ville kjøpe ei bok av Dalai Lama. Eg gjekk til pappa og spurde om han hadde nokre Euro (€). Han ga meg nok, så eg kjøpte bok.

Resten av turen las eg i denne geniale boka. Ho var eit funn.

Stavanger lufthavn Sola

Her bur eg! Stavanger flyfoto

Me var forsinka ut frå Frankfurt. Dessutan blei maskina som et flybilletter øydelagt mannen før meg og pappa. Utruleg keitt. Me gjekk inn i bussen. Sat der. Ingen kom. Maskina øydelagd på ny!? Pappa fann ikkje kamera; panikk. Han sprang inn for å leite etter det. Fann det ikkje. Hmmm. Ja. Falke har det sikkert. Me køyrde til flyet og gjekk inn. Der var det. Eg fekk vindaugesete som vanleg; trass i at eg likar å sitje i midten best (då kan eg sjå på folk lettare! Jippi!).

Skyene letta, me var inni dei. Inn for landing eller noko. Plutseleg var det klårt vêr. OOOH! Der. D-d-der. Er jo Stavanger! Flyet køyrde rett mot sentrum, over hundvåg. Køyrde langs kystlinja rundt, nær byen. Eg har take mange fly til Stavanger, men dei har aldri vore så superperfekte sightseeing-alternativer. Litt seinere fekk me høyre at me var før tidsskjema. Lengje før. Trass forsinkinga. Eg har ein teori om at det var difor flyet tok ein ekstra lav runde rundt Stavanger, dei kunne jo like godt vise byen sidan dei hadde ekstra tid. Stilig gjort om så.

Landa flott på Sola. Gjekk ut. Hekkan, pekkan, smekkan. Skitkaldt. D. D. D-. Hø? Det stod ein buss å venta på oss! På Stavanger Lufthavn Sola sto det ein buss. Aldri i livet. Eg har aldri sett det før. Aldri på Sola. Raraste. Gjekk inn i bussen som køyrde oss nokre usle 50 m (ærlig talt, me kan jo ). Eg mistenkjer eigentleg lufthavna for å plassere oss så langt vekk som mogleg slik at dei kunne bruke/vise den nye bussen deira. Men. Vits? Jaja. Dei om det, eg blei iallfall overraska. Her kjem lille søte Sola og prøver å vere ein av dei store gutta som har bussar og stas.

Stavanger Lufthavn Sola, flybuss og kø

Då me skulle inn på flyplassen var det tada låst. Så me blei ståande i ein lang kø. Kisen som hadde gløymd låse opp kom ikkje forbi; så han prøvde å kaste nøkkelkortet til ein passasjer heilt framst i køen. Flaut. Flaut. Han var tydeleg flau òg. Hehe. Hadde han grunn til. Så var me jo heime. Ikkje så alt for interessant å høyre om dèt. Me kunne handle taxfree når me kom inn i landet òg no (reglane endra seg medan me var i Kroatsia), men kva var vits? Me stakk berre. Heimatt.

Tilbake til Zagreb

Dette har vore ein reisedag primært. Me skal frå Hvar til Zagreb, for at me imorgon skal kunne take flyet til Noreg. Me har take båt og tog for å kome til Kroatsia sin hovudstad. No sit eg på ein “skule” i Zagreb, er inkvartert privat; det er det blandede kjensler om.

Hvar -> Split

Me måtte stå opp tidleg i dag; den einaste båten til Split før toget gjekk nemleg. Me hadde ikkje skaffa billettar endå. Trudde jo at alt ville gå bra, men det gjorde det altså ikkje. Medan me stressa kofferten ned ein av dei tusen trappane som finst i den vakre byen Hvar kom pappa fortvila og fortalde at det ikkje var meir plass. … Krise! Utan den båten klåra me ikkje nå toget; då ville me måtte bruke ekstra pengar på anten nytt tog – og i verste fall ikkje klåre kome fram til Zagreb før flyet gjekk. Eg såg meir positivt på situasjonen; ting fiksar seg alltid – sjølv om eg kjende presset.

Medan pappa såg ut til å gje seg flat med ein gong sprang mamma bort for å snakke med dei som tok billettane inn. Ho var ganske hysterisk; reiv seg gjennom menneskjemengda. Måtte fint vente til alle dei med billettar var kome inn i båten. Sto og kaldsvetta medan dei siste gjekk inn – det mååå vere plass! Så fekk me høyre det me ville “Ok, that would be 120kn”. Yeah! Plass på båten! ;D

Eg sat rett vedsida av nokre danske jenter, var faktisk litt sitjeplass igjen. Eg sovna nesten. Då me kom til Split åt me bakevarar, deretter dro eg til internettcafèen og fiksa eit par bilete. Fekk ikkje skrive noko; var meir interessert i å lese kommentarar og sjå på bileta me har take.

Split -> Zagreb

Meg og Falke sprang frå cafèen for å ikkje kome for seint til møtetida no, har vore sein så ofte. Kom før Mamma, så alt var bra. Me tok toget til Zagreb, ein ~5 timer lang tur. Fin statsbane, traff nokre svenske folk. Spela sjakk med Falke. Gjekk ganske raskt eigentleg.

Privat skulebu

Framme i Zagreb var det ein fyr med utruleg blå augo som spurde meg om me trong plass å bu. Jodå, sa eg og henta mamma og pappa. Han hadde ein skule, engelskopplæring, som sto tom no om sommaren. Difor ville dei ha folk til å bu der i sommarmånedane. Fyrste natta dei prøvde dette her; skulle ha 120kr/senga. Me har 4 senger, Falke søv på golvet, eg søv saman med Kitty Karina. Det blei ikkje særleg mykje billigare enn hostellet, men me ville prøve. Det høyrdest dessutan betre ut.

Då me kom fram til plassen starta mamma og klage noko sjukt; ho var ikkje nøgd. Ville dra. Få sengar, dyr pris, like bråkete (veg utanfor), “privat”, ukjend område, blablabla. Ho laga dårleg stemning. Dei neste timen var eg småsur og irritert; påverka av mamma. Men til slutt, etter ein stor biff og gåtur blei det betre. Ein av fordelane her er at det er gratis internett; så eg kan hacke i 2 timar utan at eg må punge ut 70kn for det. Sparar jo inn ein del dèr då! :) (Sjølv om det er ein hekkans virusinfisert Windows XP-pc, måtte leggje inn FireFox for å i det heile tatt kunne surfe skikkeleg!)

Middag og kveldstur på byen

Falke ville absolutt kjøpe ein digeredoo (slik bambusrøyr aborigenieesene (ehh) i Australia sit og sutter på medan dei lagar rare basslydar). Han fekk butikkeigaren til å vise han korleis han skulle gjere, og det tok ikkje lange tida før Falke stod og laga musikk i butikken. Der sto han lengje. Fikla i lommeboka før han fann ut han ikkje hadde råd. Måtte take ut pengar. “Eg kjem tilbake imorgon”, mumla han då han gjekk. Mamma var ikkje særleg entusiastisk… Kan ein seie.

Me ville ha dessert etter me hadde ete mat med ei sta servitrise som gjorde det til sport å missforstå kva me sa. Etter mykje romstering fann me ut at me kunne gå ein plass me hadde vore før. Der gjekk eg og Helge, medan dei andre sat seg på ein kafè 20m lengre opp i gata. Eg ville absolutt take med meg isen frå cafè1 til cafè2, men i herdige demonstrasjonstog og opptøyer frå mamma, heldt eg meg på cafè1. Åt isen der med Helge. Var ganske god faktisk, utanom at eg skyndte han nedpå for å kunne sosialisere litt betre oppe på cafè2.

Åh. Lat meg seie; 15kn for hax max is! Sånn med krem, kjeks osb. OOhh.. Utruleg. – No er det vel snart sovetid for KK, eg sit på laptopen her og skriv. Er ein leiligheit dette her, grei nok – litt ekkelt foreløpig; sidan ting ikkje akkurat går på skinner når dei plutseleg skal leige ut, menmen, skal berre sove her. Imorgon er det frukost og litt loffing i byen. Falke kjem vel til å klage om å få kjøpe digeredooen, Helge fann ein anna butikk han ville ha noko i.

Heimreise

Så er det til slutt heimreise. I morgon kl. 2 går flyet frå den bittelille flyplassen. Me må vere i Frankfurt i ~6 timar; det blir keitt. Den flyplassen er elendig. Jaja, får sjå korleis det går – kan hende me kjem til ein annan terminal. Eg må sjå om eg klårar hacke eit par bilete inn no. Det var det, kan hende dette blir det siste eg skriv i Kroatsia. Takk til dei som har lese; det har vore 12 kjekke dagar. No kan eg trappe ned hyppigheita av innlegg og kanskje fokusere litt meir på kvalitet i staden for kvantitet slik det har vore no… :) Eller hvad tycks?

Oppdatert: Eg fekk mekka små forsidebilete til dei 3 siste innlegga (utenom dette), – alle søv utanom meg, og eg gidd ikkje vekkje dei for å finne kamera. Difor får eg heller leggje ut fleire bilete når eg kjem heim att til Noreg. Snakkast der ;) Natta! :D

Hvar

Hvar skal visstnok vere kåra til ei av europas 10 finaste øyer. Hm. Vel. Tja. Grei nok; men eg synest ikkje det var noko überspesielt. Likevel er det sikkert ikkje mykje som skil dei 1000 beste øyene likevel; berre turist-kapasitet. Her har me sykla til ein by ganske nær, prøvd å gjort noko meir spanande enn vanleg strandliv. Men det fungera diverre ikkje heilt 100%.

Rett etter eg hadde lagt opp eit par nye bilete og dratt frå internettcafèen sist gong sprang eg ned åt kaia. Eg var nemlig for sein til avtalt tidspunkt for møte (13:30 trur eg). Eg sprang som ein helt gjennom turistgatene; folk såg rart på meg. Då eg kom fram var eg heilt kokt, utan vatn i kroppen er det ikkje særleg herlig å springe så langt. Men der sat pappa då; la beina på stolen foran seg og grynta noko om at eg trong ikkje kome før ein time til. Ærh. Eg blei ikkje ferdig med det eg dreiv på med eingong.

Svenske jenter på interrail

Gjorde ikkje noko at eg stakk opp på internett igjen; så eg var på veg. Men tenkte eg kunne endeleg prate litt med dei svenske jentene me såg i Zagreb. Dei budde på same hostell som oss der, og då me dro til Split så sat dei på perongen og venta på same toget. Eg såg dei gjekk av toget i Split og skreiv ned addresser med nokre gutar. Plutseleg såg eg dei igjen på båtterminalen. Eg hadde tenkt å snakke med dei før, men gjorde det ikkje. Så no kunne eg jo spørje kor dei skulle; det er ein kjempebra måte å kome i snakk på :P Heh…

Dei skulle take nattoget. Skulle dra til Venetsia, Italia – eller Pula i Kroatsia. Me snakka om politikk, Anna var med i “dei grøne”. Har ikkje eit liknande stort parti i Noreg, har eit lite i Stavanger då. Elles nasjonalt snakk, ein del skulesnakk (klåra skryte litt av Hetland i det høvet òg ;p) og anna. Bittelitt datasnakk, men valde å halde meg vekk frå det; veit eg kan bli litt engasjert, “uforståeleg” og keisam når ein kjem inn på dèt emnet. Men ho visste Linux var betre enn Windows, så alt var bra.

Eg snakka engelsk med dei, sidan det er så utruleg mykje enklare enn å prøve å forstå einannan på morsmålet. – Og aldri i livet om eg lèt meg prostituere til å snakke bokmål; då snakkar eg heller nynorsk. Faktisk er det betre å snakke nynorsk av di det ligg faktisk nærare svensk enn bokmål. “Bogmålet” ligg som kjend nærare dansk. Nei, så eg snakka engelsk med dei; sjølv om dei kom med nokre svenske ord innimellom “rente” bl.a. Dei blei overraska over at eg var frå Noreg, dei trudde eg var frå Tyskland eller noko (w00t!) :S Men viser jo at me er betre til å tyde deira talemål enn det dei er i å tyde vårt ;) Trass alt snakkar me hard stavanger-dialekt òg då, så er kanskje ikkje så veldig enkelt.

Snakka for det meste med Anna, – Johanna sa ikkje så mykje. Har kanskje noko med at eg starta snakka mot venstre, så då blei alle oppfølgingsspørsmåla og samtalen den vegen. Hehe. Jaja. Me blei ganske seine til båten; Falke og Helge var for seine. Fekk gjeve visittkortet mitt (haha, russekortet :p) før eg gjekk. Har jo ein 3–400 stk igjen; må få bruka dei. Sjølv om eg kjenner meg litt dum når eg gjer dei vekk. Heh…

Båt

Båttur. Pappa var fast oppsatt på at alle båter i utlandet er laga i Noreg. Alle hurtigbåter me har sett rundtom, anten det er ein hydrofoil eller vestamaran snakkar han varmt om heimlandet og båtproduksjon. Falke klåra nesten gå på feil båt, medan mamma stressa seg blå av at me var så “seine”. Hah! Der der er ikkje sein i min målestokk!

Spør du meg såg han temmeleg nerfalls ut; sjølv om han var relativt ny (98 sa pappa). Båten var støkk full, det var ikkje mogleg å oppdrive sitjeplass. I baren nede i båten serverte dei hard alkohol, 5–6 taparar sto der og hang. Gamle halvdaue folk. Dei selde sikkert ting utan alkohol òg, men hendig nok stod det ikkje noko om dèt. Velvel.

Meg og Falke sat foran nødutgangen som faktisk var låst. Trur neppe den båten (som forøvrig ikkje hadde nok flytevestar til alle) hadde blitt godkjend av Veritas (Noregs godkjenningsorgan, trur eg). Pappa sto å stirra ut av det lille vindauget i døra. Han hadde gått rundt på båten og leita etter plata med byggeår og -plass. Han skulle ut døra, hadde funne beviset sitt som var ei plate der det sto “ved brann lukk døra før helongassen kommer” eller noko slik. Men det var visst ikkje lovleg; ein måtte vere inne i den varme kupèen medan båten køyrde. Teit båt.

Hvar

Framme i Hvar. Skulle finne plass å bu. Då me kom fram var det mange folk som ville leie oss bolig. Me dela oss opp for å finne det beste tilbodet. Eg fann luksusleiligheit nær sentrum og stranda, klåra presse prisen til 5*140=700 per natt. Men mamma og pappa gjekk med ein gamal mann som ikkje snakka engelsk men klåra tyte ut nokre ord om 60kn natta. Då me til slutt (etter mykje snakking) gjekk etter maen, kom ei dame med flotte ord – sentrumsnær leiligheit osbosb. Så me gjekk for den. Maen klikka.

Dei kjefta mykje på kvarandre, heh. Lo litt halvvegs av det. Så gjekk me. Leiligheita var fin; kjøkken, senger osb. Flott utsikt, men ingen veranda. Same kva, det er jo berre ein plass å bu. Eg slo på air-conditionen, er så herlig med den på 23 gradar. Så gjekk me ut for å saumfare byen pluss få litt mat i kroppen. Då me kom tilbake var air-conditionen slått av og kontrollen konfiskert. Neeivel. Ingen air condition nei.

Neste dag

Mamma ville så gjerne gjere noko anna enn å berre hengje rundt og sutre. Eg var heilt einig; eg likar ikkje shopping- eller badelivet. Eg vil gjere skikkelege ting. Ho hadde tinga ein jeeptur; ein safari på 6 timar over heile øya. Men det blei litt dyrt, så me gjorde det ikkje lell. Den kvelden gjekk me på acapellakonsert i eit kloster. Var kjempeflott; ~11 menn som sang. Også var det ~9 kvinner, men dei var ikkje like flinke og hadde ikkje den same kraften og dynamikken. Var ein flott plass å ha ein slik konsert, open dramatisk himmel over klosterhagen varmt ljossatt av lyskastarar frå “tribunen”. Utanfor blåste det opp til storm, ein høyrde bølgjene slå mot stranda.

Dagen etter, i dag altså

I dag, søndag, har me lånt syklar og sykla til ein by ~5km frå her. Det var ein ganske har oppoverbakke i starten; og ein enorm nedoverbakke i dei siste 2 kilometrene. Dèr gjekk det raskt! Ein plass var fartsgrensa 30, eg er sikker på at me låg i 50–60 km/t. Då meg og Falke kom ned ein halvtime før dei andre tok eg eit bad. Det var utruleg kaldt. Her snakkar ein Noreg på sommaren. Har sjølvsagt bada kaldare (bada i smeltevatn ein gong); men hekkan, hadde ikkje forventa slike temperaturar heilt her nede!

Vatnet på den plassen låg nemlig rett ut mot havet, det blei heile tida skifta ut; så vatnet i Sumpetar var såpass varmt av di det kunne bli varma av sola ganske effektivt. Etter det sykla me tilbake; eg sykla rett til internettcafèen, og no skuldar eg dei ~50kn. Uff. Masse pengar. Eg har lest litt på Anna og Johanna si Togluffing Europa side, og skrive med folk på msn; så ikkje heilt effektiv skrivetid i dag. Men eg var eigentleg ikkje heilt motivera likevel :p

Snart heim

No er det diverre berre nokre få dagar igjen før me reiser heim. Imorgon dreg me tidlig frå Hvar til Split. I Split heng me i 2 timar og et frukost (er eg heldig kan eg snike meg opp på den hax internettcafèen der og leggje ut nye bilete), etter det tek me den tøffe statsbanen opp til Zagreb og finn overnatting der. Neste morgon bêr det til flyplassen, frankfurt, og så heimatt. På sola er det visstnok tax-free når me kjem inn i landet no, så kanskje eg kan få kjøpt noko?

Kjøpe-kjøpe…?

Eg er særs lite glad i å kjøpe ting; så eg har ikkje kjøpt anna enn is og mat medan eg har vore her. Pluss briller. – Eg ville gjerne kjøpe andre ting; men eg kjenner liksom inga trang, eg kjenner det meir som eit ork “Kva skal eg med det?”. Har det kjempebra slik eg er no, eg synest faktisk eg har for mykje.

Dessutan vil eg ikkje gje vekk gåver som ikkje tyder noko for meg; det er f.eks greitt å gje vekk Cloroform-cden. Eg vil at fleire skal like Cloroform, dessutan elskar eg CD-en sjølv. Men om eg skal gje vekk ein eller anna tilfeldig ting kjøpt i Kroatsia så er det langt frå det same. Det vil eg ikkje. Eg vil gje vekk ting med substans eller ingenting. Gåver utan substans er så utruleg materalistisk og ekkelt. Eg avskyr slikt.

Andre dusjforsøk

Eg trør grasiøst inn i dusjen. Badebuksa er slengt av på golvet nokre centimeer frå sluken; ho kjem åt bli dassblaut. Dusjen er litt lavt stilt inn og står mot veggen. Kanskje like greitt sidan dusjforhenget rett og slett ikkje fungerar. Vatnstrålane skvett ut av dusjen og dannar fort eit svakt trykk mot handa mi.

Kaldt vatn. Lite trykk. Eg dreg spaken åt maksimalt trykk – men likevel like lite. Kaldt vatn. Hmm. Det plar jo vere for varmt for meg med standardinstillinga. Dreier spaken, lunka. Hekkan; ikkje meir varmtvatn igjen tydlegvis. Hovudet heng under dusjen. Eg drit i dusjforhenget – prøvde “patenten min” med å klistre det til veggen. Etter litt glei det ned. Ikkje nok vatn på det sikkert. Gjer ingenting eigentleg, trykket er så lavt lell.

Det renn i strie staumar frå håret. Kaldt vatn i Kroatsia er ikkje det same som kaldt vatn i Noreg. Eg blir fort vant åt det.

Hallooo…

…kjem det frå gangen. Eg svarar det same med ein ultralav basstemme. Opera tenor; akustikken i det lille badet er enorm. Litt tidligare hadde eg beundra det halvflassa solbrente fjeset mitt i speiglen medan eg tromma hardt og rytmisk på brystet. Eg elskar å leike trommemaskin, det er superkos.

Ei lys stemme kling med eit god rimandde svar på hallo-et;

Halloo, på dooo

Eg sprang opp før pappa og Kitty karina som òg skulle dusje før middagen. Dusjen blir kaldare – seier det til dei. Trykket minskar ytterligare, eg ser strålane flyttar seg nærare veggen. Skvetter litt sjampo i håret.

Det er utruleg kor mykje inspirasjonen skiftar; nokre gonger skriv eg av di eg “må”, nokre gonger av di deg vil. Innlegget før dette er skrive av di eg “måtte”. Byrja av dette innlegget er av di eg ville, medan resten her er motsett… For ordens skuld kan eg fortelje at dei siste 2–3 paragrafane er skrive 3–4 timar etter dusjen og inspirasjonen.

Ungdomsgjengen stakk til Omiš på byen/fest. Eg ville vere med – men har ikkje sko, dessutan hadde eg tinga ei pannekake m/ is. Han var enormt god. Imorgon dreg me frå Sumpetar. Skal til Hvar – ei øy utanfor Split. Det blei altså ikkje Dubrovni?, slik Falke ville, eller nasjonalparkane, slik eg ville.

Siluetter mot sola i Sumpetar, Kroatsia

Me har hatt det utruleg fint her, sjølv om det har vore litt slappt strandliv for det meste. Vannpololaget blei nett eigd av eit profflag, det var moro å sjå kor utruleg dyktige dei var. Dagen før spelte Stavanger-jentene mot eit profft jentelag i Split; men tapte ikkje meir enn 12–9 eller noko. Ganske imponerande. Var utruleg slitne og forslåtte i slutten då, Split-jentene var ikkje særleg snille.

Vannpololaget i Sumpetar. Guttene.

Neste dag

Dette er altså neste dag. Dette er ikkje skrive på papir, no er eg på nettcafè. Me skal som sagt dra til Hvar, har fiksa billett. Blei litt tull, men trur det går. Det over har ikkje mykje substans; eg veit. Men blei berre så demotivert av å prøve å skrive noko eg hadde tenkt for lengje sidan sist gong eg var på nettcafè. Så sjølv om det ikkje blei like stort som dusjhistoria eigentleg var, så var det herlig å få det ut av vegen. Hadde ikkje ei anna rolle. Dessutan gjekk den originale dusjhistoria mykje lengre “ut på viddene” og snakka om altslags ting; ikkje alt like konkret. Men han er sikkert betre no når eg har gløymd han enn det han eigentleg var :p Hihihih.

No mista eg faktisk internett; folka her stresser med å dra ut kablar o.l. Utruleg plagsomt. Kanskje eg ikkje får lagt dette ut; det hadde vore keitt. Bør ikkje betale for denne tida. Hm. Kanskje eg skal hacke nokre bilete imens…?

– Gjer det.

Dagstur tilbake til Split

Åh, eg er full av kake. Full av kake og kaffi. Fekk rive til meg eit digert napoleonkakestykke til 8kn, saman med ein diger espresso (dei klarar ikkje lage normal coffee her, sjølv kor mange gonger eg prøver å fortelje dei det) til kn 5. Ahh, max billig; max godt; alt for mykje for min mage.

Skjalg i røyken, i Split -- restaureringsarbeid pågår

Eg er tilbake i Split, dagstur. Etter eg hadde skrive teksten i forrigår (den “ikkje akkurat neger…”-teksten) og reiste meg opp fann eg ut at eg hadde feber. Ein skikkeleg feber. Var heilt vond, svimmel og alt. Den teksten er altså skrive i feberfantasier; trur eg skreiv noko om at eg var trøytt. Etter eg reiste meg blei det mykje verre. Eg snubla meg bort til busstasjonen der eg ramla ned på eit sete nesten vedsida av ei 20–25 år gamal jente. Nokre sekund seinere var eg hallvegs i søvne. Eg sov og sov. Men kvar gong nokon bevegte seg, spratt eg opp; er bussen her!?

Dama må ha trudd eg gjekk på dop. Ho snakka med dei eldre damene som stod på busshaldeplassen. Ingen turde setje seg vedsida av meg. Kjende på meg det var stigmatisering på kroatsisk på gong. Menmen, det er vel den normale eg-veit-ikkje-kva-du-seier; det-må-vere-slemt-paranoiaen. Likevel er det ting som tyder meg rett; plutseleg kom 3 av vannpolo-jentene til busshaldeplassen; og dama byrja straks snakke med dei. Skulle dei til Split? Kanskje dei ville sitje på ein minibuss som kom? Hrmpf, ikkje meg nei. Eg snakka med jentene då; så då såg vel dei gamle damene at eg ikkje var full/dopa.

Minibussen stod og venta; var litt skeptisk, men hoppa inn. Forsto ikkje heilt kva folk sa; men skulle betale 14kn, det er altså 5kn meir enn det bussen kostar. Ikkje særleg kult. Eg hadde dritvondt i hovudet. Såg sikkert forferdeleg ut. Eg rota med pengane; mista den einaste 5-eren eg hadde igjen. For å betale måtte eg ha den. Stressa fælt med å finne han; til slutt fekk eg låne ein mobil med eit slikt tøft ljos. Eg hadde til då berre betalt 10, men trur det var nok likevel. Sjåføren såg ikkje ut til å vere bekymra. Eg ga han 5-eren min; han smilte noko sjukt og takka. Eg ga han visst tips. Heh, jaja. Versego’. Hadde no stressa i fleire minutt med å finne den drittmynten; hadde normalt drite i han om eg ikkje hadde trudd eg hadde ubetalt gjeld.

Etter eg kom heim la eg meg ned og sov. Sov og sov. Masse soving. Trur eg. Hm. Jo, sant. Datoen på denne pcen er feil. Blei forvirra der. Neste morgon var eg bittelitt betre etter feber og solbrentheit. Men eg heldt meg inne; eg var nede i skuggen på kafèen litt og teikna storyboard til Espen sitt manus – men elles var eg inne heilt til sola forsvann. Eigentleg skulle eg skrive ein tekst på papir; eg tenkte ut alt saman i dusjen – var klår til å skrive og skrive. Men så gjekk eg ned til bryggja sidan den slemme kroatsiske sola hadde stikke av. Der var det så moro at eg dreit i papirskriving; det gjer jo vont likevel.

Dusjen er jo eit kapittel i seg sjølv, var slik eg starta tenkje ut kva eg skulle skrive. Han er så håplaus elendig, då eg kom ut hadde eg forbanna han eit utal gonger allereie. Det er ca 60cm frå dusjforhenget til veggen; kjempeliten plass. Når ein lukker forhenget så sit det ikkje foran dusjen; men går tilbake i normal “hengjeposisjon”. Fungerer rett og slett ikkje. Står tett opptil blandebatteriet når ein dusjar på grunn av den lille plassen. Blandebatteriet er steikje varmt, eg kom borti det fleire gonger. Hekkan. Vondt. Men eg kjenner sjølv at det er for lengje sidan eg var i dusjen – eg har mista heile tekstforløpet. Får berre gløyme alt det der.

Har eigentleg lita tid no; meg og pappa skal snart møte mamma, Falke og Helge. Skal gå til ein vannpolobane her i Split. Skal sjå på, og trene saman med eit fyrstedivisjons vannpololag. I går var det turnering heime; etter eg hadde vore inne heile dagen gjekk eg som sagt ned. Der fekk eg sjå to utruleg morosame kampar; Stavanger vann båe. Utklassing ;] Tihi. Etter det var det festtid. Var St. Patricks-day. Fyrverkeri sto for tur. Eg sat meg nær avfyringsplass for å få stilige bilete. Eg visste sikkerheiten var langt frå norske standardar; hadde aldri vore tillatt av brannvesenet i Noreg. Det er det kanskje grunn til òg.

Fyrverkeri i Sumpetar, Kroatsia. Gjekk litt galt.

Midtveis i fyrverkeriet var det fleire batteri som falt over ende og skaut rett mot meg. Eg fekk noko “ildkuler” mot meg; ikkje slike eksplosive greier; men det som kjem ut. Har bilete av det, men har ikkje nok tid til å leggje ut. – Etter det gjekk “ungdommen” (hihi, genialt) til ei strand litt bortafor kafèen. Der sat me og snakka med dei lokale lengje.

Uhm, eg må gå. Er tilbake om to dagar eller noko. Blei kort og usamanhengjande dette :p

Ikkje akkurat neger, men…

Ein lyseraud skikkelse snik seg frå skugge til skugge, hushjørne til hushjørne. Det svetter som antall virusangrep på Windowsplattformen; og hveser noko lavt, lavt liknande ”<noko>-buffét”. Plutseleg smett det inn på ein internettcafè – var tydelegvis dèt han ville. Banner litt angåande smerte fororsaka av sola. Ja; eg er solbrent.

Tur til internettcafè

No er det gått litt sidan eg sist skreiv. Synest eg iallfall. Har eigentleg ikkje vore meir enn ein dag; men det kjennes utruleg lenge sidan. Har lett etter internettcafè, men plassen me er på no er det heller smått med slikt – så difor skriv eg fyrst no. Turen hit var alt anna enn moro, for litt sidan var eg heime og smørte meg inn med eit par digre dæsjer “after sun”-krem blanda saman med eit par dobbelt så digre dæsjer solkrem. Lyseraud over heile kroppen; utanom ryggen og der shortsen har vore.

Noko vibrerar; er vel telefonen. Eg skynder meg. Mamma og pappa sikkert, me skal dra til Omis; ein litt større by ikkje så langt frå leiligheita. Hadde nett gått opp i den steikande sola; skuggane er alt for små og alt for sjeldne syn. Leiligheita ligg langt oppi ein bakke; ein må gå opp langs nokre slyngande veger før ein når han. Så er det 3 etasjer opp før me er i toppetasjen der me bur. Eg jogger mot stranda. Åh, smerten… På stranda spør eg etter mamma og pappa; ikkje der. Hm. Dratt til Omis? Allereie? Utan meg? Eg spring bort til busshaldeplassen for å sjå. Ein solstråle treffer meg plutseleg då eg går langs skuggehimmelen; SVI, SATTAN HEKKAN!

Ingen på busshaldeplassen… Dei har drege frå meg, får take ein buss etter dei då. Hm, eg må på do. Eg må vente på buss. Eg på do. Eg må vente på buss. Do; kroppen gjer sitt fornødande sjølv om eg ikkje går på do snart. Men, bu..s….s…. Neivel. Eg spring opp til leiligheita, slenger av meg dei hekkans drittsjippsjappane til Falke. Hekkan, dei er elendige. Drittsko. Gjer vondt mellom tærna; dessutan slepper dei utruleg mykje ljos gjennom og det er vanskeleg å gå med dei.

Odin, nett stÃ¥tt opp - vondt hÃ¥r! Utan sko går springinga lettere. Oppe igjen går eg på do medan eg svettar som ein gris. Det er rett før eg sklir av doskåla av di eg er så blaut. Seriøst. Det var faktisk heilt utruleg skummelt. Drikk litt vatn, tek på litt meir solkrem. Hmmm. Korleis kan ein sky seg mot sola? – Klede! Eg tek på meg bukse og skjorte, dæsjer litt ekstra solkrem på føtene (som er bare) «just in case». Spring ned til vegen. Der lurer eg på kva eg har i handa. Kan det vere? Nei? Jo! Det er faktisk nøklene til huset; dei som skal leggast «hemmeleg plass» utanfor døra. Faktisk så har eg heller ikkje låst døra. Saaattan. Opp igjen :(

Sola er ikkje like plagsom då eg igjen spring opp; men han er likevel. No er eg forresten sliten i tillegg; og svetter framleis som ein gris. – Eg gøymer nøkkelen og startar å springje ned.—Eeeeh. Eg gløymde å låse døra; springje opp igjen. Pust, pes, pust, pes. Drikk litt vatn; tek ein tyggi frå KK, låser døra, gøymer nøkkelen, later som om eg ikkje er forbanna, svir under kleda, spring ned til busshaldeplassen (ca. 1km om de ikkje forsto at det var langt).

Buksebeina presser seg åt huden min, det er som om nokon skulle ha prøvd rive huden av meg. Nokre jæklar køyrer forbi og tuter på meg der eg sit i skuggen og ventar på den hekkans bussen. Eg rekk fing. Hah! Bussen kjem, han snakkar sjølvsagt ikkje engelsk; 10 min seinere er eg i det eg trur er Omis sentrum. 5 min vond gange i sola seinere spør eg ein fyr og får bekrefta mistankane mine; det er feil. ØØh. 10 min rask gange den vegen seier kona hans som snakkar litt meir engelsk. Motsatt veg av det eg har gått dei siste minutta det. Argh; solbrent!

Eg startar gå bortover vegen; tek av meg dei hekkans sjippsjappane igjen – det svir som eit vondt år. Plutseleg ser eg mamma og pappa sitje i eit busskur. Eg går bort; snakkar med dei (diverse), får vite om ein internettcafè i ekte Omis sentrum og mamma gjer meg kortet for å take ut 2000kn. (~1600kr) Eg tek minnekortet frå kamera saman med kortlesaren. Kanskje eg kunne leggje ut eit par bilete, om eg ville vere grei. Eg går bortover, ser ein minibank, prøver å take ut pengar; WRONG PIN. Ærh. Eg går tilbake til mamma og pappa (av ein eller anna grunn) og seier det. Mamma sa feil PIN ein gong til før ho kom på den rette. Hrmf. Eg treng ikkje kome tilbake, neivel. AI! Solbrent! Eg tek ut 2000kn. NP(No problem). Fortsett gåturen min.

Eg går målretta; eg går i skuggane; og eg har det vondt. Eg er utruleg tyrst, og utruleg raud. Lyseraud. Eg går kledd som ein eskimo og svettar som ein afrikanar på savannene. Eg finn cafèen utan større problem; då visar det seg at det ikkje er ein cafè – men berre “internett”, utan “cafè”. Altså. Ingen drikkje på meg her nei. Neeeivel! Eg set meg ned med ein mac. Aaaiii! Soooolbrent! :(((

Eg klårar ikkje få han over på norsk tastaturoppsett; er visst ikkje lagt inn. Var no jæklig det då. Sett meg på ein XP-maskin heller. Den har norsk installert ja. Inkompetente folk som har satt opp Mac-ane spør du meg! Hadde ikkje hatt noko mot å sitje på mac-ane om dei hadde vore installert slik ein kvar oppegåande pc-person hadde gjort det. Men neida. Neinei. Det er varmt her inne. AH! Eg såg etter air condition-anlegg, og der såg eg ein brusautomat! Yess, eg går bort der og kjøper noko eg. BRB (haha, akkurat som om dykk merker dèt).

Pause

Ahhh, nestea lemon. “You can pay after you’re done” sa kisen. Javel. Mm. Kor var eg? Jo, is-te. ahh. (pause).

Lurar på om dei ikkje har air condition her berre av di me skal kjøpe masse drikkjevarar? Hmm. Jaja, eg skal sluttje skrive så usamanhengjande. Kor? Jo, eg er solbrent. Og det er veldig vondt. No sit eg på ein internettcafè (no er det cafè igjen) og skriv. I dag har eg vore på båttur, men før det må eg kanskje fortelje litt om det eg ville ha skrive i går; nemlig – kva hende i går!?

Reise frå Split til Sumpetar, dagen i går

I går drog me frå Split til Sumpetar. Me trudde me skulle dra til Supetar, og var klår til å gjere det; før pappa (med ein tilfeldigheit) fann ut at det var Su_m_petar. Supetar er ein kjend turistplass som er særs dyr. Veldig dyr. Me trudde me skulle bo på palass. Så fann me ut at det ikkje var Supetar; men Sumpetar. Ein anna plass på fastlandet ikkje så langt frå Supetar (ligg rett med einannan, på ein måte – på kartet iallfall ;) ). Me hadde ikkje store forventningane til Sumpetar. Sjå på forskjellen på namna; “Supetar”, “Sumpetar”. Kven høyrest best ut, og kvifor? Dette er sett igjen som ei oppgåve til lesaren.

Bussturen frå Split til Sumpetar

Same kva, då me kom fram til Sumpetar (etter mykje stress med statleg busstransport og generell vimsing) viste det seg at det var ein bitteliten plass som ikkje såg værst ut. Såg ganske greitt ut; men me forventa likevel at “hotellet” var elendig. Det viste seg òg å vere feil; heldigvis. Me har ikkje vore på finare plassar sidan dagen før R.E.M. spelte i Stavanger! Wooh. No er slike ting smak og behag; men ja; eg er veldig glad i huset vårt heime. Eg synest det er supert: iallfall pc-rommet/soverommet mitt! :D

Plassen hadde air condition, flott kjøkken, enorm utsikt osb, osb. Låg litt oppi bakken då (som dykk allereie veit). Me møtte dei norske; ein kjekk gjeng, for det meste jenter. Eg fann ut at vannpolo ikkje er sporten for meg; eg var uti saman med dei heile strekket (takk-takk, eg veit det er imponerande (me var berre 5 stk til slutt)), men kva var det eg gjorde? Jo, eg sleit med å halde hovudet over vatnet meir eller mindre. Men det var jo viktig det òg isinuisera (ehh, har ikkje ordboka mi her) vannpolotrenaren overpositiv til innsattsen min.

På kvelden (etter masse stilig bading; masse god mat; og berre ein billig is) var eg med pologjengen over 17 til leiligheiten deira. Dei bur saman i fyrste etasje – stor leiligheit. Hang litt der før me stakk ned til kafèen med stranda igjen. Eg kom litt seinare av di eg trudde det var “fest” oppe i vår leiligheit (Kitty Karina, mamma og pappa; kva forventa eg?), men det var det tydelegvis ikkje. Så etter nokre minutt stakk eg ned til stranda.

Der var dei i god gang med festen (heh) og eg fekk ein fin sitjeplass rundt det allereie overfylde bordet. Det blei mykje koseleg snakking. Fekk utrykka nokre av kjenslene mine båe for Oxford, Cloroform, div. bøker og spesielt naturfagstimene på Ullandhaug med Tor Lønning. Ahh, det var tider. Då klokka lei mot midtnatt fann meg, Truls (17) og Daggi (20) ut at me skulle take oss ein svømjetur. Det var herlig. Ahh. Men skal hoppe over alle dei saftige detaljane; får angre på at dykk ikkje var der.

Båttur til Brecth (eller korleis ein skriv det)

Neste dag var det båttur. Kl. 8 starta den. Yess. Tidlig morgon. Eg sov med Kitty Karina som vanleg; men denne natta var ho spesielt uroleg. Sov nok ikkje så godt som vanleg, diverre. Likevel var eg dautrøytt og inga morgongfugl då me skulle opp (det er meint til å ikkje gje meining; slapp av). Me kom oss ned til stranda/bryggja utan mat. Me lurte på om nokon i restauranten kunne lage noko frukost til oss; då fyrte dei opp og sprang opp til dagligvarebutikken. Hmm. Javel :p

Båten var hallvegs overfullt av folk, me var 25 mann (altså; 25 personer sagt på sånn macho-språk (‘glis)); ute i bølgjene blei eg uhøveleg blaut. Var litt redd for kamera; men det viste seg at berre linsa var full av salt (vonar eg, ehh-heh). Bølgjane var forresten digre. Digre, digre, digre. Kjempestore med andre ord. Etter ein time+++ i båten kom me fram til ei strand. Me stressa med å kome oss i land osb (eg byrjer spole framover no; masse interessant (jadå, alt er relativt) informasjon, men akk, bør vere litt snill med dei som skal lese).

Me bada og bada. Det var kjempekos. Eg “leika ball” med Falke. Kjempemoro; eg klåra båe kaste han og take imot. Trur nok alle blei veldig imponerte då me dreiv på. Sto nemlig litt frå einannan òg ;) Hehe… Så ville me etter mange timar dra heimatt. Skulle ete på restaurant/kafè/pub/henge-plassen. Men det gjekk visst ikkje; båten låg midt uti havgapet og såg ikkje ut til å flytte på seg. Falke, som den superatleten han er (speler på nasjonallaget i vannpolo, ein av dei beste junior painballspelerane i Noreg) svømde ut til båten for å høyre nyhende.

Eg er i den blå skjorta; båtturen heim, me blei slepne

Motoren fungerte visst ikkje. Jah, hendig. Dei ringte etter ny båt; han var på veg. Så då venta me ein time til; eg fann ei bryggje å stupe frå – så tida gjekk ikkje så seint. Var “fina vêre, goa vatne”, så… (spole, spole) Etter litt kom han då; bitteliten puslebåt. Heh. Viste seg fort at dei hadde tenkt å slepe den andre båten då. Var ein god tanke. Køyrde nokon oss ut; me satte oss på den daue båten. Eg stupa og bada litt frå båten medan me venta på at båten skulle hente resten. Så var det av sted.

Ikkje akkurat neger, men…

Og her kjem forteljinga om korleis eit menneskje kan endre farge – ikkje ulikt kamelonen – på lita tid. Denne gongen var det menneskje av typen Odin som endre farge frå kvit til raud. Om nokon hugsar korleis det japanske flagget ser ut så endra det seg ca slik: i starten var det fargen på ytterkanten. Medan tida gjekk blei det fargen lengre og lengre inn mot midten av flagget, til det til slutt var heilt likt. Slik er det no. Midt i det japanske flagget. Så for de av dykk som veit korleis det japanske flagget ser ut (+ forsto kva eg skreiv) så er det her snakk om ein særs stor, u-gradvis transformasjon.

Eg låg på dekk heile denne turen saman med nokon av jentene og Truls. Det var forresten kjempeherlig. Båten vaia som berre dèt; sola var herlig, og vinden akkurat passe. Kvartera etter eg gjekk av båten blei ting verre… Off. Mykje verre. AI; SOLBRENT! :(((

Odin solbrent. Au!

No er eg sånn ca. sliten, har bruka sånn ca. kjempemasse pengar på internettcafè. Er max dyrt i denne cafèen nemlig; dessutan er linjene noko av det same ein ville forvente å finne midt i eit krigsherja land som nett lausreiv seg frå kommunistiske Yugoslavia. Treeeeeigt. Eg gidd ikkje bruke meir pengar på bilete. Eg ville ha bruka meir pengar på å skrive meir (er skjedd så utruleg mykje meir enn dette), men trass alt; nokon skal lese det.

Kva skjer framover?

No skal eg vere i Sumpetar dei neste to dagane; imorgon er det lokal vannpoloturnering. Dagen etter skal dei spele mot Split sitt vannpololag (som er proffe, luktar knusing lang veg). Dagen etter det skal me ungdom på fest/byen; utanom at eg sikkert ikkje er der då… Æsj. – Men alternativet er jo stilig det òg; reise meir, reise meir! :D Kroatsia har nokre fantastiske plassar rundtom; me har ikkje sett noko.

Når eg sit på den hekkans bussen heimatt kjem eg sikkert til å rive meg i håret av alt eg ikkje skreiv om; ”Ååh, men det var jo mykje viktigare/kulare”; men slik må det vere. Nett no held eg nemlig på å stupe av søvn (av ein eller anna grunn, klokka er ikkje meir enn åtte) – dessutan vil eg ikkje bruke for mykje pengar på internettcafèen (heh). Iallfall ikkje om eg ikkje får mange, (og gode) kommentarar! Så, fyr opp “betalingen” for at eg gidd gjere dette :p :p :p Heh. Så får me sjå om det blir noko ;)

Oppdatering: AHEHAHEHAEHAEHH! Internet Explorer ownage! Då eg trykte “publisèr” kom sida opp “this page cannot be displayed”. TAKK for at eg veit kor jævlig Internet Explorer er, og kopierte heile innlegget før eg trykka meg vidare! Hooh. Der hadde eg brent meg om ikkje! Så, alle saman, skaff dykk ein skikkeleg nettlesar!… Au, solbrent :)

Oppdatering2: Då fekk eg lagt ut nokre bilete med hjelp av Windows Picture Viewer og Paint. – Eit ord; elendig. – Men betre enn ingenting! :D Då har me brukt nok pengar! Hade! :D

Badedag på nasjonaldag

Så skal me komprimere innhaldet litt. I dag har me bada, klokka er ikkje meir enn 4 endå, men det har me iallfall gjort i dag så langt. Er faktisk nasjonaldagen til Croatia i dag, er 14–15 år sidan dei blei uavhengige, utan at eg skal skrive meir om det.

Etter konstant mas frå Falke og Kitty Karina skulle me altså dra å bade i dag. Den største kvinaren var nok Falke, som òg tala Helge sin sak, sa han. Dei hadde vore på ekskursjon dagen før; men den stranda var visstnok (surprise, surprise) smekkfull. – Kva forventer dei eigentleg når dei går på ei strand 5min frå sentrum i ein sydlig turistby som Split? Stranda på andre sida var forsåvidt i sama sjangeren. Det er langt i frå dei finaste strendane i området; men dei er utruleg nær sentrum.

Kommunisthotell

Kommunisthotell i Split, Kroatsia

På den fine (og varme, ugh) gåturen til stranda, etter ein fortreffelig frukost (omelett som vanleg; denne gongen med båe skinke og ost, naaammi), såg eg ein kommunistblokk. Dadaa! Jadå, finst visst kommunistblokker her i Split òg. Dette var visst eit hotel. Styggaste eg har sett på lengje; i denne byen som står på UNESCO si liste over verneverdige plassar har altså ein av dei utruleg stygge, nedslitte betongveggane av nokre slumaktige maurtuer klårt plassere seg. På ein lite plansje med inngangen til makkverket hang det tre stjerner.

Høh? Tre stjerner? Jøss, hadde eg aldri trudd. Dette vonde hotellet har klårt få tre stjerner; det må vere ein etterleving frå kommunisttida. Ein skulle lage billige hotell for allmennheita; digre og billige. Eigentleg er klassifisering ein uting der; skulle ikkje vere noko som var betre enn andre ting – så kan godt tenkast at alt fekk ”***”. Menmen, eg var ikkje inne å såg. Kan godt ha vore greiere standard inne. Men utanpå var det heslig.

Stranda

Odin i Kroatsia, Split - på stranda nær byen

Då me kom til stranda var eg ikkje akkurat imponert; stod ikkje opp til bileta eg hadde sett. Likevel tok det ikkje lange tida å sjå at det faktisk var veldig fint. Men ikkje perfekt slik det er på bileta (som er tatt andre plassar; på øyene, der det faktisk er perfekt (heehe, få me sjå iallfall ;) )). Falke og Helge gjekk og gjekk, dei fortsatte å gå då me hadde kome til stranda. Dei var tydelegvis overtydd om at dette ikkje var stranda; er jo ikkje slik det skal vere. Etter ei lang vandring over fjell og dalar kom dei tilbake. Då starta me bade.

Eg var ganske sein denne gongen. Det var ei steinstrand, så eg fekk for det fyrste vondt i føtene. Men for det andre var det ikkje steikvarmt i vatnet akkurat. No har eg bada i isvatn o.l. – men nett no var eg ikkje så hugen på kuldesjokk. Men då eg endeleg fekk mot til meg (etter Kitty Karina hadde dukka seg, eehhhh) tok det slett ikkje mange sekunda før vatnet var kjempeherlig.

Likevel er Kroatsia i “middelhavet” – og eg liker ikkje middelhavet. Kvifor? Jo, fordi det er ei salttønne. Eg missliker salt, sterkt. Det set seg i augo; eg får vondt. Salt + augo + sol + ein dæsj pollen = ein kei situasjon. Dessutan smakar ikkje vatnet særleg godt (jadå, eg veit ein ikkje skal drikkje det; men av ein eller anna grunn kjem det alltid litt vatn inn i munnen – då er det utruleg keitt med alt det hekkans saltet!).

Eg leika med Kitty Karina. Falke og Helge var rundt og stupte frå diverse klipper (små, eg gadd ikkje dra meg bort eingong). Mamma slakka oppe med kamera og dei andre verdisakane, medan pappa sveiv rundt (anar ikkje kor). Då eg skulle gå opp skar eg meg litt på ein stein, blei litt blodig – men merka det ikkje før mamma sa det. Er tåa mi det er bilete av på hovudsida (det lille biletet, ingressbilete ;) ).

La meg ned i sola og lot såret hjelpe seg sjølv – medan eg las Time Magazine. Der stod det masse moro, utan at eg skal gå så mykje nærare inn på det. Etter ferdiglest Time dusja eg i det iskalde ferskvatnet. Det var kjempekaldt, men litt herlig òg. Hihi. Så gjekk meg, Falke og Helge heim. Kjøpte is på veg til internettcafèen (5kn for ei kule med enormt god is! Er jo røvarkjøp! :D).

Endeleg ein skikkeleg nettcafè i denne byen

Eg sit og skriv på heimesida i Kroatsia, Split på ein skikkeleg nettcafe

Denne internettcafèen er som sagt flott. Eg har fått lagt ut eit par bilete, bruka Photoshop til å hacke bileta. Var litt vanskeleg å bruke i byrja, men kom inn i det. Eg føretrekk likevel Gimp, – kjem nok aldri til å gå tilbake. Einaste som var litt snasent var fargeprofilar; einaste plagsomme var at fargeprofilen var stilt heilt feil, så det såg mongoloid ut. Fann ut korleis eg fiksa det heldigvis. No har eg sitte her i nærare to timar, så det blir vel ein 30kn – bør slutte av. Får sjå kva meir eg får gjort denne dagen, men no har eg iallfall komprimert dagen litt; så blir det kanskje litt meir interessant å lese? :p Fina vêre, ser dykk seinere! :D

Kroatsia andre dag; Split

Då har me reist frå Zagreb og kome oss lengre sør; Split er ein totalt forskjellig by enn Zagreb. Det blei ein ny dag der hovudinnhaldet var reising, men likevel ein moro dag. Den kroatsiske statsbanen imponerer verkeleg. I Split har me fått eigen leiligheit me bur i til 300kn natta, 100m frå gamlebyen.

Byen her er ganskje forskjellig frå Zagreb som sagt; men før eg keier dykk med det så skal eg skrive litt om kva me har gjort i dag. Eg har stukke frå familien, som ligg i leiligheita me har skaffa, og sprunge inn i byen for å finne ein internettcafé. Diverre var han ikkje særleg stilig denne her; dataoppsettet er fiksa på. Eg kan ikkje gjere ein drit. Er inne i eit eige “webcaféprogram” der eg ikkje kan forandre tastaturoppsett eller sjå minnekortet eg har med. Kan med andre ord ikkje gjere andre ting enn å surfe. Dei skrytte av at dei hadde 1.5mbit linje. Vel, me har 2–4mbit heime; og dessutan verka dette meir som modem om eg skal vere heilt ærleg. Same kva, eg får skrive litt medan eg her og det kostar pengar. (20 kuna timen, altså 8 kuna meir enn den flotte plassen i Zagreb)

Oppdatert: Eg har funne eit betre cafè (dette er dagen etter, så eg har fiksa litt på æøå osb), skal sjå om eg kan hacke nokre bilete inn òg.

Eg vakna kl 06, det gjorde båe mamma, pappa og Falke óg. Rommet var særs bråkete, så det var sikkert ein diger bil eller noko som køyrde forbi kl 06, sidan så mange vakna då. Me hadde diskutert om me skulle take tog eller buss. Tog er mykje herligare, medan buss visstnok skulle vere båe raskare og billigare. Etter ein frukost der eg hadde omelett og sjokoladepannekake dro me til togstasjonen berre for å sjekke. Det viste seg at det blei billigare enn buss; så me gjekk der.

Toget var særs fint; eg hadde forventa noko verre, eigentleg. Den statlege statsbanen overraska allereie der. Me sat oss ned; og etter litt kom dei med kaffi. Gratis! Woow. Greitt nok at me hadde betalt for turen, men det var ikkje særleg dyrt – dessutan får me aldri slike frynsegoder med NSB. Toget glei videre av sted medan me snakka om stort og smått; mamma og pappa las Espen sitt manus. Eg teikna ein av scenane til det, start av scene 2 trur eg.

Kitty Karina og Odin på toget frå Zagreb til Split

Plutseleg kom dei med “sandwitch” til oss. Mamma trudde som vanleg at me måtte betale og stressa med å dra fram lommeboka; men det var til lita nytte. Gratis ;) Hihih. Cola måtte ein derimot betale for; men skulle berre mangle. Toget tok ein 5–6 timar, sjølv om det ikkje kjendes slik. Var eit flott tog; og fin natur utanfor. Mange hus som var øydelagde etter den siste krigen. Eg las litt i bøkene me hadde med om Kroatsia, så eg har litt betre peiling på landet no. Veldig interessant eigentleg.

Me drog frå Zagreb, som ligg nord i landet, midt inni på ein måte. Zagreb er påverka av Europeisk (Tysk og Nederlandsk) kultur – og dei verker utruleg like oss. Ein anna ting eg ikkje fekk skrive om i går var uteliggere og tiggere. Kva ser ein i Oslo? Jo masse tiggarar. Kor mange såg eg i Zagreb? Ingen. Det forbausa meg; ingen. Men med den kapitalistiske ekspansjonen me ser no; og faktum at dei vil inn i EU gjer nok mykje med den situasjonen framover.

Split, som me er i no, er derimot påverka av søreuropeisk kultur. Denne staden har fleire likheitstrekk med Hellas, Italia o.l. Arkitekturen er forskjellig; folk er forskjellig. Medan dei er “norske” reint sosialt i nord, er desse folka mykje “friare”. Alle veit italienerane er bråkete og veiver med armene som nokre andre ballerinaer; slik er det her. Stemninga er utruleg annleis frå Zagreb; annleis frå Noreg.

Byggning i Kroatsia, Split - typisk for denne byen

Då me kom til togstasjonen blei me rent over av privatfolk som ville hjelpe oss med plass å bu. Mamma og Pappa starta snakke med nokon, og fekk ein leilegheit. Dei hadde plass til 3 originalt; men sa dei hadde eit ekstra rom. Dette rommet var inni huset deira, det var veldig lite koseleg. Me flekka heller inn to madrasser, så kunne me sove på golvet.

Denne byen er som sagt rend over av turistar; medan me ikkje såg stort andre enn dei svenske jentene i Zagreb skal ein ikkje gå særleg langt her før ein høyrer norske stemmer. Det gjer jo òg noko med prisnivået, som er nokre hakk høgare enn tilfellet i Zagreb.

Eg lurer på kvifor ingen kommenterer; men eg har ei viss peiling. Sidan eg skriv på internettcafèar i kei referatform er det sikkert ikkje særleg interessant å lese. Medan eg heime brukar mykje meir tid på det eg skriv (eg les faktisk gjennom det eit par gongen før eg publiserer), så går alt rett ut her. Innhaldet er antakeleg for bredt og lite spesifikt til at det blir plass til detaljar. Hadde nok vore betre å skrive om små hendingar i staden for å presse for mykje inn på for lita plass. Men det er litt vanskeleg :) Same kva, skal få sjå om eg kan få opp nokre bilete no iallfall. Eg sov forsåvidt veldig godt den natta – øyreproppane fungera skikkeleg her i Split (eg hadde problemer med dei i Zagreb; trur det var noko rart med luftfuktigheten).

Fyrste dag i Kroatsia; Zagreb

Då var me komen til hovudstaden i Kroatsia. Den største byen med nærare 800.000 innbyggarar. Det er ein relativt normal storby i mine augo; så dei store opplevingane lèt vente på seg. Me skal dra sør i landet imorgon, då blir det antakeleg meir å skrive om, men byen har sine særtrek lell. Kroatsia er ein gamal kommuniststat, noko denne byen ber fleire teikn av…

Kroatsia har omtrent 4.5 millionar innbyggarar, så det er like mange folk som Noreg ca. Men folk bur likevel tettare (Noregs største by er ikkje over ein halv million ein gong). Heile landet er like stort som Oppland fylke trur eg. Så det vil ikkje take oss lang tid å kome til dei plassane me vil.

Turen

Eg vakna som sagt av Hege og Siri sin song; eg trur eg var vaken før han starta òg – eg fekk nemlig med meg byrja. Eg sover med øyrepropper, men eg høyrer jo litt – dessutan plar den eine fyke ut. Klokka var 4:50 trur eg, etter ti minutt sto eg opp. Litt seinere sto maxi-taxien klår, og me dro til Sola. På Sola var det faktisk ganske mange folk; eg blei overraska. Men ferien er jo nett starta, så var kanskje ikkje så rart. Eg traff Sissil, ho skulle på chartertur til Kreta saman med mora si som vanleg (trur eg :) ). Sissil skal forresten til Oxford neste år; etter at eg hadde tala så fint om det, sa ho.

Me mellomlanda i Frankfurt, og måtte vere der i fire timar. Det er ein diger flyplass. Ein diger, kei og ikkje minst gamal flyplass. Hekkan det var drit. Om nokon av de seier ”Å, men butikkane er så kjekke!”; vel. Denne flyplassen hadde nokre nedstøva butikker som kanskje hadde vore moro for nokre år sidan; men ærlig talt – dette var keitt utval! I stadenf or å ha eit par butikker med substans så hadde dei heller 2–3 like butikkar nokre hundre meter frå einannan! Ærlig talt, kor teit kan det bli!

Kitty Karina kviler på baggasjen på flyplassen i Split

Zagreb sin flyplass var mykje mindre enn Sola. Det var ein miniflyplass. Kunne eigentleg ikkje tenkje meg at dette var ein by med 800.000 bebuarar. Men det heng vel igjen frå kommunismen dèt; var ikkje så fælt mykje flyreise på den tida kan eg tenkje meg. Tognettet er derimot veldig godt bygd ut. På veg inn til byen møter me nokon av dei styggaste byggningane eg har sett. Me køyrer forbi dei digre gråe flokkane, for å berre finne ut at det kjem eit nytt magasin vonde boligblokkar ein kilometer med gras lengre nede. Desse grasslettene er merkverdig tomme; tatt i betraktning kor utruleg tett flokkane med kommunistblokker er bygd saman. Dei er heilt reine, om ein ser vekk frå dei digre reklameplakatane ein ser eit av kvar hundre meter. Slår meg kor utruleg hyperkapitalistisk slike gamle kommunistiske land vil bli; berre sjå på russland som har nokre av verdens rikaste folk.

Kroatsiske kommunistblokker i Zagreb, utanfor bykjerna.

Kroatsia har vore i krig. Mykje krig. Det er våpenkvile no, men krigen er eigentleg ikkje offisiellt ferdig. Dei er blitt eit meir eller mindre demokratisk land med parlament som strekker seg mot europa. Eg ser godt på folk her at dei ikkje er så utruleg østeuropeiske som eg trudde dei skulle vere; dei unge virker endå meir kopla frå verkelegheita enn me i det tradisjonelle vesten er. Dei har bevega seg frå ei ekstrem side (kommunsimen) og nærmar seg ei anna (kapitalismen). Kvifor ikkje halde seg i midten (vel, litt meir mot venstre ;) ) der det er best? :p Hihihih.

Byvandring

Det fyrste dagen har vore reising for det meste. Me kom fram til eit OK herberg og fekk lagt tinga frå oss. Så har me gått rundt i Zagreb og myst på livet og andre underfundige greier. Zagreb er ein storby så han er eigentleg ikkje noko spesiellt å vere i; mange storbyar er så like. Likevel har han sine særtrekk; er trass alt ein gamal kommunistby. Trikkane dei har her er heilt supre! Eldre skranglebøtter skal du leite lenge etter; men dei er stilige slik.

Byvandring i Zagreb

Temperaturen er utruleg. Det er enormt varmt, men det visste vel eigentleg alle. Skal vere ein hetebølgje over Europa i desse dagar; så me får sjå om temperaturen fortsett å stige. Valutaen her heitter “Kuna” (kn), minner litt om “kroner” eigentleg :p Dei er ganske like i verdi òg, ein får 100 kuna for 89 NOK. Difor rekner eg berre 1:1, slik at 15 kuna = 15 kroner. Åt nett ein diger, herleg is. Den kosta 16 kuna, det seier litt om prisnivået her. Veldig lavt. Trur det blir litt høgare når me kjem ned til turistplassane i sør (Split o.l). Eg har snart take 200 bilete, men eg tok ikkje med meg minnelesaren då eg gjekk ut no. Får leggje ut nokre bilete neste gong. Eg vonar eg har meir å fortelje òg då. Ikkje berre vanlege keisamne byhistoriar.

Har altså ikkje vore dei store opplevingane endå; det hadde eg ikkje forventa heller. Eg veit folk venter på noko litt meir spanande enn dette her, men i dag er det heller lite. Imorgon dreg me som sagt ut av byen. Sør i landet med nasjonalparkar og utruleg natur. Eg trur det vil bli mykje meir spanande når me er ute av byen! Er trass alt ikkje byar som er moro…